ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Σ' αυτό το πλαίσιο, στο προσκήνιο των διμερών συναντήσεων συζητήθηκαν και μια σειρά συνεργασίες σε τομείς εκτός του οικονομικού, όπως ο στρατιωτικός τομέας ή η κοινή δράση σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων. Ασφαλώς, είναι καθαρό ότι κάθε είδους ενδοϊμπεριαλιστική συνεργασία έχει πάντα αντίκτυπο και στις διμερείς μπίζνες. Καθετί που φέρνει κοντά τους πολιτικούς εκπροσώπους των μονοπωλίων συνδέεται σταθερά με το όφελος που προσμετράται στο μερίδιο των αγορών που κάθε πλευρά διασφαλίζει, ανατροφοδοτώντας την ορμή με την οποία κλιμακώνει την επίθεσή της στις εργατικές - λαϊκές ανάγκες και κατακτήσεις.

Από αυτή την αφετηρία πρέπει να εξεταστεί και η προσπάθεια της Ινδίας να εξασφαλίσει νέους συμμάχους την ίδια ώρα που η σχέση της με την Κίνα εξακολουθεί να θεωρείται στενή («συγκατοικούν» άλλωστε στη διακρατική συμμαχία των BRICS μαζί με Βραζιλία, Ρωσία και Νότια Αφρική), αλλά και η προσέγγισή της με τις ΗΠΑ αποτελεί σταθερή επιδίωξη. Η ινδική αστική τάξη μελετά προσεκτικά τις επιλογές που θα της επιτρέψουν να αξιοποιήσει τους θετικούς (και σχετικά υψηλούς) ρυθμούς ανάπτυξης της εγχώριας οικονομίας και τα σημαντικά περιθώρια συγκέντρωσης κεφαλαίου που υπάρχουν εντός συνόρων, αναζητώντας πιο προνομιακή θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Στη Γαλλία, η πώληση των 36 μαχητικών αεροσκαφών τύπου «Ραφάλ» συνδέθηκε με τηνικανοποίηση των «κρίσιμων επιχειρησιακών αναγκών» της ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας. Τα 36 ήταν ένα μόνο μέρος από τα συνολικά 126 μαχητικά που η βιομηχανία «Ντασό» προορίζει για την Ινδία, σε μια περίοδο που το Νέο Δελχί ανανεώνει εντατικά τον εξοπλισμό του σε όλα τα σκέλη των Ενόπλων Δυνάμεων. Αν και πρόσφατα έχασε από τη Σαουδική Αραβία την παγκόσμια πρωτιά σε αγορές όπλων, η χώρα εξακολουθεί να προμηθεύεται υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα, υποβρύχια και μια σειρά νέα πολεμικά πλοία, αεροπλάνα, προφασιζόμενη π.χ. ότι ο στόλος της είναι υπέργηρος. Φυσικά, οι επιλογές της αυτές εντάσσονται στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού, αλλά και διεθνώς, συνθήκες που η ντόπια αστική τάξη θέλει να την βρουν πανέτοιμη να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.

Στο Κοινό Ανακοινωθέν που ο Μόντι υπέγραψε μαζί με το Γάλλο Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντγίνεται ειδική αναφορά στη «σημασία των κοινών στρατιωτικών ασκήσεων ανάμεσα στις χερσαίες, τις ναυτικές και τις εναέριες Ενοπλες Δυνάμεις τους (σ.σ. με τους κωδικούς αντίστοιχα "Σχάκτι", "Βαρούνα" και "Γκαρούντα")», ενώ υπογραμμίζεται «η ικανοποίηση για τη συμμετοχή μάχιμου τμήματος του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού στην άσκηση "Βαρούνα" που θα γίνει στον Ινδικό ωκεανό τις επόμενες εβδομάδες». Μάλιστα, ινδικά ΜΜΕ έγραψαν ότι στο πλαίσιο κοινών ασκήσεων μεταξύ των δύο Πολεμικών Ναυτικών, θα πλεύσει στον Ινδικό ωκεανό και το αεροπλανοφόρο «Σαρλ Ντε Γκολ».

Ενδεικτικά του ότι το Νέο Δελχί επενδύει πολυεπίπεδα στη σύσφιξη των σχέσεών του με το Παρίσι ήταν και τα κεντρικά άρθρα σε μια σειρά μεγάλες εφημερίδες όπως η ινδική «Τριμπιούν», που την Παρασκευή 17 Απρίλη τόνιζε: «Η βελτίωση των δεσμών με τα δύο ευρωπαϊκά κράτη (σ. σ. Γαλλία - Γερμανία) θα έχουν ευρύ αντίκτυπο. Η Γαλλία είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και υποστηρίζει την υποψηφιότητα της Ινδίας μαζί και της Γερμανίας (να ενταχτούν στο ΣΑ του ΟΗΕ). Οι Ινδοί διπλωμάτες μπορούν να προσδοκούν καλύτερη συνεργασία από τους ομολόγους τους σε αυτές τις χώρες και καλύτερη συνεργασία μπορεί να προσδοκάται και ανάμεσα στις Μυστικές Υπηρεσίες, κάτι που είναι προς το αμοιβαίο όφελος όλων».

Να σημειωθεί ακόμα ότι στην ατζέντα των γαλλο-ινδικών επαφών ήταν και η λειτουργία δορυφορικού συστήματος (κατασκευασμένο στη Γαλλία) που αναμένεται ότι θα ενισχύσει τη δυνατότητα της Ινδίας να συλλέγει διάφορα «στοιχεία» και να παρακολουθεί τι γίνεται στην ευρύτερη γειτονιά της, κάτι που μπορεί να έχει ευρεία χρήση, μεταξύ άλλων και για στρατιωτικούς σκοπούς.

«Αποτελεί πεποίθησή μου ότι Ινδία και Γερμανία είναι δυο χώρες που έχουν κερδίσει το δικαίωμα να είναι μόνιμα μέλη στο ΣΑ του ΟΗΕ. Η συμμετοχή μας θα είναι ωφέλιμη για τον κόσμο. Και οι δυο θα θέλαμε να δούμε απτή πρόοδο στη μεταρρύθμιση του ΣΑ του ΟΗΕ στη διάρκεια της 70ής επετείου από τη δημιουργία του Οργανισμού». Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από τις δηλώσεις που έκανε ο Μόντι στην κοινή συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στο Βερολίνο με την καγκελάριοΑγκελα Μέρκελ.

Το αίτημα για συμμετοχή στο ΣΑ του ΟΗΕ δεν είναι το μόνο κρίσιμο ζήτημα που δεν αποκλείεται το επόμενο διάστημα να φέρει κοντά τις δυο χώρες. Τόσο η μία όσο και η άλλη αναζητούν συμμαχίες για να «εδραιώσουν» τη δράση των μονοπωλίων τους σε Δύση και Ανατολή αντίστοιχα, αλλά και συμμαχίες ως αντίβαρο στη δράση άλλων ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως η Κίνα, οι ΗΠΑ κλπ.

Δεν είναι τυχαίο ότι μεταξύ άλλων ο Μόντι αναφέρθηκε στη δημιουργία ειδικής Ομάδας Εργασίας που θα ασχοληθεί με τη στήριξη της δράσης των γερμανικών εταιρειών στην Ινδία, κάτι που - όπως σχολίαζαν ινδικές εφημερίδες - μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει παρά μόνο για Αμερικανούς και Ιάπωνες επενδυτές.

Στο Κοινό Ανακοινωθέν των δύο ηγετών σημειώνεται ότι «διερευνάμε τρόπους να επεκτείνουμε το διάλογό μας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας» και καλωσορίζονται οι επαφές που θα ανταλλάξουν τα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών των δύο χωρών ενόψει των Δια-κυβερνητικών Διαβουλεύσεων που θα γίνουν τον Οκτώβρη, όταν θα επισκεφτεί την Ινδία και η Γερμανίδα καγκελάριος.

Στις δηλώσεις του προς τους δημοσιογράφους ο Μόντι δήλωσε, γνωρίζοντας καλά ότι έχει για ακροατές όλες τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: «Ο κόσμος προσδοκά από τη Γερμανία ηγετική δράση για την αντιμετώπιση και των δύο προκλήσεων (σ. σ. οικονομική σταθερότητα και ειρήνη)». Μάλιστα, αναφερόμενος στην «εξάπλωση της τρομοκρατίας», που «αλλάζει χαρακτήρα», εκτίμησε ότι «χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη παγκόσμια στρατηγική για να αντιμετωπίσουμε αυτή την παγκόσμια πρόκληση, για την οποία η Ινδία και η Γερμανία μπορούν να εργαστούν από κοινού».

Οι δεσμεύσεις για ενίσχυση της κοινής δράσης κατά της τρομοκρατίας περίσσεψαν και στις επαφές που είχε ο Μόντι στον Καναδά, μία από τις χώρες που - μην ξεχνάμε - έσπευσαν από τις πρώτες να συμμετάσχουν στη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση σε Ιράκ και Συρία. Μάλιστα, εκπρόσωποι της καναδέζικης κυβέρνησης είχαν σπεύσει από τους πρώτους αιφνιδιαστικά στο Ιράκ, μετά την ανάδειξη της νέας κυβέρνησης, για να δηλώσουν ηχηρό «παρών» στους εντεινόμενους ανταγωνισμούς στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή όπου επιχειρείται η επαναχάραξη συνόρων και οι λαοί εγκλωβίζονται σε νέο «λουτρό αίματος».

Ετσι, Μόντι και Στίβεν Χάρπερ (πρωθυπουργός του Καναδά) επέλεξαν να υπογραμμίσουν στην Κοινή τους Δήλωση ότι «η τρομοκρατία, ο εξτρεμισμός και ο ριζοσπαστισμός αποτελούν προκλήσεις για την ασφάλεια της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας των δύο χωρών, αλλά και της ανθρωπότητας συνολικά».

Οι δυο πλευρές συμφώνησαν να «εντείνουν τη διμερή δέσμευση και ανταλλαγή προοπτικών σε αναδυόμενες απειλές για την εθνική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνοχώρου», για την οποία μάλιστα υπογράφτηκε και Μνημόνιο Κατανόησης ανάμεσα στις αντίστοιχες κυβερνητικές υπηρεσίες.

«Αναγνωρίζοντας την αμυντική (σ. σ. στρατιωτική) συνεργασία ως ένα σημαντικό στοιχείο για τη συνολική συνεργασία σε θέματα ασφαλείας», οι δυο πλευρές συμφώνησαν να «διερευνήσουν περαιτέρω συνεργασία και μέσα από την ενίσχυση της σύνδεσης των Πολεμικών τους Ναυτικών, αλλά και με ανταλλαγή προσωπικού (των Ενόπλων Δυνάμεων)». Επιπλέον, τονίστηκε η πρόθεσησύσφιξης της συνεργασίας σε «ειρηνευτικές» αποστολές (όπως βαφτίζονται οι στρατιωτικές αποστολές με τις οποίες οι ιμπεριαλιστές σκορπούν νέα δεινά στους λαούς όλης της Γης), αλλά και υπογράφτηκαν συμφωνίες για τη συνεργασία μεταξύ επιστημονικών ιδρυμάτων που ειδικεύονται σε τεχνολογίες με ευρεία χρήση σε στρατιωτικούς σκοπούς.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι η Ινδία δηλώνει έτοιμη να αναβαθμίσει αποφασιστικά και τη στρατιωτική της «δράση». Μάλιστα, ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί έντονα για να στηρίξει τη συμμετοχή της στο ΣΑ του ΟΗΕ ως μόνιμο μέλος είναι η μεγάλη δύναμη με την οποία συμμετέχει στις «ειρηνευτικές αποστολές» του ΟΗΕ εδώ και δεκαετίες. Τέλος, οι τόνοι ουρανίου που συμφωνήθηκε να προμηθεύουν στην Ινδία καναδέζικα μονοπώλια αντικειμενικά ενισχύουν και τις δυνατότητες του πυρηνικού οπλοστασίου της χώρας, όσο κι αν (σήμερα) το Νέο Δελχί διαμηνύει ότι χρειάζεται καύσιμα για τα εργοστάσια, δεδομένων των μεγάλων αναγκών της βιομηχανίας και όχι μόνο.

Ο νόμος αυτός έρχεται σε μια στιγμή που χειροτερεύει η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των εργαζομένων και προωθούνται αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα, σε συνεννόηση με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιπλέον, ο πρόσφατος διορισμός, στις 6 Απρίλη, του Ντμίτρο Γιάρος, επικεφαλής της ναζιστικής οργάνωσης «Δεξιός Τομέας» στη θέση του συμβούλου στο υπουργείο Αμυνας της Ουκρανίας, δείχνει μεταξύ άλλων πως δεν έχουν εγκαταλειφθεί, αλλά κερδίζουν έδαφος τα σχέδια συνέχισης του εμφυλίου στη Νοτιοανατολική Ουκρανία.

Σε συνθήκες, λοιπόν, όπου δυναμώνει η αντιλαϊκή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Ουκρανίας, όπου επιπλέον προωθείται η πολεμική αναμέτρηση με τις περιοχές του Ντονμπάς, έρχεται η απαγόρευση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, που βέβαια με βάση τα αστικά κριτήρια του σημερινού Συντάγματος της χώρας είναι αντισυνταγματική, για να σπείρει την πολιτική τρομοκρατία σε βάρος των κομμουνιστών, σε βάρος όσων αντιστέκονται στη σημερινή αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου.

Το ΚΚΕ εξέφρασε την αλληλεγγύη του στους κομμουνιστές της Ουκρανίας και τη σιγουριά του πως η πάλη του λαού της Ουκρανίας, 70 χρόνια μετά την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, θα αποκρούσει και αυτά τα αντικομμουνιστικά κι αντιλαϊκά σχέδια!

Εδώ, ωστόσο, υπάρχει κι ένα επιπλέον ζήτημα: Αυτό της χρησιμοποίησης του αντικομμουνισμού στα γεωπολιτικά σχέδια και του ρόλου που θα παίξει σ' αυτά η Ουκρανία. Και να γιατί:

Οι σημερινές κυβερνητικές δυνάμεις της Ουκρανίας, που πλειοψηφούν στο Κοινοβούλιο, επιδιώκουν με τον συγκεκριμένο νόμο να ακολουθήσουν το «μοντέλο» των Βαλτικών χωρών. Στις χώρες αυτές εδώ και πάνω από 20 χρόνια εφαρμόζονται ανάλογοι νόμοι ταύτισης κομμουνισμού - φασισμού, την ώρα που οι ντόπιοι φασίστες δικαιώνονται ιστορικά και επιπλέον παρουσιάζονται ως «πατριώτες» και «δημοκράτες» γιατί πολέμησαν κατά της σοβιετικής εξουσίας, στο πλευρό των ναζί. Επιπλέον, οι αστικές τάξεις αυτών των χωρών και οι ξένοι σύμμαχοί τους, για να εμποδίσουν την πολιτική επιρροή της (καπιταλιστικής) Ρωσίας, προχώρησαν από το 1991 στη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ρωσικής καταγωγής. Οι άνθρωποι αυτοί, που δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι οι ίδιοι οι γονείς τους ζούσαν στις χώρες αυτές και πριν από το 1940, ονομάστηκαν «μη πολίτες» και χρειάστηκε να περάσουν από μια μακρόχρονη διαδικασία επανάκτησης των πολιτικών δικαιωμάτων τους. Ακόμη και σήμερα, όμως, 24 χρόνια μετά, μόλις οι μισοί περίπου από αυτούς έχουν πάρει πίσω το αστικό πολιτικό δικαίωμα της ψήφου.

Η πολιτική αυτή οδήγησε στην ενσωμάτωση αυτών των χωρών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία), μέσα σε κλίμα έντονου αντικομμουνισμού και αντισοβιετισμού, στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κάτι που δεν κρύβουν ότι το επιδιώκουν και οι σημερινοί κυβερνώντες της Ουκρανίας. Η εξέλιξη αυτή απομάκρυνε αυτές τις χώρες από την επιρροή της Ρωσίας, εμπόδισε τη διείσδυση των ρωσικών μονοπωλίων στην οικονομία τους και συνολικότερα έθεσε εμπόδια στο ρόλο της Ρωσίας στην πολιτιστική και κοινωνικοπολιτική ζωή αυτών των χωρών.

Ανάλογη πολιτική, με διακυμάνσεις, εφαρμόστηκε και σε άλλες χώρες, όπως Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν αντικομμουνιστικοί περιορισμοί. Μάλιστα, στην περίπτωση της Πολωνίας, είναι χαρακτηριστικό πως το καθεστώς Γιέλτσιν προχώρησε στην πλαστογράφηση ιστορικών αρχείων, για να δικαιώσει τις αντισοβιετικές συκοφαντίες του Γκέμπελς σχετικά με τη σφαγή που έκαναν οι ναζί στο Κατίν. Θεωρήθηκε πως αν στις αντισοβιετικές κατηγορίες, που έχουν προαχθεί πλέον σε «εθνική ιδέα» στην Πολωνία, συμμετάσχει και η Ρωσία, τότε θα διευκολυνθεί η διείσδυση των ρωσικών κεφαλαίων στην Πολωνία κι αυτή θα χαλαρώσει την αντιρωσική στάση της στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στο ζήτημα αυτό ακολούθησε την πολιτική των Γκορμπατσόφ - Γιέλτσιν και η κυβέρνηση Πούτιν, χωρίς, όμως, να επιτύχει ουσιαστικά κέρδη για τα ρωσικά μονοπώλια.

Να, λοιπόν, που ο αντικομμουνισμός, για άλλη μια φορά, γίνεται προσπάθεια να αξιοποιηθεί στα σχέδια ενσωμάτωσης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Το σημερινό ουκρανικό Κοινοβούλιο, όπως είναι γνωστό, έχει προκύψει μέσα από εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν σε συνθήκες βίας, νοθείας κι εμφύλιου πολέμου. Καταστάσεις, που επικράτησαν εξαιτίας της απροκάλυπτης επέμβασης των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία. Το ισχυρότερο τμήμα της αστικής τάξης της Ουκρανίας επέλεξε την προσέγγιση με ΕΕ και ΗΠΑ. Ενα άλλο, που επιδίωκε την προσέγγιση της χώρας με τη Ρωσία, αντέδρασε. Σήμερα, ένα χρόνο μετά από αυτές τις εξελίξεις, ένα σημαντικό κομμάτι της χώρας, η Κριμαία, εντάχθηκε στη σύνθεση της Ρωσίας, όπου και βρισκόταν το 18ο και 19ο αιώνα, έως το 1954. Σ' ένα άλλο κομμάτι της χώρας (στις περιοχές του Ντονμπάς) διεξάγεται πόλεμος, ενώ έκρυθμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η κατάσταση και σε άλλες περιοχές της ανατολικής, κεντρικής και νότιας Ουκρανίας.

Οι συμφωνίες του Μινσκ (μεταξύ των περιοχών του Ντονμπάς και της ουκρανικής κυβέρνησης), με την παρέμβαση των Προέδρων της Ρωσίας, της Γαλλίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας, μέσω της «διπλωματικής ασάφειας», επιδίωκαν ένα συμβιβασμό των αντιμαχόμενων μερών. Η Ρωσία είχε περιγράψει με αρκετή σαφήνεια τι θα θεωρούσε «έντιμο συμβιβασμό». Σ' αυτόν περιλαμβανόταν ο σεβασμός από μέρους της ρωσικής πλευράς της νομιμότητας των σημερινών αρχών της Ουκρανίας, με τη διατήρηση της «εδαφικής ακεραιότητας» της Ουκρανίας (εξαιρώντας την Κριμαία), με παράλληλες δεσμεύσεις πως θα δοθούν στις περιοχές της Ουκρανίας μεγάλες εξουσίες αυτονόμησης από την κεντρική πολιτική (έως και ομοσπονδιοποίηση της χώρας) και ταυτόχρονα αυτή δεν θα ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, ο νέος αντικομμουνιστικός νόμος, που προβλέπει καταστροφή σοβιετικών μνημείων, μετονομασίες πόλεων, ποινές φυλάκισης έως και 5 χρόνια για «κομμουνιστική προπαγάνδα» κ.ά. δείχνει τις πραγματικές προθέσεις αυτών που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ουκρανίας. Δείχνει μια κατεύθυνση παραπέρα ρήξης κι αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

Σήμερα, με βάση τις εκτιμήσεις των ουκρανικών αρχών, οι ένοπλες δυνάμεις της «Νεορωσίας», δηλαδή των αυτοαποκαλούμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, αριθμούν πάνω από 30 χιλιάδες ενόπλους, κι έχουν πλέον στην κατοχή τους και βαρέα όπλα. Αυτές τις μέρες, πάντα σύμφωνα με τις ουκρανικές «πηγές», η Ρωσία έχει συσσωρεύσει στα σύνορα αυτών των «Δημοκρατιών» μια σημαντική στρατιωτική δύναμη 50 χιλιάδων και 420 τεθωρακισμένων.

Από την άλλη, οι ουκρανικές δυνάμεις που συμμετέχουν στη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» αριθμούν 50 χιλιάδες κι επίσης έχουν βαρύ οπλισμό, ενώ την ανάμειξή τους στην περιοχή έχουν κάνει οι ΗΠΑ, που έχουν αναλάβει τη στρατιωτική εκπαίδευση των ουκρανικών δυνάμεων, και το ΝΑΤΟ, που πραγματοποίησε στρατιωτικά γυμνάσια στη Μαύρη Θάλασσα και χερσαία (στη Λιθουανία), ενώ σχεδιάζει ανάλογα και στην Ουκρανία.

Η αντιπαράθεση, βέβαια, δεν διεξάγεται μόνο στην Ουκρανία, όπως δείχνουν η παραλίγο σύγκρουση ενός ρωσικού καταδιωκτικού κι ενός αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροπλάνου στη Θάλασσα της Βαλτικής (πριν από μερικές μέρες), η καταγγελία των «διαστημικών δυνάμεων» της Ρωσίας πως μια «δύναμη» προχώρησε στη δημιουργία ομάδας δορυφόρων, με στόχο την κατασκοπεία των τηλεπικοινωνιών της Ρωσίας, καθώς και η ρωσική απόφαση για την παράδοση στο Ιράν των αντιπυραυλικών συστημάτων «S-300». Ούτε είναι μόνο στρατιωτική, όπως φαίνεται από τις προειδοποιήσεις του ρωσικού ενεργειακού μονοπωλίου της «Γκαζπρόμ», στις 13/4, που απευθυνόμενο στην ΕΕ ζήτησε να μην μπουν εμπόδια στην κατασκευή του νέου αγωγού, που προτίθεται να κατασκευάσει από τα νότια, παρακάμπτοντας την Ουκρανία.

«Το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία έχουν δύο εναλλακτικές λύσεις για τη μελλοντική ένωσή τους και αυτό επαφίεται εξ ολοκλήρου στην ΕΕ. Η πρώτη εναλλακτική είναι η ένωση εντός ΕΕ. Ομως εάν η ΕΕ εξακολουθεί να κλείνει την πόρτα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση του Κοσσόβου, τότε οι δύο χώρες θα αναγκαστούν να ενωθούν με τον κλασικό τρόπο», είπε ο Ράμα. Ο Θάτσι έσπευσε να προσθέσει πως η δήλωση αυτή «δεν είναι απειλή προς την ΕΕ, αλλά μία πραγματικότητα που μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον ως αποτέλεσμα της απομόνωσης του Κοσσόβου από την ΕΕ».

Σε κάθε περίπτωση, η επίμαχη δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη σερβική κυβέρνηση, αλλά και την ψυχρή αποδοκιμασία αξιωματούχων της ΕΕ, που 16 χρόνια μετά τη συμμετοχή τους στο διαμελισμό της τότε ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, εμφανίζονται επιφυλακτικοί σχετικά με το αν θα ενθαρρύνουν ή όχι μια τέτοια προοπτική.

Πάντως, ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς διαβεβαίωσε πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να γίνει η ένωση της Αλβανίας με το Κοσσυφοπέδιο «ούτε με τον κλασικό, ούτε με άλλον τρόπο». Η Μάγια Κουτσίγιανιτς, εκπρόσωπος της επικεφαλής της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια, χαρακτήρισε τις δηλώσεις «απαράδεκτες προκλήσεις ...σε μια εποχή που απαιτείται περιφερειακή συνεργασία και πρόοδος προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Παρομοίως, εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας στα Τίρανα συνέστησε την αποφυγή δηλώσεων «που δεν εξυπηρετούν την προοπτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Είναι όμως ενδιαφέρουσα η συγκυρία κατά την οποία ο Ράμα αποφάσισε να ξαναπαίξει το φθηνό, αλλά επικίνδυνο χαρτί του αλβανικού εθνικισμού.

Την επόμενη βδομάδα, πιθανώς στις 21/4, αναμένεται ο επόμενος γύρος διαλόγου «ομαλοποίησης» των σχέσεων Βελιγραδίου - Πρίστινας στις Βρυξέλλες, με τη μεσολάβηση της επικεφαλής της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική Φ. Μογκερίνι. Πληροφορίες σερβικών ΜΜΕ αναφέρουν πως δεν αναμένεται τέλμα ή κλιμάκωση της έντασης καθώς τα σημαντικότερα ζητήματα όπως το δικαστικό σύστημα στο Κοσσυφοπέδιο και ο τερματισμός των σερβικών λεγόμενων παράλληλων διοικητικών δομών έχουν λυθεί σε προηγούμενη διαπραγμάτευση.

Εντούτοις, μεγαλύτερο ενδιαφέρον φαίνεται πως προκαλεί το υπό συγκρότηση δικαστήριο στην Πρίστινα για τα εγκλήματα που διέπραξαν πρώην αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ σε βάρος αμάχων στο τέλος της δεκαετίας του '90. Αν και το πιθανότερο είναι να παρακολουθήσουμε νέα παρωδία «δικαιοσύνης» υπό τις πιέσεις της ΕΕ (προς επιβράβευση Σέρβων αξιωματούχων που ενθαρρύνουν τη σύγκλιση με ΕΕ και ΝΑΤΟ), φαίνεται πως, ακόμη και έτσι, δημιουργούνται έντονες αντιδράσεις εντός των αστικών δυνάμεων σε Αλβανία και Κοσσυφοπέδιο.

Χτες, Σάββατο 18 Απρίλη, για παράδειγμα, είχε προγραμματιστεί στην Πρίστινα διαδήλωση με ποικιλία αιτημάτων που ξεκινούσαν από τη διαφθορά αξιωματούχων και κατέληγαν στο δικαστήριο για τα εγκλήματα του ΟΥΤΣΕΚΑ. Διοργανωτές της κινητοποίησης είναι ο πρόεδρος της«Αυτοδιάθεσης» Βισάρ Ιμέρι, ο αρχηγός της «Συμμαχίας για το Μέλλον του Κοσσόβου», πρώην πρωθυπουργός Ράμους Χαραντινάι, και ο επικεφαλής της «Πρωτοβουλίας για το Κόσσοβο» Φατμίρ Λιμάι.

Ανεξάρτητα από την ανταπόκριση στην κινητοποίηση φαίνεται ότι αυτή εκφράζει τη δυσαρέσκεια μέρους της αλβανικής αστικής τάξης, που νιώθει να διαψεύδονται οι προσδοκίες της για γρήγορη «ανάπτυξη» και μπίζνες, βεβαίως άλλες ...μπίζνες (οργανωμένο έγκλημα, διακίνηση ανθρώπων κλπ.) ευδοκιμούν στο ευρωΝΑΤΟικό προτεκτοράτο.