ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ Υπό τις προσταγές τους παίκτες και ομάδες

Το κυνήγι κερδών στην αγορά της Ασίας οδήγησε
σε συμφωνία τον Κριστιάνο Ρονάλντο της Ρεάλ Μαδρίτης
με τον ιδιοκτήτη της ανταγωνιστικής Βαλένθια

Λίγο πριν από το ξέσπασμα του σκανδάλου διαφθοράς στους κόλπους της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας, μια είδηση είχε κάνει επίσης αίσθηση. Αυτή αφορούσε τις αποκαλύψεις για το ρόλο των πολυεθνικών - χορηγών στην επιλογή των παικτών της Εθνικής ομάδας της Βραζιλίας μιας και το ποιος θα έπαιζε και το πόσο εξαρτιόταν απ' τις... υποδείξεις των χορηγών.

Σε ένα άλλο περιστατικό που συνέβη μόλις πριν από λίγες μέρες στο Ηράκλειο της Κρήτης, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος μπάσκετ εφήβων (Κ-19), παίκτης της Κροατίας, ο Αντε Αζόρ, που θεωρείται απ' τα μεγαλύτερα ταλέντα του κροατικού μπάσκετ, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την αποστολή. Αιτία, η άρνηση να φορέσει συγκεκριμένη φίρμα παπουτσιών, που είναι χορηγός της Ομοσπονδίας, αφού ο ίδιος είχε συμβόλαιο με ανταγωνιστική εταιρεία. Το θέμα έφτασε στα άκρα και λίγο πριν από την έναρξη των αγώνων η Ομοσπονδία τού απαγόρευσε τη συμμετοχή.

Σε μια άλλη περίπτωση, ο δημοφιλής Πορτογάλος ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης Κριστιάν Ρονάλντο δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να πουλήσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της εικόνας του, κυρίως στην Ασία, σε εταιρεία του προέδρου της ανταγωνιστικής στο πρωτάθλημα Ισπανίας Βαλένθια.

Βαθαίνουν οι ρίζες της εμπορευματοποίησης

Τα συγκεκριμένα περιστατικά μπορεί να έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες, αντιθέσεις και τη διαφορά μεγεθών, ωστόσο έχουν και έναν κοινό παρονομαστή. Το γεγονός ότι αποτελούν την πλήρη επιβεβαίωση της σημερινής πραγματικότητας που επικρατεί στο οικοδόμημα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού. Ενός αθλητισμού που η μετατροπή του σε ένα ιδιαίτερα κερδοφόρο προϊόν προς πώληση το καθιστά πρόσφορο έδαφος ώστε οι πολυεθνικές με το ρόλο των χορηγών να κάνουν τα δικά τους παιχνίδια. Και όσο το προϊόν πουλάει, όσο αυξάνονται τα κέρδη, τόσο αυτά τα παιχνίδια θα απλώνουν τις ρίζες τους φθάνοντας πλέον σε ό,τι σχετίζεται με τον αθλητισμό, τόσο η μάχη για το μεγαλύτερο μερίδιο στην πίτα των κερδών θα γίνεται αμείλικτη και χωρίς φραγμούς.

Το ποιος θα έπαιζε στην Εθνική Βραζιλίας μόνο με αγωνιστικά κριτήρια φαίνεται να μην καθοριζόταν

Πλέον, από την άλλοτε «παραδοσιακή» χορηγία σε μια αθλητική διοργάνωση για λόγους διαφήμισης, φθάσαμε σήμερα στις αυταρχικές λογικές των πολυεθνικών για το τι θα πρέπει να τρώνε ή να πίνουν οι φίλαθλοι κατά τη διάρκεια μιας διοργάνωσις (π.χ. Ολυμπιακοί Αγώνες) ή ακόμα και τι μπλουζάκια θα φορούν στις εξέδρες, τα οποία δεν πρέπει να φέρουν κάποιο λογότυπο ανταγωνιστικού χορηγού (π.χ. διοργανώσεις Εuro, Μουντιάλ). Τώρα, βλέπουμε ακόμα και να διατάσσουν ή να καθορίζουν με τις ενέργειές τους το ποιος παίκτης θα παίξει. Με ό,τι συνεπάγεται βέβαια αυτό για την πορεία της κάθε ομάδας σε κάποια διοργάνωση.

Το παρασκηνιακό παιχνίδι και ο ρόλος των παικτών

Σημαντικό μέρος βέβαια αυτής της μάχης αποτελούν και οι ίδιοι οι αθλητές, τους οποίους το δέσιμο με τα παχυλά συμβόλαια μετατρέπει σε ...χρυσοφόρες μαριονέτες, που θα πρέπει να κινηθούν στους ρυθμούς των πολυεθνικών ή των κυκλωμάτων μάνατζερς.

Είναι υποχρεωμένοι είτε να δεχθούν αυτά που επιτάσσουν οι πολυεθνικές είτε να γίνουν τα θύματα αυτής της μάχης. Για παράδειγμα, κάθε άλλο παρά σε δεύτερη μοίρα θα πρέπει να περάσει το ότι στο περιστατικό με τον παίκτη της Κροατίας μιλάμε για ένα μόλις 19 ετών παιδί, που είχε όμως υπογράψει το δικό του συμβόλαιο με την πολυεθνική, η οποία θα καθορίσει από δω και πέρα την καριέρα του. Ο συγκεκριμένος παίκτης κόπηκε τελικά από την αποστολή αφού οι εμπορικοί ανταγωνισμοί τού στέρησαν ουσιαστικά το δικαίωμα να αγωνιστεί. Και βέβαια, όπως ενδέχεται να γίνει και άλλες φορές στο μέλλον...

Χωρίς τον καλύτερό τους παίκτη αγωνίστηκαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ εφήβων οι Κροάτες εξαιτίας του εμπορικού ανταγωνισμού

Σε ένα άλλο παράδειγμα, στο περιστατικό με τη Βραζιλία αν κάποιος απ' τους παίκτες, και μάλιστα απ' τους λεγόμενους πρωτοκλασάτους, ήταν τραυματίας, για να πιστοποιηθεί αυτό δεν έφθανε μόνο η εκτίμηση του ιατρικού τιμ της Εθνικής. Εάν η πολυεθνική είχε τις αμφιβολίες της θα έπρεπε να εξεταστεί και από δικό της γιατρό για να αποδειχθεί εάν λέει αλήθεια ή ψέματα. Παράλληλα, η εν λόγω συνεργασία της Ομοσπονδίας, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις και παρά τις όποιες διαψεύσεις έκαναν οι άνθρωποι του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, ήταν σε ισχύ σχεδόν 16 χρόνια. Μετατρέποντας ουσιαστικά σε... κομπάρσο τον κάθε ομοσπονδιακό τεχνικό που είχε περάσει απ' αυτή τη θέση όλη αυτή την περίοδο. Κι όμως, από πλευράς παικτών ποτέ δεν ειπώθηκε το παραμικρό, ακόμα και απ' τους λεγόμενους χαμένους της υπόθεσης.

Στην περίπτωση του Κριστιάνο Ρονάλντο, ο ίδιος ανακοίνωσε στο διαδίκτυο με ιδιαίτερη χαρά τη συμφωνία με την εταιρεία «μάνατζμεντ» του προέδρου της Βαλένθια, επιχειρηματία από τη Σιγκαπούρη, τονίζοντας πως αυτή θα πάει το «brand στο επόμενο στάδιο, ειδικά στην Ασία». Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ενδεχομένως θα... απαιτήσει η αγορά της Ασίας από τον Πορτογάλο σε ένα μελλοντικό κρίσιμο αγώνα με τη Βαλένθια για το Πρωτάθλημα ή το Κύπελλο Ισπανίας αφού η Ρεάλ Μαδρίτης και η Βαλένθια είναι απ' τους βασικούς ανταγωνιστές (μαζί με Μπαρτσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης) κάθε φορά.

Ανταγωνισμοί για την ψηφιακή αγορά

Σε δελτίο Τύπου της Κομισιόν στις 6 Μάη 2015 αναφέρονται τα εξής: «Το διαδίκτυο και οι ψηφιακές τεχνολογίες αλλάζουν τη μορφή του κόσμου μας - σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και σε όλους τους τομείς δραστηριοτήτων. Η Ευρώπη πρέπει να ενστερνιστεί την ψηφιακή επανάσταση και να δημιουργήσει ψηφιακές ευκαιρίες για τα άτομα και τις επιχειρήσεις. Με ποιον τρόπο; Αξιοποιώντας τις δυνατότητες της ενιαίας αγοράς της ΕΕ.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, δήλωσε: "Σήμερα, θέτουμε τις βάσεις για το ψηφιακό μέλλον της Ευρώπης. Επιθυμώ να δω πανευρωπαϊκά δίκτυα τηλεπικοινωνιών, διασυνοριακές ψηφιακές υπηρεσίες και ένα κύμα νέων καινοτόμων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων (...) Οι 16 δράσεις της στρατηγικής μας για την ψηφιακή ενιαία αγορά θα συμβάλουν στην προετοιμασία της ενιαίας αγοράς για την ψηφιακή εποχή"».

Την επομένη, 7/5/2015, σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» αναφέρονται τα εξής: «Η δημιουργία μιας ενιαίας ψηφιακής αγοράς στην Ευρωπαϊκή Ενωση φέρνει τα πάνω κάτω στο πεδίο αυτό με επιχειρηματικές δραστηριότητες δισεκατομμυρίων ευρώ, στο οποίο κυρίως δραστηριοποιούνται αμερικανικοί κολοσσοί όπως οι Amazon, Google και Facebook. Το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο που προωθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα περιορίσει τα μερίδια αγοράς των εν λόγω ομίλων, δημιουργώντας χώρο για να αναπτυχθούν ήδη υπάρχουσες ή μελλοντικές ευρωπαϊκές εταιρείες.

Ειδικότερα, η Κομισιόν αρχίζει ευρεία έρευνα σε διαδικτυακές πλατφόρμες (όπως οι Google και Facebook) για τη δεσπόζουσα θέση τους. Στόχος της είναι να διερευνηθεί ο ρόλος των αμερικανικών κολοσσών στη Γηραιά Ηπειρο. Το σχετικό αίτημα έχουν με επίταση διατυπώσει τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία. Η Κομισιόν ξεκίνησε έρευνα σχετικά με αθέμιτο ανταγωνισμό εκ μέρους της Google αναφορικά με τα αποτελέσματα αναζήτησης.

Μία ενιαία ψηφιακή αγορά σημαίνει ότι η Κομισιόν θα προωθήσει ευρύτατες μεταρρυθμίσεις από τις ηλεκτρονικές αγορές και το εμπόριο μέχρι τις βιντεοκλήσεις, τις τηλεπικοινωνίες και τα δικαιώματα μετάδοσης αγώνων».

Τεράστιο πεδίο κερδοφορίας

Για να γίνει κατανοητή αυτή η ψηφιακή αγορά πρέπει να συνειδητοποιηθεί αφενός το τεράστιο εύρος των εφαρμογών αφετέρου η σχέση τους με όλους τους τομείς της οικονομίας. Για παράδειγμα, οι τηλεπικοινωνίες κάθε μορφής θεωρούνται το «νευρικό σύστημα» της οικονομίας.

Και αυτές οι εφαρμογές οφείλονται στα ευρυζωνικά δίκτυα, τα οποία ενσωματώνουν τόσο τις καλωδιακές όσο και τις δορυφορικές επικοινωνίες. Επομένως, καθετί που έχει σχέση με παντός είδους επικοινωνία, βρίσκει εφαρμογή στα ευρυζωνικά δίκτυα, επομένως και στην ψηφιακή αγορά. Η ίδια η αγορά προϋποθέτει την επικοινωνία των ανθρώπων της, δηλαδή ανάμεσα σε καπιταλιστές, αλλά και των ανθρώπων γενικά, π.χ. θες να αγοράσεις εμπορεύματα και υπηρεσίες για να ικανοποιήσεις ανάγκες της ζωής σου.

Το διαδίκτυο επιτάχυνε τέτοιες διαδικασίες αλλά τα ευρυζωνικά δίκτυα, εκτός από τη μεγαλύτερη επιτάχυνση, δίνουν τη δυνατότητα της πολυκλαδικής συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης. Ας σκεφτούμε π.χ. ένα μονοπώλιο τηλεπικοινωνιών, που έχει τη δυνατότητα ανάπτυξης όλων των υπηρεσιών του διαδικτύου, αλλά και της παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού, δηλαδή κινηματογραφικές παραγωγές, τηλεοπτικές παραγωγές, μουσικές παραγωγές. Σήμερα, μια μικρή εικόνα δίνει ο ΟΤΕ, που έφτασε να έχει μέχρι και δική του πλατφόρμα τηλεόρασης.

Ενα τέτοιο μονοπώλιο μπορεί να κάνει, αν θέλει, δικές του τηλεοπτικές παραγωγές που να προβάλλονται και από κινηματογράφους, άρα να ελέγχει εταιρείες παραγωγής ταινιών, μουσικών έργων, διαφημιστικών εμπορευμάτων, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, ιντερνετική επικοινωνία κ.λπ. Μπορεί να παρέχει υπηρεσίες όπως οι «Google» και «Facebook» (θυμίζουμε ότι και οι δύο ασχολούνται σε τομείς όπως η ιατρική έρευνα κ.ά.), ή να συνεργάζεται με δίκτυα λιανεμπορίου όπως η «Amazon». Ταυτόχρονα, αποτελεί μέσο δικτύωσης τομέων, κλάδων της οικονομίας μεταξύ τους (Ενέργεια, παραγωγή, εμπόριο κ.λπ.), αλλά και επιχειρήσεων. Αρα υπάρχει τεράστιο πεδίο κερδοφορίας.

Εως τώρα στην ψηφιακή αγορά το πάνω χέρι το έχουν αμερικανικά μονοπώλια. Η οργάνωση της ενιαίας ψηφιακής αγοράς στην ΕΕ, που σημαίνει δράση, πρωταρχικά σε όλα τα κράτη - μέλη, ενιαία, ευρωενωσιακών μονοπωλίων σε όλες τις ψηφιακές εφαρμογές κόντρα σε άλλα μονοπώλια (π.χ. των ΗΠΑ), σημαίνει και τεράστια κέρδη στο ευρωενωσιακό κεφάλαιο. Αυτό κάνει η Κομισιόν. Ο ανταγωνισμός σ' αυτό το πεδίο με τις πολλαπλές εφαρμογές, ακριβώς επειδή είναι πολλαπλές, είναι τεράστιος. Ενα πεδίο της όξυνσης των ανταγωνισμών ανάμεσα σε ΗΠΑ - Ευρωζώνη φαίνεται ότι είναι αυτό της ψηφιακής αγοράς, ενταγμένο βεβαίως και στην υπόθεση της Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων, η οποία εγείρει οξύτατους ανταγωνισμούς.

Αναζητούν τρόπο για αύξηση μεριδίων

Υπάρχουν σημάδια όξυνσης των ανταγωνισμών; Υπάρχουν και μάλιστα εμφανίζονται στο έδαφος της ΕΕ. Ενα περίπου χρόνο πριν, στις 5/5/2014, η «Καθημερινή» σε ρεπορτάζ αναφέρει το εξής: «"Φοβόμαστε την Google. Είμαστε υποχρεωμένοι να συνεργαζόμαστε μαζί της για να επιβιώσουμε, αλλά τη φοβόμαστε". Η συνταρακτική ομολογία του Ματίας Ντέπφνερ, CEO του γερμανικού εκδοτικού ομίλου Axel Springer, με ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στη Frankfurter Allgemeine Zeitung, ανακινεί τη συζήτηση για την παντοδυναμία του ιντερνετικού κολοσσού. Οχι μόνο επειδή η λέξη "φόβος" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο "παικτών" τόσο ισχυρών όσο ο Ντέπφνερ, αλλά γιατί συμβολίζει τη σύγκρουση παλαιάς και νέας τάξης πραγμάτων στη διακίνηση των πληροφοριών.

Επί δεκαετίες, ο όμιλος Springer (που εκδίδει την Bild, την πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Ευρώπη, τη Welt και κατέχει δεκάδες έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα) αντιπροσώπευε στα μάτια ορισμένων το "κακό", ως πυλώνας του "συστήματος της ενημέρωσης" σε μια χώρα όπου οι εκδότες παραμένουν συγκριτικώς εύρωστοι, ενημερώνοντας καθημερινά το 80% του κοινού ηλικίας άνω των 14 ετών, μέσα από τα έντυπα και ηλεκτρονικά προϊόντα τους. Απλώς, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν αντιμετωπίσει τόσο σαρωτικό ανταγωνισμό. Οι κολοσσοί της ψηφιακής εποχής, με πρώτη βεβαίως την Google (και από κοντά τη Facebook, την Apple, την Amazon), δεν κυριαρχούν απλώς στις αγορές: τις απορρυθμίζουν. Είναι σίγουρα η πρώτη φορά που ένα τόσο "μεγάλο ψάρι" των μίντια ζητεί δημοσίως προστασία προκειμένου να μην καταβροχθιστεί από ένα "κήτος" της ψηφιακής εποχής. Το πρόβλημα, καλώς ή κακώς, είναι ότι έχει δίκιο».

Νομίζουμε πως είναι αρκετά παραστατικό ώστε να μη χρειάζεται καν σχολιασμό αφενός για την όξυνση των ανταγωνισμών αφετέρου για το γεγονός ότι ένα μονοπώλιο αναζητεί προστασία από το κράτος, την ΕΕ, που σημαίνει βάλτε φραγμό στα αμερικανικά μονοπώλια, στη δική μας αγορά το μεγαλύτερο μερίδιο πρέπει να είναι δικό μας.

Πράγματι, σύμφωνα με το «Ρόιτερς» («Καθημερινή» 16/4/2015), «έπειτα από έρευνα πέντε ετών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγορεί τον κολοσσό της Google ότι εξαπατά καταναλωτές και ανταγωνιστές, διαστρεβλώνοντας τα αποτελέσματα αναζήτησης στο Διαδίκτυο προς όφελος των δικών της υπηρεσιών αγορών, Google Shopping. Επιπλέον, όπως ανέφερε η αρμόδια επίτροπος Ανταγωνισμού, Μαργκρέθ Βεστάγκερ, θα ξεκινήσει και νέα έρευνα σχετικά με το Android, το λειτουργικό σύστημα της Google, το οποίο έχει ευρεία χρήση στα "έξυπνα" κινητά τηλέφωνα. Οι χρήστες πλέον σταδιακά μετατοπίζονται από την αναζήτηση στο Ιντερνετ στις εφαρμογές των κινητών. Με το Android ο αμερικανικός κολοσσός προσπαθεί να διατηρήσει τη ροή εσόδων από τις ηλεκτρονικές διαφημίσεις σε ποικίλες κινητές συσκευές.

Κατά την κ. Βεστάγκερ, η Google, η οποία δεσπόζει στην παγκόσμια αγορά μηχανών αναζήτησης, έχει δώσει ένα αθέμιτο πλεονέκτημα στις δικές της υπηρεσίες αγορών (κλείσιμο ξενοδοχείων, αεροπορικά εισιτήρια, ρολόγια κ.ά.) κατά παραβίαση των σχετικών νόμων της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε πρώτη φάση απεστάλη στην Google κείμενο - κατηγορητήριο από την Επιτροπή και σε αυτό έχει περιθώριο δέκα εβδομάδων να απαντήσει. "Στην εταιρεία πιθανώς να επιβληθεί πρόστιμο, εάν αποδειχθεί ότι όντως χρησιμοποίησε το σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς της στην Ευρώπη, ώστε τα τελευταία επτά χρόνια να προωθεί τη δική της υπηρεσία ηλεκτρονικών αγορών, Google Shopping, σε βάρος των ανταγωνιστικών"».

Η Κομισιόν κατηγορεί την «Google» και ετοιμάζεται για μέτρα εναντίον της. Ολως τυχαίως, μισό περίπου μήνα πριν από την εξαγγελία της ενιαίας ψηφιακής αγοράς.

Στο στόχαστρο και άλλα αμερικανικά μονοπώλια

Λίγες μέρες πριν, πάλι στο «Ρόιτερς» (EurActiv 2/4/2015) εμφανίζεται το εξής ρεπορτάζ: «Στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχουν μπει οι συναλλαγές της Apple Inc με δισκογραφικές εταιρείες και επιχειρήσεις ψηφιακής μουσικής, σε μια προσπάθεια να διερευνηθεί αν υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός καθώς η Apple λανσάρει την δική της υπηρεσία streaming, σύμφωνα με τους Financial Times, επικαλούμενοι ανθρώπους που γνωρίζουν καλά το θέμα.

Η Κομισιόν ζήτησε στοιχεία από δισκογραφικές εταιρείες και εταιρείες ψηφιακής διάθεσης μουσικού περιεχομένου αναφορικά με τη συμφωνία που έχουν συνάψει με την Apple, πριν βγει στην αγορά η νέα υπηρεσία streaming της εταιρείας το καλοκαίρι.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανησυχεί ότι η Apple θα χρησιμοποιήσει το μέγεθος, την επιρροή και τις σχέσεις της για να πάρει τις δισκογραφικές εταιρείες από τους αντιπάλους της, όπως το Spotify, οι οποίες βασίζονται σε άδειες με δισκογραφικές εταιρείες για το προϊόν τους, τονίζουν οι FT.

Η συλλογή πληροφοριών είναι μόνο το πρώτο βήμα προς την έναρξη επίσημης έρευνας, αλλά αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντοπίσει οποιαδήποτε αδικοπραγία, μπορεί να απαιτήσει αλλαγές στις επιχειρηματικές πρακτικές και να επιβάλει βαριά πρόστιμα, αναφέρει η εφημερίδα».

Ουσιαστικά χτυπούν την «Apple Inc», θέλοντας να αποκόψουν τις ευρωενωσιακές δισκογραφικές εταιρείες και επιχειρήσεις ψηφιακής μουσικής, με επίκεντρο τον αθέμιτο ανταγωνισμό.

Σε ρεπορτάζ της «Euro2day», 29 Σεπτέμβρη 2014 αναφέρεται ότι υπάρχει «προκαταρκτικό πόρισμα της Κομισιόν, για φοροαποφυγή δύο δεκαετιών από την Apple. Η Apple εδώ και δύο δεκαετίες ευνοείται από παράνομες φορολογικές συμφωνίες που σύναψε με την Ιρλανδία, με αποτέλεσμα η κατασκευάστρια εταιρεία των iPhone να κινδυνεύει με πρόστιμο ρεκόρ, το ύψος του οποίου αναμένεται να φτάσει σε αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με το προκαταρκτικό πόρισμα από την έρευνα της Κομισιόν στις φορολογικές υποθέσεις της Apple στην Ιρλανδία - όπου απολαμβάνει φορολογικό συντελεστή μικρότερο από 2% - υποστηρίζει ότι η εταιρεία της Silicon Valley ευνοήθηκε από παράνομη κρατική στήριξη μέσω των παρασκηνιακών συμφωνιών που σύναψε με τις αρχές της χώρας. Οι Ευρωπαίοι επιθεωρητές υποστηρίζουν ότι η Apple διαπραγματεύθηκε ειδική φορολογική μεταρρύθμιση στην Ιρλανδία εν αντιθέσει με όσα ισχύουν για άλλες επιχειρήσεις». Οσο και αν εδώ υπάρχει η ιδιομορφία της κρατικής συμφωνίας της Ιρλανδίας, εντούτοις η Κομισιόν χτυπά την αμερικανική «Apple».

Μετά απ' όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Ευρωζώνης είναι αδυσώπητοι. Αλλωστε, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, μόνο η παραγωγή οπτικοακουστικών εμπορευμάτων (κινηματογραφικές παραγωγές, μουσικές παραγωγές) αποτελεί το 25% έως 30% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Αν, δε, βάλουμε και τις άλλες ψηφιακές εφαρμογές, γίνεται κατανοητή η μεγάλη σφαγή των μονοπωλίων για την ψηφιακή αγορά.

Το συμπέρασμα όμως που βγαίνει είναι ότι οι παραγωγικές δυνάμεις έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που απαιτούν κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής για να μπουν στην υπηρεσία κάλυψης των εργατικών, λαϊκών αναγκών.

Ολοι τους Ευρώπη μένουνε!

Δεν θα γίνουμε ζητιάνοι στη γειτονιά των Βαλκανίων. Το "ναι" στην Ευρώπη θα νικήσει. Και στην πρώτη γραμμή θα είναι τα αγόρια και τα κορίτσια της Ελλάδας που δεν θέλουν η Ελλάδα να γίνει Βόρεια Κορέα». Αυτά δήλωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης του Ποταμιού επιχειρώντας, τη βδομάδα που πέρασε, να πάρει πάνω του το βάρος της προπαγάνδας για την υπεράσπιση του «Ναι».

Στο σύνολό τους οι υπερασπιστές του «Ναι» κάνοντας γαργάρα το γεγονός ότι η πρόταση των δανειστών, την οποία υπερασπίζεται το «Ναι», είναι ελαφριά παραλλαγή της κυβερνητικής πρότασης την οποία υπερασπίζει το «Οχι», κινήθηκαν σε ένα ακραίο κινδυνολογικό πλαίσιο που τροφοδοτήθηκε και από την εικόνα με τις ουρές στις τράπεζες. Αξιοποίησαν τη στάση της κυβέρνησης για να περάσουν μαζικά αντιδραστικά ιδεολογήματα. Να συκοφαντήσουν κάθε προοπτική σύγκρουσης και ρήξης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να πείσουν ότι είναι μονόδρομος ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης και η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να διαλαλήσουν πάγιες αντιδραστικές αντιλαϊκές απαιτήσεις του κεφαλαίου, με μπόλικο αντικομμουνισμό και έχθρα απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Συγκροτώντας μια κίνηση σε αντιδραστική - αντιλαϊκή κατεύθυνση, δηλητηριάζοντας επικίνδυνα το λαό, τους εργαζόμενους. Και όλα αυτά βεβαίως με την άμεση παρέμβαση της εργοδοσίας. Βεβαίως, η αλήθεια είναι ότι ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας όπως π.χ. γνωστοί φαρμακοβιομήχανοι τοποθετήθηκαν υπέρ του «όχι», φανερώνοντας τον ενδοαστικό ανταγωνισμό που εκδηλώνεται, στον οποίο ο λαός έχει μπει στη μέση.

Μέσα στο περιβάλλον των κεφαλαιακών ελέγχων και του ενδεχόμενου πτώχευσης, άλλωστε, η εργοδοσία βρίσκει μια πολύ καλή δικαιολογία να τσακίσει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Με τη φράση «νυν υπέρ πάντων αγών» έκλεισε την παρέμβασή του ο πρώην πρόεδρος της ΝΔΚωνσταντίνος Μητσοτάκης, ισχυριζόμενος ότι «στη μάχη αυτή θα κριθεί κυριολεκτικά η τύχη της Ελλάδος και το μέλλον των παιδιών μας. Ο ελληνικός λαός - είπε - δεν καλείται να κρίνει κάποια τελική συμφωνία με την Ευρώπη, αλλά στην ουσία να αποφασίσει για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Ετσι ερμηνεύει την ψήφο του η Ευρώπη, χωρίς τη βοήθεια της οποίας η χώρα θα καταστραφεί ολοκληρωτικά οικονομικά μέσα σε μερικές εβδομάδες».

Υπαινιγμούς για την εθνική ασφάλεια, που κινδυνεύει, άφησε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής: «Οποιος έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτή την δύσκολη και ασταθή γειτονιά του κόσμου ξέρει από μικρό παιδί ότι η εθνική ασφάλεια είναι το υπέρτατο κριτήριο των αποφάσεών μας», είπε και συνέχισε: «Εκθέτουμε την χώρα μας σε κινδύνους. Οσοι νομίζουν ότι ψηφίζοντας "όχι" ενισχύουν τη διαπραγματευτική θέση της χώρας, σφάλλουν και σφάλλουν σοβαρά».

Ενώ ο Ευάγγελος Βενιζέλος δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση κατάφερε «να αποκαλύψει την πραγματική της ατζέντα που είναι εξόδου από το ευρώ και αδιαφορίας για την ασύντακτη χρεοκοπία και την απώλεια εθνικών κεκτημένων. Καλεί τον λαό να στηρίξει το λόμπι της δραχμής; Να αποδεχθεί την πτώχευση; Την επιστροφή στο 1949;»

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης δήλωσε «οι πολιτικές της Ευρωζώνης είναι πιεστικές. Ομως εξασφαλίζουν τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Αποτέλεσμα του ΟΧΙ θα είναι η επίταση της κρίσης και η εξαθλίωση», ενώ ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, περιορίστηκε σε καταγγελία λέγοντας ότι «η κυβέρνηση είπε ψέματα σε όλους και χρεοκόπησε τη χώρα. Χάσαμε κονδύλια ενώ μας έλεγε επί μήνες ότι δεν θα υπογράψει νέο μνημόνιο και τώρα παρακαλάει για νέο μνημόνιο».

Βεβαίως οι του «μένουμε Ευρώπη» δεν ασκούν κριτική στα μέτρα που περιλαμβάνονται στις προτάσεις της κυβέρνησης, αφού άλλωστε αυτοί στηρίζουν το ούτως ή άλλως αντιλαϊκό πακέτο Γιούνκερ, με εξαίρεση τα ζητήματα των φόρων και ορισμένων απαιτήσεων των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ που αφαιρούν ορισμένα προνόμια τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΣΥΡΙΖΑ Επιχειρούν «λοβοτομή» στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος προσφέρουν πρόσθετες αποδείξεις για τη ζημιά που προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, συνεχίζοντας το «έργο» ανακοπής κάθε ριζοσπαστισμού.

Επιζήμιες λογικές στις οποίες επένδυσε, απ' τη θέση ακόμα της αντιπολίτευσης, ώστε να χειραγωγήσει το λαό στα άμεσα προτάγματα του κεφαλαίου και να τον ενσωματώσει στα μακροπρόθεσμα, όπως η λογική της ανάθεσης, η λογική των μειωμένων απαιτήσεων και του μικρότερου κακού, αντανακλώνται στη σημερινή πραγματικότητα, όπου ο λαός καλείται απ' την κυβέρνηση να διαλέξει το σχοινί με το οποίο θα τον κρεμάσουν.

Στο δημοψήφισμα της Κυριακής, οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα όσοι εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον στήριξαν στην κάλπη, εναποθέτοντας πάνω του τις ελπίδες τους, καλούνται απ' αυτόν να «εξαργυρώσουν» τις ακάλυπτες επιταγές που τους μοίραζε αρχικά περί κατάργησης των μνημονίων, αργότερα για μέτρα ανακούφισης, διαλέγοντας είτε μνημόνιο με την υπογραφή της κυβέρνησης είτε μνημόνιο με την υπογραφή των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ. Ακόμα χειρότερα, καλούνται απ' την κυβέρνηση να πουν «όχι» σ' αυτό που λίγες μέρες πριν είπε ένα ηχηρό «ναι» ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του!

Η κυβέρνηση σπρώχνει δηλαδή όσους μέχρι πριν λίγο καιρό αμφισβητούσαν τα μνημόνια, αντιδρούσαν στις συνέπειές τους, στο να τα νομιμοποιήσουν στην κάλπη, να αλυσοδεθούν μόνοι τους με μνημονιακά δεσμά, βαρύτερα απ' όσα έχουν ως σήμερα γνωρίσει.

Αφού εκμεταλλεύτηκε με λεονταρισμούς και ανέξοδες κορόνες την αμφισβήτηση εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων - ανεξάρτητα απ' το βάθος που αυτή είχε - στην ΕΕ και το χαρακτήρα της, τώρα ουσιαστικά τους καλεί να επιλέξουν ανάμεσα στην παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη με κάθε κόστος και την ψευδαίσθηση πως η ΕΕ μπορεί να αλλάξει υπέρ του λαού ή στην καλύτερη περίπτωση να επιλέξει ως ριζοσπαστική διέξοδο την καπιταλιστική Ελλάδα του εθνικού νομίσματος, της δραχμής.

Στο πλαίσιο αυτό, καλούσε το προηγούμενο διάστημα το λαό να διαδηλώνει για να την στηρίζει στις διαπραγματεύσεις, την ώρα που η ίδια αποδεχόταν τις προτάσεις των δανειστών, καταθέτοντας και δικές της εξίσου αντιλαϊκές. Την ώρα που όλα φώναζαν ότι τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων ήταν ναρκοθετημένα για τα λαϊκά δικαιώματα, η κυβέρνηση προέτρεπε το λαό σε κινητοποίηση, για να γίνει ντεκόρ αυτών των αντιλαϊκών διαπραγματεύσεων.

Με τη στάση της, η κυβέρνηση στην πραγματικότητα δίνει χέρι βοήθειας σε διάφορα αστικά επιτελεία, να εμβολιάσουν με αντιδραστικά αντισώματα την κοινωνία, ενάντια σε κάθε ριζοσπαστική διάθεση. Να ταυτίσουν την προοπτική της πραγματικής ρήξης με το κεφάλαιο με τη χρεοκοπία εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, να χρεώσουν γενικά στο εργατικό, στο κομμουνιστικό κίνημα, στην αριστερά, τη σημερινή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι, υποστηρικτές του «όχι» και του «ναι», ομνύουν στην ομοψυχία και την ενότητα. Το αφήγημα της εθνικής ενότητας μπροστά σε έναν «εθνικό» στόχο ήταν πάντα κυρίαρχο, όποτε επιχειρούταν να υποταχτεί ο λαός στις επιδιώξεις του κεφαλαίου, που εκ των υστέρων αποδεικνύονταν ολέθριες για τα συμφέροντά του. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παίζει επικίνδυνα με τον εθνικισμό, κρύβοντας ότι η συμμετοχή σε διεθνείς ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες γίνεται με ανισόμετρο τρόπο, ανάλογα με την οικονομική και πολιτική δύναμη κάθε κράτους. Παίζει με την πληγωμένη αξιοπρέπεια και περηφάνια του λαού, κρύβοντας καλά πως ο κύριος αντίπαλός του βρίσκεται στην ίδια του τη χώρα, είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, το κεφάλαιο. Για το δικό τους λογαριασμό, η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των άλλων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Για δικό τους λογαριασμό, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους εταίρους της, για δικό τους λογαριασμό έρχεται σε συμφωνία ή αντιπαράθεση μαζί τους. Δεν είμαστε όλοι μαζί μια διαπραγματευτική ομάδα, δε διαπραγματευόμαστε όλοι μαζί, γιατί δεν έχουμε κοινά συμφέροντα.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να εξωραΐσει στην εργατική - λαϊκή συνείδηση γενικά τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και συνασπισμούς. Εκτός από την ΕΕ, που μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, η συγκυβέρνηση υμνεί το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Θέλουν να κάνουν το λαό αυτούς που είχε καταγράψει στη συνείδησή του - ανεξάρτητα απ' το βάθος αυτής της καταγραφής - σαν εχθρούς του, εχθρούς της ειρήνης, της ευημερίας, να τους καταχωρήσει εκ νέου σαν σωτήρες και προστάτες του.

Κι όλα τα παραπάνω στο όνομα της «Αριστεράς»! Απαξιώνοντας ό,τι η έννοια αυτή σηματοδοτούσε και συμβόλιζε στη συνείδηση των ανθρώπων του μόχθου. Η προσφορά της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη και την εξουσία της θα είναι ανεκτίμητη, εφόσον κατορθώσει να ολοκληρώσει τη διαβρωτική για τις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις δράση της. Εφόσον κατορθώσει να ρυμουλκήσει το λαό πίσω απ' τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του, να τον «αποκαθηλώσει» απ' τη θέση του ταξικού αντιπάλου της. Εστω προσωρινά, σε μια περίοδο που είναι επιτακτική η ανάγκη της ανασύνταξης του κινήματος, της οργάνωσης και ανάπτυξης της πάλης σε κατεύθυνση ρήξης με το κεφάλαιο, την ΕΕ, για την ανάκτηση απωλειών, την απόκρουση νέων επιθέσεων, τη δρομολόγηση εξελίξεων πραγματικά προς όφελος του λαού.

Τώρα, ο λαός, ιδιαίτερα εκείνοι που κατάφεραν να αποσπαστούν από τα δόκανα του «παλιού» δικομματισμού ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και έχουν προσωρινά εγκλωβιστεί στη ΣΥΡΙΖΑίικη εκδοχή του, έχουν τη δυνατότητα να αντιτάξουν τη μεγάλη δύναμή τους, που δεν την έχουν χρησιμοποιήσει έως τώρα, που την έβαλαν σε δεύτερη μοίρα, με την ελπίδα ότι μόνο μέσα από τις εκλογές, όπως αυτές του Γενάρη, μπορεί να αλλάξει η ζωή τους.

Είναι αναγκαίο οι εργαζόμενοι να κλείσουν τα αυτιά στα κηρύγματα εθνικής ομοψυχίας, να απορρίψουν λογικές ανάθεσης, μικρότερου κακού, να ξεμπερδεύουν με την απογοήτευση που σπέρνουν όσοι στο όνομα του λαού διαπράττουν σε βάρος του τα χειρότερα. Σήμερα, να πουν «όχι» στα κάλπικα διλήμματα. Αύριο, να ρίξουν στην κάλπη το ψηφοδέλτιο που τους προτείνει το ΚΚΕ. Να καταγράψουν τη δική τους θέση, διαμορφωμένη απ' τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων και όχι να καταγραφούν υπέρ ή κατά θέσεων διαμορφωμένων απ' τη σκοπιά των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Περί δημοψηφισμάτων και «λαϊκής κυριαρχίας»...

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που παρακινεί το λαό να ψηφίσει ΟΧΙ, εμφανίζει το δημοψήφισμα σαν μία από τις ύψιστες δημοκρατικές λειτουργίες έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας. Ισχυρίζεται ότι δίνει στο λαό τη δυνατότητα όχι μόνο να πει τη γνώμη του, αλλά να καθορίσει και τις εξελίξεις.

Σε αυτό το πνεύμα, μάλιστα, μια σειρά δυνάμεις που στηρίζουν την επιλογή του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που προβάλλει η κυβέρνηση, ισχυρίζονται ότι με αυτό το ΟΧΙ θα μπορούν να βάλουν φρένο στην αντιλαϊκή πολιτική. Ορισμένοι, μάλιστα, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και ως «αντικαπιταλιστές», το πάνε και παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι το ΟΧΙ σε ένα δημοψήφισμα μπορεί να πυροδοτήσει συνολικότερες ριζικές εξελίξεις.

Υψιστη παραπλάνηση

Ο ισχυρισμός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ότι το δημοψήφισμα, όπως και οι βουλευτικές εκλογές, αποτελούν ύψιστη έκφραση της δημοκρατίας και κατ' επέκταση της λαϊκής κυριαρχίας, είναι τόσο παραπλανητικός όσο και το ερώτημα που έχει θέσει.

Τον ισχυρισμό αυτό διαψεύδει η ίδια η πραγματικότητα.

Αποτελούν έκφραση λαϊκής κυριαρχίας οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που έβγαιναν από τις βουλευτικές εκλογές και συνεχίζοντας η μία την πολιτική της άλλης, χτυπούσαν επί δεκαετίες βασικά δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού; Δηλαδή, ο δήθεν κυρίαρχος λαός επέλεξε το σφαγιασμό των δικαιωμάτων του;
Θα αποτελέσει άραγε, κατά τη γνώμη τους, έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, αν από το δημοψήφισμα βγει ΝΑΙ στις προτάσεις ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ;
Αποτελούν έκφραση λαϊκής κυριαρχίας τα δημοψηφίσματα που γίνονται σε συνθήκες τρομοκράτησης, εκφοβισμού και παραπλάνησης του λαού;
Αποτελεί έκφραση λαϊκής κυριαρχίας η επανάληψη των δημοψηφισμάτων, μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που βολεύει κάθε φορά την αστική τάξη;
Βοηθάει το λαό να ορθώσει το ανάστημά του, να πιστέψει στις δυνάμεις του, να επιλέξει το δρόμο της οργανωμένης πάλης, η ψευδαίσθηση πως με μία ψήφο «ξοφλάς»; Η ίδια λογική επικράτησε πριν από τις εκλογές του Γενάρη, η ίδια και σήμερα. Συνέβαλαν ή όχι να καθηλωθεί το κίνημα, η εργατική - λαϊκή πάλη σε συνθήκες αναμονής;
Βοηθάει το λαό να χειραφετηθεί, να δει ποιος είναι ο πραγματικός του αντίπαλος, η επιλογή ανάμεσα στο μικρότερο και το μεγαλύτερο κακό, που διλημματικά μπαίνει σε κάθε τέτοιου είδους διαδικασίες;
Στην Αίγυπτο έγινε λαϊκή εξέγερση. Ο Μουμπάρακ καταδικάστηκε σε θάνατο. Σήμερα, ο Μουμπάρακ είναι ελεύθερος, απαλλαγμένος από το θάνατο και καταδικασμένος σε θάνατο είναι αυτός που τον ανέτρεψε, ο Μόρσι, και με εκλογές. Αυτό είναι λαϊκή κυριαρχία;
Στην Ιρλανδία, ο λαός απέρριψε το 2001, σε δημοψήφισμα, τη Συνθήκη της Νίκαιας. Αμέσως μετά, τα όργανα της ...δημοκρατικής ΕΕ αγνόησαν την ετυμηγορία και επέβαλαν τη διεξαγωγή νέου επαναληπτικού δημοψηφίσματος. Τελικά, μετά κόπων και βασάνων, η Συνθήκη εγκρίθηκε το 2002.
Το 2008, ξανά ο ιρλανδικός λαός απέρριψε την αντεργατική Συνθήκη της Λισαβόνας. Και πάλι έγινε δεύτερο δημοψήφισμα το 2009, που ενέκρινε, με τον μπαμπούλα της καπιταλιστικής κρίσης, τη Συνθήκη.
Στη Δανία, το 1992, ο λαός απέρριψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Η κυβέρνηση της Δανίας και η Ευρωπαϊκή Ενωση πέφτουν πάνω στο λαό και προκαλούν νέο δημοψήφισμα, που τελικά εγκρίνει τη Συνθήκη το 1993.

Πέρα από τις επιμέρους περιπτώσεις, η γνώση που εξάγεται από το σύνολο της μέχρι τώρα εμπειρίας μάς διδάσκει ότι μέσα στον καπιταλισμό δεν υφίσταται λαϊκή κυριαρχία, ούτε σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας.

Στη σημερινή κοινωνία, η αστική τάξη είναι κυρίαρχη σε όλα τα επίπεδα. Είναι κυρίαρχη στην οικονομία και πάνω σε αυτό χτίζει την κυριαρχία της στην πολιτική, την ιδεολογία και αλλού. Ελέγχει την πληροφορία, τις ειδήσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα, τον πολιτισμό. Μαθαίνει στο λαό ότι ο καπιταλισμός είναι δήθεν αιώνιος, ότι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι δήθεν κομμάτι της φύσης, ότι πάντα θα υπάρχουν εργοδότες και εργάτες.

Χειραγωγεί τις συνειδήσεις και όταν ξεφεύγουν, προσπαθεί να τις τρομοκρατήσει, όχι πάντα με επιτυχία.

Διαφορετικές εκδοχές της βαρβαρότητας

Με το συγκεκριμένο δημοψήφισμα, ο λαός καλείται να εκφράσει τη γνώμη του, να πει αν συμφωνεί ή διαφωνεί με τις βαθύτατα αντιλαϊκές προτάσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).

Αναμφίβολα, ο λαός πρέπει να απορρίψει την πρότασή τους, αλλά να μη μείνει μόνο σε αυτό. Το ΟΧΙ που τον καλεί να πει η συγκυβέρνηση, σημαίνει ΝΑΙ στην πρότασή της, που είναι εξίσου αντιλαϊκή. Στο διάγγελμα που έκανε ο πρωθυπουργός την περασμένη Τετάρτη, απέδωσε με σαφήνεια τι σημαίνει αυτό το ΟΧΙ. «Το ΟΧΙ -είπε- είναι αποφασιστικό βήμα για μια καλύτερη συμφωνία, που στοχεύουμε να υπογραφεί αμέσως μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής. (...) OΧΙ δε σημαίνει ρήξη με την Ευρώπη (...). ΟΧΙ σημαίνει: ισχυρή πίεση για μια οικονομικά βιώσιμη συμφωνία (...), για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. (...) Μια συμφωνία που θα οδηγεί δηλαδή, σε σύντομο χρονικό διάστημα, τη χώρα ξανά στις διεθνείς χρηματαγορές, ώστε να τερματιστεί η εποπτεία και η επιτροπεία».

Σε απλά ελληνικά, η συγκυβέρνηση επιδιώκει: Μια καλύτερη συμφωνία με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Ομως, οποιαδήποτε συμφωνία με αυτούς είναι εξ ορισμού αντιλαϊκή. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώθηκε απ' όλη την προηγούμενη διαδικασία, όπου ουσιαστικά κατέρρευσε παταγωδώς το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση για λογαριασμό του λαού μέσα σε αυτό το αντιλαϊκό πλαίσιο. Οποιος έχει αμφιβολίες, ας ρίξει μια ματιά στα διάφορα σχέδια προτάσεων που η κυβέρνηση εισηγείται στους εταίρους της, τις τελευταίες επιστολές του Τσίπρα προς τους δανειστές.

Επομένως, όποιος ψηφίσει ΝΑΙ συναινεί στη βάρβαρη πρόταση των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και όποιος ψηφίσει ΟΧΙ συναινεί σε μια διαφορετική εκδοχή αυτής της βαρβαρότητας. Και οι δύο απαντήσεις συνεχίζουν να φορτώνουν το χρέος στις πλάτες του λαού, διατηρούν ανέπαφες τις αντεργατικές πολιτικές που έχουν νομοθετηθεί μέχρι τώρα (μνημόνια, εφαρμοστικοί νόμοι και οι προηγούμενοι από αυτούς), συνεχίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις, αντιμετωπίζοντας αναγκαία αγαθά για την επιβίωση και την αξιοπρεπή διαβίωση ως εμπορεύματα, συνεχίζουν τις περικοπές σε συντάξεις και μισθούς, αυξάνουν ξανά τη φορολογία.

Για τέτοια λαϊκή κυριαρχία μιλάμε, που και στις δύο περιπτώσεις, αυτή ή η όποια επόμενη κυβέρνηση θα «νομιμοποιείται» να εφαρμόσει αντιλαϊκές πολιτικές. Πάνω απ' όλα αποδέχονται τον καπιταλισμό ή - για να το πούμε λιανά - αποδέχονται την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η ψευδαίσθηση ενός άλλου ΟΧΙ

Η άποψή τους ότι το ΟΧΙ μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο από αυτό που παρουσιάστηκε στο διάγγελμα του πρωθυπουργού, είναι μόνο επιθυμίες. Οταν βγει το ψηφοδέλτιο του ΟΧΙ από την κάλπη, θα γράφει ένα ξερό ΟΧΙ. Δε θα γράφει ΟΧΙ στην πρόταση των «θεσμών» και «μερικά ΟΧΙ ακόμα». Ούτε θα γράφει ότι «το ψηφοδέλτιο αυτό το έριξε κάποιος που επιθυμεί το ΟΧΙ να σημαίνει κάτι άλλο από αυτό που λέει η κυβέρνηση».

Από την άλλη, πράγματι το ΟΧΙ σηκώνει πολλές ερμηνείες (και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το επέλεξε η συγκυβέρνηση, για να εγκλωβίσει). Ομως, η ερμηνεία που θα γίνει πράξη είναι μία και αυτή είναι που μετράει. Και αυτό που θα γίνει πράξη, την επομένη κιόλας μέρα, είναι ότι η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει το ΟΧΙ για να το μετρήσει ως λευκή επιταγή, για να δρομολογήσει την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων. Συνεπώς, η λογική αυτή, αποδεχόμενη ουσιαστικά το επιχείρημα ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί ύψιστη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, συμβάλλει στην ενσωμάτωση, στον εγκλωβισμό ριζοσπαστικών διαθέσεων.

Είναι σχεδόν αυταπόδεικτο το ανεδαφικό του ισχυρισμού ότι το ΟΧΙ μπορεί να συμβάλει σε ριζοσπαστικές εξελίξεις. Ποτέ κανένα δημοψήφισμα και άλλη παρόμοια διαδικασία εκλογών δεν αποτέλεσε το έναυσμα ριζοσπαστικών εξελίξεων, σε συνθήκες μάλιστα που το κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση. Είναι άλλο ζήτημα πως σε συνθήκες ανόδου του εργατικού - λαϊκού κινήματος, ενίσχυσης των αντικαπιταλιστικών αντιμονοπωλιακών χαρακτηριστικών του, μπορεί να εκφραστεί αυτή η διαδικασία και σε εκλογές και σε δημοψηφίσματα. Τελικά, η ψευδαίσθηση «ενός άλλου ΟΧΙ» προσφέρει καλές υπηρεσίες στη στήριξη της κυβέρνησης.

Η στάση του ΚΚΕ

Για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, διαδικασίες... «λαϊκής κυριαρχίας», όπως αυτή του δημοψηφίσματος των αστικών εκλογών, αξιοποιούνται με σκοπό την αντιμετώπιση των διάφορων προσπαθειών εγκλωβισμού της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε ξένα για τα συμφέροντά του διλήμματα και επιλογές.

Στην κατεύθυνση αυτή, το ΚΚΕ απευθύνεται στην εργατική τάξη, συνολικά στο λαό που χτυπιέται από αυτή την πολιτική, αποκαλύπτοντας ότι το συγκεκριμένο δημοψήφισμα, στην παρούσα στιγμή, είναι επικίνδυνο για τα συμφέροντά τους. Και το ΟΧΙ και το ΝΑΙ υπηρετούν τα μονοπώλια.

Γι' αυτό τους καλεί να ακυρώσουν αυτή τη διαδικασία, ρίχνοντας στην κάλπη του δημοψηφίσματος το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ. Το ψηφοδέλτιο που λέει «ΟΧΙ στην πρόταση ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ - ΟΧΙ στην πρόταση της κυβέρνησης. ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία».

Αυτό είναι το ΟΧΙ που δεν αθροίζεται με κανενός άλλου, όπως αθροίζεται το ΟΧΙ της συγκυβέρνησης με αυτό των ναζιστών της Χρυσής Αυγής. Είναι το ΟΧΙ που δεν εγκλωβίζει, αντιθέτως δείχνει καθαρά το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οργανώνουμε τον αγώνα, δυναμώνουμε την αλληλεγγύη

Μορφή «χιονοστιβάδας» παίρνουν οι καταγγελίες από εργαζόμενους και συνδικαλιστικές οργανώσεις για το όργιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, που κλιμακώθηκε μετά την ανακοίνωση της «αργίας» των τραπεζών και των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων.

Η άγρια κατάσταση που προϋπήρχε στους τόπους δουλειάς, με απληρωσιά πολλών μηνών, με απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και τρομοκρατία, γίνεται ακόμα χειρότερη στο φόντο των τελευταίων εξελίξεων, με ευθύνη της κυβέρνησης.

Οι εργαζόμενοι, που πλήρωσαν την καπιταλιστική κρίση, καλούνται τώρα να πληρώσουν και τα «απόνερά» της, στην προσπάθεια της κυβέρνησης να διασφαλίσει τους καλύτερους δυνατούς όρους για την ανάκαμψη του κεφαλαίου.

Ετσι, χιλιάδες επιχειρήσεις, ακόμα και σε κλάδους που πλήγηκαν σχετικά λιγότερο από την κρίση, επικαλούνται τώρα την έλλειψη ρευστότητας και πρώτων υλών, για να δικαιολογήσουν «έκτακτα» μέτρα όπως «lock out», μη καταβολή των μισθών, υποχρεωτικές άδειες και άλλα.

Στην πραγματικότητα, μια κατάσταση που προκύπτει χωρίς καμιά ευθύνη των εργαζομένων, όπως είναι αυτή των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων μέσω των τραπεζών, τη φορτώνουν εξ ολοκλήρου στους εργαζόμενους, όπως φόρτωσαν προηγουμένως την κρίση.

Μάλιστα, αρωγός τους είναι η ίδια η κυβέρνηση, η οποία, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει από επώνυμες και ανώνυμες καταγγελίες, το όργιο που εξελίσσεται στους τόπους δουλειάς, εξαντλείται σε υπενθυμίσεις προς την εργοδοσία ότι η εργατική νομοθεσία ισχύει και αυτή την περίοδο!

Ενα πράγμα είναι βέβαιο και πρέπει να το πάρουν σοβαρά υπόψη οι εργαζόμενοι: Τα μέτρα που επιβάλλει αυτές τις μέρες η εργοδοσία για να μετριάσει τη χασούρα από τους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, μόνο «έκτακτα» δεν είναι.

Το κλίμα που διαμορφώνεται στους τόπους δουλειάς, συμβάλλει ώστε και στο άμεσο μέλλον, όλα αυτά που γίνονται τώρα στο όνομα των «έκτακτων συνθηκών» να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα.

Δηλαδή, να νομιμοποιηθεί πλήρως στις εργατικές λαϊκές συνειδήσεις ότι είναι δικαίωμα της εργοδοσίας να πληρώνει όποτε θέλει, να απολύει όπως τη βολεύει, να επιβάλλει άδειες και διευθέτηση του χρόνου εργασίας ανάλογα με τα σκαμπανεβάσματα της παραγωγής.

Να πολλαπλασιαστούν οι αντιστάσεις

Στην ίδια μοίρα βρίσκονται και εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι. Δεν τους έφταναν οι πενιχρές συντάξεις, αλλά έρχονται από πάνω τα Ταμεία να τους καταβάλλουν μισή τη σύνταξη, από την οποία πάλι δεν μπορούν να πάρουν παρά ελάχιστα ευρώ!

Αν σκεφτεί κανείς ότι από αυτά τα χρήματα ζουν ολόκληρες οικογένειες χαμηλόμισθων και ανέργων, αντιλαμβάνεται ότι όσο περνάνε οι μέρες και οι συντάξεις ρέουν με το σταγονόμετρο, τα προβλήματα σε χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά θα μεγαλώνουν, με κίνδυνο να ξεμείνουν ακόμα και από βασικά αγαθά.

Συνολικά, η εργατική - λαϊκή οικογένεια βρίσκεται αντιμέτωπη με την άθλια κατάσταση που προϋπήρχε σε τομείς όπως η Υγεία και η Πρόνοια. Οι συνέπειες από την υποχρηματοδότηση και την πολιτική εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της Υγείας, οξύνονται τώρα λόγω έλλειψης ρευστού.

Το δημοψήφισμα της Κυριακής, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, δεν πρόκειται να αντιστρέψει αυτήν την κατάσταση. Το αντίθετο θα συμβεί. Η επιθετικότητα της εργοδοσίας δεν πρόκειται να ανακοπεί, ούτε βέβαια τα Ταμεία θα «γεννήσουν» λεφτά για μισθωτούς και συνταξιούχους, για την Υγεία και τις δομές Πρόνοιας που παραπαίουν.

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε αυξημένη επαγρύπνηση, για να συμβάλει στην ανακούφιση των εργαζομένων και του λαού, να αποτρέψει αντεργατικές αποφάσεις της εργοδοσίας στο όνομα της έλλειψης ρευστότητας στην αγορά.

Σε κλάδους όπου καλπάζουν τα κρούσματα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, όπως για παράδειγμα στον κλάδο των Τηλεπικοινωνιών και της Πληροφορικής, η παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων είναι καθοριστική για να μη γενικευτεί το κλίμα του φόβου, που σιγοντάρει η στάση της κυβέρνησης.

Οι παρεμβάσεις αυτές χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν τις επόμενες μέρες, όπου και όταν η εργοδοσία προσπαθεί να περάσει μέτρα σε βάρος των εργαζομένων με τη δικαιολογία ότι δεν έχει λεφτά, ή ότι δεν έχει πρώτες ύλες για να βάλει μπροστά τις μηχανές. Αυτές τις δύσκολες ώρες, οι εργαζόμενοι χρειάζονται ένα γερό αποκούμπι και κανείς άλλος δεν μπορεί να τους το δώσει, πέρα από το ΠΑΜΕ και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται σ' αυτό.

Το στόχο αυτό υπηρετεί το πλαίσιο πάλης που διαμόρφωσε από την πρώτη ώρα το ΠΑΜΕ απέναντι στην επιθετικότητα της εργοδοσίας και τις πλάτες που της κάνει η κυβέρνηση, μαζί με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Αυτό το πλαίσιο πρόβαλλε η κινητοποίηση που έγινε την Παρασκευή στα γραφεία του ΣΕΒ, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν θα ανεχτεί το νέο αντεργατικό γιουρούσι που εξαπολύεται σε κλάδους και τόπους δουλειάς, με δικαιολογία την κατάσταση που δημιουργεί η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά.

Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας

Εκτός από την προσπάθεια να δημιουργηθούν αντιστάσεις εκεί που ξεσπά η εργοδοτική αυθαιρεσία, σε πρώτη προτεραιότητα βρίσκεται τώρα η ανάγκη να οργανωθεί η αλληλεγγύη, να μη βρεθεί κανένας μόνος του στη νέα κατάσταση που δημιουργείται και η οποία με βεβαιότητα θα χειροτερέψει για το λαό.

Το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, η ΟΓΕ και το ΜΑΣ πήραν την πρωτοβουλία και συγκρότησαν μια κεντρική επιτροπή για την οργάνωση της αλληλεγγύης, καλώντας τα εργατικά συνδικάτα και τους άλλους φορείς του κινήματος να πρωτοστατήσουν στη συγκρότηση αντίστοιχων επιτροπών αλληλεγγύης σε γειτονιές και τόπους δουλειάς.

Εκεί πρέπει να βρίσκει απάγκιο κάθε εργαζόμενος που τον «σχόλασαν» από τη δουλειά, με τη δικαιολογία ότι το εργοστάσιο δεν έχει πρώτη ύλη, ή ότι το κατάστημα δεν έχει πελάτες. Εκεί πρέπει να αναζητά βοήθεια, όχι μόνο υλική, ο συνταξιούχος που του λείπουν τα λεφτά για φάρμακα, ή για τα καθημερινά αγαθά.

Εκεί πρέπει να βρίσκει αποκούμπι η εργατική - λαϊκή οικογένεια που δεν βρίσκει τα απαραίτητα στο ράφι του σούπερ μάρκετ ή βρίσκεται αντιμέτωπη με την αισχροκέρδεια των βιομηχάνων και των εμπόρων, αν αρχίσουν να αυξάνουν οι ελλείψεις στην αγορά.

Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία το κάλεσμα των φορέων της Κοινωνικής Συμμαχίας να ξεκινήσει άμεσα η καταγραφή των αναγκών στη γειτονιά, με προτεραιότητα την κάλυψη των αναγκών σε τρόφιμα, φάρμακα, παιδικές τροφές. Να οργανωθεί με σχέδιο η αλληλεγγύη σε δήμους, συνοικίες, σε εργοστάσια και βιομηχανικές ζώνες, σε κλάδους, σε σχολές, σχολεία, νοσοκομεία.

Ξεχωριστή σημασία έχει η παρέμβαση στα νοσοκομεία και στις δομές Πρόνοιας, όπου οι ελλείψεις, τεχνητές ή πραγματικές, μπορεί να αποβούν μοιραίες για τους τρόφιμους και τους ασθενείς. Το ΠΑΜΕ καλεί τα σωματεία και τις Λαϊκές Επιτροπές να αναλάβουν δράση, ώστε να εξασφαλιστούν πλήρεις υγειονομικές και προνοιακές υπηρεσίες από τα νοσοκομεία, το ΕΚΑΒ, τα Κέντρα Υγείας, τα ΠΕΔΥ, τα ιδρύματα Πρόνοιας για ΑμΕΑ, χρόνιους πάσχοντες, ηλικιωμένους, παιδιά.

Καλεί τους υγειονομικούς, τα σωματεία τους, τα σωματεία εργαζομένων άλλων κλάδων, τους συλλόγους ασθενών, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τις Λαϊκές Επιτροπές να συγκροτήσουν επιτροπές αλληλεγγύης και διεκδίκησης. Να μη λείψει από κανέναν ασθενή το φαΐ, το φάρμακο, η εξέταση που πρέπει να κάνει.

Πολύτιμα συμπεράσματα

Ο αγώνας για την οργάνωση της αλληλεγγύης δεν είναι ξεκομμένος από την πάλη που συνεχίζεται για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, για την υπογραφή ΣΣΕ, για την ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και ο λαός την περίοδο της κρίσης.

Ο αγώνας αυτός χρειάζεται να συνδυαστεί με μια πλατιά και σε βάθος συζήτηση με τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, γύρω από τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την πείρα τους και τις ίδιες τις εξελίξεις.

Ολα τα προηγούμενα χρόνια, έζησαν την προπαγάνδα για το «αντιμνημονιακό» και τα άλλα «εναλλακτικά» κινήματα, που θα άλλαζαν τάχα τη ζωή του προς το καλύτερο, δρομολογώντας πολιτικές εξελίξεις προς όφελος του λαού. Ακουγαν «έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα» από τους αγώνες και ότι η Ελλάδα, με καλύτερη διαπραγμάτευση, μπορεί να υπάρξει σαν ισότιμος εταίρος σε μια «δημοκρατική» ΕΕ που γίνεται ν' αλλάξει.

Ακουγαν, επίσης, πως το βάλσαμο είναι η καπιταλιστική ανάκαμψη και πως γι' αυτή αξίζει να υπομείνει κάθε θυσία. Πως τα δημοσιονομικά πλεονάσματα στην αρχή και στη συνέχεια η κυβερνητική εναλλαγή, θα έδιναν λύση στα οξυμένα λαϊκά προβλήματα.

Σήμερα, όλα αυτά καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Η διαπίστωση αυτή, η αποτύπωσή της πλατιά στη συνείδηση των εργαζομένων και του λαού, θα βοηθήσει να απελευθερωθούν νέες δυνάμεις, να δυναμώσει η ανασύνταξη του κινήματος, να ενισχυθεί το ρεύμα εκείνο στο κίνημα που παλεύει με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του λαού, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τα κόμματά τους.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News