ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Εργα και ... πράξεις των ΜΚΟ

Τις ευθύνες της ΕΕ και της κυβέρνησης για το γεγονός ότι στους καταυλισμούς προσφύγων σε όλη τη χώρα κάνουν κουμάντο οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ο «Ριζοσπάστης» τις αναδεικνύει καθημερινά. Τα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν το «χοντρό» παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες των προσφύγων, αλλά και των εργαζομένων σε αυτές. Την περασμένη Κυριακή, σε σχετικό ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» σε Ελληνικό, Χίο, Σάμο, δείξαμε τι συμβαίνει με τις διάφορες ΜΚΟ και τους εργαζόμενους. Σήμερα, παραθέτουμε ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι καταυλισμοί είναι γνωστοί για τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες - μετανάστες (ήδη οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους πέντε τους τελευταίους μήνες). Ομως υπάρχουν κι άλλες, λιγότερο ορατές πλευρές. Μέσα σ' αυτούς τους χώρους απασχολούνται δεκάδες εργαζόμενοι. Σε καταυλισμούς όπως της Λέσβου, της Χίου, στην Κω, στη Θεσσαλονίκη κ.λπ., οι εργαζόμενοι είναι όμηροι στις διαθέσεις των ΜΚΟ, που μαζί με την εκμετάλλευση του δράματος των προσφύγων, εκμεταλλεύονται και τους εργαζόμενους που απασχολούν.

* * *

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «PRAKSIS». Μια ΜΚΟ που, όπως αναφέρει, δραστηριοποιείται στο «σχεδιασμό, εφαρμογή και υλοποίηση προγραμμάτων ανθρωπιστικής και ιατρικής δράσης» και είναι συνεργάτης του υπουργείου και της υπηρεσίας πρώτης υποδοχής. Σε αυτήν εργάζονται κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχίατροι, γιατροί γενικών καθηκόντων, δάσκαλοι κ.λπ. Το τελευταίο διάστημα, με διάφορα προσχήματα και κυρίως επικαλούμενη την αναμονή για ανανέωση της σύμβασής της με το υπουργείο, άλλαξε τις συμβάσεις εργασίας σε όλους τους εργαζόμενους που απασχολούνται στους καταυλισμούς, εκμεταλλευόμενη βέβαια το νομικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί από τις πολιτικές των κυβερνήσεων διαχρονικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους μισθούς και τα εργασιακά τους δικαιώματα. Οι συμβάσεις, από Ιδιωτικού Δικαίου (κυρίως οχτάμηνης διάρκειας) άλλαξαν σε εργολαβικές - μπλοκάκι (διάρκειας δύο μηνών) με τους εργαζόμενους να περνάνε το μαρτύριο της σταγόνας κάθε φορά που πλησιάζει η μέρα λήξης της σύμβασης. Το «αλεπουδάκι» βέβαια απ' την «αλεπού» θα μάθει, μιας και το υπουργείο που έχει κάνει αντίστοιχες προσλήψεις κάνει ακριβώς το ίδιο. Περιμένει, δηλαδή, μέχρι την τελευταία μέρα για να ανανεώσει άλλους δύο μήνες τη σύμβαση.

***

Το αντεργατικό πλαίσιο κάτω από το οποίο δουλεύουν οι εργαζόμενοι και της συγκεκριμένης ΜΚΟ, δεν σταματά εδώ. Για παράδειγμα, αν έρθει βάρκα με πρόσφυγες, μπορεί να δουλέψουν ακόμα και Κυριακή χωρίς να πληρωθούν, απλά τους δίνονται δυο μέρες ρεπό. Στην καθημερινότητα της δουλειάς, οι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με περιπτώσεις χειρισμού εξειδικευμένων υποθέσεων (π.χ. χειρισμό αυτοκτονιών, επαναπροσδιορισμοί ηλικίας, θύματα βιασμών, άλλοι χειρισμοί εργασιακού τύπου κ.λπ. ) πάνω στον προσφυγικό - μεταναστευτικό πληθυσμό, ο οποίος έχει ιδιομορφίες και απαιτεί ιδιαίτερους - εκ φύσεως του φαινομένου - χειρισμούς. Στους εργαζόμενους, όμως, δεν παρέχεται ούτε η κατάλληλη επιμόρφωση απ' την υπηρεσία, σαν σύνολο, ούτε τα απαραίτητα και επιστημονικά ολοκληρωμένα εργαλεία για την εξέταση και ολοκληρωμένη εκτίμηση των υποθέσεων. Κατά καιρούς, μάλιστα, υπάρχει έλλειψη φαρμάκων ακόμη και πολύ σοβαρών, αλλά και ιατρονοσηλευτικού εξοπλισμού - εφοδίων και επαρκούς χώρου για εξέταση, ενώ δεν υπάρχει χώρος έστω και για μια απλή «βραχεία νοσηλεία».

***

Για όλα τα περιστατικά που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, για να μπορέσουν να επικοινωνήσουν με την αρμόδια υπηρεσία της ΜΚΟ, το κάνουν από τα ατομικά τους τηλέφωνα, μιας και υπηρεσιακά δεν υπάρχουν. Οι ελλείψεις δεν περιορίζονται μόνο στην υλικοτεχνική υποδομή, αλλά και στο έμψυχο δυναμικό που είναι απαραίτητο σε αυτές τις δομές, όπως ψυχίατροι, παιδοψυχίατροι, παιδοψυχολόγοι, αλλά και επιπλέον ιατρικό προσωπικό, μιας και σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει μόνο ένας ή δύο εργαζόμενοι για χιλιάδες πρόσφυγες. Τέλος, λόγω των περιπτώσεων μαζικών διαμαρτυριών από τους πρόσφυγες, αυτοκτονιών κ.λπ., το επάγγελμά τους είναι υψηλής επικινδυνότητας, αλλά παρ' όλα αυτά δεν υπάρχει σταθερή εποπτεία και ψυχολογική υποστήριξη του προσωπικού (από ψυχολόγο της υπηρεσίας), ώστε να βοηθιούνται, ενώ δεν υπάρχουν και τα απαραίτητα εμβόλια, τα οποία είναι υποχρεωμένοι να τα αγοράζουν μόνοι τους. Ανάλογες είναι οι συνθήκες δουλειάς και σε άλλες ΜΚΟ, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, που φανερώνουν μια πιο σκοτεινή πλευρά της δράσης των ΜΚΟ και της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων, παράλληλα με αυτήν της διαχείρισης του Προσφυγικού, με κριτήριο τα συμφέροντα και τις επιταγές του κεφαλαίου.

Στήνουν σκηνικό εκβιασμού του λαού

Σκηνικό εκβιασμού του λαού συνέχιζαν να στήνουν και χτες η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, προκειμένου να αποδεχτεί δίχως αντιδράσεις το αντιλαϊκό πακέτο που «αμπαλάρουν» τις μέρες αυτές κυβέρνηση και δανειστές. Για τον σκοπό αυτό αξιοποιούν και διάφορα σενάρια και «δεύτερες σκέψεις», που αντανακλούν ανησυχίες και προβληματισμούς της αστικής τάξης, με δεδομένες τις υπαρκτές αντιθέσεις ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ, αλλά και στο εσωτερικό της ΕΕ, και τις αβεβαιότητες για την πορεία της οικονομίας. Ταυτόχρονα, σε αυτό το φόντο, συνεχίστηκαν και οι διάφορες «τροχιοδεικτικές βολές» από τη μεριά της κυβέρνησης, ώστε η «ευρύτερη συναίνεση» όλων των αστικών κομμάτων στον στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης να εκφραστεί και στην πράξη, με τη στήριξη των νέων μέτρων.

Από το Βελιγράδι, όπου πραγματοποιεί επίσκεψη ο Αλ. Τσίπρας, δήλωσε ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι ενόψει των κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων, και προτεραιότητα πρέπει να είναι το «συλλογικό συμφέρον της Ευρώπης και όχι το πρόσκαιρο πολιτικό συμφέρον σε κάθε χώρα χωριστά». Ταυτόχρονα, δίνοντας και το στίγμα των προθέσεων της ελληνικής κυβέρνησης για την «αξιολόγηση», έλεγε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Politica»: «Είμαι πεπεισμένος ότι θα κλείσει άμεσα αυτή η εκκρεμότητα, τόσο διότι είναι κοινός τόπος ότι η ελληνική οικονομία υπεραποδίδει και περνά σε φάση ανάκαμψης, αλλά και ότι δεν συμφέρει κανέναν στην Ευρώπη μια πιθανή αναθέρμανση του ελληνικού ζητήματος».

Tην ίδια στιγμή η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Ράνια Σβίγκου, διαβεβαίωνε (ρ/σ Παραπολιτικά) ότι «αυτήν τη στιγμή το μόνο που υπάρχει στη δημόσια σφαίρα είναι οι προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης για ολοκλήρωση της "αξιολόγησης"», κοροϊδεύοντας ότι αυτή δεν θα περιέχει νέα μέτρα.

Ταυτόχρονα, ο υπουργός Ναυτιλίας, Π. Κουρουμπλής, καλούσε σε ευρύ πολιτικό μέτωπο προκειμένου να κλείσει η «αξιολόγηση», που αποτελεί άλλωστε πρόταγμα του εγχώριου κεφαλαίου κοινό για το πολιτικό του προσωπικό. Σε συνέντευξή του στον Real fm, παραδεχόμενος ότι έρχονται νέα μέτρα, δήλωσε: «Από εκεί και πέρα, εδώ υπάρχει ένα ζήτημα, πλέον, για το οποίο θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας όλοι. Δηλαδή, δεν είναι μόνο ευθύνη της κυβέρνησης η υποχρέωση να ληφθούν αυτά τα μέτρα. Είναι μια ανάγκη να συγκροτηθεί επιτέλους σε 1-2-3 ζητήματα, όπως είναι το Προσφυγικό, όπως είναι το ζήτημα αυτό, ένα ευρύτερο μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας».

Στο μεταξύ ο Ν. Ξυδάκης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, συντηρούσε τα περί Grexit, που τις τελευταίες μέρες ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, ως ενδεχόμενο σε περίπτωση που δεν κλείσει η β' «αξιολόγηση», δηλώνοντας ότι η συζήτηση περί δραχμής δεν μπορεί να είναι ταμπού. Αργότερα με δήλωσή του εξήγησε ότι «ο ίδιος ποτέ δεν υποστήριξε την επιστροφή στη δραχμή», αλλά ότι η δήλωση αφορούσε την ανάγκη να «συζητάμε δημόσια, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, τις ιστορικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός, αναζητώντας τις πιο πρόσφορες συνθέσεις», δεδομένου και ότι «κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι η Ευρωζώνη σε μερικά χρόνια από τώρα». Αποτυπώνοντας δηλαδή και τις ανησυχίες της αστικής τάξης για το τι στάση πρέπει να κρατήσει σε περίπτωση που οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ οδηγήσουν σε άλλες εξελίξεις.

Ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Σιμορέλης, μιλώντας στη ραδιοφωνική λέσχη Τρικάλων, δήλωνε ότι «δεν πρόκειται να πάμε σε εκλογές αυτή τη στιγμή» και ότι «υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να πάμε στον ελληνικό λαό να ζητήσουμε τη σύμφωνη γνώμη του (...) όπως το δημοψήφισμα. Είναι μια από τις λύσεις...».

ΝΔ: Να τρέξει πιο γρήγορα η κυβέρνηση

Να τρέξει την «αξιολόγηση» πιέζει η ΝΔ την κυβέρνηση, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στον εκβιασμό του λαού να δεχτεί και τα νέα επώδυνα μέτρα.

Ενδεικτικά, ο αντιπρόεδρος του κόμματος, Αδ. Γεωργιάδης, μιλώντας χτες στο Κανάλι της Βουλής, αναπαρήγαγε από τη μεριά του τα εκβιαστικά διλήμματα για το ότι αν «η διαπραγμάτευση συνεχίσει με τη δύναμη της αδράνειας, παρέλθει η 20ή Φλεβάρη και δεν έχει προχωρήσει το κλείσιμο της "αξιολόγησης", τότε οι πιθανότητες να πάμε στη δραχμή αυξάνονται. Ο κ. Τσίπρας δεν πρέπει να πάρει την Ελλάδα στο λαιμό του», και καλώντας τον πρωθυπουργό «να επωμιστεί και το κόστος», είτε «ψηφίζοντας όλα τα μέτρα» είτε παραιτούμενος και πηγαίνοντας σε εκλογές ώστε «αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει ΝΔ, ο κ. Μητσοτάκης να κάνει αυτό που πρέπει».

Εξάλλου ο τομεάρχης Οικονομικών της ΝΔ, Χρ. Σταϊκούρας, τοποθετούμενος στις εργασίες της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Εβδομάδας, και στο πλαίσιο συζήτησης ακριβώς για το μέλλον της ΟΝΕ, επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι λίγα και επιμέρους χωρίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, δεδομένης της στρατηγικής τους σύμπλευσης στα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου: «Η ΟΝΕ χρειάζεται αναδιάρθρωση και απαιτεί αλληλεγγύη. Αν και βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση έχουν ήδη γίνει, χρειάζεται να γίνουν πολύ περισσότερα, σε νομισματικό και δημοσιονομικό επίπεδο», θέτοντας ως προτεραιότητες την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών, «με την Κυβέρνηση στο κάθε κράτος-μέλος να διατηρεί την ιδιοκτησία της διαδικασίας και με τη Δημόσια Διοίκηση να είναι σε θέση να τις υλοποιήσει», την ενίσχυση της ρευστότητας στην «πραγματική οικονομία», και τη διατήρηση «υπεύθυνων» δημοσιονομικών πολιτικών «λαμβάνοντας υπόψη τον οικονομικό κύκλο και εφαρμόζοντας το κατάλληλο μίγμα πολιτικής. Με την υιοθέτηση ρεαλιστικών δημοσιονομικών στόχων και τη σταδιακή μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων, δίνοντας έμφαση στην αξιολόγηση των δαπανών».

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο λαός να γυρίσει την πλάτη στους εκβιασμούς, να διεκδικήσει ζωή με δικαιώματα

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για τις διαπραγματεύσεις: «Τόσο οι παρεμβάσεις στελεχών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όσο και αυτές των άλλων κομμάτων - συνεταίρων του 3ου μνημονίου, στήνουν σκηνικό εκβιασμού του λαού, προκειμένου αυτός να αποδεχτεί ως μονόδρομο τα νέα βάρβαρα μέτρα της β' αξιολόγησης, καθώς και τα επόμενα που παζαρεύουν για μετά το 2018.

Ο λαός έχει μεγάλη εμπειρία για να μην πέσει στην παγίδα "της Σκύλλας ή της Χάρυβδης". Να γυρίσει την πλάτη στους νέους, φανερούς και κρυφούς εκβιασμούς, και να διεκδικήσει ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια».

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ «Ενα το κρατούμενο» η κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής

Με αιχμές τα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, στο Ασφαλιστικό και στα προνοιακά επιδόματα, την ενίσχυση της φοροληστείας του λαού, καθώς και τα ζητήματα που σχετίζονται με την Ενέργεια και άλλες διαρθρωτικές παρεμβάσεις για την καπιταλιστική ανάκαμψη, εξελίσσονται τα παζάρια και οι συνεννοήσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχετικά με το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης».

Το αντιλαϊκό πακέτο που «αμπαλάρεται» μετά και το Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, συμπληρώνεται από την αναβάθμιση και την παράταση του δημοσιονομικού «κόφτη», από τη διατήρηση των στόχων για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» πέραν του 2018 και την προγραμματισμένη τυπική λήξη του τρέχοντος μνημονίου.

Την ίδια ώρα, αποφασιστικό εργαλείο στην πορεία κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής αποτελεί το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους, γύρω από το οποίο εκδηλώνονται οι ανταγωνισμοί της Ευρωζώνης με την πλευρά του ΔΝΤ, ενώ γύρω από μια σειρά θέματα (π.χ. Ενεργειακό), συγκρούονται τμήματα του κεφαλαίου εντός και εκτός συνόρων.

Παζάρια για Εργασιακά, Φορολογικό, Ενέργεια, αναδιαρθρώσεις

«Οι μεταρρυθμίσεις αφορούν την αγορά εργασίας και προϊόντων της Ελλάδας, τον ενεργειακό της τομέα και άλλους τομείς. Αναμένεται επίσης μια συμφωνία για τη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική της Ελλάδας, για το 2018 και έπειτα», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του συμβουλίου Γιούρογκρουπ, στο πλαίσιο της συνεδρίασης την Πέμπτη στις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Γ. Ντάισελμπλουμ, εξετάζεται «το βάθος των μεταρρυθμίσεων σε Ασφαλιστικό, αγορά εργασίας και φορολογικό σύστημα» και η ανάγκη για δημοσιονομικά μέτρα τα επόμενα έτη, με βάση το κατά πόσο η καλύτερη επίδοση του 2016 θα διαρκέσει και θα είναι «δομικής φύσης», δηλαδή βασίζεται σε αντιλαϊκά μέτρα μόνιμου χαρακτήρα.

Σχετικά με το ρόλο του ΔΝΤ, ο Γ. Ντάισελμπλουμ ξεκαθάρισε πως «η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα είναι αδιαπραγμάτευτη», ενώ απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με την προκαταβολική θεσμοθέτηση αντιλαϊκών μέτρων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, για λογαριασμό βέβαια της κυβέρνησης, στις εναλλακτικές προτάσεις σχετικά με τους στόχους και το χρονικό ορίζοντα των πρωτογενών πλεονασμάτων, πρότεινε: στόχο στο 3,5% του ΑΕΠ, για μία ακόμη τριετία μετά την προγραμματισμένη λήξη του τρέχοντος μνημονίου, δηλαδή έως και το 2021, ή ως «εναλλακτικό» αντιλαϊκό ισοδύναμο 5ετές χρονοδιάγραμμα, μέχρι και το 2023, με «πλεονάσματα» στο 3% του ΑΕΠ. Παράλληλα, η κυβερνητική πρόταση περιέχει τη χρονική επέκταση του δημοσιονομικού «κόφτη» έως το 2020, με μείωση συντάξεων, μισθών, επιβολή νέων αντιλαϊκών φόρων κ.ά. σε περίπτωση αποκλίσεων από τους στόχους. Μάλιστα, η εν λόγω κυβερνητική πρόταση αποτελεί τη νέα αφετηρία και θα συμπληρωθεί στη συνέχεια στο πλαίσιο του λεγόμενου «έντιμου συμβιβασμού».

«Τρέχουν» τη δεύτερη «αξιολόγηση»

Ταυτόχρονα, από την πλευρά της Ευρωζώνης και του Γιούρογκρουπ, αναλαμβάνονται νέες πρωτοβουλίες σχετικά με το «ξεκλείδωμα» και την επιτάχυνση των αντιλαϊκών διεργασιών. Στόχος, σύμφωνα με τις πληροφορίες, είναι η επάνοδος των υψηλόβαθμων κλιμακίων του κουαρτέτου στην Αθήνα, στο επόμενο 10ήμερο και αφού, βέβαια, διαπιστωθούν οι περαιτέρω συγκλίσεις στο εσωτερικό του κουαρτέτου, όσο και με την πλευρά της κυβέρνησης, που αναζητά τρόπους παρουσίασης του νέου αντιλαϊκού πακέτου.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με πληροφορίες, τα επιτελεία της Ευρωζώνης αναζητούν την κατάλληλη νομική «φόρμουλα» που θα έχει ο νέος αναβαθμισμένος δημοσιονομικός «κόφτης», ενώ άλλες πηγές μεταφέρουν «κλίμα αισιοδοξίας» για το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης», ενδεχομένως και στο πλαίσιο του επόμενου Γιούρογκρουπ, στις 20 Φλεβάρη.

ΔΝΤ: «Μη βιώσιμο» το κρατικό χρέος

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με «διαρροές», το ΔΝΤ στην έκθεσή του για τη «βιωσιμότητα» του ελληνικού κρατικού χρέους, που θα συζητηθεί από το ΔΣ του ιμπεριαλιστικού οργανισμού στις 6 Φλεβάρη, το χαρακτηρίζει «εξαιρετικά μη βιώσιμο» και θεωρεί «ανεπαρκείς» τις παρεμβάσεις που έχουν ανακοινώσει η Ευρωζώνη και ο ESM.

Προβλέπει ότι με τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο υφιστάμενο πρόγραμμα, το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2018 θα διαμορφωθεί στο 1,5%. Το Ταμείο απαιτεί νέα αντιλαϊκά μέτρα ύψους 4,5 δισ. ευρώ, προτείνοντας νέες περικοπές στις σημερινές συντάξεις και στα προνοιακά επιδόματα, σύνθλιψη του αφορολόγητου ορίου κ.ά. Ζητήματα τα οποία ήδη βρίσκονται στο τραπέζι και με τους ευρωπαϊκούς «θεσμούς».

Ουσιαστικά, το ΔΝΤ εκτιμά ότι χωρίς νέα αναδιάρθρωση το κρατικό χρέος δεν θα καταστεί «βιώσιμο», ενώ βέβαια επιχειρεί να μετακυλήσει τη «χασούρα» και τις όποιες παρεμβάσεις «διευκόλυνσης» στην πλευρά της Ευρωζώνης. Ενδεικτικά, σύμφωνα με το ΔΝΤ, το χρέος δεν μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμο, ακόμη κι αν υιοθετηθεί η πρόταση της γερμανικής κυβέρνησης για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% για περίοδο 10 ετών, δηλαδή μέχρι και το 2028.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το ΔΝΤ προτείνει:

-- Επέκταση της περιόδου χάριτος και αναβολές καταβολής τόκων έως το 2040.

-- Επέκταση των ωριμάνσεων αποκλειστικά για τα δάνεια της Ευρωζώνης έως το 2070.

-- Μείωση των επιτοκίων όλων των δανείων (πάντα της Ευρωζώνης) σε επίπεδα χαμηλότερα του 1,5%.

Επιπλέον, καταγράφονται και τεράστιες αποκλίσεις σε σχέση με τις προβλέψεις του ESM. Ενα από τα σενάρια του ΔΝΤ προβλέπει τη διόγκωση του κρατικού χρέους μέχρι το 275% του ΑΕΠ για το έτος 2060, επισημαίνοντας ότι το κόστος του χρέους θα αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, καθώς ο δανεισμός από τις χρηματαγορές θα αντικαθιστά τα χαμηλότοκα δάνεια των Ευρωπαίων δανειστών.

Ο ESM, αντίθετα, βλέπει το κρατικό χρέος στο 104,9% του ΑΕΠ για το 2060, με προϋπόθεση τη «συνεχή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων από την ελληνική κυβέρνηση», όπως τόνισε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κλ. Ρέγκλινγκ, με αφορμή την πρόσφατη απόφαση σχετικά με τις βραχυπρόθεσμες ρυθμίσεις για τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους.

Βιομήχανοι: «Σπρώχνουν» τις εκκρεμότητες της «αξιολόγησης»

Την ίδια ώρα, ο ΣΕΒ στο «εβδομαδιαίο δελτίο» του λέει: «Χρειαζόμαστε ένα "Ελληνικό Μνημόνιο Plus", που θα ξεπερνάει το manual (σ.σ. το εγχειρίδιο) των δανειστών (...)» και πως η «συνεχιζόμενη διελκυστίνδα» κυβέρνησης - δανειστών «μεγαλώνει την αβεβαιότητα και απομακρύνει τη βιώσιμη επανεκκίνηση της οικονομίας».

Παράλληλα, καταθέτει πακέτο «προτάσεων» για τα ζητήματα της «αξιολόγησης» και για «διαρθρωτικές παρεμβάσεις» που στοχεύουν στην προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων, όπου μεταξύ άλλων περιλαμβάνει:

-- «Μείωση του αφορολόγητου στο επίπεδο που ορίζεται από το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης». Τη φορολόγηση δηλαδή λαϊκών εισοδημάτων που ξεκινούν από τα 4.800 ευρώ το χρόνο, ή 342 ευρώ το μήνα!

-- «Εμπροσθοβαρής δημοπράτηση όλων των ιδιωτικοποιήσεων με αυστηρή καταληκτική ημερομηνία ολοκλήρωσης το συντομότερο δυνατό».

-- «Μείωση του συνολικού συντελεστή φορολόγησης της εργασίας», δηλαδή των ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλει η εργοδοσία.

-- «Περικοπές λειτουργικών δαπανών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 1 μονάδα του ΑΕΠ, δηλαδή κατά 1,8 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση» και εισαγωγή προγραμμάτων «βελτίωσης της παραγωγικότητας σε όλους τους τομείς που δραστηριοποιείται το Δημόσιο».

-- Σύστημα φορολογικών «υπεραποσβέσεων» για τις επενδύσεις των καπιταλιστών.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ Ηταν αρκετά για να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα...

«Οικογενειακή» φωτογραφία της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στα σκαλιά της Βουλής

Αν μια φορά διαψεύστηκε η ελπίδα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έφερνε ουσιαστική ανακούφιση στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ακόμα περισσότερο πρέπει να χρεοκοπήσει η αυταπάτη ότι μια κυβερνητική εναλλαγή στο πλαίσιο του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος μπορεί να σηματοδοτήσει φιλολαϊκές εξελίξεις. Το συμπέρασμα αυτό, μετά τα δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι «ένα το κρατούμενο» και να κατασταλάξει σε όλο και περισσότερες εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.

Η βδομάδα αυτή είναι βδομάδα απολογισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς «κάνει ταμείο» της κυβερνητικής του διαχείρισης. «Η ελπίδα παραμένει αριστερά», μας πληροφόρησε η «Αυγή» στις 25 Γενάρη, ακριβώς δύο χρόνια από την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. «Τα πράγματα θα ήταν χειρότερα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση», επαναλαμβάνουν τα κυβερνητικά στελέχη, γιορτάζοντας τα «γενέθλιά» τους και κλιμακώνοντας τον εμπαιγμό απέναντι στα εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Οι εργαζόμενοι, σήμερα, μπορούν να κάνουν το δικό τους «ταμείο» και να αξιολογήσουν την πείρα που απέκτησαν, για να μπει τέλος στην απογοήτευση και στη μιζέρια, στο «τίποτα δεν αλλάζει» και στο «όλοι ίδιοι είναι». Σήμερα, πολλοί είναι αυτοί που νιώθουν απογοητευμένοι, προδομένοι, θυμωμένοι από την κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία είχαν εναποθέσει αυταπάτες για ανάκτηση ορισμένων έστω από αυτά που έχασαν από το 2009 - 2015.

Τι αποδείχθηκε τα δύο αυτά χρόνια;

Ορισμένοι που διετέλεσαν στελέχη της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από τον Γενάρη μέχρι τον Αύγουστο του 2015 όπως στελέχη της ΛΑΕ, η Ζ. Κωνσταντοπούλου, αλλά και δυνάμεις που με τη στάση τους συνέβαλαν σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.ά.) υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε το πρόγραμμά του και συμβιβάστηκε το καλοκαίρι του 2015. Ολοι αυτοί πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανή την ψευδαίσθηση ότι μπορεί μια κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού να φέρει τη διέξοδο για το λαό, ακόμα και να ανοίξει το δρόμο για ριζικές ανατροπές. Το όλο θέμα ανάγεται σε υπόθεση προσώπων, «αντιστάσεων» και επιλογών, φταίει ο Τσίπρας και το περιβάλλον του κ.λπ.

Η αλήθεια είναι παρ' όλο το φιλολαϊκό καμουφλάζ που είχε περίτεχνα υφάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια, ο πυρήνας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και πριν και μετά τις εκλογές παρέμεινε ίδιος, δηλαδή η στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης, η στήριξη της εξόδου από την κρίση για λογαριασμό του κεφαλαίου. Βεβαίως, αυτό το υπηρέτησαν όλοι οι προηγούμενοι, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και αυτοί είναι οι ίδιοι που σήμερα λένε ότι μπορούν να το υπηρετήσουν καλύτερα απ' τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, «πήρε κεφάλι», και στηρίχθηκε γι' αυτό από το κεφάλαιο, επειδή ακριβώς κατάφερε να καμουφλάρει αυτόν τον πυρήνα πίσω από φιλολαϊκές - αντιμνημονιακές διακηρύξεις, πίσω από υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, προσδοκώντας βεβαίως ότι ορισμένες αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης μπορεί να του δώσουν περισσότερα περιθώρια ελιγμών.

Αξιοποίησε, επίσης, τη μεγάλη συρρίκνωση των απαιτήσεων και των προσδοκιών του λαού κάτι για το οποίο δούλεψε συστηματικά ο ίδιος ως κόμμα από το 2012 μέχρι το 2015, φτάνοντας σε αυτά που έντεχνα αναπαρήγαγαν τα προπαγανδιστικά επιτελεία του στιλ: «Και ένα να κάνει απ' αυτά που λέει πρέπει να τον στηρίξουμε».

Αυτό, λοιπόν, που ξέφτισε αυτά τα 2 χρόνια είναι το φιλολαϊκό καμουφλάζ και έμεινε ατόφιος, πεντακάθαρος ο πυρήνας της πολιτικής του. Ο στόχος στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης έχει τους δικούς του νόμους και κανόνες. Απαιτεί την πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης, απαιτεί μέτρα στήριξης των επενδύσεων του κεφαλαίου, απαιτεί στήριξη της ανταγωνιστικότητας, απαιτεί δημοσιονομική πειθαρχία, απαιτεί «άνοιγμα νέων αγορών». Αποδείχθηκε, επίσης, ότι, παρά τους προβληματισμούς και τα διάφορα σχέδια β' για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, η κυρίαρχη επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης είναι ο ευρωατλαντικός προσανατολισμός. Η ενεργός συμμετοχή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ αποτελεί, άλλωστε, και χαρτί για την περίφημη γεωστρατηγική αναβάθμιση που πάει χέρι - χέρι με το στόχο της ανάκαμψης.

Οι ράγες είναι συγκεκριμένες...

Η πραγματικότητα, λοιπόν, παρά την προπαγάνδα του «μικρότερου κακού» που παπαγαλίζουν τα κυβερνητικά στελέχη, είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ συνέχισε από εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη. Και δεν είναι καθόλου τυχαία αυτή η «συνέχεια». Η καπιταλιστική οικονομία έχει τις δικές της νομοτέλειες, που απορρέουν από το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους κι αυτές οι νομοτέλειες θα βρουν τρόπο να εκφραστούν όποιος κι αν είναι στο τιμόνι της αστικής κυβερνητικής διαχείρισης. «Οι ράγες είναι συγκεκριμένες, άσχετα με το ποιος είναι ο μηχανοδηγός», έλεγε χαρακτηριστικά το ΚΚΕ, όταν καλούσε το λαό να μην εγκλωβιστεί στην επιλογή τιμονιέρη της αστικής διαχείρισης.

Συνεπώς η εργατική - λαϊκή πάλη πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στην αστική τάξη, στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, στα αστικά κόμματα όλων των αποχρώσεων. Οσο εγκλωβίζεται ενάντια σε συγκεκριμένα μόνο κόμματα, ή στη φθορά στελεχών και υπουργών, γίνεται ευάλωτη στην ενσωμάτωση και στον εκφυλισμό, στην υλοποίηση αστικών σχεδιασμών για την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Οσο η πάλη δεν κατευθύνεται ενάντια στην αστική εξουσία, αλλά σε συγκεκριμένους θεσμούς της, οι εργαζόμενοι παραμένουν εκτεθειμένοι στα πλασαρίσματα «φρέσκων» και «άφθαρτων» προσώπων που βγαίνουν στη σέντρα για να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς της τάξης τους και να δώσουν ανάσα στο σύστημα, εκτονώνοντας τη συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια. Αποδείχθηκε, για παράδειγμα, ότι ο «αντιγερμανισμός», για τον οποίο πρωτοστάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις (εθνικιστικές κ.λπ.), κυρίως στις πλατείες των αγανακτισμένων, έστρεψε τη λαϊκή οργή σε μονοπάτια που τελικά αποδείχθηκαν ανώδυνα για την ελληνική αστική τάξη. Δηλαδή, αυτός ο προσανατολισμός λειτούργησε προστατευτικά για την τάξη που έχει την εξουσία στην Ελλάδα και που για λογαριασμό της η αντιλαϊκή επίθεση κλιμακώνεται.

Γενικεύοντας την πείρα τόσο από την Ελλάδα όσο και διεθνώς αποδείχθηκε ότι η κακοδαιμονία των εργαζομένων και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων τα τελευταία χρόνια δεν είναι μια παραφωνία στο καπιταλιστικό σύστημα, που τάχα δεν βρέθηκαν ακόμα οι ικανοί πολιτικοί για να τη διορθώσουν. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, όπως προσπάθησε να μας πείσει ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά πήραν τη σκυτάλη στον ίδιο ντορό διάφοροι ανανήψαντες «αντικαπιταλιστές», τότε πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα: Πώς γίνεται να μην έχει βρεθεί ποτέ σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο μια κυβέρνηση, ένας ηγέτης που να κατάφερε να αντιμετωπίσει επαρκώς την αδικία, την εκμετάλλευση, την ανεργία και τη φτώχεια; Πώς εξηγείται ότι καμιά κυβέρνηση ή διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση στον κόσμο δεν εξουδετέρωσε τις καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις; Επομένως, και τα δύο τελευταία χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που προστίθενται στα πολλά «πειράματα» εξανθρωπισμού του καπιταλισμού σε διάφορες χώρες, επιβεβαιώνουν ότι αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι παραφωνίες, αλλά το DNA του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Δεν πρόκειται να ξεριζωθούν χωρίς να ανατραπεί η αιτία που τα γεννά και τα αναπαράγει, δηλαδή η παραγωγή με σκοπό το κέρδος και όχι την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.

Πολιτική χρεοκοπία

Για άλλη μια φορά χρεοκόπησαν τα σχήματα και οι λογικές των μεταβατικών προγραμμάτων, που δήθεν επιταχύνουν τις διεργασίες για την επαναστατική ανατροπή, των δήθεν «έξυπνων», «εύκολων» και «γρήγορων δρόμων» για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό. Οσοι είδαν στην ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τέτοιες δυνατότητες και προοπτικές και υποστήριζαν ότι μπορούν να τον πιέσουν να μετατοπιστεί ακόμα πιο αριστερά πελαγοδρομούν σήμερα μέσα στην αμηχανία και τη σύγχυση. Στο βάθος τους αυτές οι λογικές αναδεικνύουν ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για τη δυνατότητα αξιοποίησης κοινοβουλευτικών διαδικασιών και αστικών κυβερνητικών εναλλαγών στην πάλη για την εξουσία. Ολες αυτές οι δυνάμεις, ανεξάρτητα από προθέσεις, έβαλαν ουσιαστικά πλάτη σε αστικούς σχεδιασμούς και έχουν ευθύνη για την απογοήτευση που υπάρχει σε εργαζόμενους, νέους των λαϊκών στρωμάτων που τα προηγούμενα χρόνια είχαν πάρει μέρος σε κινητοποιήσεις, απεργίες κ.λπ.

Η πείρα πλέον είναι αρκετή για την εργατική τάξη και μπορεί νηφάλια να αξιολογήσει όσα έλεγε έγκαιρα το ΚΚΕ, όπως ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί την καπιταλιστική οικονομία ήταν καταδικασμένη εκ των προτέρων να προσθέσει νέα βάσανα στην πλάτη της. Οτι πραγματική αντίθεση στα μνημόνια δεν μπορεί να πάει πακέτο με την υπεράσπιση της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, με τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και με κόμματα που ορκίζονται πίστη στο σημερινό δρόμο ανάπτυξης.

Δικαιώθηκε η στάση του ΚΚΕ

Αν χρεοκόπησε κάτι αυτά τα δύο χρόνια είναι η αντίληψη ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή πολιτική με την αστική τάξη στην εξουσία. Ακριβώς γι' αυτό το ΚΚΕ δεν προέβλεψε τυχαία αυτήν την εξέλιξη, πληρώνοντας μάλιστα με την εκλογική του αποδυνάμωση. Το ΚΚΕ σήκωσε το βάρος της αποκάλυψης και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων για να παραμείνει η φλόγα της πάλης αναμμένη. Για να μην περάσει σαν οδοστρωτήρας η απογοήτευση πάνω από το εργατικό - λαϊκό κίνημα, όπως έγινε σε μια σειρά χώρες όπου αναδείχθηκαν τέτοιου είδους κυβερνήσεις.

Το ΚΚΕ προέβλεψε σωστά γιατί στηρίζει την πολιτική του στην ταξική ματιά, στο ότι την πορεία της οικονομίας την καθορίζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Στις 27 Φλεβάρη του 2015, το ΚΚΕ με συλλαλητήριό του στο Σύνταγμα προειδοποιούσε για τη νέα αντιλαϊκή συμφωνία που ετοίμαζε η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση». Ηταν μόλις ένας μήνας με τη νέα κυβέρνηση και μερικές μέρες μετά την επέκταση της δανειακής σύμβασης που αποφάσισε.

Σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα, αν και το ΚΚΕ είχε πέσει σε αυτήν την παγίδα και είχε γίνει μέρος της στήριξης ή ανοχής αυτής της κυβέρνησης. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, το ίδιο το εργατικό κίνημα θα ήταν ακόμα πιο πίσω. Το Κόμμα θα είχε προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο αστικό πολιτικό σύστημα που εναγωνίως προσπαθεί να διαμορφώσει το έδαφος για την αναμόρφωσή του.

Σήμερα, στηριγμένοι στη στρατηγική μας, μπορούμε να συμβάλλουμε ώστε η πείρα που έχει συσσωρευθεί να μπολιαστεί με την πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για το στέριωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας, που αποτελεί την πραγματική ελπίδα για κάθε εργάτη, λαϊκό άνθρωπο, νέο και νέα. Η συσπείρωση με το ΚΚΕ στην πάλη σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση είναι αυτό που μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο, την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου μακριά από αυταπάτες κυβερνητικών εναλλαγών στο πλαίσιο του συστήματος.

Οι εκμεταλλευτές πουλάνε στους εκμεταλλευόμενους τον «ανθρώπινο» καπιταλισμό

Από τη συνάντηση των ...ευαίσθητων ηγετών στο Νταβός της Ελβετίας

Μετά την πραγματοποίηση της 47ης διοργάνωσης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (17 - 20 Γενάρη) στο Νταβός της Ελβετίας με κεντρικό θέμα «Μια υπεύθυνη ηγεσία που δίνει απαντήσεις», οι διοργανωτές δίνουν τα βασικά συμπεράσματά τους. Αυτό που προβάλλεται ιδιαίτερα από τις τοποθετήσεις αστών πολιτικών και τα τραπέζια συζητήσεων όπου συμμετείχαν μαζί με εκπροσώπους επιχειρηματικών ομίλων είναι ότι... όσοι παίρνουν τις αποφάσεις πρέπει να είναι κοντά στις ανάγκες των απλών ανθρώπων για να μην αφήνεται χώρος στους λαϊκιστές (με αφορμή την ανησυχία για την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και την απόφαση των Βρετανών για έξοδο από την ΕΕ, όπως και την άνοδο εθνικιστικών δυνάμεων ενόψει εκλογών σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και πιθανόν Ιταλία). Επίσης, σημειώνεται ότι ...η παγκοσμιοποίηση - και όχι μέτρα εθνοκρατικού προστατευτισμού - πρέπει να τους συμπεριλαμβάνει όλους, ή ότι χρειάζεται «δίκαιη αναδιανομή του πλούτου», όπως και καταπολέμηση των διακρίσεων, ή ιδέες για την αντιμετώπιση της πείνας, της δίψας κ.λπ.

Οι θύτες ...να αφουγκράζονται τα θύματα, ή, αλλιώς, πιο «ανθρώπινη» εκμετάλλευση

Αυτό που εκπέμπεται από τους τεχνοκράτες του Φόρουμ με δήθεν αυτοκριτική διάθεση είναι ότι χρειάζεται να υπάρξει κλείσιμο της τεράστιας εισοδηματικής ψαλίδας με αποφάσεις των πολιτικών αλλά και των επιχειρήσεων. Γίνονται αναφορές στη «χαμένη μεσαία τάξη», σ' έναν «κοινωνικό συμβιβασμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε ο δυτικός κόσμος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο» και εκφράζεται ανησυχία γιατί σήμερα έχει διαμορφωθεί μια τεράστια κοινωνική διαφοροποίηση με μια «πάμπλουτη ελίτ (σ.σ. τους ίδιους που ήταν στο Νταβός) και, από την άλλη, μια οργισμένη, απογοητευμένη μεσαία τάξη, που διαφέρει ελάχιστα από τα φτωχά στρώματα». Πάνω σε αυτήν τη βάση σημειώνεται ότι «η πολιτική ελίτ δεν είδε αυτό που ερχόταν με τη νίκη Τραμπ και το Brexit, γιατί ήταν μακριά από τον πραγματικό κόσμο» και προστίθεται με νόημα ότι «οι άνθρωποι πρέπει να συμμετέχουν στις αποφάσεις».

Μάλιστα, ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Χάρβαρντ Μάικλ Σάντελ ανέπτυξε τη θεωρία του «skyboxification of society», δηλαδή περί «κοινωνίας όπου λόγω των ανεξέλεγκτων αγορών έχουν μεγαλώσει οι κοινωνικές διαφορές», κάτι που «καταστρέφει τη δημοκρατία και τον υγιή καπιταλισμό». Ο σύμβουλος του Τραμπ Αντονι Σκαραμούτσι ...αυτοκριτικά, είπε ότι ο ίδιος αν και μεγάλωσε σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, όταν απέκτησε πλούτο «αποκόπηκε από τον απλό κόσμο».

Η Βρετανίδα πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, επίσης, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι «αν οι κανονικοί (mainstream) πολιτικοί δεν μάθουν να ακούνε τους απλούς ανθρώπους, τότε η τάση της ανόδου του εθνικισμού θα συνεχιστεί».

Ετσι, με έναν «εύπεπτο» τρόπο επιχειρείται να φτιαχτεί το ψεύτικο δίπολο για τους λαούς: «Αστική δημοκρατία με έλεγχο και αρχές απέναντι ...στις ανεξέλεγκτες αγορές που δεν έχουν ηθικούς φραγμούς».

Το όλο σχήμα αξιοποιείται για να εγκλωβίσει λαϊκές δυνάμεις στη χίμαιρα ότι μονόδρομος για τη ζωή τους είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση, που μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινη. Δηλαδή, να πιστέψουν ότι είναι μονόδρομος τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι να τον ιδιοποιούνται οι εκμεταλλευτές τους, κάτοχοι των μέσων παραγωγής και άντε αυτοί να παίρνουν κάποια ψίχουλα παραπάνω. Είναι αυτό που βλέπουμε να λανσάρεται και στη χώρα μας και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, από φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες και κάθε είδους οπορτουνιστές και συμβιβασμένους με το σύστημα εκμετάλλευσης, ότι δήθεν για να ζήσουν οι εργάτες πρέπει να υπάρχουν οι καπιταλιστές για να τους δίνουν δουλειά και άρα από την καπιταλιστική ανάπτυξη έχουν να προσδοκούν και οι ίδιοι. Ομως, η εγχώρια και διεθνής πείρα αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού. Το δίχρονο διακυβέρνησης του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ το αποδεικνύει περίτρανα, όπως και άλλα παραδείγματα στη Λατινική Αμερική ή ακόμα και στην καπιταλιστικοποιημένη Κίνα.

Προβληματισμοί για το μέλλον της εργασίας

Ταυτόχρονα, έντονες συζητήσεις έγιναν στο Νταβός για το «μέλλον της εργασίας» αφού τα αστικά επιτελεία βλέπουν να διευρύνεται η απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της συνεχώς διευρυνόμενης ένταξης στην παραγωγή των επιτευγμάτων της τεχνολογίας και της επιστήμης (αυτοματοποίηση, ρομπότ, «έξυπνες» μηχανές κ.λπ.), η λεγόμενη «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση». Και σε αυτό το ζήτημα γίνονται εκκλήσεις στις αστικές κυβερνήσεις και τον ιδιωτικό τομέα να κάνουν προσπάθεια να μειώσουν τις επιπτώσεις στην ανεργία και προτείνονται επανακατάρτιση του εργατικού δυναμικού, απόκτηση των δεξιοτήτων που θα απαιτούν τα νέα μέσα παραγωγής. Ομως, και πάλι κάποιοι θα περισσεύουν σε μια οικονομία όπου τα πάντα γίνονται για το κέρδος και όχι για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Εκεί λοιπόν έρχεται η ...ιδέα του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», που έπεσε και στο Νταβός, το οποίο δήθεν θα εξασφαλίζει τα προς το ζην και ταυτόχρονα ο άνεργος που θα παίρνει το επίδομα, θα μπορεί, χωρίς να το χάνει, να βρίσκει και μια συμπληρωματική δουλειά, συνήθως μερικής απασχόλησης. Στόχος τέτοιων προτάσεων, που γίνονται σε πολλές χώρες, είναι πρωταρχικά να συγχωνευτούν διάφορα επιδόματα, να εξοικειωθούν οι άνεργοι με την μισο-ζωή μισο-δουλειά, να περάσουν πιο μαζικά η μερική απασχόληση, τα μηδενικά συμβόλαια, το σύγχρονο δουλεμπόριο των ενοικιαζόμενων εργαζομένων για όσο θέλουν οι εργοδότες, η κατάργηση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, της δουλειάς με δικαιώματα. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αντί τα επιστημονικά επιτεύγματα να αξιοποιούνται για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, γίνονται και πάλι μέσο υποδούλωσης. Και αυτό συμβαίνει γιατί οι παραγωγικές δυνάμεις δεν μπορούν να αποδώσουν για την κοινωνική πλειοψηφία αφού εντάσσονται στο πλαίσιο των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων. Ομως, αυτή η ραγδαία εξελισσόμενη πραγματικότητα της επιστήμης και της τεχνικής κάνει όλο και πιο αναγκαίο το πέρασμα σε μια ανώτερη κοινωνική οργάνωση, που απαλλαγμένη από την καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής απελευθερώνει τεράστιες δυνατότητες, απελευθερώνει τον ίδιο τον εργαζόμενο. Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον επιστημονικό σχεδιασμό, τον εργατικό έλεγχο και στόχο της παραγωγής την ολόπλευρη ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, μπορεί και οι ώρες της δουλειάς να μειωθούν και οι εργάτες να έχουν περισσότερο χρόνο για την άσκηση και τον έλεγχο της δικής τους λαϊκής εξουσίας. Αυτή η σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία θα ξεβράζει τους κηφήνες και κάθε εκμεταλλευτή και θα προάγει την κοινωνική αλληλεγγύη και την αμοιβαία συνεργασία μεταξύ των λαών. Αυτό όμως είναι ακριβώς που θέλουν να σβήσουν από τον ορίζοντα των λαών οι καπιταλιστές, που μετείχαν στα συμπόσια στο Νταβός.

Επαναπροσδιορισμός του ρόλου των ΗΠΑ σε σχέση με την Κίνα

Χαρακτηριστική ήταν από γεωστρατηγικής πλευράς επίσης η παρέμβαση (μέσω τηλεδιάσκεψης) της παλιάς «καραβάνας» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού Χένρι Κίσινγκερ (93 χρόνων σήμερα), συμβούλου ασφαλείας από το 1969 έως το 1974 και πρώην υπουργού Εξωτερικών, 1974 - 1977, πρωτεργάτη στη στήριξη δικτατοριών (σε Ελλάδα, Χιλή και αλλού) και της προσέγγισης ΗΠΑ - Κίνας, ο οποίος στη συνέχεια δημιούργησε ίδρυμα στρατηγικών μελετών. Ο Κίσινγκερ, που έχει συναντηθεί με τον Τραμπ, σημείωσε την ανάγκη η νέα αμερικανική ηγεσία να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα, την Ευρώπη και τη Ρωσία και «να βρει το νέο ρόλο τους που θα απαντάει στις ανάγκες της σημερινής εποχής, όπου παρατηρείται μια απώλεια του αναμφισβήτητου ηγετικού τους ρόλου και να προσδιορίσει πού οι ΗΠΑ μπορούν να πρωτοστατήσουν, πού πρέπει να συμβάλουν και με αυτή τη διαδικασία να βοηθήσει στη δημιουργία της διεθνούς τάξης».

Μάλιστα, τόνισε ότι η παρέμβαση του Κινέζου Προέδρου, Σι Τζινπίνγκ, στο Νταβός ήταν «καθοριστικής σημασίας». Θυμίζουμε ότι ο Κινέζος Πρόεδρος (για πρώτη φορά συμμετείχε ο ανώτατος Κινέζος ηγέτης στο Φόρουμ) εμφανίστηκε ως ο μεγαλύτερος υπερασπιστής της «οικονομικής παγκοσμιοποίησης» και απέδωσε τα «προβλήματα στην οικονομία και τη χρηματοπιστωτική κρίση» στη «με κάθε κόστος επιδίωξη του κέρδους και την έλλειψη ρύθμισης στην αγορά», ενώ πρότεινε τον «αναπροσανατολισμό της παγκοσμιοποίησης ώστε να μη δημιουργεί αποκλεισμό». Επίσης, είπε ότι η χώρα του, στην οποία κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις, είναι «ανοιχτή σε επενδύσεις» και «θέλει την πρόοδο όλων» σε έναν «πολυπολικό κόσμο». Ετσι, ο Κίσινγκερ χαρακτήρισε την παρέμβαση αυτή «τη θεώρηση της Κίνας για την παγκοσμιοποίηση στην οικοδόμηση της νέας τάξης πραγμάτων» και πρόσθεσε με νόημα ότι «ένα από τα προβλήματα - "κλειδιά" της σημερινής περιόδου είναι ότι η διεθνής τάξη την οποία γνωρίζαμε έως τώρα αποδιοργανώνεται και κάνουν την είσοδό τους νέα στοιχεία από την Ασία και τον αναπτυσσόμενο κόσμο».

Ταυτόχρονα, μιλώντας για τις διατλαντικές σχέσεις ο Κίσινγκερ σημείωσε με έμφαση: «Δεν νομίζω ότι είναι ξεπερασμένες, αντίθετα είναι ζωτικής σημασίας. Αυτό που χρειάζεται να επανεξεταστεί είναι η αρμοδιότητα και ευθύνη των θεσμών τους. Η διατλαντική εταιρική σχέση πρέπει να αναδομηθεί, αλλά είναι κομβικό ζήτημα για την αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική». Η παρέμβαση αυτή την τελευταία μέρα των συζητήσεων στο Νταβός έχει σημασία για να κατανοηθεί η ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των προσωρινών αξόνων και συμμαχιών που δημιουργούνται, με ίδιο και απαράλλακτο σκοπό, την κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων έναντι ανταγωνιστών στην κοινή στρατηγική της διατήρησης του συστήματος εκμετάλλευσης. Η ενδεχόμενη «προσέγγιση» της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς τη Ρωσία (όπως τη δεκαετία του 1960 με την Κίνα ενάντια στην ΕΣΣΔ) επιχειρεί να περιορίσει την Κίνα, που απειλεί την κυριαρχία των ΗΠΑ στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Οι άξονες και αντιάξονες των καπιταλιστών εγκυμονούν μόνο νέους κινδύνους για τους λαούς και κάνουν πιο επιτακτική την πάλη για την οριστική ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων παντού.

Ανακατατάξεις στους Σοσιαλδημοκράτες

Το σύνθημα του Αμόν χαρακτηριστικό στην προσπάθεια χειραγώγησης του λαού:

«Κάνε την καρδιά της Γαλλίας να χτυπήσει»

Η περίπτωση του Μπενουά Αμόν, ενός ακόμα φιλόδοξου «αριστερού» υπερασπιστή των σύγχρονων αναγκών του γαλλικού κεφαλαίου

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας (Parti Socialiste de France - PSF) αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο τη ρευστότητα στο αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας, τις βαθιές αντιθέσεις που εκδηλώνονται στο εσωτερικό της ντόπιας αστικής τάξης, τις έντονες διεργασίες που συνεχίζονται καθώς το ντόπιο κεφάλαιο αναζητά προσωπικό ικανό να υπερασπιστεί τα στρατηγικά του συμφέροντα, στο φόντο της ραγδαίας όξυνσης του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, και εντός Ευρώπης (και ΕΕ) και γενικότερα. Φυσικά οι «εναλλακτικές» του κεφαλαίου στη Γαλλία δεν περιλαμβάνουν μόνο τους Σοσιαλδημοκράτες, αλλά και τους νεοφιλελεύθερους των Ρεπουμπλικανών του Φρ. Φιγιόν, ή τον «ανεξάρτητο» πρώην πρωθυπουργό Εμ. Μακρόν, ή τη «λάιτ αριστερά» του σοσιαλδημοκράτη Ζ. Λ. Μελανσό και επίσης τη «λάιτ» ακροδεξιά του Εθνικού Μετώπου της Μ. Λεπέν, η οποία προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο, σήμερα θα ασχοληθούμε περισσότερο με την περίπτωση του «αουτσάιντερ» Μπενουά Αμόν στον α' γύρο των προκριματικών εκλογών για το προεδρικό χρίσμα των Σοσιαλιστών, που η πρώτη θέση που πήρε θεωρήθηκε «έκπληξη» από πολλούς. Ο Αμόν ήταν υπουργός Παιδείας που τον Αύγουστο του 2014 βρέθηκε εκτός της κυβέρνησης Ολάντ - Βαλς (όπως και ο μέχρι τότε υπουργός Οικονομίας Αρνό Μοντεμπούργκ), ουσιαστικά μετά από διαφωνίες για τον τρόπο «αντίστασης» στη γερμανική ηγεμονική θέση στην Ευρώπη.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αυριανού β' γύρου και το αν τελικά θα είναι ο Αμόν που θα εκπροσωπήσει το PSF στις προεδρικές εκλογές του Απρίλη και του Μάη, οι προτάσεις του αντανακλούν την «κινητικότητα» που δυναμώνει προκειμένου το γαλλικό κεφάλαιο να ανακτήσει ορμή και προβάδισμα, στην αναμέτρησή του με αντίπαλα μονοπωλιακά κέντρα.

Στόχος το προβάδισμα σε κλάδους με «μέλλον»

Στο πρόγραμμά του, ο Αμόν εστιάζει στην αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), θέτοντας ως στόχο την ανάπτυξή τους κατά 50% μέχρι το 2025. Μιλά για «έξοδο της Γαλλίας από το ντίζελ με ορίζοντα το 2025», αλλά και για «αναβίωση της Ευρώπης μέσω της ενεργειακής μετάβασης», εκτιμώντας ότι οι λεγόμενες «εναλλακτικές» μορφές Ενέργειας μπορούν να δώσουν διέξοδο στα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, αλλά και νέα πλεονεκτήματα στην ευρύτερη ενδοϊμπεριαλιστική αναμέτρηση που αφορά τον όσο το δυνατόν πιο φτηνό και άμεσο ενεργειακό ανεφοδιασμό.

Σε αυτή τη βάση, ο Αμόν υπόσχεται «ένα πλάνο επενδύσεων ενός τρισεκατομμυρίου επικεντρωμένου στην οικολογική μετάβαση και με προορισμό κατά προτεραιότητα στις ζώνες της Ευρώπης που βρίσκονται στην πιο μειονεκτική θέση». Κι αφού στοχοποιεί αγορές για λογαριασμό φυσικά των γαλλικών μονοπωλίων, δεν παραλείπει να σημειώσει και ότι χρειάζεται να διαμορφωθεί «η σήμανση των ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων προς τις πράσινες επενδύσεις χάρη σε μηχανισμούς χορήγησης κινήτρων και την κατάργηση όλων των επιδοτήσεων για τα ορυκτά καύσιμα».

Αντίστοιχο βάρος έχει στο πρόγραμμα του Αμόν η πριμοδότηση πιο «οικολογικών», «φιλικών προς τη φύση» τεχνικών στην αγροτική παραγωγή, που συνδέεται και με την προσπάθεια μεγάλων μονοπωλίων στον κλάδο των Τροφίμων να εκτοπίσουν ανταγωνιστές τους. Ο Αμόν μιλά για «πρόγραμμα αγροτικών επενδύσεων ώστε να υποστηριχτούν τα σχέδια αγροοικολογικής ανάπτυξης, τα "σύντομα κυκλώματα" (σ.σ. "circuits courts") και οι συνεταιρισμοί», με το βλέμμα στραμμένο και στο μεγάλο πλήγμα που έχουν υποστεί οι γαλλικές εταιρείες του χώρου από αντίστοιχες (ειδικά, αλλά όχι μόνο) γερμανικές και αναζητούν επίμονα τρόπους «επιστροφής» με αξιώσεις, έστω σε ορισμένους από τους τομείς της αγροτικής παραγωγής και φυσικά της αγροτικής βιομηχανίας.

Ενδεικτική είναι η συζήτηση που διευρύνεται και στη Γαλλία για το κατά πόσο η σύντμηση του «κύκλου διακίνησης» ενός προϊόντος, με τη μεσολάβηση ενός μόνο «ενδιάμεσου» μεταξύ παραγωγού και πωλητή, μπορεί να δώσει απάντηση στη μεγάλη «κρίση» που μαστίζει και το συγκεκριμένο χώρο. Βεβαίως, όταν η καθετοποίηση της αγροτικής παραγωγής οργανώνεται στη βάση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, όσο κι αν ...μικρύνει ο κύκλος της «διακίνησης», κερδισμένα βγαίνουν τα μεγάλα μονοπώλια που με τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση, που νομοτελειακά προχωρά σε κάθε κλάδο, μπορούν να ελέγξουν ολόκληρη τη διαδικασία παραγωγής και διάθεσης αγροτικών προϊόντων, καθορίζοντας την επάρκεια και την ποιότητά τους με μόνο κριτήριο το δικό τους μέγιστο κέρδος. Οι «συνεταιρισμοί» για τους οποίους κόπτεται (και) ο Αμόν, στη Γαλλία δεν αντιστοιχούν παρά σε μεγάλες επιχειρήσεις που πρωτοστατούν στο δραστικό ξεκλήρισμα μικροπαραγωγών.

Με φόντο τις συγκεκριμένες κινήσεις για το «άνοιγμα» του γαλλικού κεφαλαίου σε τέτοιους τομείς, ο Αμόν προτάσσει, άλλωστε, και τη συγκράτηση του ελλείμματος κάτω του 3% του ΑΕΠ, ζήτημα που ειδικά τα τελευταία χρόνια αποτελεί πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης στην ΕΕ. «Πρέπει να γίνουν σημαντικές επενδύσεις για την ενεργειακή μετάβαση και τη μετάβαση του αναπτυξιακού μας μοντέλου» εξηγεί, αποτυπώνοντας την επιμονή της γαλλικής πλουτοκρατίας να διασφαλίσει μεγαλύτερη «ευελιξία» για επενδυτικές πρωτοβουλίες.

Προτεραιότητα η ενίσχυση της Αμυνας

Στην τηλεμαχία της περασμένης Τετάρτης, ο Αμόν χαρακτήρισε «απαράδεκτο» οι δαπάνες για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας να «μπαίνουν στο κάδρο του δημόσιου ελλείμματος» και τάχτηκε υπέρ της δημιουργίας και δεύτερου αεροπλανοφόρου.

Είναι χαρακτηριστικές, άλλωστε, οι επισημάνσεις στο ίδιο το πρόγραμμα του Αμόν. Εκεί ξεκαθαρίζει ότι θέλει να εξαιρέσει «τον προϋπολογισμό της Αμυνας από τον υπολογισμό του ελλείμματος με τα κριτήρια του Μάαστριχτ» και επισημαίνει όλο νόημα: «Με την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, η Γαλλία θα είναι η μόνη χώρα (ικανή) να διεξάγει μια σημαντική προσπάθεια σχετικά με τον προϋπολογισμό στον τομέα της Αμυνας. Διότι η γαλλική Αμυνα εγγυάται τη δική μας προστασία, αλλά και την προστασία όλων των Ευρωπαίων (...) σε ένα πλαίσιο στο οποίο η Αμερική του Τραμπ θα αποδεσμευτεί από την ευρωπαϊκή ήπειρο, η ΕΕ πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να αποκτήσει τα μέσα της στρατηγικής και επιχειρησιακής της αυτονομίας».

Με λίγα λόγια, το «αριστερό» - κατά πολλούς - φαβορί για το χρίσμα των Σοσιαλιστών υπόσχεται ότι δεν θα παζαρέψει το ρόλο του γαλλικού κεφαλαίου στις γεωστρατιωτικές κόντρες που οξύνονται, παράλληλα με τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων για τον έλεγχο αγορών και πρώτων υλών.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Αμυνα ξεχωρίζει τόσο στο πρόγραμμα του Μ. Βαλς (του πρώην πρωθυπουργού και αντιπάλου του Αμόν στον αυριανό β' γύρο), αλλά και του Φρανσουά Φιγιόν (υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές). Ο πρώτος λέει ότι οι «αμυντικές» δαπάνες πρέπει να αυξηθούν στο 2% του ΑΕΠ, ώστε να αναλάβει η χώρα «τις ευθύνες της». Ο δεύτερος διατυπώνει προτάσεις και για την ΕΕ, προσδοκώντας ασφαλώς αυξημένα οφέλη για το γαλλικό κεφάλαιο, σημειώνοντας την ανάγκη «να χτίσουμε μια ευρωπαϊκή βιομηχανία και να δημιουργήσουμε ένα ταμείο που θα συγκεντρώνει και θα χρηματοδοτεί τις δαπάνες για τις επεμβάσεις στο εξωτερικό».

Προτάσεις με παγίδες για το λαό

Μεγάλη σημασία δίνει ο Αμόν και σε ζητήματα «ασφάλειας» στο εσωτερικό της χώρας, στο πλαίσιο βέβαια που ειδικά μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις του Νοέμβρη του 2015, ξεδιπλώνονται πολλές αντιλαϊκές μεθοδεύσεις. Ετσι, εστιάζει στην ενίσχυση των «μέσων της αστυνομίας και της χωροφυλακής με την αντικατάσταση όλων των θέσεων που μένουν κενές από συνταξιοδοτήσεις», αλλά και (!) «τη δημιουργία 1.000 θέσεων το χρόνο (στη διάρκεια της 5ετίας)». Επίσης, προτείνει και την καθιέρωση ειδικού πριμ για όλους όσους υπηρετούν σε «δύσκολες ζώνες».

Οσον αφορά τα Εργασιακά, ο Αμόν αναφέρει διάφορα περί μείωσης των ωραρίων εργασίας, συνδέοντας προτάσεις για 4 μέρες εργασίας με την καθιέρωση «διαπραγμάτευσης για τη μείωση του χρόνου εργασίας», που θα ξεκινήσει από τους κλάδους «ώστε καθένας να μπορέσει να αξιολογήσει αν τη χρειάζεται» (σ.σ. τη μείωση του ωραρίου). Προτάσεις που χωρίς ρητή διασφάλιση ολοκληρωμένων και σταθερών μισθολογικών, ασφαλιστικών και άλλων εργασιακών δικαιωμάτων, κάλλιστα μπορούν να συνδεθούν και με την επιθυμητή «ευελιξία» της μεγαλοεργοδοσίας να κάνει τις συνθήκες εργασίας εντελώς «λάστιχο», ανάλογα με το εύρος του κύκλου της παραγωγής στις αντίστοιχες μονάδες της.

Τέλος, μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει με την πρόταση του Αμόν για την καθιέρωση «καθολικού εισοδήματος», τη χορήγηση δηλαδή ενός ποσού που σταδιακά θα γενικευτεί για τον πληθυσμό. Αντίστοιχες προτάσεις έχουν εμφανιστεί σε χώρες όπως η Φινλανδία, όπου οι εμπνευστές της υποστηρίζουν ότι εάν εξασφαλιστεί στους πολίτες ένα βασικό εισόδημα ικανό για τα στοιχειώδη, τότε αυτοί θα γίνουν πιο ανοικτοί π.χ. στο να αναλάβουν μορφές ευέλικτης εργασίας (ημιαπασχόληση, zero-hour κ.ά.). Μάλιστα, τέτοιες προτάσεις συνδέονται και με επισημάνσεις για την «απλοποίηση» του συστήματος Πρόνοιας, αφού μια σειρά επιδόματα μπορούν να «συμπτύσσονται» σε ένα, με αποτέλεσμα πολύ πιθανά να ανταποκρίνεται και στον πάγιο στόχο των αστικών κυβερνήσεων για «εξυγίανση των δημοσίων δαπανών».

Το πώς ακριβώς θα διαμορφωθούν τέτοιες προτάσεις στη Γαλλία, μένει να το δούμε. Ωστόσο, η πείρα και από το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» στην Ελλάδα αναδεικνύει ότι όχι απλά πρόκειται για ψίχουλα, αλλά και ότι ενώ αυτά προσφέρονται από τη μια πλευρά, από την άλλη η αρπαγή λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων αποκτά τη μορφή χιονοστιβάδας.

Πάντως, η διατύπωση τέτοιων προτάσεων από αστούς πολιτικούς που λανσάρονται ως «εναλλακτικοί» δεν είναι τυχαία, σε μια εποχή που μεγαλώνουν οι απαιτήσεις για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, για την ικανότητά του να χειραγωγεί και να εγκλωβίζει λαϊκά στρώματα στη μιζέρια και την αποδοχή της αντιλαϊκής θύελλας ως «αυτονόητης».

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News