ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΕ ΓΙΑ ΑΦΡΙΚΗ Ενίσχυση σχέσεων για την εξασφάλιση θέσεων και «πρωτείων» των ευρωπαϊκών μονοπωλίων

Ολοένα και «πυκνώνουν» οι πρωτοβουλίες της ΕΕ για τη διασφάλιση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στην Αφρική. Φωτ. από την πρόσφατη συνάντηση στο πλαίσιο της Συνόδου του G20

Η διατήρηση και η ενίσχυση των θέσεων των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων στην αφρικανική ήπειρο, με τα δεδομένα τεράστια αποθέματα φυσικών πόρων και πρώτων υλών που διαθέτει αλλά και τα εκατομμύρια της φτηνής, νεαρής και «εύπλαστης» εργατικής δύναμης, αποτελούν βασική επιδίωξη της ΕΕ, τη στιγμή που βασικοί ανταγωνιστές της, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, αυξάνουν σταθερά τις επενδύσεις τους στην περιοχή.

Το προηγούμενο διάστημα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με την απόφαση της 18ης Ιούνη του 2017, ήρθε να επιβεβαιώσει την εκπεφρασμένη επιθυμία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να ενισχύσει τις θέσεις του στην τεράστια αφρικανική αγορά και στις στρατηγικού χαρακτήρα πηγές πρώτων υλών, μέσω της χρηματοδότησης επιχειρηματικών σχεδίων με έναν πακτωλό κονδυλίων.

Το κείμενο ξεκάθαρα υπογραμμίζει ότι η ΕΕ και τα κράτη - μέλη της επιθυμούν να παραμείνουν ο βασικός εταίρος της Αφρικής στα πεδία των άμεσων ξένων επενδύσεων, του εμπορίου και φυσικά της άμυνας και ασφάλειας, μέσω της ενίσχυσης των δράσεων ενάντια στην «τρομοκρατία» και την πειρατεία, παράλληλα με τη μάχη κατά του λαθρεμπορίου όπλων και του «trafficking».

Λίγες μέρες μετά ήρθε το Ευρωκοινοβούλιο να επιβεβαιώσει την ίδια πολιτική κατεύθυνση, εγκρίνοντας την εκταμίευση δεκάδων δισ. ευρώ για το επόμενο διάστημα, στο όνομα της «αειφόρου ανάπτυξης», της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», της «μείωσης των ανισοτήτων» και όλων των άλλων προφάσεων που αξιοποιεί η ιμπεριαλιστική ένωση για τη διείσδυση των μονοπωλίων της σε μια σειρά από κρίσιμες για τα συμφέροντά τους ζώνες.

Σπεύδουν να πιάσουν «πόστα»

Ειδικότερα, η απόφαση του Συμβουλίου της 18ης Ιούνη χαρακτηρίζει το 2017 ως «έτος ορόσημο» στην εταιρική σχέση ΕΕ - Αφρικής, καθώς οι δύο πλευρές, όπως λέει, θα επιδιώξουν την ενίσχυση και εμβάθυνση της πολιτικής και οικονομικής τους συνεργασίας. Βασικοί άξονες πάνω στους οποίους θα κινηθεί η «συνεργασία» είναι η Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή και οι κατευθύνσεις που δίνονται από την «αναπτυξιακή ατζέντα Αφρική 2063». Ο δεύτερος άξονας αναφέρεται στο συνολικότερο πρόγραμμα πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της αφρικανικής ηπείρου με χρονικό ορίζοντα την επόμενη πεντηκονταετία, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εκτέλεση ενός τεράστιου όγκου επενδύσεων σε υποδομές μεταφορών και επικοινωνιών, όπου οι μονοπωλιακοί όμιλοι της ΕΕ προσπαθούν να αποκτήσουν πρωταγωνιστικό ρόλο, την ίδια στιγμή που μονοπωλιακοί όμιλοι των ΗΠΑ, της Κίνας και άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων προσπαθούν να αποκτήσουν, διατηρήσουν και επεκτείνουν κι εκείνοι τις θέσεις τους στην περιοχή.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι ήδη σήμερα η ΕΕ κατέχει μια ισχυρή επενδυτική παρουσία στην Αφρική σε όρους συνολικού όγκου Αμεσων Ξένων Επενδύσεων (ΑΞΕ). Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία της Eurostat, οι ΑΞΕ των κρατών - μελών της ΕΕ στην Αφρική το διάστημα 2012-2015 έφτασαν τα 71,7 δισ. ευρώ σωρευτικά, ποσό που ωστόσο αντιστοιχεί μόνο στο 5,8% των συνολικών επενδυτικών εκροών της ΕΕ προς άλλες αγορές, ενώ το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κεφαλαίων στράφηκε κατά κύριο λόγο προς τη Νότιο Αφρική και την Αίγυπτο, δύο χώρες που αποτελούν ούτως ή άλλως τους βασικότερους επενδυτικούς προορισμούς συνολικά των ξένων κεφαλαίων που εισρέουν στην Αφρική.

Ο σχεδιασμός της ΕΕ δείχνει ότι το επόμενο διάστημα θα γίνει προσπάθεια καλύτερου γεωγραφικού διαμοιρασμού των επενδυτικών κεφαλαίων και στις υπόλοιπες χώρες της Αφρικής, και στη βάση αυτή γίνονται οι επισημάνσεις περί της ανάγκης να υπάρξει «σταθερότητα» και «ασφάλεια» στις περιοχές όπου πλήττονται από εμφύλιες συρράξεις, «τρομοκρατία» κ.λπ., ώστε να «τρέξουν» οι επενδύσεις. Το δίχως άλλο, δηλαδή, η διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας περνάει μέσα και από τη δρομολόγηση στρατιωτικών και άλλων επεμβάσεων, προκειμένου να διασφαλιστεί η ιμπεριαλιστική «σταθερότητα» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.

Από τα στοιχεία των ΑΞΕ του 2015, προκύπτει ότι η ΕΕ, ως σύνολο, διατηρεί την πρώτη θέση στη λίστα των επενδυτών στην αφρικανική ήπειρο, καθώς κατέχει το 45% της συνολικής αγοράς νέων επενδύσεων γι' αυτό το έτος.

Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι στη σχετική λίστα κατά χώρα σε σχέση με τον αριθμό των συνολικών επενδυτικών σχεδίων, στην πρώτη θέση βρίσκονται οι ΗΠΑ με 93 συνολικά επενδυτικά σχέδια και ακολουθούν Βρετανία με 76, Γαλλία με 53, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με 45, Γερμανία με 37, όσα και η Ινδία, ενώ ακολουθεί η Κίνα με 32. Τα στοιχεία αυτά είναι ενδεικτικά (καθώς είναι δύσκολη η εξακρίβωση πραγματικών πηγών επενδυτικών κεφαλαίων), σε κάθε περίπτωση πάντως καταγράφουν τάσεις. Σε σχέση με την επενδυτική θέση της Κίνας στην περιοχή, δεν πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η Κίνα, παρά το ότι εμφανίζεται σε χαμηλή θέση σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές στην περιοχή, μόλις τα τελευταία χρόνια έχει εισέλθει στην πρώτη δεκάδα, αυξάνοντας με διψήφιο ποσοστό κάθε χρόνο τα κεφάλαια που επενδύει στην αφρικανική ήπειρο. Ενδεικτική δε και των σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που «τρέχουν», αλλά και του ρόλου της Κίνας, είναι και η πρόσφατη αποστροφή του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Α. Ταγιάνι, πως «δεν μπορούμε να αφήσουμε την Αφρική στην Κίνα».

Πακτωλός κεφαλαίων...

Ενδεικτικές, πάντως, των προθέσεων της ΕΕ να παίξει το ρόλο «παγοθραυστικού» για την ακόμα μεγαλύτερη διείσδυση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στην Αφρική, αλλά και των τεράστιων κεφαλαίων που λιμνάζουν και αναζητούν κερδοφόρες διεξόδους, είναι και οι πιο συγκεκριμένες αποφάσεις για τη χρηματοδότηση των δράσεων της ΕΕ στην Αφρική, που περιλαμβάνει η απόφαση που έλαβε το Ευρωκοινοβούλιο στις 6 Ιούλη σχετικά με την έγκριση του νέου «Ευρωπαϊκού Ταμείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη» (EFSD), το οποίο συγκεντρώνει αρχικά κονδύλια ύψους 88 δισ. ευρώ, με τη συμμετοχή και του ιδιωτικού τομέα, για την ενίσχυση των «αναπτυξιακών» προγραμμάτων της ΕΕ στην Αφρική.

Το EFSD αποτελεί τμήμα του «Ευρωπαϊκού Σχεδίου Εξωτερικών Επενδύσεων» (EEIP), βασικό χρηματοδοτικό εργαλείο οικονομικής διείσδυσης της ΕΕ στις γειτονικές της χώρες, με την αφρικανική ήπειρο στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας. Τα κονδύλια του EFSD θα μεταφερθούν σε ενδιάμεσους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, οι οποίοι με τη σειρά τους θα παράσχουν δάνεια και εγγυήσεις σε ιδιωτικές εταιρείες, που είτε ήδη δραστηριοποιούνται στις χώρες της Αφρικής είτε σχεδιάζουν να εισέλθουν στην τεράστια αυτή αγορά το επόμενο διάστημα.

Τεράστια δεξαμενή εργατικής δύναμης

Στα συμπεράσματα του Συμβουλίου ειδική αναφορά γίνεται στην προετοιμασία της Συνόδου Κορυφής Αφρικής - ΕΕ που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Νοέμβρη, με τίτλο «Επενδύοντας στους νέους», μια βασική προτεραιότητα τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Αφρική, λαμβάνοντας υπόψη τα αφρικανικά δημογραφικά χαρακτηριστικά. Το θέμα απασχολεί σε πολλαπλό επίπεδο και για τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη, οι οποίες παρουσιάζονται αυξητικές τα τελευταία χρόνια, αλλά κυρίως λόγω των σημαντικών ευκαιριών που προσφέρει για το κεφάλαιο η ύπαρξη μεγάλης και νέας σε ηλικία εργατικής δύναμης.

Τα δημογραφικά στοιχεία της ηπείρου όπως καταγράφονται σε εκθέσεις του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Αναπτυξιακής Τράπεζας αποτελούν πραγματική «πρόκληση», αλλά «και επενδυτική ευκαιρία» για τους μονοπωλιακούς ομίλους. Ο πληθυσμός της ηπείρου έχει ξεπεράσει ήδη από το 2011 το 1 δισ. και αναμένεται να υπερδιπλασιαστεί φτάνοντας τα 2,4 δισ. μέχρι το 2050. Παράλληλα, διαθέτει νέα σε ηλικία και αυξανόμενη εργατική δύναμη, η οποία από τα περίπου 620 εκατ. που αριθμεί σήμερα, θα προσεγγίσει τα 1,6 δισ. μέχρι το 2060. Με αυτό ως δεδομένο, τα επόμενα χρόνια η Αφρική θα διαθέτει τη μεγαλύτερη μάζα εργατικού δυναμικού στον κόσμο. Είναι ένα στοιχείο, βέβαια, που η ΕΕ δεν μπορεί να παραβλέψει από πολλές απόψεις, κάτι που σημειώνεται και στο κείμενο συμπερασμάτων του Συμβουλίου στο οποίο τονίζεται ότι η επερχόμενη Σύνοδος Κορυφής θα εξετάσει το ζήτημα από τη σκοπιά της οικονομικής ανάπτυξης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας, της πολιτικής συμμετοχής του πληθυσμού, της μετανάστευσης, της εκπαίδευσης κ.ά.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑΣΣΟΣ Η αντισεισμική θωράκιση δεν πρέπει να μπαίνει στη λογική του κόστους (VIDEO)

Για το ΚΚΕ η αντισεισμική, η αντιπλημμυρική και η αντιπυρική θωράκιση είναι πρώτης προτεραιότητας ζητήματα που δεν μπαίνουν στη λογική του κόστους και του οφέλους».

Αυτό επισήμανε μεταξύ άλλων ο Σταύρος Τάσσος βουλευτής του ΚΚΕ μιλώντας στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ερευνας και Τεχνολογίας για την «ανισότητα μπροστά στον σεισμικό κίνδυνο».

Επισήμανε ότι μετά το σεισμό του 1999 στην Αθήνα, αποφασίστηκε να γίνουν έλεγχοι σε 80 – 90.000 δημόσια κτίρια, και 17 χρόνια μετά έχουν γίνει έλεγχοι περίπου στο 15% ενώ από αυτά που ελέγχθηκαν βρέθηκε ότι το 30% είχε ανάγκη άμεσων επεμβάσεων και αυτές δεν έχουν γίνει παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις, με προτεραιότητα στο χώρο των σχολείων.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΛΗΣ Δεν θα αλλάξει η σκληρή πραγματικότητα για το λαό με την «έξοδο στις αγορές» (VIDEO)

Μνημόνια στο διηνεκές με μυλόπετρες το κρατικό χρέος και τα πλεονάσματα

Νέα χτυπήματα στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα περιλαμβάνει το «success story» της κυβέρνησης

Προ των πυλών» βρίσκεται η επισφράγιση του νέου μνημονίου και με την πλευρά του ΔΝΤ μετά το σχετικό αίτημα και τη συνοδευτική με αυτό «επιστολή προθέσεων» που υπογράφεται από τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Οικονομικών και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Για τα περαιτέρω, συνεδριάζει το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ιμπεριαλιστικού οργανισμού στις 20 του Ιούλη, ενώ ενδεχομένως και αυτήν τη βδομάδα, η κυβέρνηση θα επιχειρήσει ένα πρώτο δοκιμαστικό άνοιγμα προς αναζήτηση νέων κρατικών δανείων από τις διεθνείς χρηματαγορές, αλλά και από το εσωτερικό της χώρας, επιδιώκοντας μάλιστα να βάλει στο «κόλπο» και τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων.

Την ίδια ώρα, το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους αποδεικνύεται βασικός μοχλός για την επιτάχυνση των αντιλαϊκών διεργασιών και μάλιστα σε ορίζοντα πολλών δεκαετιών, μέχρι το 2060, όπως άλλωστε προβλέπεται και από τη σχετική απόφαση - συμφωνία στο Γιούρογκρουπ στις 15 του Ιούνη. Επιπλέον, η πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συνοδεύει την «άρση της διαδικασίας του υπερβολικού ελλείμματος» με την «υπενθύμιση» και υποχρέωση για μείωση του κρατικού χρέους στα όρια που προβλέπουν οι Συνθήκες της ΕΕ, δηλαδή στο 60% του ΑΕΠ από περίπου 180% του ΑΕΠ σήμερα.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα λαϊκά στρώματα θα συνεχίσουν να ματώνουν στο βωμό των πρωτογενών πλεονασμάτων και του κρατικού χρέους. Αποκαλυπτικές είναι οι «συστάσεις» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σύμφωνα με τις οποίες, η άρση της διαδικασίας του υπερβολικού ελλείμματος, την οποία πανηγύρισε δεόντως η συγκυβέρνηση συνοδεύεται από τους παρακάτω άξονες:

-- Τήρηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018 - 2021. Μεταξύ άλλων, το συγκεκριμένο «πακέτο» περιλαμβάνει την περαιτέρω κατακρεούργηση των συντάξεων, του αφορολόγητου ορίου, των προνοιακών επιδομάτων της λαϊκής οικογένειας, καθώς βέβαια και άλλων «προαπαιτούμενων» που θα ακολουθήσουν στο πλαίσιο της τρίτης «αξιολόγησης» που αναμένεται να ξεκινήσει τον Οκτώβρη.

-- Τήρηση του «πλαφόν» που έχει τεθεί στις δαπάνες των κρατικών προϋπολογισμών για τα επόμενα χρόνια. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ακόμη ρήτρα με στόχο βέβαια την απαρέγκλιτη εφαρμογή του αντιλαϊκού προγράμματος.

-- Συμμόρφωση με το κριτήριο του χρέους, δηλαδή με τη βαθμιαία προσαρμογή του στο 60% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με το κεντρικό σενάριο του ΕSM, σε συνδυασμό με τους στόχους για τα πλεονάσματα και τις υποθέσεις για την εξέλιξη του ΑΕΠ, η αναλογία του κρατικού χρέους αναμένεται να υποχωρήσει στο 65,4% το 2060, δηλαδή περίπου στα όρια που προβλέπει το «Σύμφωνο Σταθερότητας» της ΕΕ. Οπως προκύπτει, η διέξοδος του ελληνικού κράτους για νέα δάνεια από τις χρηματαγορές θα γίνεται με το πλαφόν που θα προκύπτει για τη σταδιακή αποκλιμάκωσή του. Σε αυτό το επίπεδο, τυχόν ανάκαμψη πάνω από τις υπάρχουσες μακροπρόθεσμες προβολές - πέρα από τις ανακυκλώσεις δανείων που θα λήγουν - έρχεται να στηρίξει την αναζήτηση μεγαλύτερων δανείων από τις χρηματαγορές, προκειμένου αυτά να διοχετευτούν σε επιχειρηματικούς ομίλους μέσω των Προγραμμάτων Δημοσίων Επενδύσεων των κρατικών προϋπολογισμών.

Αντιλαϊκά «ορόσημα» χωρίς τέλος

Σε αυτό το φόντο, η «επιστολή προθέσεων» της κυβέρνησης προς το ΔΝΤ παρέχει νέες διαβεβαιώσεις σχετικά με την απαρέγκλιτη τήρηση της αντιλαϊκής συμφωνίας και μάλιστα με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και «ορόσημα», όπως αποκαλούνται στην ορολογία του ΔΝΤ τα αντιλαϊκά «προαπαιτούμενα» της Ευρωζώνης.

Μεταξύ άλλων, οι παρεμβάσεις της «επόμενης μέρας», περιλαμβάνουν:

-- Εως τον Σεπτέμβρη να νομοθετηθούν αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετάσχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία.

-- Νομοθεσία και εφαρμογή ενός «σύγχρονου συστήματος στέγασης, οικογένειας και παροχών αναπηρίας, που χρηματοδοτούνται από τον εξορθολογισμό των περιττών κοινωνικών προγραμμάτων, δηλαδή από την κατακρεούργηση των προνοιακών επιδομάτων σε λαϊκά νοικοκυριά (Μάρτης 2018).

-- Νομοθεσία, έως τον Σεπτέμβρη, με την οποία θα τίθεται ανώτατο όριο στις συμβάσεις ορισμένου χρόνουγια το 2017 και το 2018 και θα διασφαλίζεται πως όποιες συμβάσεις μετατραπούν από ορισμένου σε αορίστου χρόνου με δικαστικές αποφάσεις δεν θα επηρεάζουν τους στόχους του μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2018 - 2021.

-- Ολοκλήρωση της «διαδικασίας» σχετικά με τον «επανυπολογισμό» των συντάξεων (Δεκέμβρης 2017).

-- Πλήρης εφαρμογή του συστήματος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια.

-- Αρση των «περιορισμών» (γεωγραφικών, τιμολόγησης, εγκατάστασης κ.λπ.) αναφορικά με τις «απελευθερώσεις» επαγγελμάτων.

-- Πλήρη εφαρμογή των λεγόμενων «εργαλειοθηκών» του ΟΟΣΑ σχετικά με την «απελευθέρωση» των αγορών.

-- Οριζόντια μέτρα, προκειμένου να διευκολυνθεί η αδειοδότηση των επιχειρήσεων, σε συνέχεια των παρεμβάσεων που έχουν προηγηθεί.

-- Εξίσωση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές των ακινήτων. Να σημειωθεί ότι παρά τις μεγάλες μειώσεις λόγω της ραγδαίας υποχώρησης των εμπορικών τιμών, τα χαράτσια του ΕΝΦΙΑ στη λαϊκή κατοικία, θα παραμείνουν ακατέβατα στα σημερινά τους επίπεδα, μέσω αύξησης των συντελεστών που ισχύουν σήμερα.

-- Διορισμός «ανεξάρτητων ελεγκτών» για την πορεία εκκαθάρισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα.

Τέλος, στην «επιστολή προθέσεων» προς το ΔΝΤ αναφέρεται ότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το υπουργείο Δικαιοσύνης και ανεξάρτητοι νομικοί έχουν γνωμοδοτήσει πως οι περικοπές στις συντάξεις και η μείωση του αφορολογήτου είναι σύμφωνα με τις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος.

Σχέδιο αρπαγής αποθεματικών από ασφαλιστικά ταμεία

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, η συγκυβέρνηση «σπρώχνει» τις διοικήσεις ασφαλιστικών ταμείων να συμμετάσχουν στη δημοπρασία του υπό έκδοση κρατικού ομόλογου. Σε αυτό το πλαίσιο, μεθοδεύεται η «συμμετοχή» τους μέσω του «Κοινού Κεφαλαίου» Ασφαλιστικών Οργανισμών και ΝΠΔΔ, που βρίσκεται στη διαχείριση της Τράπεζας της Ελλάδας. Επιπλέον, το σχέδιο αρπαγής των αποθεματικών συνδυάζεται με τα παιχνίδια και το διαρκές τζογάρισμα στη δευτερογενή αγορά των κρατικών ομολόγων με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων και βέβαια για μια υπόθεση ολότελα ξένη και ταυτόχρονα εχθρική με τα λαϊκά συμφέροντα. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση ακολουθεί τα χνάρια και προηγούμενων, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι το «success story» στηρίζεται στη λεηλασία των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με τα εξεταζόμενα σενάρια, η δημοπρασία του κρατικού ομολόγου ενδέχεται να πραγματοποιηθεί πριν από τη συνεδρίαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ (20/7), όπου εκτός από την επικύρωση του νέου μνημονίου θα συζητηθεί και η «ανάλυση βιωσιμότητας» του κρατικού χρέους, που χαρακτηρίζεται «μη βιώσιμο» από την πλευρά του ΔΝΤ.

Σύμφωνα με τα σενάρια, που επεξεργάζονται το οικονομικό επιτελείο, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) και βέβαια η Rothschild (σε ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης) το κρατικό δάνειο ύψους μέχρι 4 δισ. ευρώ θα έχει πενταετή διάρκεια. Συμμετοχή στην έκδοση αναμένεται να έχουν και οι εγχώριοι τραπεζικοί όμιλοι, σε «ρολάρισμα» τίτλων, δηλαδή σε ανταλλαγή 5ετών ομολόγων έκδοσης 2014 (στο πλαίσιο της τότε εξόδου στις αγορές» από την κυβέρνηση Σαμαρά) με τα νέα ομόλογα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι «ενδιαφέρον» εκδηλώνεται και από hedge funds, από τις χρηματαγορές του Λονδίνου, της ΕΕ καθώς και από τις ΗΠΑ.

Η «ανάπτυξή» τους θα έχει μόνιμα θύματα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα

Ως μέρες «γενικής επιθεώρησης» μοιάζουν οι τελευταίες για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με αντικείμενο τα βήματα που επιτυγχάνει προς την πολυπόθητη καπιταλιστική ανάκαμψη. Η ανακοίνωση του κλεισίματος της διαδικασίας «υπερβολικού ελλείμματος» από την Κομισιόν, τα περιφερειακά συνέδρια της παραγωγικής ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν από την Κοζάνη, η συντηρούμενη φιλολογία για επικείμενη έξοδο στις αγορές περιλαμβάνονται στο «success story» που φιλοτεχνεί για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Στο φόντο αυτής της συζήτησης γίνονται διάφορες παρεμβάσεις από αστικά κόμματα, επιχειρηματικούς φορείς και άλλα επιτελεία, που «επιθεωρώντας» με τη σειρά τους το κυβερνητικό έργο, είτε το επιβραβεύουν, είτε εκφράζουν προβληματισμούς για τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, κάνοντας συστάσεις, ώστε να γίνει πιο αποφασιστικό στην προώθηση των μέτρων/«μεταρρυθμίσεων» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Ετσι, τα βέλη της κριτικής επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται «βαρίδια», μια αντιπαράθεση που προφανώς αντανακλά και ανταγωνισμούς ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους οι οποίοι δείχνουν τις προτιμήσεις τους.

Στη συζήτηση αυτή, για την «επόμενη μέρα» εντάσσονται και τοποθετήσεις από κυβερνητικά στελέχη, οι οποίες περιγράφουν, εκτός από το οικονομικό, και το πολιτικό πλαίσιο που αποτελεί προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Εδαφος για την καπιταλιστική ανάπτυξη...

Επισημαίνεται, για παράδειγμα, σε σχετική αρθρογραφία ότι ένας από τους όρους για να αξιοποιηθεί το «παράθυρο ευκαιρίας» από τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ, είναι να αποφευχθεί η «παλινόρθωση της δεξιάς», την οποία ενδέχεται να στηρίξουν δυνάμεις «που θέλουν την ελληνική οικονομία σε καταστολή». Σημειώνεται, επίσης, με νόημα ότι η υπόθεση της ανάκαμψης «δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλες τις δυνάμεις που δεν θέλουν ως μέλλον της χώρας τη συντηρητική παλινόρθωση και την επιστροφή στο προ κρίσης καθεστώς». Απευθύνουν, δηλαδή, κάλεσμα σε δυνάμεις όπως η Δημοκρατική Συμπαράταξη για να επιλέξουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με τη ΝΔ.

Συμπληρωματικά με τα παραπάνω, τονίζεται ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να στηρίζονται στον κοινωνικό διάλογο, με αξιοποίηση κάθε πρόσφορου μέσου, σε συνθήκες «κρίσης της συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησης». Εντοπίζεται, δηλαδή, η ανάγκη να εφαρμοστούν και νέες μορφές «πρόληψης» των λαϊκών αντιδράσεων που γεννάει η βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, μέσω της αναβάπτισης του «κοινωνικού εταιρισμού» στο όνομα της διατήρησης της «συνοχής», δηλαδή της εξουδετέρωσης των αγώνων και των διεκδικήσεων. Αναζητείται, μάλιστα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, με νέες μορφές και δομές... Συνδυάζοντας αυτά τα σχέδια με τις αλλαγές που θα επιχειρηθούν στον συνδικαλιστικό νόμο και τη θέσπιση εμποδίων για την κήρυξη της απεργίας, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι φιλοδοξία της κυβέρνησης είναι να κάμψει προκαταβολικά κάθε λαϊκή αντίδραση, κάθε διεκδίκηση που αμφισβητεί τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου και της ανάπτυξής του. Πρόκειται για ρυθμίσεις και προτάσεις που ομολογούν εμμέσως ότι ο «καθαρός διάδρομος» που διαμορφώνει η κυβέρνηση θα αποτελεί μήτρα έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας και γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους.

... Καθαρό από εργατικά - λαϊκά δικαιώματα

Το γαϊτανάκι αυτό, λοιπόν, που έχει στηθεί γύρω από την «έξοδο στις αγορές» και τα πανηγύρια της κυβέρνησης για το «παράθυρο ευκαιρίας» αφορά εκείνους που ξερογλείφονται και γι' αυτό δίνουν συχαρίκια στην κυβέρνηση: Τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τους μεγαλεμπόρους, τα στελέχη της ΕΕ, του ΔΝΤ κ.λπ.

Τι μένει απέξω; Τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αφού η ισοπέδωσή τους αποτελεί τον βασικό όρο, προκειμένου ο «διάδρομος» να είναι πράγματι «καθαρός», ώστε να «απογειωθεί» η καπιταλιστική οικονομία. Η πείρα των εργαζομένων είναι πολύ πλούσια και πρέπει να αξιοποιηθεί, για να απορρίψουν το παραμύθι της κυβέρνησης ότι τα τελευταία 8 χρόνια ήταν μια «περιπέτεια», στην οποία μπαίνουν τίτλοι τέλους.

Αλλωστε, είναι εδώ τα δύο μνημόνια που φόρτωσε πάνω στα δύο προηγούμενα, ώστε να έρθει σήμερα το άνοιγμα της συζήτησης για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Είναι εδώ τα προαπαιτούμενα και οι δεσμεύσεις τους που φτάνουν μέχρι το 2060.

Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, στο ερώτημα αν θα «βγούμε και πότε» στις αγορές, πρέπει να αντιτείνουν τα δικά τους ερωτήματα, όπως: Σε πόσα χρόνια «δίκαιης ανάπτυξης» οι μισθοί και οι συμβάσεις θα επιστρέψουν στα επίπεδα του 2009; Πότε θα επιστραφούν όσα επιδόματα και προνοιακές παροχές κόπηκαν τα τελευταία χρόνια; Πότε θα καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ; Θα σταματήσουν οι πλειστηριασμοί ακινήτων; Πόσα δις πρέπει να κερδίσουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, ώστε να καταργηθεί η μερική απασχόληση; Πότε θα καταργηθούν οι ατομικές συμβάσεις εργασίας και οι «ενώσεις προσώπων», η εκ περιτροπής εργασία; Θα καταργηθούν ποτέ οι αντιασφαλιστικοί νόμοι; Μετά από πόσα χρόνια ανάκαμψης θα μπορούν οι συνταξιούχοι να δουν ανάκτηση των απωλειών τους; Πότε θα καταργηθεί το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές;

Βεβαίως, σε αυτά τα ερωτήματα, η κυβέρνηση δίνει απαντήσεις, δεν κρύβεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι μαζί με τα πανηγύρια της τη βδομάδα που μας πέρασε, έστειλε και την «επιστολή προθέσεων» προς το ΔΝΤ, με επιπλέον διαβεβαιώσεις για την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων. Η «επόμενη μέρα», λοιπόν, περιλαμβάνει ως απάντηση στα παραπάνω: Τον «εξορθολογισμό των περιττών κοινωνικών προγραμμάτων», δηλαδή τη νέα κατακρεούργηση προνοιακών επιδομάτων. Τη νομοθετική θέσπιση ανώτατου ορίου στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Την ολοκλήρωση του «επανυπολογισμού» των συντάξεων μέχρι τέλος του χρόνου, δηλαδή τη μονιμοποίηση των περικοπών. Τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για τα «κόκκινα» δάνεια, την αξιοποίηση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ κ.λπ.

Από το βήμα του 1ου συνεδρίου «παραγωγικής ανασυγκρότησης» στην Κοζάνη, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε μεταξύ άλλων: «Χρειαζόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα είναι βιώσιμο, ανταγωνιστικό αλλά και κοινωνικά δίκαιο, που θα οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης και θα παράγει θέσεις σταθερής και αξιοπρεπούς εργασίας...». Πρόκειται για απάτη πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πριν βγει κυβέρνηση ότι θα έσκιζε τα μνημόνια.

Οι εργαζόμενοι να παλέψουν με το δικό τους σχέδιο

Η ίδια η πραγματικότητα ακυρώνει όχι μόνο τις προσδοκίες για στοιχειώδη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά ακόμα και την αναμονή έστω για «πάγο» σε νέα μέτρα. Δεν είναι τυχαίο ότι πουθενά σήμερα στον κόσμο, με οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν εφαρμόζεται αυτό το «μοντέλο», μιας «δίκαιης ανάπτυξης» για την κοινωνική πλειοψηφία. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν η καπιταλιστική ανάπτυξη να είναι «βιώσιμη» για την εργατική τάξη, να είναι δίκαιη για αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Δεν νοείται ανάπτυξη στον καπιταλισμό χωρίς κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Δεν νοείται ανάκαμψη χωρίς ένταση της εκμετάλλευσης, χωρίς άνοιγμα νέων πεδίων δράσης για τα μονοπώλια, επομένως εκτοπισμό μικρών αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών.

Ετσι κι αλλιώς έχει περάσει προ πολλού η εποχή που η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορούσε να επιφέρει έστω κάποια βελτίωση σε μισθούς και δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για καπιταλιστικές οικονομίες ακόμα πιο ισχυρές. Πλέον ο καπιταλισμός, σάπιος μέχρι το μεδούλι, κάθε μέρα γίνεται και πιο επιθετικός, πιο αντιδραστικός και αδίστακτος απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου.

Στα παραμύθια, λοιπόν, περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης», η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορούν και πρέπει να αντιπαραβάλουν το δικό τους αυτοτελές και ρεαλιστικό σχέδιο για τη διέξοδο από τη σημερινή βαρβαρότητα. Η μη υποταγή στους «εθνικούς στόχους» για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου είναι όρος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής. Αυτόν το δρόμο φωτίζουν οι κινητοποιήσεις εργαζομένων σε κλάδους, που χαρακτηρίζονται «ατμομηχανές» της οικονομίας: Την περασμένη Πέμπτη στη Ναυπηγική Βιομηχανία, σήμερα στο Εμπόριο και την ερχόμενη Πέμπτη στον Επισιτισμό - Τουρισμό. Οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν το «λίπασμα» για νέους αγώνες και σε άλλους κλάδους, για να ανέβουν η μαχητικότητα και η αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης, να πολλαπλασιαστούν τα τμήματά της που επιστρέφουν στην κυβέρνηση ως απαράδεκτα τα σχέδια «παραγωγικής ανασυγκρότησης» που σηματοδοτούν τον νέο γύρο έντασης της εκμετάλλευσης.

Το μεγαλύτερο εφόδιο για την αποτελεσματικότητα αυτής της πάλης είναι η κατάκτηση από όλο και περισσότερους εργαζόμενους της πεποίθησης ότι η οριστική απαλλαγή από αυτόν το ματωμένο κύκλο κρίσης - ανάπτυξης - κρίσης δεν θα είναι έργο καμιάς αστικής κυβέρνησης, αλλά της ίδιας της εργατικής τάξης. Μέσα από την οργανωμένη πάλη της, με προοπτική την κατάκτηση της δικής της εξουσίας. Οτι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας προς όφελός της, με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών της και όχι την αποκόμιση κερδών για μια χούφτα καπιταλιστές.

«Κουβάρι» ανταγωνισμών

Η «διασυνδεσιμότητα υποδομών και δικτύων» βρέθηκε στο επίκεντρο της 1ης Συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Σερβίας, την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη. Αλλος ένας κρίκος στα σχέδια του ντόπιου κεφαλαίου για συγκλίσεις και περιφερειακές συνεργασίες, που υπηρετούν την παραπέρα διείσδυση στα Δυτικά Βαλκάνια και το στόχο για ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο.

Διόλου τυχαία, μια μέρα πριν, την Τετάρτη, γινόταν στην Τεργέστη η 4η Σύνοδος ΕΕ - Δυτικών Βαλκανίων, επιβεβαιώνοντας την προσπάθεια ισχυρών κρατών της Ευρωένωσης να δυναμώσουν τις σχέσεις, τους δεσμούς και την παρουσία τους σ' αυτήν τη στρατηγικής σημασίας περιοχή, ανταγωνιστικά προς άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα που παρεμβαίνουν για τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων.

Το πιο απτό αποτέλεσμα αυτής της Συνόδου ήταν η υπογραφή της «Συνθήκης Κοινοτικής Μεταφοράς», που αφορά τις υποδομές και σχετίζεται άμεσα με τα σχέδια διαμόρφωσης εναλλακτικών δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας από και προς τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Ενδεικτικά των σχεδίων που προωθούνται στην περιοχή είναι όσα δήλωσε πρόσφατα η Σέρβα υπουργός Κατασκευών, Μεταφορών και Υποδομών, επιβεβαιώνοντας την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης να είναι «εταίρος» στα μελλοντικά έργα υποδομών στη Σερβία και ειδικότερα στον τομέα των οδικών μεταφορών και εκσυγχρονισμού στον τομέα των σιδηροδρόμων.

Η ίδια βρέθηκε τον περασμένο Μάη στο Πεκίνο για συμφωνίες με κινεζικές κατασκευαστικές, π.χ. για την κατασκευή ενός υψηλής ταχύτητας σιδηροδρόμου για τη σύνδεση Βελιγραδίου - Βουδαπέστης, δηλώνοντας ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό έργο για τη Σερβία, στο πλαίσιο του κινεζικού σχεδίου «One Belt - One Road». Οπως τόνισε, η νέα σιδηροδρομική γραμμή θα αποτελεί την κύρια οδό από το ελληνικό λιμάνι του Πειραιά προς την Κεντρική Ευρώπη.

Αναζητώντας εκ μέρους της αστικής τάξης ρόλο και μερίδιο σε σχέδια και μοιρασιές, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε για όσα συμφώνησε με τον Σέρβο Πρόεδρο: «Δώσαμε έμφαση στη διασυνδεσιμότητα και στις υποδομές, συζητήσαμε για την ανάπτυξη δικτύων μεταφορών, με ειδικότερη αναφορά τόσο στη σιδηροδρομική διασύνδεση Πειραιά - Θεσσαλονίκης - Βελιγραδίου (...)

Υπογράψαμε συμφωνία που αφορά την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών γραμμών, η οποία θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις οικονομικές και εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών (...) συμφωνήσαμε να προωθήσουμε και την ενεργειακή μας συνεργασία και τονίσαμε τη σημασία ενεργειακών έργων όπως ο αγωγός φυσικού αερίου TAP και ο κάθετος διασυνδετήριος αγωγός IGB, καθώς και ο αγωγός διασύνδεσης Βουλγαρίας - Σερβίας (IBS), αλλά και Ιονίου - Αδριατικής».

Τα σχέδια αυτά εντάσσονται στην προσπάθεια διαμόρφωσης προϋποθέσεων για την ενεργειακή απεξάρτηση της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο. Πρόκειται για σχεδιασμούς που έχουν τη στήριξη και των ΗΠΑ, όπως φάνηκε μεταξύ άλλων και από το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για την πρόσφατη κρίση σε Αλβανία και ΠΓΔΜ, όπου η υποδαύλιση του εθνικισμού αναζωπύρωσε επικίνδυνα τις εντάσεις.

Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ διατηρούν στο Κοσσυφοπέδιο τη μεγαλύτερη βάση τους σε ευρωπαϊκό έδαφος, ενώ ΗΠΑ και ΕΕ προβάλλουν ως παράγοντα «σταθερότητας» και «ασφάλειας» την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων σε ΝΑΤΟ και Ευρωένωση, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο το «κουβάρι» των σύνθετων ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή, όπου παραμένει έντονο το ενδιαφέρον της Ρωσίας και άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν προχωρήσει στην πράξη, τίποτα καλό δεν έχουν να περιμένουν οι λαοί από τις περιφερειακές συνεργασίες και τους συμβιβασμούς που γίνονται για λογαριασμό της αστικής τάξης και αναπτύσσονται στο πλαίσιο σκληρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας και του Εμπορίου. Αμοιβαία επωφελείς σχέσεις για τους λαούς μπορούν να υπάρξουν μόνο από ένα κράτος της εργατικής εξουσίας, που θα σχεδιάζει κεντρικά την οικονομία και την παραγωγή, με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News