ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ως εντολή για να συνεχιστούν τα παζάρια και να «κλείσει» η συμφωνία για το νέο μνημόνιο το συντομότερο δυνατό, με επίκεντρο τις δικές της αντιλαϊκές προτάσεις, που όμως προσεγγίζουν απόλυτα αυτές των δανειστών, ερμηνεύει η κυβέρνηση τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Σακελλαρίδης δήλωσε στον «ΑΝΤ1» ότι από σήμερα το βράδυ ο πρωθυπουργός θα εντείνει τις πρωτοβουλίες για να υπάρξει συμφωνία το «συντομότερο δυνατό». Πρόσθεσε ότι έχει γίνει μεγάλη «προεργασία», υπονοώντας προφανώς τις αλλεπάλληλες δέσμες αντιλαϊκών μέτρων που έχει καταθέσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Ο Γ. Σακελλαρίδης επανέλαβε τη δήλωση του Αλ. Τσίπρα ότι οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να ολοκληρωθούν σύντομα, ακόμα και εντός των επόμενων 48 ωρών, καθώς και ότι η κυβέρνηση έχει εντολή να διαπραγματευτεί με βάση τις δικές της προτάσεις. 

Πληροφορίες που μεταδίδουν τα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς, ο αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλ. Τσακαλώτος και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Γ. Χουλιαράκης βρίσκονται σε ετοιμότητα για να μεταβούν τις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με το «Reuters», ο Ευκλ. Τσακαλώτος δήλωσε ότι η αντιπροσωπεία της ελληνικής κυβέρνησης είναι έτοιμη να συναντήσει τους «θεσμούς» ακόμα και απόψε. Επίσης ανέφερε ότι η κυβέρνηση δεν συζητάει για παράλληλο νόμισμα.

Ο υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς δήλωσε στον «Alpha» ότι η η συμφωνία θα είναι καλύτερη αν κερδίσει το «όχι», θα είναι ένα παγκόσμιο μήνυμα, αποσιωπώντας ότι οι κυβερνητικές προτάσεις μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό με αυτές των δανειστών.

«Ο λαός να είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της επόμενης μέρας», τόνισε ηΧριστίνα Παναγιωτακοπούλου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σε συζήτηση το απόγευμα της Κυριακής, στον τηλεοπτικό σταθμό «Σκάι».

Όπως είπε, «είτε βγει “ναι” είτε βγει “όχι”, θα είναι ένα μεγάλο “ναι” σε μνημόνιο», καθώς, όπως τόνισε, οι δύο προτάσεις που είναι στο τραπέζι είναι εξίσου αντιλαϊκές και έχουν απειροελάχιστες διαφορές, όπως απέδειξε και ο αποκαλυπτικός πίνακας που δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης» τις προηγούμενες μέρες.

Στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν τα άμεσα ζητήματα επιβίωσης για την πλειοψηφία του λαού, που θα οξυνθούν το επόμενο διάστημα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στο δημοψήφισμα και επισήμανε ότι άμεσα θα πρέπει να φτιαχτούν κι άλλες Επιτροπές Αγώνα και Αλληλεγγύης στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές.

Απαντώντας στο ερώτημα αν «θα είναι εύκολο να φιλιώσουμε» την επόμενη μέρα, η Χρ. Παναγιωτακοπούλου σημείωσε ότι «η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ είναι αυτή που μπορεί να φιλιώσει» τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Η θέση του ΚΚΕ, ο λαός να μη διαλέξει μνημόνιο, ήταν καθαρή, τόνισε μιλώντας στον «ΑΝΤ1» οΝίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓτης ΚΕ του ΚΚΕ, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση αρνήθηκε να βάλει τη δική της πρόταση για έγκριση στον ελληνικό λαό.

Ο Νίκος Σοφιανός είπε ότι η συμφωνία δεν θα είναι αυτή που έχει την υπογραφή του πρωθυπουργού την 1η Ιούλη, η οποία είναι πανομοιότυπη εκτός τεσσάρων θεμάτων με αυτή των εταίρων, αλλά ότι «θα ζητήσουν περισσότερα μέτρα» και θα πάμε σε κάτι πιο βαρύ. Σημείωσε ότι «ο λαός θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα βαρύ λογαριασμό» και οι επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες.

Δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Από το 2009 η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βρέθηκε σε συνθήκες κρίσης. Δηλαδή, ουσιαστικά διαμορφώθηκαν συνθήκες, ώστε να χάσουν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις το ενδιαφέρον για ανάπτυξη της παραγωγής τους, για νέες επενδύσεις, ενώ συρρίκνωσαν τη μέχρι τότε δραστηριότητά τους. Το ενδιαφέρον, βεβαίως, για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους είναι ένα και μοναδικό: Η εξασφάλιση του μέγιστου δυνατού κέρδους, τέτοιου που να μπορεί να είναι ανθεκτικό στο εθνικό και διεθνή ανταγωνισμό. Από τότε εθνικός στόχος για το κεφάλαιο στη χώρα μας αναδείχτηκε η επίτευξη του ξεπεράσματος της κρίσης, ο στόχος της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας μέσω της ανάπτυξης της κερδοφορίας, η επανενεργοποίηση δηλαδή του ενδιαφέροντος για το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Αυτό το στόχο υπηρέτησαν οι λεγόμενες μνημονιακές πολιτικές της περιόδου 2010 - 2015. Η διαμόρφωση αυτών των πολιτικών έγινε σε συνεργασία με τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, στους οποίους συμμετέχει ως μέλος η Ελλάδα, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ενα κράτος που συμμετέχει σε μια προωθημένη ιμπεριαλιστική ένωση, σε ενιαία νομισματική ένωση δεν μπορεί να διαμορφώσει πολιτική διαχείρισης της κρίσης έξω από τους κανόνες, τις συνθήκες και τους όρους συμμετοχής σε τέτοιες ενώσεις. Αλλά και γενικότερα, στις σημερινές συνθήκες διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας είναι αδύνατον ένα καπιταλιστικό κράτος να διαμορφώσει μόνο του πολιτική διαχείρισης της οικονομικής κρίσης χωρίς συμφωνίες με ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς με τους οποίους συνδέεται. Στη διαμόρφωση αυτών των πολιτικών επέδρασε σημαντικά το μεγάλο ελληνικό δημόσιο χρέος. Ενα χρέος που διαμορφώθηκε για τις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας και της λειτουργίας του αστικού κράτους. Αυτές οι πολιτικές είχαν βασικά ως στόχους τον περιορισμό των δαπανών του αστικού κράτους, την προώθηση μιας σειράς αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό, με στόχο τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, το άνοιγμα νέων πεδίων επενδύσεων και κερδοφορίας για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Επιταχύνθηκε η εφαρμογή μιας σειράς αντιλαϊκών μέτρων που, σε άλλα κράτη της ΕΕ, είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα χρόνια και που για πολλά χρόνια η αστική τάξη ασκούσε κριτική στο αστικό πολιτικό σύστημα για την καθυστέρηση της εφαρμογής τους.

Σήμερα, το ζήτημα που τίθεται και αποτελεί αντικείμενο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ είναι με ποιους όρους θα στηριχθεί η προσπάθεια ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα. Ποιους όρους θα περιέχει η επόμενη συμφωνία που θα πρέπει να γίνει ανάμεσα στην Ελλάδα και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και κυρίως πώς θα λυθούν τρία ζητήματα: 1) Το θέμα ρύθμισης αποπληρωμής του χρέους. 2) Το ζήτημα τη χρηματοδότησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και η αξιοποίηση των ευεργετημάτων του σχεδίου ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. 3) Η πρόσβαση στο ευρωπαϊκό πακέτο επενδύσεων, το λεγόμενο πακέτο Γιούνκερ. Διαπραγμάτευση, που πραγματοποιείται σε συνθήκες κατά τις οποίες, στην ΕΕ, έχει ανοίξει συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης, πώς θα θωρακιστεί απέναντι στις δυσκολίες που δημιουργεί το γεγονός ότι οι οικονομίες των κρατών - μελών της βρίσκονται σε διαφορετικές φάσεις και σε συνθήκες κινδύνων για τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία. Οι διαφορές στις προτάσεις της συγκυβέρνησης και των εταίρων της για τα χαρακτηριστικά που θα έχει αυτή η συμφωνία αφορούν ποια τμήματα του κεφαλαίου θα ενισχυθούν ή θα χάσουν από αυτήν, αφορούν το πώς η συμφωνία θα ανταποκρίνεται στην τήρηση παλιών και νέων κανόνων της ΕΕ.

Το προηγούμενο διάστημα, δυνάμωσε στους κόλπους της αστικής τάξης, σε τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου μια θέση που παλιότερα ήταν περιθωριακή. Η θέση για την εγκατάλειψη της Ευρωζώνης και της καθιέρωσης ενός εθνικού νομίσματος. Μια τέτοια εξέλιξη συνδέεται με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας ως ένα μέσο που μπορεί να δώσει ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, αφού θα έχει προηγηθεί μια εκτεταμένη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, δηλαδή και καπιταλιστικών επιχειρήσεων και εργατικής δύναμης. Οι τελευταίες εξελίξεις με τη διακοπή των διαπραγματεύσεων, το δημοψήφισμα, τη λήξη του 2ου μνημονίου, τους κεφαλαιακούς ελέγχους ενίσχυσαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το αν η κυβέρνηση θα υιοθετήσει τελικά ή όχι αυτήν την προοπτική θα φανεί στην πορεία.

Οποια επιλογή και αν επικρατήσει είτε με συμφωνία εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, με βάση το ένα ή άλλο σχέδιο, είτε η χρεοκοπία εντός Ευρωζώνης και τελικά η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, τα δεδομένα είναι τα εξής για τους εργαζόμενους:

Από τα προηγούμενα, γίνεται κατανοητό ότι είναι μάταιος κόπος η αναζήτηση φιλολαϊκής διεξόδου μέσα στα διάφορα σενάρια και σχέδια στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Υπάρχει διέξοδος για το λαό...

Κατ' αρχήν, θα πρέπει να ορίσουμε τι σημαίνει φιλολαϊκή διέξοδος. Φιλολαϊκή διέξοδοςσημαίνει ο λαός να μπορεί να απολαμβάνει τα αποτελέσματα της εργασίας του, να απολαμβάνει τον πλούτο που ο ίδιος παράγει, να μπορεί να καλύπτει όλες του τις ανάγκες σε όλα τα επίπεδα της ζωής (υγεία, πρόνοια, μόρφωση, πολιτισμό) με βάση τις δυνατότητες που προσφέρει η ανάπτυξη της επιστήμης, της τεχνολογίας, να μην αντιμετωπίζει το φάσμα της ανεργίας, των κρίσεων, της φτώχειας. Να διαμορφώνονται προϋποθέσεις για την ολόπλευρη ανάπτυξη του λαού.

Φιλολαϊκή διέξοδος σημαίνει, δηλαδή, ζωή με απαιτήσεις με βάση τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες και όχι ζωή προσαρμοσμένη στα ψίχουλα με μειωμένες προσδοκίες, προσαρμοσμένη στη μιζέρια, όπως διαμορφώνεται στις συνθήκες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Τι πρέπει να γίνει; Πρέπει να αλλάξει ο δρόμος ανάπτυξης, να αναδιοργανωθεί η κοινωνική παραγωγή, να αλλάξει η κοινωνική οργάνωση της παραγωγής, να γίνει σοσιαλιστική. Αυτό προβάλλει η πολιτική πρόταση, το Πρόγραμμα του ΚΚΕ.

Τι σημαίνει αυτό;

1. Να αλλάξει ο σκοπός, το κίνητρο της παραγωγής. Από την παραγωγή με σκοπό - κίνητρο την επίτευξη του μέγιστου δυνατού καπιταλιστικού κέρδους στην παραγωγή με κριτήριο, με στόχο, την ικανοποίηση των κοινωνικών εργατικών - λαϊκών αναγκών. Μόνο έτσι θα εξαλειφθούν όλα τα στοιχεία που γεννάνε την καπιταλιστική οικονομική κρίση, μόνο έτσι η ανάπτυξη θα γίνεται για λογαριασμό των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων και όχι για το καπιταλιστικό κέρδος.

2. Για να γίνει αυτό προϋπόθεση είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, δηλαδή η μετατροπή σε κοινωνική εργατική - λαϊκή περιουσία των εργοστασίων, των επιχειρήσεων, των υπηρεσιών, των λιμανιών, των πλοίων, των υποδομών κ.λπ. Οι μέτοχοι των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, οι σημερινοί ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής δεν είναι δυνατόν από μόνοι τους εθελοντικά να παραιτηθούν από το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους και να υιοθετήσουν άλλα κριτήρια. Χρειάζεται να τους αφαιρεθούν τα μέσα παραγωγής. Αλλωστε, δεν τους ανήκουν περισσότερο απ' ό,τι ανήκουν σε αυτούς που εργάζονται στις επιχειρήσεις τους. Γιατί, στην πραγματικότητα, τα μέσα παραγωγής υπάρχουν, συντηρούνται, επισκευάζονται, ανανεώνονται ως αποτέλεσμα της δουλειάς όλων των εργαζομένων. Τίποτα δεν είναι δικό τους. Ο,τι κατέχουν ουσιαστικά το «κλέβουν» μέσα από τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Σε ό,τι αφορά ειδικά την αγροτική παραγωγή, η γη θα κοινωνικοποιηθεί. Θα διαμορφωθούν κοινωνικοποιημένες αγροτικές μονάδες, ενώ ταυτόχρονα, όπου υπάρχει μεγάλος κατακερματισμός στον κλήρο, σε πρώτη φάση, θα προωθηθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός, δηλαδή η συνένωση των αγροτών σε συλλογικά οργανωμένες παραγωγικές μονάδες με χρήση σύγχρονων και εξελιγμένων μηχανημάτων και μεθόδων καλλιέργειας. Αυτή η συνένωση θα αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της μετατροπής και αυτής της παραγωγής σε κοινωνική ιδιοκτησία.

3. Για να μπορέσει το κίνητρο αυτό της παραγωγής να λειτουργήσει σε κοινωνικό επίπεδο, να αποτελέσει στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης της παραγωγής χρειάζεται να οργανωθεί ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Δηλαδή, η σχεδιασμένη κατανομή παραγωγικών δραστηριοτήτων, πόρων, πρώτων υλών, εργατικού δυναμικού, έτσι ώστε το σύνολο της κοινωνικής παραγωγής να ανταποκρίνεται στο στόχο της διευρυμένης ικανοποίησης των κοινωνικών - λαϊκών αναγκών. Ετσι θα αντιμετωπιστεί η ανισομετρία στην ανάπτυξη ανάμεσα στους διάφορους τομείς και κλάδους.

4. Η υλοποίηση αυτών των στόχων προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των εργατικών - λαϊκών μαζών. Προϋποθέτει τον εργατικό - λαϊκό έλεγχο στο σχεδιασμό, στην οργάνωση και την υλοποίηση της παραγωγής.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα συμφωνίας με τους καπιταλιστές, την αστική τάξη, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Δεν πρόκειται εθελοντικά να παραχωρήσουν την ιδιοκτησία τους, τα κέρδη τους, τη δυνατότητά τους να «κλέβουν» το παραγόμενο πλούτο. Πρέπει να τους αφαιρεθεί όλη η πολιτική και οικονομική δύναμη που κατέχουν, η ιδιοκτησία, η δυνατότητά τους να ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας.

Μια τέτοια εξέλιξη δε θα έρθει μέσα από την εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων. Προϋποθέτει ένα μεγάλο ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, μια συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα που θα μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της. Προϋποθέτει λαό οργανωμένο και αποφασισμένο για πραγματικές συγκρούσεις και ρήξεις. Μόνος δρόμος για να μπορέσει ο λαός να αποκτήσει τη δύναμη, την αυτοπεποίθηση να πάρει την τύχη στα χέρια του πρέπει να δώσει από σήμερα μικρές και μεγάλες μάχες οργανωμένος μέσα στα συνδικάτα, στα σωματεία, στους συλλόγους, τις Λαϊκές Επιτροπές. Να δώσει τη μάχη ενάντια στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που έρχεται, να παλέψει για να ξηλωθεί, να καταργηθεί το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο, οι αντιλαϊκοί νόμοι μνημονιακοί και μη, να διεκδικήσει τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Να δυναμώσει ο αντικαπιταλιστικός - αντιμονοπωλιακός προσανατολισμός της πάλης, η προοπτική ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους, να ενισχύεται η συσπείρωση με το ΚΚΕ.

Οσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα σχετικά με τη διαπραγμάτευση μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και των εταίρων της ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, την κατάληξή της, τις επιστολές του πρωθυπουργού με τις οποίες ζητά νέα δανειακή σύμβαση και μνημόνιο, ενώ αποδέχεται την πρόταση Γιούνκερ, είναι εξελίξεις από τις οποίες πραγματικά ο λαός μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Μία όμως από τις πλευρές που έχουν αναδειχτεί είναι και αυτή της οξύτατης σύγκρουσης που εκδηλώνεται με αφορμή αυτές τις εξελίξεις μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα. Αν κάποιος ανατρέξει σε δημοσιεύματα, δηλώσεις, αρθρογραφία και δει από πού προέρχονταν αντιδράσεις, με τι περιεχόμενο, αλλά και πώς εκφράζονταν θα αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της ενδοαστικής διαπάλης. Το πώς, δηλαδή, μερίδες του κεφαλαίου στρατεύονται πίσω από πολιτικές επιλογές ανάλογα με τα συμφέροντά τους.

Θυμίζουμε ορισμένα πράγματα: Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τη διαπραγμάτευση, εμφανίστηκαν στο τραπέζι και από την ελληνική πλευρά αλλά και από την πλευρά των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ διάφορες προτάσεις. Οι προτάσεις αυτές προέβλεπαν μέτρα όπου βεβαίως προμετωπίδα ήταν το Ασφαλιστικό, τα Εργασιακά, το Φορολογικό, οι συντάξεις, ο ΦΠΑ, οι ιδιωτικοποιήσεις και άλλα, που χτυπούσαν πρωτίστως την εργατική - λαϊκή οικογένεια, η οποία καλείται να πληρώσει ακριβά τη νέα συμφωνία. Μέσα στις προτάσεις, βέβαια, υπήρχαν και προβλέψεις που αφορούσαν άμεσα τμήματα του κεφαλαίου, την κερδοφορία τους ή και το αντίστροφο. Δηλαδή, μέτρα που εμφανίζονταν από μια πρώτη ματιά να πλήττουν επιχειρηματικούς ομίλους ή κλάδους σε σχέση με άλλους ή σε σχέση με ανταγωνιστικούς ομίλους του εξωτερικού στον ίδιο κλάδο. Ετσι, θυμίζουμε ότι το μότο «αύξηση του ΦΠΑ στη νησιά» κινητοποίησε αντανακλαστικά που μπορεί να πρότασσαν το μαρασμό των νησιών, αλλά στην ουσία αφορούσαν την προστασία της κερδοφορίας αυτών των ομίλων σε σχέση με άλλους γειτονικών χωρών. Ελεγαν - και σωστά - πως η αύξηση του ΦΠΑ στα ελληνικά νησιά θα στείλει τουρίστες στην Τουρκία ή αλλού, όπου είναι πιο φτηνά. Μία λεπτομέρεια: Στο συγκεκριμένο κλάδο, που εμφανίζεται ως ναυαρχίδα τα τελευταία χρόνια, οι εργασιακές σχέσεις, η απληρωσιά, οι πενιχροί μισθοί είναι κανόνας.

Η πρόταση της τρόικας σε σχέση με την πρόταση της κυβέρνησης διέφερε και σε άλλα αντίστοιχα σημεία. Για παράδειγμα: Η αύξηση του φόρου χωρητικότητας και η κατάργηση των ειδικών φορολογικών προνομίων της ναυτιλίας. Η κατάργηση του μειωμένου φόρου κατανάλωσης πετρελαίου για τους αγρότες, η μείωση στο μισό της επιδότησης του πετρελαίου θέρμανσης. Οι μεγαλύτερες μειώσεις στις τιμές των γενόσημων φαρμάκων και όσων δεν καλύπτονται από τις πατέντες. Αυτές οι διαφορές ήταν λογικό να εγείρουν τις έντονες αντιδράσεις των εφοπλιστικών ομίλων, των ομίλων της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας και των επιχειρήσεων που ασχολούνται με την Ενέργεια σε βάρος της τρόικας. Θυμίζουμε ότι ήδη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε φροντίσει με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου να θεσπίσει φοροαπαλλαγές σε όσες εταιρείες ασχολούνται με έργα φυσικού αερίου. Επίσης, θυμίζουμε ότι η συγκυβέρνηση εκτός από τις νέες φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές, που ψήφισε και πάλι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, απάλλαξε μεγάλους ομίλους από πρόστιμα που είχαν επιβληθεί ακόμα και για λαθρεμπόριο...

Κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης και πριν από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, όταν πια είχε ήδη ανοίξει η συζήτηση για πορεία εξόδου από την Ευρωζώνη, υπήρξε παρέμβαση από τον ΣΕΒ, το ΣΕΤΕ, την ΕΣΕΕ με θέση ότι πρέπει να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και ότι πρέπει να αποφευχθεί κάθε απόφαση και κίνηση ρήξης με τους «θεσμούς». Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, Κ. Μίχαλος, έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό όπου μάλιστα τον κατηγορεί για πορεία προς την εθνική καταστροφή. Οι ΣΕΒ, ΣΕΤΕ, ΕΣΕΕ, ΕΒΕΑ έκαναν το ίδιο και μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Μάλιστα, την περασμένη Τρίτη είχε οριστεί συνάντηση με τον πρωθυπουργό, η οποία αναβλήθηκε με αιτιολογικό τις επαφές της συγκυβέρνησης με τις Βρυξέλλες.

Είναι προφανές ότι από τις μέχρι τώρα επιλογές της συγκυβέρνησης, αυτό το τμήμα του κεφαλαίου έχει απώλειες και επιχειρεί με τις παρεμβάσεις του να τις αναπληρώσει ή να τις μετριάσει. Θυμίζουμε ότι παλιότερα ο ΣΕΒ είχε κάνει παρέμβαση λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν είναι δυνατόν να την πληρώνουν οι βιομήχανοι και οι μεγαλέμποροι και να τη βγάζουν καθαρή οι εφοπλιστές. Η κόντρα αυτή που εκδηλώνεται σε αυτή τη συγκυρία με τέτοιο τρόπο είναι ενδεικτική και για το τι δυνάμεις κινητοποιούνται σήμερα για να στηρίξουν το «όχι» της κυβέρνησης ή το «ναι» που υιοθετούν άλλες αστικές δυνάμεις μπροστά στο επικείμενο δημοψήφισμα. Και βέβαια το γιατί μια αστική κυβέρνηση απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες την πρόταση του ΚΚΕ στη Βουλή να διευρυνθεί το ερώτημα για να δοθεί η δυνατότητα στο λαό να τοποθετηθεί απέναντι και στην αντιλαϊκή πρότασή της και στην αντιλαϊκή πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ με αποδέσμευση από την ΕΕ και το λαό στην εξουσία.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται οι ενδοαστικές κόντρες να κλιμακωθούν, καθώς η ίδια η κατάσταση είναι πολύπλοκη και βέβαια τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν είναι ενιαία σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία. Αυτό που μένει αμετάβλητο είναι ότι το μεγάλο κεφάλαιο είναι ενωμένο για να χτυπήσει, να πλήξει τα συμφέροντα του λαού. Και αυτό γίνεται και τώρα γιατί ανεξάρτητα από το ποιοι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα πληγούν περισσότερο από κάποιους άλλους, και αυτά που προτείνει η συγκυβέρνηση και βέβαια όσα πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση συναντώνται στις αντιλαϊκές - αντεργατικές επιλογές, που μάλιστα ταυτίζονται σε τέτοιο βαθμό ώστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός να λέει «ναι» στην πρόταση Γιούνκερ και να ζητά νέο μνημόνιο, την ίδια στιγμή που καλεί το λαό να πει «όχι» στην ίδια πρόταση...

Εχουμε ξαναγράψει τις προηγούμενες μέρες για τη στάση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στηρίζουν μαχητικά το ΟΧΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα. Πρόκειται για στάση συστράτευσης με την κυβέρνηση και τμήματα του κεφαλαίου που αυτή εκπροσωπεί, στον αδυσώπητο καπιταλιστικό ανταγωνισμό που διεξάγεται ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες, ανάμεσα στις διεθνείς ενώσεις και τους οργανισμούς τους. Αυτή η θέση, όσο και αν θέλουν να τη βαφτίζουν τις τελευταίες μέρες ως «εργατικό - λαϊκό ΟΧΙ», αντικειμενικά συναθροίζεται στους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς και δημιουργεί ένα μπλοκ δυνάμεων, το οποίο περιλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη φασιστική Χρυσή Αυγή και τους εθνικιστές των ΑΝΕΛ.

Ας ξεκαθαρίσουμε: Δεν υπάρχει ψήφος με αστερίσκο, ούτε ψήφος που να σημαίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι. Το περιεχόμενο του ΟΧΙ το έχει καθορίσει η κυβέρνηση και όχι η θέληση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του καθένα. Το ΟΧΙ της κυβέρνησης σημαίνει στην πράξη ΝΑΙ στις δικές της αντιλαϊκές προτάσεις, εκβιάζει το λαό να δεχτεί τη λαιμητόμο των δικών της μέτρων, τα περιβόητα σχέδια είτε των 8 δισ., είτε των 30 δισ. που πρότεινε πριν μερικές μέρες, που πάλι ο λαός θα τα πληρώσει. Θα φορτώσει το λαό με νέο μνημόνιο, το οποίο θα το παρουσιάζει και ως δική του επιλογή. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσφέρουν πολύτιμο άλλοθι στα νέα μνημόνια του ΣΥΡΙΖΑ, στα νέα μέτρα σφαγής του λαού και στην προσπάθεια απόσπασης της συνενοχής του. Ακόμη όμως και αν δεχτούμε το επιχείρημα ότι η έκβαση του δημοψηφίσματος εμπεριέχει δυναμική μεγαλύτερη από αυτή που διατυπώνεται και πάλι αυτή είναι ενταγμένη στα όρια του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ως άλλη εκδοχή του. Στην «καλύτερη» περίπτωση, η λογική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «δείχνει» προς καπιταλισμό με άλλο νόμισμα, δηλαδή αυτό που ο κυβερνητικός Λαφαζάνης και κύκλοι του κεφαλαίου εδώ και καιρό προπαγανδίζουν.

Αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν το κρύβει. Γι' αυτό και παρουσιάζει ανεστραμμένα την πραγματικότητα για το ίδιο το δημοψήφισμα: «Η αναγγελία δημοψηφίσματος έγινε κάτω από την πίεση των λαϊκών δυνάμεων να μπει τέρμα στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής»1. Δηλαδή, το δημοψήφισμα θεωρείται προϊόν του λαϊκού αγώνα, ότι προέκυψε δήθεν από «τα κάτω» και όχι ως επιλογή της αστικής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για λογαριασμό τμημάτων του κεφαλαίου! Αρα, κατά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο αστικός θεσμός του δημοψηφίσματος και το περιεχόμενό του όπως έχει διατυπωθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είναι κάτι σαν «πεδίο» της ταξικής πάλης, απ' όπου μπορούν εξίσου να βγουν κερδισμένοι και η εργατική τάξη και το κεφάλαιο. Το λιγότερο που μπορεί να περιγράψει αυτή την αντίληψη είναι κοινοβουλευτική αυταπάτη.

Καταφεύγουν στην «εθνική συστράτευση»

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη στάση της, προσχωρεί στο επικίνδυνο και ψευδεπίγραφο σχήμα ότι υπάρχουν οι «κακοί» ξένοι που μας επιβάλλουν όρους και η πατριωτική ελληνική κυβέρνηση που προσπαθεί να τους εμποδίσει, εκφράζοντας ενιαία τα συμφέροντα όλων των Ελλήνων. Δε βλέπουν άραγε τους μεγάλους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς που «παίζονται»; Τι είναι οι σχεδιασμοί και οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ και άλλων κύκλων του κεφαλαίου για αναδιάρθρωση του χρέους; Τι είναι τα σχέδια για μικρότερη ή πιο «πειθαρχημένη» Ευρωζώνη και ΕΕ; Τι σημαίνει ότι αντιδραστικές εθνικιστικές αστικές δυνάμεις στη χώρα μας και στο εξωτερικό (π.χ. Λεπέν) ζητωκραυγάζουν υπέρ του ΟΧΙ; Και έχουν το θράσος να εγκαλούν το ΚΚΕ, που δε συντάσσεται με αυτό το ΟΧΙ - καρικατούρα. Σιγά μην πιαστούμε και χέρι-χέρι με τους φασίστες, να μοιράζουμε ψηφοδέλτια του ΟΧΙ!

Στη ρητορική της για να υπερασπιστεί το ΟΧΙ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναγκαστικά όλο και περισσότερο επενδύει στο σχήμα των «συνεπειών» που αυτό μπορεί να έχει (ακόμη και αν η κυβέρνηση επιμένει ξεκάθαρα να το εντάσσει στη διαπραγμάτευση εντός της ΕΕ). Δηλαδή, όλο και περισσότερο, γέρνει στο αίτημα της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής. Και όλο και περισσότερο, φέρνει επιχειρήματα που εξόφθαλμα είναι ενταγμένα στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Λένε π.χ. για την (καπιταλιστική) Ισλανδία που κατάφερε να ορθοποδήσει ή ότι με τη δραχμή δε θα «πεινάσουμε» (ποιοι; Οι «Ελληνες» γενικώς;), γιατί μπορούμε να παράγουμε (ποιοι; Οι «Ελληνες» γενικώς, χωρίς τάξεις;), ότι «δεν πειράζει να πέσουν οι εισαγωγές, γιατί θα αναγκαστούμε να αναπτύξουμε αυτούς τους κλάδους στην Ελλάδα και θα ανοίξουν θέσεις εργασίας» (με τι σχέσεις παραγωγής και τι μισθούς;). Να το ξαναπούμε, μιλάνε για καπιταλισμό με άλλο νόμισμα, με δραχμή. Και δε μας απαντάνε επί της ουσίας: Από πού και ως πού μια καπιταλιστική Ελλάδα με δραχμή θα είναι πιο «φιλολαϊκή» ή θα ανοίξει δρόμο για συνολικότερες συγκρούσεις; Το πιο πιθανό, σ' ένα τέτοιο σενάριο, είναι να σημάνει «εθνική συστράτευση» στην κυβέρνηση που υλοποιεί αυτό το σχεδιασμό και ίσα-ίσα αν το κίνημα ενστερνίζεται τη γραμμή ταξικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτό σημαίνει νέα, βαθιά ήττα του κινήματος, ενσωμάτωση και ενεργό στήριξη αυτής της αστικής κυβέρνησης.

Με γραμμή ουράς στον ΣΥΡΙΖΑ

Ολα τα τελευταία χρόνια, μιλάνε για το περιβόητο «μεταβατικό πρόγραμμα» και ασκούν κριτική στο ΚΚΕ, που δε βλέπει τη μετάβαση και μιλάει για τον «άγιο σοσιαλισμό». Αξίζει να δούμε την κατάντια αυτής της γραμμής, η οποία διολισθαίνει όλο και περισσότερο στην ουρά της κυβέρνησης. Αυτή η γραμμή του μεταβατικού προγράμματος, με προβολή του αντι-ευρώ (και αντι-ΕΕ όταν το θυμούνται), τους έχει οδηγήσει, στις εκλογές και όχι μόνο, σε πολιτική συνεργασία με δυνάμεις όπως το σχέδιο Β' του Αλαβάνου. Εχει οδηγήσει στα συγκαλυμμένα πανηγύρια μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια «ισιώματος» λίγο αργότερα, με κριτική αλλά και ταυτόχρονες «ερωτοτροπίες» με τον «καλό ΣΥΡΙΖΑ» (βλέπε Λαφαζάνη, Μήλιο και άλλους) και στην πράξη σε ανοιχτή στήριξη, τόσο στα συλλαλητήρια περί διαπραγμάτευσης και το Φλεβάρη και τώρα, όσο και στο δημοψήφισμα. Αυτή είναι η λογική που τους οδηγεί σε κοινό μπλοκ με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους χρυσαυγίτες τώρα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη γραμμή του ΚΚΕ για αναχωρητισμό, ότι δεν παίρνει θέση στις «μεγάλες μάχες», πιο αισχρά ότι είναι δύναμη που «αντικειμενικά ενισχύει το στάτους κβο της μνημονιακής κατάστασης και τις επιδιώξεις του κατεστημένου»2. Θεωρείται, λοιπόν, «αναχωρητισμός» η ταξική πολιτική γραμμή που δεν εγκλωβίζεται στα διλήμματα του κεφαλαίου και δε μετατρέπει το λαό σε συνένοχο της μίας ή της άλλης αντιλαϊκής εκδοχής διαχείρισης του συστήματος. Και από την άλλη, θεωρείται πολιτική «μαεστρία» και παρέμβαση στις εξελίξεις η γραμμή ουράς στον ΣΥΡΙΖΑ και ο ενταφιασμός του κινήματος πίσω από την αστική διαχείριση, η μετατροπή του σε μοχλό υλοποίησης αντιλαϊκών σχεδίων.

Θέλουν καπιταλισμό με άλλο νόμισμα

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βέβαια βλέπει ότι η γραμμή του ΚΚΕ για απόρριψη των εκβιασμών έχει δυναμική που ακουμπάει σε ανθρώπους αγωνιστές, ριζοσπάστες. Δεν κάνει τυχαία την παρακάτω διαπίστωση η πρόσφατη απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ, που αναφέρει: «Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε την έκταση επίδρασης της επιλογής του άκυρου και της αποχής, σε τμήματα κοινωνικών αγωνιστών και διανοούμενων, επιλογή στην οποία πρέπει να ασκήσουμε αγωνιστική κριτική και αυτή να μη σταθεί εμπόδιο για την κοινή μας δράση το επόμενο διάστημα...».

Οι δυνάμεις που συναπαρτίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν τεράστιες ευθύνες. Τόσο καιρό αποκοίμιζαν, καλλιεργούσαν αυταπάτες και ανοχή προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στο κίνημα στήριξαν και στηρίζουν (κριτικά) την κυβέρνηση σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα. Ακόμη και σήμερα, δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ το «τεκμήριο της αθωότητας», έχουν αντιφατική και θολή γραμμή για το τι κυβέρνηση είναι και συμμετέχουν ενεργά στις διεργασίες αντιλαϊκών σχεδιασμών. Διαλέγουν πεντακάθαρα, μαζί με μπλοκ αστικών δυνάμεων, το σχεδιασμό που λέει «καπιταλισμός με άλλο νόμισμα». Μόνη γραμμή που μπορεί να εξασφαλίσει την εργατική - λαϊκή αντεπίθεση και ετοιμότητα είναι η γραμμή που προτείνει το ΚΚΕ. Αλήθεια, ας μας πουν πώς μπορεί να προετοιμάζει κανείς το λαό απέναντι σε όποια αντιλαϊκή εξέλιξη, όταν τον έχει κάνει συνένοχο σε κάποια από τις εκδοχές της; Η πρόταση του ΚΚΕ για «ακύρωση» των εκβιασμών να γίνει ισχυρό ρεύμα στην κοινωνία, να είναι ρεύμα λαϊκής απάντησης σε παλιά και νέα αντιλαϊκά σχέδια.

1. Ανακοίνωση ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 27/6/15

2. Απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ, 5/7/2015