ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Μια αποκαλυπτική συζήτηση για την Ασφάλιση ... Τι ειπώθηκε (και τι δεν ειπώθηκε ) ...

Τι ειπώθηκε (και τι δεν ειπώθηκε) σε πρόσφατη ημερίδα του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου

Οποιος παρακολούθησε πρόσφατη ημερίδα τουΕλληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου για την Ασφάλιση, το συμπέρασμά του θα ήταν μονοσήμαντο: Η ανάπτυξη ιδιωτικών συστημάτων Ασφάλισης, που θα έρθουν να αντικαταστήσουν το συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο σύστημα, είναι μονόδρομος, σύμφωνα με όσα είπαν διοργανωτές και συμμετέχοντες.

Οι καπιταλιστικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στον κλάδο, με τη συνδρομή οικονομολόγων και «ειδικών» της Ασφάλισης, μυρίζονται «ψητό» και όχι άδικα. Το προωθούμενο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχέδιο για την Ασφάλιση και η παραπέρα συρρίκνωση των κύριων συντάξεων, μαζί με την «εξαέρωση» των επικουρικών και των εφάπαξ, δημιουργούν το πιο κατάλληλο έδαφος για την προώθηση των επιχειρηματικών σχεδίων αυτών των ομίλων.

Είναι η βάση, πάνω στην οποία η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα ανοίξει νέα πεδία δράσης, στήνοντας τις δικές της πυραμίδες κερδοφορίας. Βέβαια, από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι των επιχειρηματικών ομίλων κάνουν τη δουλειά τους. Φροντίζουν για τα κέρδη των επιχειρήσεών τους και προς τούτο επιστρατεύουν και τους «ειδικούς», για να αποδείξουν τη «χρεοκοπία» του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, τις «παθογένειές του», που δήθεν θα γιατρευτούν από τη δράση του ιδιωτικού τομέα, κρύβοντας τις πραγματικές αιτίες και τις ευθύνες κράτους και εργοδοσίας για τη σημερινή κατάσταση στα Ταμεία.

Και τι δεν χρέωσαν στη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση: Ο Μ. Νεκτάριος, καθηγητής ασφαλιστικής επιστήμης και πρώην διοικητής του ΙΚΑ, ισχυρίστηκε πως «το ασφαλιστικό πρόβλημα αποτελεί τον έναν από τους τρεις κύριους παράγοντες της πτώχευσης της χώρας...». Ο πρώην υπουργός Εργασίας Τ. Γιαννίτσης, πηγαίνοντας παραπέρα, υποστήριξε ότι «το Ασφαλιστικό ήταν και είναι γενεσιουργός παράγοντας της μεγάλης κρίσης μας».

Κουνάνε το δάχτυλο στους ασφαλισμένους

Σε αυτήν τη «γραμμή», δεν έχουν πρόβλημα να τα «ρίξουν» και στις κυβερνήσεις, όχι βέβαια για να αναδείξουν τον αντεργατικό χαρακτήρα των πολιτικών τους, αλλά για να ενοχοποιήσουν τα εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα και να καταγγείλουν την πολιτική ατολμία τους να τα συντρίψουν με ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ετσι, ο Μ. Νεκτάριος αποφάνθηκε ότι πολλά από τα αίτια για την κατάσταση του Ασφαλιστικού «οφείλονται στον άκρατο λαϊκισμό των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης σε αγαστή συνεργασία με τα εργατικά συνδικάτα»!Ορισε, μάλιστα, τους κυριότερους παράγοντες επιβάρυνσης του συστήματος ως εξής: «α) Τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης, τα οποία ήσαν τα πλέον γενναιόδωρα σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, β) η πολυδιάσπαση των Ταμείων, με αποτέλεσμα την εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή και γ) η πρόωρη συνταξιοδότηση πριν την κανονική ηλικία των 65 ετών».

Δεν γνωρίζουμε αν η «πολυδιάσπαση», που επικαλείται ο πρώην διοικητής του ΙΚΑ, τον εμπόδισε να περιορίσει έστω την εισφοροδιαφυγή των επιχειρήσεων προς τον ασφαλιστικό οργανισμό που διοικούσε και που από τη θέση του είχε υποχρέωση να πράξει. Σημειώνεται μόνο ότι η εισφοροδιαφυγή προς το ΙΚΑ και την περίοδο που είχε την ευθύνη του, ξεπερνούσε το 30%. Επιπλέον, ήδη το 2012 το ΚΕΑΟ διαπίστωνε πως τα ληξιπρόθεσμα χρέη των επιχειρήσεων προς το Ταμείο έφταναν τα 8 δισ. ευρώ!

Μάλιστα, το μεγαλύτερο μερίδιο αυτών των οφειλών προς το ΙΚΑ δημιουργήθηκε μέχρι το 2009, πριν δηλαδή από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και σε καιρούς υψηλής κερδοφορίας για τους καπιταλιστικούς ομίλους. Αλλά για τους καπιταλιστές και το ρόλο τους στην εξέλιξη του Ασφαλιστικού, οι «ειδικοί» τηρούν σιγήν ιχθύος.

Αντίθετα, είναι λαλίστατοι όταν προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι «γενναιόδωρο» προς τους συνταξιούχους και πως υπάρχουν πολλές «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις. Ετσι μεταφράζουν το «λαϊκισμό» των αστικών κυβερνήσεων. Προφανώς, δεν είναι άξιο προσοχής το γεγονός ότι οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις έκλειναν τα μάτια (όταν δεν ενθάρρυναν...) στην εισφοροδιαφυγή και στην εισφοροαποφυγή των επιχειρήσεων.

Ενα βήμα πιο πέρα η διαχρονική επίθεση

Ολα τα παραπάνω, η συντονισμένη αυτή επίθεση προς την Κοινωνική Ασφάλιση δεν γίνεται βέβαια για να διορθωθούν τα «κακώς κείμενα», αλλά υπηρετεί τους ίδιους διαχρονικούς ταξικούς στόχους: Την απαλλαγή του κράτους και της εργοδοσίας από το κόστος της Ασφάλισης, τη μετατροπή της σε ατομική υπόθεση.

Ετσι, αφού για 20 χρόνια οι αστικές κυβερνήσεις τσάκισαν με αλλεπάλληλους νόμους τις συντάξεις, ρήμαξαν τα αποθεματικά των Ταμείων και αύξησαν τα όρια ηλικίας, τώρα βάζουν μπροστά το σχέδιο για την ανάπτυξη της ιδιωτικής Ασφάλισης, δηλαδή των κεφαλαιοποιητικών συστημάτων, που θα τα διαχειρίζονται οι καπιταλιστικοί όμιλοι.

Ο Τ. Γιαννίτσης αποφάνθηκε πως «σήμερα, η πολιτική διαχείριση του Ασφαλιστικού έχει κάνει την θεσμοθέτηση μιας κεφαλαιοποιητικής διάστασης αναπότρεπτη» (!) Η Γενική Διευθύντρια της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος, Μαργαρίτα Αντωνάκη, που επίσης μίλησε στην ημερίδα, υπογράμμισε πως «απαιτούνται δομικές αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα. Στροφή προς κεφαλαιοποιητικά συστήματα» και ειδικά «το σύστημα των τριών πυλώνων».

Ιδού και η ...«ψυχολογική» εξήγηση αυτής της «αναγκαιότητας»: «Ο τρίτος πυλώνας - λέει η εκπρόσωπος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών - αντανακλά τη συνειδητή βούληση του πολίτη να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να φροντίσει ο ίδιος γι' αυτόν μέσα από τα ιδιωτικά προγράμματα συνταξιοδότησης που αγοράζει από ασφαλιστικές εταιρίες»!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η εξώθηση των εργαζομένων να ξαναπληρώσουν από το υστέρημά τους επιπλέον εισφορές προς τις ασφαλιστικές εταιρείες για να συμπληρώσουν την πενιχρή δημόσια σύνταξη, αναγορεύεται σε «συνειδητή βούληση» και πλασάρεται ως στοιχείο «ελευθερίας» και προσωπικής επιλογής «να πάρει (ο ασφαλισμένος) τη ζωή στα χέρια του». Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι μ' αυτόν τον τρόπο, η ζωή του πέφτει στα χέρια των κορακιών της ιδιωτικής Ασφάλισης, χωρίς καμία εγγύηση για τις μελλοντικές παροχές που θα λάβει.

Βρίσκουν πρόσφορο έδαφος

Ιδού πώς μετράνε οι ασφαλιστικές εταιρείες τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά τους ενόψει των νέων ανατροπών. «Στην Ελλάδα - ανέφερε η εκπρόσωπος της ΕΑΕΕ - ο τρίτος πυλώνας είναι λιγότερο ανεπτυγμένος απ' ό,τι στην Ευρώπη, όπως προκύπτει από τα καταβαλλόμενα κατά κεφαλήν ασφάλιστρα Ζωής και Συντάξεων. Μέσος όρος ετησίως στην Ευρώπη 1.200 ευρώ. Μέσος όρος στην Ελλάδα 172 ευρώ».

Να, λοιπόν, το «ψητό». Μάλιστα, η ίδια ανέφερε πως ήδη στα ευρωπαϊκά όργανα διεξάγεται συζήτηση «για τη δημιουργία πανευρωπαϊκού συνταξιοδοτικού προγράμματος». Δηλαδή, η ΕΕ μπαίνει μπροστά για να προωθηθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η ιδιωτική Ασφάλιση, σε βάρος των δημόσιων συστημάτων που η ίδια υπονομεύει.

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, στην ανάπτυξη των ιδιωτικών προγραμμάτων Ασφάλισης, σπρώχνει σταθερά το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης, κατακρεουργώντας τις δημόσιες συντάξεις. Και αυτό ως το πρώτο βήμα. Διότι, η κυβέρνηση με το Πόρισμα της «επιτροπής σοφών» που δόθηκε στη δημοσιότητα το προηγούμενο φθινόπωρο - και μόνο προσωρινά κρατήθηκε προς τα πίσω - δεν εγκαταλείπει το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την επιβολή προγραμμάτων ιδιωτικής Ασφάλισης με την «κεφαλαιοποιητική» λογική.

Αλλωστε, αυτή η πλευρά έχει πλήρως υιοθετηθεί στην περίπτωση του ΕΤΕΑ (επικουρικών συντάξεων), αλλά και των εφάπαξ που πλέον εντάσσονται σε αυτό, αφού μέσω της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος» δεν υπάρχει καμία εγγύηση για το ύψος των επικουρικών και των εφάπαξ, αλλά αυτά θα δίνονται ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του Ταμείου.

Το γεγονός ότι το ΕΤΕΑ - προς το παρόν - μαζί με τις εισφορές και τα όποια αποθεματικά του, παραμένει τυπικά στην ευθύνη του κράτους, αυτό σε τίποτα δεν το εντάσσει στο δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα. Το κράτος έτσι και αλλιώς δεν εγγυάται τις παροχές του. Το επόμενο βήμα θα είναι το πέρασμα αυτών των συντάξεων στα χέρια του ιδιωτικού τομέα, κάτι για το οποίο ερίζουν οι ασφαλιστικές. Η συζήτηση άλλωστε σε αυτήν την προοπτική ήδη άνοιξε..!

Με πείσμα ριχνόμαστε στη μάχη για τη 48ωρη γενική απεργία

Το ΠΑΜΕ, τα ταξικά σωματεία πρωτοστατούν στην οργάνωση της 48ωρης γενικής πανελλαδικής απεργίας, όταν το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης κατατεθεί στη Βουλή. Το σύνθημα «πάρτε πίσω το νόμο - λαιμητόμο» για το Ασφαλιστικό παραμένει η αιχμή των εργατικών - λαϊκών διεκδικήσεων και σ' αυτήν τη φάση του αγώνα.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να αξιοποιηθεί το διάστημα μέχρι την απεργία για την εντατική προετοιμασία της, με πρωτόβουλη δράση των συνδικάτων, με συλλογικές διαδικασίες από τα κάτω, με πολύμορφες κινητοποιήσεις που θα ενισχύουν τις αγωνιστικές διαθέσεις και θα φτιάχνουν απεργιακό κλίμα στους χώρους δουλειάς.

Η ευθύνη κάθε σωματείου, κάθε συνδικαλιστή και εργαζόμενου μεγαλώνει και αυτό πρέπει να εκφραστεί με την ουσιαστική συμμετοχή ακόμα περισσότερων στην προετοιμασία της κινητοποίησης.

H απεργία αποτελεί σημαντικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων. Στόχος είναι οι απεργιακές συγκεντρώσεις, αλλά κυρίως η συμμετοχή στην απεργία να είναι μαζική. Αυτό που «πονάει» το κεφάλαιο, την εργοδοσία, την κυβέρνηση είναι όταν σταματάει η καπιταλιστική δραστηριότητα, όταν χάνουν κέρδη, όταν νιώθουν τη δύναμη των εργαζομένων. Τέτοια στοιχεία είχε, για παράδειγμα, η απεργία στις 4 Φλεβάρη, από τις μεγαλύτερες και τις πιο πετυχημένες που έγιναν τον τελευταίο καιρό, αλλά και ο αγώνας που έδωσε η μικρομεσαία αγροτιά στα μπλόκα.

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου γύρου αντιλαϊκών μέτρων, που περιγράφονται με σαφήνεια στο τρίτο και στα προηγούμενα μνημόνια. Στα μέτρα αυτά θα προστίθενται νέα σε κάθε επόμενη φάση της διαπραγμάτευσης.

Με την απεργία, η κυβέρνηση πρέπει να πάρει το μήνυμα ότι τα μέτρα αυτά απορρίπτονται από το λαό, ακόμα κι αν το κίνημα δεν είναι σήμερα σε θέση να προκαλέσει ρήγματα στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης και να αποτρέψει μέτρα σε βάρος του. Αν η κυβέρνηση περάσει «άβρεχτη» από το κλείσιμο της πρώτης «αξιολόγησης», ο γύρος της επίθεσης που ακολουθεί θα είναι ακόμα πιο σκληρός και ταξικά βίαιος για τα εργασιακά και τα λαϊκά δικαιώματα.

Αποκαλύπτονται οι «βέλτιστες πρακτικές»

Το επόμενο πακέτο μέτρων περιλαμβάνει τα Εργασιακά, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, την αλλαγή προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου, με τρόπο που να μπαίνουν περισσότερα εμπόδια στην απεργία.

Για όλες αυτές τις ανατροπές, κυβέρνηση και τρόικα έχουν συγκροτήσει «επιτροπή εμπειρογνωμόνων», που θα συνεδριάσει για πρώτη φορά στις 6 Απρίλη, με στόχο να καταλήξει άμεσα σε πόρισμα για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν με βάση το μνημόνιο. Αν ανατρέξουμε στο πόρισμα της «Επιτροπής σοφών» για το Ασφαλιστικό, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι και στα Εργασιακά πάμε για σαρωτική ανατροπή όσων έχουν απομείνει όρθια, με το μανδύα της υιοθέτησης των «βέλτιστων πρακτικών» που εφαρμόζουν τα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Το ποιες είναι αυτές οι «πρακτικές», το δείχνει μεταξύ άλλων το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά που συζητιέται τώρα στη Γαλλία και προκαλεί αντιδράσεις από τους εργαζόμενους. Ο νόμος που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση διευκολύνει δραστικά τις απολύσεις, διευρύνει τα περιθώρια της μεγαλοεργοδοσίας για «προσαρμογές» στο ωράριο εργασίας, αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές συμβάσεις, αχρηστεύοντας ουσιαστικά τις κλαδικές.

Μάλιστα, από τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να καμφθούν οι λαϊκές αντιδράσεις, είναι ότι από αυτές τις μεταρρυθμίσεις έχει ωφεληθεί η οικονομία στις χώρες όπου εφαρμόστηκαν. Δηλαδή, επικαλούνται κι αυτοί τις «βέλτιστες πρακτικές», που αποδεικνύονται τέτοιες μόνο για το κεφάλαιο και χείριστες για τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους.

Επομένως, με τη 48ωρη απεργία, δεν απαντάμε μόνο στα μέτρα που θα επιχειρήσει τώρα να νομοθετήσει η κυβέρνηση, αλλά και σε εκείνα που ετοιμάζεται να φέρει το αμέσως επόμενο διάστημα, για να υπηρετήσει το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.

Για την «αναποτελεσματικότητα των αγώνων»

Η κυβέρνηση, τα άλλα αστικά κόμματα και οι δυνάμεις τους στο κίνημα, καλλιεργούν τη λογική της «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», του «τίποτα δεν αλλάζει με τις απεργίες». Πλευρές της ίδιας αντίληψης είναι η άποψη ότι «το μεροκάματο της απεργίας είναι χαμένο μεροκάματο», ή ότι «με μια 48ωρη δεν γίνεται τίποτα, χρειάζονται απεργίες διαρκείας για να φύγει η κυβέρνηση», που «δουλεύεται» από διαφορετικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η συζήτηση περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων» αναζωπυρώθηκε στους χώρους δουλειάς μετά την απεργία στις 4 Φλεβάρη, για να υπονομευθεί η παραπέρα κλιμάκωση της πάλης, με τη 48ωρη γενική απεργία, που έχουν αποφασίσει τα συνδικάτα.

Η διαλυτικές αυτές αντιλήψεις υπηρετούν το στόχο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να καλλιεργήσουν κλίμα απογοήτευσης και ανάσχεσης των αγωνιστικών διαθέσεων που εκφράστηκαν το προηγούμενο διάστημα, να εξουδετερώσουν τις προϋποθέσεις ανόδου της ταξικής πάλης, να πισωγυρίσουν εργατικές - λαϊκές μάζες που συμμετείχαν ενεργά στις τελευταίες κινητοποιήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι οι αγώνες που έγιναν έως τώρα, με καθοριστική συμβολή των ταξικών δυνάμεων, δυσκόλεψαν την κυβέρνηση να προχωρήσει με το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα που προέβλεπε η πρώτη «αξιολόγηση».

Ειδικά για το Ασφαλιστικό, στόχος ήταν να εφαρμοστεί το νέο σύστημα από την 1/1/2016. Τώρα, έχει μπει ο Απρίλης και ακόμα δεν έχει έρθει στη Βουλή το νομοσχέδιο. Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες συνέβαλαν στο να καθυστερήσουν τα μέτρα, όμως αυτό δεν είναι αρκετό, αυτός ο αγώνας πρέπει να πάει μέχρι τέλους, με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, απαιτητικότητα και έγνοια από τον καθένα για την οργάνωση και την επιτυχία του.

Κανένας αγώνας δεν είναι «μια κι έξω»

Πρέπει ταυτόχρονα να συζητιέται πλατιά και να γίνεται καθαρό ότι κανένας αγώνας δεν είναι «μια κι έξω». Οτι η αναμέτρηση με τα αντιλαϊκά μέτρα, με το κεφάλαιο και την πολιτική του, είναι σύνθετη υπόθεση, διαρκής και ότι απαιτεί το κίνημα να βγαίνει ενισχυμένο και καλύτερα προσανατολισμένο μέσα από κάθε μάχη.

Η αποτελεσματικότητα ενός αγώνα μετριέται πάνω απ' όλα από το κατά πόσο βοηθάει και αξιοποιείται για να γίνουν βήματα στην πορεία ανασύνταξης του κινήματος, στην ισχυροποίηση της ταξικής γραμμής, στην προώθηση της λαϊκής συμμαχίας. Κατά πόσο συμβάλλει να αποκόβονται δυνάμεις από την επιρροή της εργοδοσίας και των κομμάτων της, από τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό και ενισχύεται η κατεύθυνση σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τη γραμμή των θυσιών στο όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Οσο δυναμώνουν αυτά τα στοιχεία στους αγώνες, τόσο θα αυξάνεται η ικανότητα του κινήματος να καθυστερεί, να εμποδίζει, ακόμα και να αποτρέπει σε μια πορεία μέτρα σε βάρος των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, αυτή η πείρα πρέπει να αξιοποιείται, για να συνειδητοποιείται ότι οι αγώνες πρέπει να κατευθυνθούν απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, απέναντι στο κεφάλαιο, στην εργοδοσία, στην εξουσία τους. Οτι χρειάζεται οι εργαζόμενοι, ο λαός να δοκιμάσουν τη δύναμή τους σε αυτό το πεδίο της πάλης.

Θύματα της ίδιας σάπιας πολιτικής

Μέτωπο για την εργατική τάξη μπροστά στη 48ωρη απεργία είναι και το Προσφυγικό. Η πολιτική του εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων από κυβέρνηση και ΕΕ, η επικίνδυνη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, πρέπει να καταδικαστούν μαζικά. Να απαιτήσει το κίνημα αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για πρόσφυγες και μετανάστες, να τους δοθεί τώρα η δυνατότητα και να διευκολυνθούν να ταξιδέψουν στις χώρες που θέλουν.

Η πραγματική αιτία της προσφυγιάς είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, τον οποίο στηρίζει και η αστική τάξη στην Ελλάδα, με τη στρατιωτικο-πολιτική συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις επιχειρησιακές «διευκολύνσεις» που παρέχει, διεκδικώντας να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή.

Τα βάσανα Ελλήνων, μεταναστών και προσφύγων έχουν την ίδια ρίζα, την ίδια αιτία. Τα προκαλεί η πολιτική προώθησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, που προϋποθέτει το τσάκισμα των εργασιακών - λαϊκών δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας και τη βαθύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, που εκδηλώνονται και με πόλεμο, προκαλώντας ποτάμια προσφύγων.

Η ίδια πολιτική είναι που κοιτάζει τους πρόσφυγες στα δόντια και στην τσέπη, την ώρα που τα καπιταλιστικά κράτη συμμετέχουν στη νομή της εργατικής τους δύναμης ανάλογα με την ισχύ τους, ανοιγοκλείνουν τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών στην Ευρώπη, εγκλωβίζουν και καταδικάζουν σε άθλιες συνθήκες τους πρόσφυγες.

Από αυτήν τη σκοπιά, η συμμετοχή στη 48ωρη γενική απεργία θα δώσει απάντηση και στην προσπάθεια της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των κομμάτων της να αξιοποιήσουν το Προσφυγικό με φοβέρες και εκβιασμούς, για να αποσπάσουν λαϊκή συναίνεση στις συμφωνίες για τη διαχείριση του ζητήματος με βάση τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, να ξεπλύνουν τις ευθύνες τους για το δράμα και την αθλιότητα που ζουν οι πρόσφυγες.

ΔΙΑΡΡΟΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ ΤΟΥ ΔΝΤ Να στρατευθεί ο λαός στους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου θέλει η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα

Για «επικίνδυνους σχεδιασμούς» στελεχών του ΔΝΤ, για πρόκληση πιστωτικού γεγονότος στην Ελλάδα και γενικής πολιτικής αποσταθεροποίησης στην Ευρώπη, κάνει λόγο η κυβέρνηση με αφορμή τη διαρροή των συνομιλιών που φέρεται να είχαν ο Π. Τόμσεν και η Ντ. Βελκουλέσκου, μέσω του ιστότοπου «Wikileaks».

Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν ότι τα στελέχη του ΔΝΤ «αναφέρονται στην πρόκληση πιστωτικού γεγονότος με σκοπό να βρεθεί η χώρα σε οριακό σημείο ώστε να υποκύψει στις ακραίες θέσεις του ΔΝΤ»,αποσιωπώντας ότι ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν αφορά τη λήψη βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων -τα οποία θεωρούν εκ των ων ουκ άνευ- αλλά τον επιμερισμό της χασούρας της καπιταλιστικής κρίσης. Η πλευρά του ΔΝΤ επιθυμεί ένα νέο μνημόνιο που θα περιέχει μείωση του κρατικού χρέους και νέα σκληρά μέτρα, ενώ η πλευρά της Ευρωζώνης επιδιώκει να τηρηθεί το υπάρχον μνημόνιο και να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη η μείωση του χρέους.

Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν, επίσης, ότι τα στελέχη του ΔΝΤ «συσχετίζουν την υπόθεση της Ελλάδας με το δημοψήφισμα για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ρισκάροντας συνολική πολιτική αποσταθεροποίηση στην Ευρώπη», καθώς και ότι «διατυπώνουν την πρόθεση τους να απειλήσουν ακόμη και την Γερμανίδα καγκελάριο, κα Μέρκελ, με σκοπό να την εξαναγκάσουν να προσχωρήσει στις θέσεις τους».

Το ΔΝΤ απάντησε μέσω κύκλων στη διαρροή των διαλόγων, επισημαίνοντας πως «το Ταμείο δεν σχολιάζει διαρροές και υποτιθέμενες συζητήσεις». Οι κύκλοι του ΔΝΤ τόνισαν, πως «έχουμε εξηγήσει ποια είναι η θέση μας για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της Ελλάδας. Πρέπει να συνδυαστούν οι μεταρρυθμίσεις με ελάφρυνση του χρέους». Πρόσθεσαν, πως «οι απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις και οι στόχοι πρέπει να βασίζονται σε ρεαλιστικές υποθέσεις».

«Μέχρι στιγμής, δυστυχώς, το ΔΝΤ δεν αξιοποιεί την ευκαιρία να διαψεύσει ότι η στρατηγική του είναι η πρόκληση συνθηκών πιστωτικής ασφυξίας στην Ελλάδα λίγο πριν το κρίσιμο για την Ευρώπη, βρετανικό δημοψήφισμα» ανταπάντησε το Μαξίμου.

Αξιωματούχος του ΔΝΤ που δεν κατονομάζεται, ανέφερε στη «Wall Street Journal» πως πολλά απ΄ όσα αναφέρονται στη συνομιλία που διέρρευσε αποτελούν γνωστές θέσεις και απόψεις του Π. Τόμσεν που έχουν διατυπωθεί δημοσίως.

Οι αντιδράσεις των κομμάτων

Η κυβέρνηση θέτει θέμα για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, ενώ παράλληλα προσπαθεί να εγκλωβίσει το λαό σε αυτούς τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας ενημέρωσε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς.

Πηγές από τη ΝΔ εκφράζουν προβληματισμό γιατί επελέγη αυτή η χρονική συγκυρία για τη διαρροή των συνομιλιών.

Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Φ. Γεννηματά βρήκε την ευκαιρία για να επαναλάβει την πρότασή της για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας από όλα τα κόμματα που υπέγραψαν το τρίτο μνημόνιο. «Είναι ώρα αυτή η Βουλή να δώσει τη λύση, με μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης με όλους όσους συμφώνησαν το περασμένο καλοκαίρι στην παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή πορεία», δήλωσε. Επίσης, επέκρινε το ΔΝΤ ότι έχει«ακραίες απόψεις» και την κυβέρνηση ότι «δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με σχέδιο και αποτελεσματικότητα».

Το Ποτάμι ανέφερε ότι «η πολυδιαφημισμένη ''σκληρή'' διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Τσίπρα με τους πιστωτές δεν υφίσταται», καθώς «οι διάλογοι μαρτυρούν ότι η σκληρή διαπραγμάτευση γίνεται μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης με το ΔΝΤ να κρατά μια σκληρή διαπραγματευτική γραμμή». Παράλληλα, κάλεσε την κυβέρνηση «να προσέξει να μην καταλήξει σε μία κατάσταση ''χάνω - χάνω'' (lose - lose) αλλά να εκμεταλλευθεί τις έντονες αντιθέσεις που εμφανίζονται προς όφελος της χώρας», εννοώντας βέβαια προς όφελος της αστικής τάξης.

Ποιος ευθύνεται για τη διαρροή;

Ο δημοσιογράφος της «Wall Street Journal», Μ. Γουόκερ έγραψε στο Τwitter ότι η ορθογραφία του κειμένου δείχνει ότι υπάρχει συμμετοχή ελληνικών υπηρεσιών.

Όπως υποστήριξε, το όνομα της Ντ. Βελκουλέσκου στο κείμενο με την αποκάλυψη των διαλόγων γράφτηκε ως«Velkouleskou» αντί για «Velculescu», γεγονός που υποδηλώνει παρέμβαση ελληνικής υπηρεσίας.

«Αυτό θα ήταν ωραίο, αλλά το έγγραφο και η ορθογραφία (προερχόμενη από τον ελληνικό τύπο) είναι δική μας», απάντησε ο ιστότοπος «Wikileaks» μέσω του Τwitter.

Ο δημοσιογράφος Π. Μέισον έγραψε ότι «το ΔΝΤ πιάστηκε επ' αυτοφώρω να συνωμοτεί προκειμένου να ενορχηστρώσει ένα πιστωτικό γεγονός το οποίο φέρνει την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το βρετανικό δημοψήφισμα για την έξοδο από την ΕΕ».

Διαφορετική εκδοχή προέβαλε άρθρο του δημοσιογράφου Π. Σπίγκελ των «Financial Times», υποστηρίζοντας ότι το έγγραφο που διέρρευσε αναφέρει ότι το ΔΝΤ θέλει ελάφρυνση χρέους και χαμηλότερα πλεονάσματα, κάτι που όμως αποτελεί προτεραιότητα και της ελληνικής κυβέρνησης.

«Παρά το θυμό των Ελλήνων σχετικά με την αποκάλυψη, το έγγραφο δείχνει επίσης ότι το ΔΝΤ έχει επιχειρήματα υπέρ της Ελλάδας, λέγοντας ότι επιθυμεί την ελάττωση της πίεσης σχετικά με τους πλεονασματικούς στόχους και να προσφέρει στην Ελλάδα μία σημαντική ελάφρυνση χρέους - και τα δύο πολιτικές που ο Αλέξης Τσίπρας ζητά από καιρό» σημείωσε.

Διαβάστε την συνομιλία:

Τόσμεν: Το γεγονός για το οποίο ανησυχώ είναι ότι θέτουμε μία ημερομηνία για την επιστροφή της αποστολής, τη στιγμή που μπορεί να μην έχουμε συμφωνία εντός της Τρόικας για το πώς να συνεχίσουμε
Βελκουλέσκου: Αλλά Πολ, εσύ το πρότεινες, επομένως είναι πολύ δύσκολο να επανέλθουμε σε αυτό
Τόμσεν: Πώς μπορούμε να το περάσουμε αυτό; Τι θα κάνουμε;
Βελκουλέσκου: Δεν ξέρω. Φυσικά δε θέλω να επιστρέψω τόσο σύντομα. Δεν πιστεύω ότι σε δύο εβδομάδες ή σε δέκα ημέρες θα μπορεί να σημειωθεί περισσότερη πρόοδος από αυτή που βρισκόμαστε τώρα. Αλλά πιστεύω, ότι σε κάθε περίπτωση θα ήμασταν κολλημένοι στην κατάσταση. Και πιστεύω ότι στην επόμενη αποστολή, τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι αυτό σχεδιάζουν... να έχουν μία καταληκτική ημερομηνία, σωστά; Σχεδιάζουν να τελειώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μέχρι τις συνομιλίες της Άνοιξης διότι αυτές οι υποτιθέμενες συνομιλίες θα σημειωθούν μέχρι τις συναντήσεις της Άνοιξης. Επομένως, δεν ξέρω. Νιώθω ότι αυτή η πίεση θα επιστρέψει κατά κάποιο τρόπο σε εμάς, έτσι... δεν ξέρω. Δεν βλέπω πώς αυτό θα μπορεί να εξελιχθεί, αλλά θα πρέπει να έρθουμε εδώ σε κάποιο σημείο

Τόμσεν: Αλλά γιατί; Εννοώ, μπορούμε... θα μπορούσαμε να κάνουμε μία ακόμα συνάντηση όπως αυτή που είχαμε στις Βρυξέλλες και να συμφωνήσουμε πώς να προχωρήσουμε

Βελκουλέσκου: Μπορούμε να το κάνουμε αυτό, και μπορούμε να έχουμε ένα ακόμα έγγραφο, αλλά ξέρουμε ότι δε λειτουργεί Πολ, γιατί αυτοί οι τύποι συμφωνούν σε κάτι και μετά την επόμενη ημέρα το εγκαταλείπουν. Το είπαμε ξανά και ξέρουμε ότι δεν κάνουν αυτό που λένε. Απλώς δεν λειτουργεί. Για αυτούς όλα υπόκεινται σε αλλαγή, αν οι αρχές το θέλουν

Τόμσεν: Μπορείς να το αλλάξεις ώστε να μην έχει συγκεκριμένη ημερομηνία; Φερ'ειπείν αρχές Απριλίου;

Βελκουλέσκου: Αυτό θα είναι καταστροφή, αν προσπαθήσω να το κάνω αύριο. Δεν θα μας αφήσουν να φύγουμε

Τόμσεν: Λοιπόν, σε έχουν ήδη αφήσει να φύγεις, άρα... χαχαχα

Βελκουλέσκου: Πιστεύω Πολ ότι πρέπει να το συζητήσεις (με ανθρώπους) στο δικό σου επίπεδο. Εννοώ ότι θα επανέλθει... πιστεύω... Δεν ξέρω αν μπορούμε να το αποφύγουμε σε αυτό το σημείο

Τόμσεν: Εννοείς να επιστρέψουμε;

Βελκουλέσκου: Ναι

Πέτροβα: Πολ, πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να ενισχυθεί το μήνυμα για τη συμφωνία στο 2,5% γιατί δεν «περνάει» από την Επιτροπή. Αν επιμείνουν σε αυτή τη συμφωνία, πιστεύω ότι στις 2 Απριλίου θα είναι καλά. Αλλά, από τη δική σου πλευρά, η επιστροφή σε εκείνη την ημερομηνία θα είναι πραγματικά μία καταστροφή

Τόμσεν: Λοιπόν, ρίξε την ευθύνη σε εμένα, εντάξει. Πότε θέλουν να ολοκληρωθεί η αποστολή;

Βελκουλέσκου: Θέλουν να τελειώσουν ιδανικά μέχρι τις 8 Απριλίου, άρα μία εβδομάδα. Είτε μέχρι τις 12 ή 13. Θυμήσου ότι στις 6 και 7 Απριλίου θέλουν να γίνει η συνάντηση της Washington Group για το χρέος στο πλαίσιο του Euroworking Group και μετά...

Τόμσεν: Άρα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρώσεις μέχρι τις 6

Βελκουλέσκου: Όχι, όχι, όχι. Μπορούμε να αναφέρουμε την πρόοδο στο Euroworking Group και βασικά χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη συζήτηση για το χρέος που θα προετοιμάσει τους υπουργούς για την εβδομάδα που ακολουθεί, όταν σκέφτονται για την 15η και την 16η Απριλίου, στο πλαίσιο των συναντήσεων στην Άνοιξη. Έτσι, ουσιαστικά θέλουν να τελειώσουν...

Τόμσεν: Ναι, αλλά οι συναντήσεις της Άνοιξης ξεκινούν στο μέσο της εβδομάδας στις 11. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τελειώσεις μέχρι τις 8 ή 9 και να έχεις επιστρέψει ως τότε

Βελκουλέσκου: Ακριβώς πρέπει να τελειώσουμε μέχρι τις...όχι... τις 11 ή 12 ή κάπου εκεί και μετά να πετάξουμε κατευθείαν για Ουάσιγκτον. Και μπορούμε να τελειώσουμε με μία συμφωνία ή όχι, εννοώ ότι ενδέχεται να καταλήξουμε εκεί που βρισκόμαστε τώρα κατά κάποιο τρόπο. Και, ναι,θα υπάρξει μεγάλη πίεση και θέλουμε να δούμε πώς θα το διαχειριστούμε

Τόσμεν: Για αυτό υπάρχει η εμπλοκή, σωστά

Βελκουλέσκου: Ακριβώς, σωστά. Για αυτό πρέπει να το έχουμε -συμφωνώ μαζί σου- το συντομότερο δυνατό. Ο ελληνικός Τύπος είναι γεμάτος κατηγορίες εναντίον μας, για τη φορολογία στο εισόδημα και όλα αυτά, κάθε μέρα. Το άλλο πράγμα, όμως, που δεν είναι ξεκάθαρο σε εμένα είναι πώς θα καταλήξει, αυτή η συζήτηση για το στόχο.

Τόμσεν: Θα σου πω πώς θα καταλήξει. Δεν υπάρχει περίπτωση τα κράτη-μέλη να αποδεχθούν να χαμηλώσουν το στόχο για το πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι θα πούμε ότι αυτό δεν βγάζει νόημα

Βελκουλέσκου: Αλλά μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρότεινες; Να έχουμε δύο προγράμματα με δύο στόχους; Ακόμα και μεσοπρόθεσμα;

Τόμσεν: Ναι, αν οι Ευρωπαίοι πουν ότι ο στόχος είναι αυτός που έχει σημασία για την εκταμίευσή τους για την ελάφρυνση χρέους -αλλά δε θα το πουν αυτό

Βελκουλέσκου: Το ζήτημα είναι αν θα δεχθούν τους μεσοπρόθεσμους στόχους, για το σκοπό του προγράμματος και τους στόχους μας για το σκοπό της ελάφρυνσης χρέους

Τόμσεν: Περίμενε ένα λεπτό... σίγουρα πρέπει να αποδεχθούν τους στόχους μας για την ελάφρυνση χρέους. Αλλά αν βγεις θα πεις ότι για αυτό το έτος για παράδειγμα θα καταλήξεις με ένα, ας πούμε, -0,5, -1, ή κάτι τέτοιο;

Βελκουλέσκου: ....-0,5 ας πούμε, αν πάρουν όλα τα μέτρα

Τόμσεν: Οκ, ας πούμε -0,5 και η Κομισιόν θα πει ότι θα καταλήξει με 0 ή με +0,25 ή ό,τι έχουν

Βελκουλέσκου: ... +0,5

Τόμσεν: Ναι... δεν υπάρχει οικονομικό πρόγραμμα. Γιατί παίρνουν χρόνο για κάτι που λές ότι δε θα συμβεί

Βελκουλέσκου: Ναι...

Τόμσεν: Άρα το πρόγραμμα δεν χρηματοδοτείται και εξαρτάται από την ελάφρυνση χρέους... ούτε η ελάφρυνση χρέους δεν έρχεται, γιατί δεν είναι σε τροχιά για να ανταποκριθούν στα κριτήρια. Αυτό είναι όλο το ζήτημα. Βασικά πρέπει να συμφωνήσουν να θέσουν τους στόχους ΜΑΣ στη βάση τους και μετά να έχουν κάτι με την ελπίδα να το ολοκληρώσουν.

Βελκουλέσκου: Ναι, σωστά

Τόμσεν: Δεν πρόκειται να συμφωνήσουν σε αυτό

Βελκουλέσκου: Οχι. Το πρώτο ερώτημα είναι πότε αυτό θα συζητηθεί. Σωστά; Κάποιος πρέπει να το συζητήσει. Ξέρω ότι ο Τόμας Βίζερ θα ορίσει μία τηλεφωνική συνδιάσκεψη στις 30 αυτού του μήνα

Τόσμεν: Τηλεφωνική συνομιλία με ποιον;

Βελκουλέσκου: Νομίζω ότι θα είναι Euroworking Group. Μία τηλεφωνική συνδιάσκεψη για την Ελλάδα... για την κατάσταση ή κάτι τέτοιο. Ναι, πρέπει να ρωτήσουμε τον Τόμας

Τόμσεν: Θέλω να πω... θα θέσει όλες τις συνομιλίες που θέλει, αλλά ξέρω τι θα συμβεί. Θα πάμε στο Euroworking Group και θα πω στο Eurogroup ότι “δε φτάνει στο 3,5 και δε θα προχωρήσουμε, εκτός αν οι Ευρωπαίοι ελαττώσουν τους στόχους τους στο 1,5”. Δεν πρόκειται να το κάνουν. Θα πουν όχι, θα θέσουν νέα μέτρα. Αυτό είναι ξεκάθαρο, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό

Βελκουλέσκου: Δεν ξέρω αν θα το πουν, αυτό είναι το ζήτημα. Χρειάζεται να πάρουν θέση σχετικά με το αν πιστεύουν τις προβλέψεις μας ή τις προβλέψεις της Κομισιόν

Τόμσεν: Είναι ξεκάθαρο ότι θα κρατήσουν την μπάλα στο γήπεδό τους... και θα στείλουν πίσω την αποστολή

Βελκουλέσκου: Ναι, αλλά θα το κάνουμε; Γιατί, ακόμα και αν συμφωνήσουμε στο 2.5 δεν θα φτάσουμε, εκτός αν συμφωνηθεί ο στόχος

Τόμσεν: Λοιπόν, ναι μετά θα σε στείλουν πίσω να βρεις ακόμα περισσότερα σκληρά μέτρα και να προσπαθήσεις να βρεις έναν συμβιβασμό. Για αυτό ακριβώς το κάνω έτσι. Ας φτάσουμε στο 2,5, και είμαι σίγουρος ότι θα πιέσουν για περισσότερα μέτρα από κάποια κράτη-μέλη. Θα πούμε βέβαια, “δεν πιστεύω ότι είναι πιθανό”, θα πω ότι “πιστεύω πως θα πρέπει να βασίσουμε το πρόγραμμα στο 1,5”, αλλά δεν έχω αμφιβολία ότι θα μας πιέσουν να πάμε εκεί

Βελκουλέσκου: Επομένως, σε κάθε περίπτωση πρέπει να πάμε πίσω και να προσπαθήσουμε να πάρουμε το 2,5 και αυτό είναι το πρώτο στάδιο, όπως είπες. Αν δεν φτάσει στο επόμενο στάδιο, δεν είναι αρκετό

Τόμσεν: Φυσικά, Ντέλια. Δεν μου αρέσει να σας έχω εκεί να περιμένετε παιδιά, αν δεν υπάρχει συμφωνία στο πώς να συνεχίσουμε

Βελκουλέσκου: Ναι, φυσικά. Δεν θέλουμε να είμαστε σε αυτή την κατάσταση

Τόμσεν: Πρέπει να σκεφτούμε πότε να επιστρέψουμε.... θα πρέπει απλώς να θέσουμε στο τραπέζι τι θέλουμε

Βελκουλέσκου: Θα έπρεπε

Τόμσεν: Αντί να περιμένουμε για εκείνους... Δε θα δεχθώ ένα πακέτο μικρών μέτρων. Δεν πρόκειται

Βελκουλέσκου: Ναι, όχι, κατάλαβα. Τους το είπαμε, είναι πολύ ξεκάθαρο τι έχουμε συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους, αλλά είναι πολύ απλό, είναι η μεταρρύθμιση για τις συντάξεις, ο φόρος εισοδήματος, το ΦΠΑ και το μισθολογικό κόστος, και κάποιος φόρος κατανάλωσης... Αλλά σε κάθε ένα από αυτά έχουμε ανοιχτά σοβαρά πολιτικά θέματα, που αφορούν στους Έλληνες. Και το άλλο ζήτημα είναι για την Ανάλυση Βιωσιμότητας (DSA)

Τόμσεν: Δεν ξέρω. Αλλά για αυτό... σκέφτομαι διαφορετικά. Τι είναι αυτό που θα οδηγήσει στη συμφωνία; Στο παρελθόν υπήρχε μία μόνο φορά όταν η απόφαση είχε ληφθεί και ήταν τότε που οι Έλληνες επρόκειτο να ξεμείνουν σοβαρά από χρήματα και να χρεοκοπήσουν. Σωστά;

Βελκουλέσκου: Σωστά

Τόμσεν: Και είναι πιθανόν αυτό να συμβεί ξανά. Σε αυτή την περίπτωση, θα τραβήξει έως τον Ιούλιο και είναι ξεκάθαρο ότι οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να συζητούν για ένα μήνα πριν από το Brexit και κάποια στιγμή θα θελήσουν να κάνουν μία διακοπή και να ξεκινήσουν μετά το δημοψήφισμα

Βελκουλέσκου: Σωστά

Τόμσεν: Αυτή είναι η μία πιθανότητα. Η άλλη πιθανότητα, που πίστευα ότι θα είχε γίνει ήδη και είμαι έκπληκτος που δεν έγινε, είναι ότι εξαιτίας της κατάστασης με το προσφυγικό θα θέλουν να καταλήξουν σε συμπέρασμα. Και οι Γερμανοί εγείρουν το θέμα της διαχείρισης… Ουσιαστικά εμείς εκείνη τη στιγμή λέμε «Κοίτα, κ. Μέρκελ, είναι αντιμέτωπη με ένα ερώτημα. Πρέπει να σκεφτείς τι είναι περισσότερο δαπανηρό, να συνεχίσεις χωρίς το ΔΝΤ ή να κάνεις την ελάφρυνση χρέους που εμείς πιστεύουμε ότι χρειάζεται η Ελλάδα προκειμένου να μας κρατήσεις;». Αυτό είναι πραγματικά το θέμα

Βελκουλέσκου: Σωστά. Πότε θα συμβεί; Δεν ξέρω, είμαι έκπληκτος που δεν έχει συμβεί ακόμα. Θα ήθελα, για το καλό των Ελλήνων και όλων των άλλων, θα ήθελα να συμβεί συντομότερα από ότι αργότερα. Ελπίζω να συμβεί με τις συζητήσεις για το χρέος που ξεκινούν στα μέσα Απριλίου

Τόμσεν: Αλλά αυτό δεν είναι αποτέλεσμα. Αυτή η συζήτηση μπορεί να διαρκέσει πολύ χρόνο. Και το τραβάνε ακόμα γιατί δεν βρίσκονται κοντά στο αποτέλεσμα

Βελκουλέσκου: Συμφωνώ, χρειάζεται ένα αποτέλεσμα, αλλά δεν ξέρουμε ποιο θα είναι. Αλλά πιστεύω ότι ο Νταισελμπλουμ προσπαθεί να ξεκινήσει τη συζήτηση για το χρέος

Τόμσεν: Ναι, αλλά ξέρεις η συζήτηση για τα μέτρα και το χρέος μπορεί να κρατήσει για πάντα, μέχρι την καταβολή του Ιουλίου ή μέχρι να αποφασίσουν οι ηγέτες ότι πρέπει να φτάσουμε σε μία συμφωνία. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να αναγκάσει σε συμβιβασμό. Σωστά; Θα κρατήσει για πάντα

Βελκουλέσκου: Ναι. Μέχρι τον Ιούλιο, αν δεν συμβεί τίποτα νωρίτερα. Συμφωνώ

Τόμσεν: Οκ. Δεν ξέρω, θα δούμε. Ελπίζω για το καλό των Ελλήνων ότι θα βρούμε σύντομα μία λύση. Εννοώ, ας το παραδεχθούμε, παιδιά δε θα συμφωνήσετε... αυτές οι συζητήσεις δεν πρόκειται να οδηγήσουν... δεν πρόκειται να δεθχούν την οπτική μας. Σωστά. Δεν πρόκειται

Βελκουλέσκου: Οχι, δεν πρόκειται

Τόμσεν: Και δεν πλησιάζουν καν. Σωστά;

Βελκουλέσκου: Δεν πλησιάζουν. Αυτό που είναι ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ενέδωσαν... και για τη μεταρρύθμιση για τη φορολογία και για τις φοροαπαλλαγές και τις επικουρικές. Κάνουν κάτι, αλλά είναι πολύ λίγο

Τόμσεν: Αν καταλήξουν να μας δώσουν το 2.5% και όχι ιστορίες «Μίκι Μάους», θα πρέπει να τους στηρίξουμε

Βελκουλέσκου: Συμφωνώ. Υπάρχει το σενάριο ότι πιέζονται αρκετά... Πιστεύω ότι πολιτικά για αυτούς είναι πιθανό να ενδώσουν και στα δύο. Αλλά δεν έχουν κανένα κίνητρο και ξέρουν ότι η Κομισιόν προτίθεται να συμβιβαστεί, και αυτό είναι πρόβλημα. Κατά κάποιο τρόπο πήγαμε σε αυτή τη διαπραγμάτευση με τη λάθος στρατηγική, γιατί διαπραγματευτήκαμε με την Κομισιόν με την ελάχιστη κοινή θέση και δε μπορούμε να προχωρήσουμε παραπέρα και η Κομισιόν ξεκινά από αυτό και δεν μπορεί να προχωρήσει. Άρα, αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν διαπραγματευτήκαμε με την Κομισιόν και μετά θέσαμε στους Έλληνες κάτι χειρότερο, θέσαμε στους Έλληνες το ελάχιστο και ήμασταν πρόθυμοι να το συζητήσουμε, και τώρα οι Έλληνες μας λένε «δεν διαπραγματευόμαστε». Συμφωνώ με την ανησυχία σου ότι η ημερομηνία είναι κακή για εμάς γιατί θα κολλήσουμε όπως λες και άρα πρέπει να σκεφτούμε όταν επιστρέψουμε

Τόμσεν: Το μόνο που με καθησυχάζει είναι ότι δε μπορείς να μείνεις εκεί για πάντα. Θα πρέπει να το ολοκληρώσεις πριν τις συναντήσεις της Άνοιξης

Βελκουλέσκου: Ναι, χρειαζόμαστε μία συμφωνία με τους Ευρωπαίους για την ημερομηνία. Πρέπει να το θέσουμε ρητά σε Ευρωπαίους και Έλληνες, πριν πάμε πίσω.

Αντιδραστικό νομοσχέδιο

Το νομοσχέδιο που συζητήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή είναι η επικύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την Τουρκία για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Με αυτό ενσωματώνονται στη νομοθεσία όλες οι μέχρι τώρα αντιδραστικές αποφάσεις της ΕΕ που συνυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ από το Σεπτέμβρη μέχρι και τη συμφωνία της τελευταίας Συνόδου Κορυφής.

Τα ευρωπαϊκά αστικά κράτη προσαρμόζουν τη νομοθεσία για το άσυλο και τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας σε αυτές τις αποφάσεις, σε πλήρη όμως αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο για τους Πρόσφυγες, παρά τις υποκριτικές αναφορές και επικλήσεις στη Συνθήκη της Γενεύης.

Η πραγματικότητα είναι ότι με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως αποτυπώνονται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο, καταπατούνται τα δικαιώματα των προσφύγων, εντείνεται ο εγκλωβισμός τους στην Ελλάδα, μετά και από το κλείσιμο των βόρειων συνόρων.

Υπάρχουν, όμως, πολλές πλευρές που αναδεικνύουν τις αντιδραστικές εξελίξεις και προετοιμάζουν για το τι μέλλει γενέσθαι. Για παράδειγμα, και μόνο το γεγονός ότι δημιουργούν αυτοτελή Υπηρεσία Ασύλου και αυτοτελή Αρχή Προσφυγών, σημαίνει ότι προετοιμάζονται για δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις, παρόλο που κανένας σχεδόν πρόσφυγας δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα.

Η νομοθέτηση των hot spots με τη συμμετοχή των μηχανισμών της ΕΕ (Frontex και Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου), η ίδρυση Κινητών Μονάδων Υποδοχής και Ταυτοποίησης, η πρόβλεψη για κράτηση προσφύγων και μεταναστών για πολλές μέρες, αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν πρόκειται για «Ανοιχτές Δομές Υποδοχής ή Φιλοξενίας», όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά θα δημιουργηθούν δεκάδες κέντρα κράτησης για άγνωστο χρονικό διάστημα.

Η λειτουργία Ειδικών Χώρων Παραμονής Αλλοδαπών, ακόμη και μέσα στους χώρους «ανοιχτής» φιλοξενίας ή υποδοχής, για όσους προορίζονται για απέλαση, αλλά και για εκείνους που είναι προσωρινά αδύνατη η απέλασή τους, παραπέμπει σε νέες «Αμυγδαλέζες», σε νέα κέντρα αντίστοιχα με αυτό της Κορίνθου, που οι μετανάστες ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, έρμαια των φασιστοειδών.

Η πρόβλεψη για ολοκλήρωση μέσα σε 6 μήνες όλης της διαδικασίας εξέτασης των αιτήσεων ασύλου, τόσο στον α' όσο και στο β' βαθμό, ακούγεται σαν πικρό ανέκδοτο, όταν είναι γνωστό ότι, μέχρι τώρα, χρειάζονταν χρόνια για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Με ποιο προσωπικό, ποια εκπαίδευση θα γίνει αυτό; Αυτό που θα γίνει τελικά, είναι η μαζική απόρριψη αιτήσεων ασύλου, με διαδικασίες καρμπόν. Ο,τι δηλαδή έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Με το νομοσχέδιο δίνουν τη δυνατότητα σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να βρίσκονται σε όλες τις υπηρεσίες και τα στάδια που αφορούν τους πρόσφυγες και μετανάστες, από την Υπηρεσία Ασύλου μέχρι τα hot spots, πέρα από όσες αρμοδιότητες τους έχουν παραχωρηθεί μέχρι τώρα. Και αυτό όταν ήδη εδώ και μήνες υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες για αμαρτωλές ΜΚΟ με ύποπτο και επικίνδυνο ρόλο, που κάνουν κουμάντο στους χώρους όπου ζουν πρόσφυγες και μετανάστες.

Είναι προφανές ότι η απανθρωπιά θα συνεχιστεί με τη στάμπα και της ελληνικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Και απέναντι σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα επιβάλλεται να συνεχίσουν να εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους στους εγκλωβισμένους. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα χρειάζεται να διεκδικήσει άμεσα μέτρα ανακούφισης και στήριξης των προσφύγων, μετακίνησης στις χώρες προορισμού τους, κόντρα στις απαράδεκτες αποφάσεις της ΕΕ. Να απομονωθούν οι ρατσιστικές, φασιστικές φωνές, να δυναμώσει η λαϊκή πάλη και αλληλεγγύη, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που τον γεννά. Δηλαδή ενάντια στις αιτίες που γεννούν το προσφυγικό πρόβλημα.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News