ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

O πρωθυπουργός διαφωνεί με τις ποινικές διώξεις των αγροτών και γενικώς των κοινωνικών αγώνων, αλλά η κυβέρνησή του πέρασε το νόμο που επιτρέπει στον εκάστοτε πρόεδρο του Αρείου Πάγου να ασκεί μόνος του/μόνης της πειθαρχική δίωξη εναντίον δικαστικών λειτουργών.

Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου διατυμπανίζει δημόσια ότι μπορεί ν' απολαμβάνει κυριολεκτικά τη θέση που της εμπιστεύτηκε η αστική πολιτεία μας και στις απολαύσεις της συγκαταλέγεται και η μήνυση εναντίον καθηγητή του συνταγματικού δικαίου που την κατηγόρησε για αφέλεια και πολιτικαντισμό. Θεωρητικά ζητάει να δικάσουνε την υπόθεσή της αυτοί που μπορεί και να διωχθούν αν δεν το πράξουν.

Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, που δεν πίστευε στα hot spots και μ' αυτή τη θέση μπήκε στη Βουλή, τώρα όχι απλώς βάζει το στρατό να τα φτιάξει, αλλά περνάει και τροπολογία με την οποία ο στρατός συντονίζει στο Προσφυγικό όχι μόνο τις δημόσιες αρχές κι υπηρεσίες αλλά και τις ΜΚΟ. Πρέπει να 'ναι στον κόσμο οι πρώτες Ενοπλες Δυνάμεις που διοικούν μονάδες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Το συνταγματικό φιλοευρωπαϊκό τόξο του συνόλου των κομμάτων εντός Βουλής, φυσικά πλην ΚΚΕ, που θέλει το ΝΑΤΟ κι όλες τις Σούδες του μαζί, το φέρνει στο Αιγαίο πιο βαθιά και πιο πολύ να απολαμβάνει τον ήλιο και το τσίπουρο ως αντίτιμο για το κλειδί της Κερκόπορτας που δεκαετίες τώρα είναι ταξικά ξεκλείδωτη για τους πεινασμένους.

Ολοι αυτοί που τώρα βιάζονται να κλείσουν τις τρύπες του συστήματός τους, έκαναν πολύ καιρό, τόσον όσον χρειαζόταν, υπομονή, ώστε να μη διασαλευθεί η τάξις που θέλει έξω όλους τους χρυσαυγίτες, ακόμα και τον ομολογήσαντα φονιά. Είναι οι ίδιοι που δε δικαιολόγησαν ένα μπουκαλάκι νερό που έφυγε μαζί με αναστεναγμό κι οργή από την Μάγδα Φύσσα κι έπεσε στο πάτωμα 50 μέτρα μακριά από την πλάτη του χασκογελούντα Ρουπακιά.

Ολοι αυτοί ήταν και είναι πρόθυμοι να αναφωνήσουν «Ζε σουί σαρλί» μόλις κληθούν απ' τα μπρελόκ του Μέτερνιχ στην παραπαίουσα Ευρωπαϊκή Ενωση των μονοπωλίων τους, αλλά μισός δεν μπορεί να αναφωνήσει «Είμαστε όλοι πρόσφυγες», έξω απ' το φράχτη του ελληνικού Γκουαντάναμο που στήνεται καθόλου ανεπαισθήτως από τα ευρωτείχη μέσα.

Σ' αυτό το καρναβαλικό παιχνίδι διάθλασης των αντιφάσεων, όπου τσιμεντώνονται μαζί με τις τρύπες των δρόμων και τα πηγάδια, υπάρχει μια λεπτομέρεια που περνάει απαρατήρητη και σχεδόν ασυζητητί: Σε κάθε πρόταση - απαίτηση οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας και κυρίως του εργατικού κινήματος, σε κάθε κραυγή «πάρτε πίσω το νόμο - λαιμητόμο», η κυβέρνηση και τα συμφέροντα που τη στηρίζουν απαντά με «ελαφρύνσεις» βαρών, που προκύπτουν από το συνδυασμό Ασφαλιστικού και Φορολογικού. Θέλει θανατηφόρα προσοχή η βίαιη εξοικείωση των μαζών με την αποδοχή του Ασφαλιστικού ως Φορολογικού. Κοντολογίς, πίσω απ' τις κραυγές και τους ψιθύρους, δηλαδή το σάλιο και τη σιωπή που επιδιώκεται με τον υπερτονισμό εννοιών όπως «ιδεοληψία» και «κανονικότητα», άθλιες λέξεις του άθλιου καιρού, να μετατραπεί το δικαίωμα στην Πρόνοια, την Υγεία και τη σύνταξη σε φορομπηχτική υποχρέωση. Υστερα έρχεται το πονάει κεφάλι - κόβει κεφάλι. Υστερα έρχεται ο διάλογος που τελειώνει πάντα με τη φράση «και τώρα βγάλε το σκασμό». Και πολύ σύντομα θα έρθει και το δελτίο καιρού που θα λέει «σήμερα είναι καλός ο καιρός γιατί ήρθανε λίγοι πρόσφυγες στην ακτή»...

Στην τελική, το έργο το 'χουμε ξαναδεί: όσες φορές η παρακώλυση συγκοινωνιών υπέκρυπτε τον έλεγχο κυκλοφορίας του αίματος και της ροής των επενδύσεων σε ανθρώπινες οβίδες δυστυχίας...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ενισχύεται ο βαθμός συγκέντρωσης στον κλάδο των σούπερ μάρκετ, αφού όπως αποκαλύπτουν και τα πρόσφατα στοιχεία της κλαδικής μελέτης ICAP, οι πέντε μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου απορρόφησαν το 60% περίπου της συνολικής αξίας της εγχώριας αγοράς το 2014. Ενδεικτικό των τάσεων συγκέντρωσης είναι το γεγονός ότι λίγα χρόνια πριν και συγκεκριμένα το 2009, αντίστοιχα οι πέντε μεγαλύτεροι «παίκτες» συγκέντρωναν περίπου το 40% της συνολικής εγχώριας αγοράς.

Η παραπάνω εξέλιξη λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο όπου οι συνολικές πωλήσεις του κλάδου παρουσιάζουν πτωτική τάση, με μέσο ετήσιο ρυθμό μείωσης περίπου 4% για την περίοδο 2010-2013, έπειτα από μια συνεχή αύξηση που υπήρχε κατά την προηγούμενη δεκαετία τουλάχιστον. Το σύνολο του τζίρου των σούπερ μάρκετ υπολογίζεται για το 2015 περίπου στα 7,5 δισ. ευρώ, ποσό που δεν αναμένεται να παρουσιάσει, με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον, αξιοσημείωτες μεταβολές κατά την ερχόμενη διετία.

Πιο συγκεκριμένα, συνολικά ο κλάδος φαίνεται να παρουσίασε συρρίκνωση της τάξης του 3% περίπου το 2015, μείωση αναμένεται και το 2016, αλλά σε αρκετά μικρότερο βαθμό σε σχέση με το 2015, ενώ για τα έτη 2017 και 2018 αναμένονται οριακές μεταβολές της τάξης του +/-1% ετησίως.

Οι κινήσεις συγχωνεύσεων και εξαγορών, η τάση συγκεντροποίησης κεφαλαίου στο συγκεκριμένο χώρο, αντικειμενική τάση γενικά σε περιόδους καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, τις οποίες θα δούμε στη συνέχεια, πραγματοποιούνται εν μέσω διαρκούς μείωσης των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, καθώς εκτιμάται ότι η μέση μηνιαία δαπάνη για τα προϊόντα των σούπερ μάρκετ κινούταν κατά μέσο όρο στα 262 ευρώ το 2014. Ηταν μειωμένη, δηλαδή, κατά 9,7% σε σχέση με το 2013 και κατά 21,1% συγκριτικά με το 2012.

Παράλληλα με τη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης και τη μείωση της αξίας του μέσου «καλαθιού» αγορών (όπως προκύπτει από σειρά στοιχείων και μελετών που έχουν δημοσιευτεί το τελευταίο διάστημα, η μέση ελληνική οικογένεια προμηθεύεται λιγότερα αλλά και φτηνότερα προϊόντα), παρατηρείται διαρκώς αυξανόμενη τάση στις πωλήσεις των λεγόμενων προϊόντων «ιδιωτικής ετικέτας». Γενικότερα, η λαϊκή οικογένεια αγοράζει ολοένα και περισσότερα τα «απαραίτητα» αγαθά με τα τρόφιμα, το εμφιαλωμένο νερό, το γάλα, κάποια ποτά να καταλαμβάνουν το 78,0% των συνολικών πωλήσεων το 2014, ενώ δεν αναμένονται σοβαρές μεταβολές στο παραπάνω ποσοστό για το 2015.

Αύξηση κερδών και τάση συγκεντροποίησης

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ICAP, τη διετία 2013-2014 από την επεξεργασία 42 επιχειρήσεων του κλάδου παρατηρείται αύξηση του συνολικού ενεργητικού κατά 4,2%, όπως επίσης και αύξηση κατά 3,3% των ιδίων κεφαλαίων. Οι συνολικές τους πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 1,0% και τα μικτά κέρδη κατά 3,7% την ίδια περίοδο, ενώ μεγάλη βελτίωση παρατηρείται και στο τελικό καθαρό αποτέλεσμα, το οποίο παρουσιάζει αύξηση κατά 12%. Επίσης, τα κέρδη EBITDA (κέρδη μίας επιχείρησης πριν αφαιρεθούν τόκοι, φόροι και απόσβεση) κατέγραψαν αύξηση 9,4% την ίδια περίοδο, ενώ από τις 42 εταιρείες του δείγματος, οι 35 εμφάνισαν κερδοφορία το 2014 έναντι 33 την προηγούμενη χρονιά.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι μεγαλύτεροι όμιλοι του κλάδου έχουν επιδοθεί σε συνεχείς κινήσεις, για να αποσπάσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από μία μειούμενη χρόνο με το χρόνο «πίτα». Προς τα τέλη της προηγούμενης χρονιάς και στις αρχές του 2016, έγιναν γνωστές δύο σημαντικές κινήσεις στον κλάδο.

Πιο συγκεκριμένα, οι «Σκλαβενίτης» και «Μαρινόπουλος» ανακοίνωσαν τη σύσταση νέας εταιρείας, η οποία θα διαχειρίζεται κατ' αρχήν τη λειτουργία των 33 υπεραγορών, συνολικής έκτασης 160.000 τ.μ., που διαθέτει σήμερα η «Μαρινόπουλος», σε μεγάλα αστικά κέντρα και θα προχωρήσει μελλοντικά σε περαιτέρω ανάπτυξη του εν λόγω δικτύου. Στα καταστήματα αυτά απασχολούνται σήμερα περισσότεροι από 3.000 εργαζόμενοι και ο κύκλος εργασιών τους έφτασε το 2015 στα 325 εκατ. ευρώ περίπου.

Η συμφωνία τελεί υπό την έγκριση της Επιτροπής Ανταγωνισμού και αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός διμήνου από την επίσημη ανακοίνωσή της, ενώ πληροφορίες που κυκλοφορούν σημειώνουν ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση «ενίσχυσης της συνεργασίας» των δύο ομίλων το επόμενο διάστημα.

Στο μεταξύ, ολοκληρώθηκε και η εξαγορά της «Βερόπουλος» από τη «Metro» με τη δημιουργία ενός δικτύου 280 καταστημάτων, ετήσιο τζίρο άνω του ενός δισ. ευρώ και 9.000 εργαζόμενους, που σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις αναμένεται να ανέλθουν σε 10.000. Ωστόσο, σε πρώτη φάση η εξαγορά αυτή θα επιφέρει το κλείσιμο 19 μικρών καταστημάτων της «Βερόπουλος», με τους εργαζόμενους σε αυτά να μεταφέρονται σε άλλα καταστήματα της νέας εταιρείας.

Ακρως ενδεικτική για τον οξύτατο ανταγωνισμό που αναπτύσσεται μεταξύ των ισχυρότερων ομίλων του κλάδου είναι η πρόσφατη δήλωση υψηλόβαθμου στελέχους της «Metro», με αφορμή την ολοκλήρωση της συμφωνίας εξαγοράς της «Βερόπουλος», σύμφωνα με την οποία «δεν υπάρχει άλλος χώρος στην αγορά για την είσοδο νέων ''παικτών''», ενώ προέβλεψε ότι θα υπάρξει κλείσιμο καταστημάτων πανελλαδικά.

Οι κινήσεις, όπως όλα δείχνουν, δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, αφού σίγουρα οι μεγάλοι ανταγωνιστές των παραπάνω ετοιμάζουν τις κινήσεις τους για την ισχυροποίησή τους, σε μια αγορά που παρά την πτώση που καταγράφει στα συνολικά της μεγέθη, αποφέρει τεράστια κέρδη και μάλιστα ενισχυμένη σε σχέση με παλιότερα χρόνια στους ισχυρότερους ομίλους.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η παραπάνω διαδικασία δεν πρόκειται να επιφέρει μείωση των τιμών για το «καλάθι της νοικοκυράς», όπως υποστηρίζουν οι ιδεολογικοί απολογητές του συστήματος, κατά το γνωστό «αφήγημα» περί ανταγωνισμού που στο τέλος ωφελεί τον καταναλωτή. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες που δημιουργήθηκαν οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, κάθε άλλο παρά μειώθηκε το κόστος των τροφίμων και των άλλων ειδών πρώτης ανάγκης. Αντίθετα, χρόνο με το χρόνο αυτά απορροφούν ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του λαϊκού εισοδήματος, την ίδια στιγμή που τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων του χώρου ενισχύονται σταθερά. Αλλωστε και εν μέσω κρίσης, οι τιμές σε πολλά προϊόντα διατροφής και άλλα είδη πλατιάς κατανάλωσης που πωλούν τα σούπερ μάρκετ έχουν αυξηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά διαστήματα, για να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν πελατεία, τζίρους, άρα και κέρδη, καταφεύγουν στις προσφορές.

Κανένας εφησυχασμός από τους εργαζόμενους

Επίσης, οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ καθόλου δεν θα πρέπει να καθησυχάζονται από τις επίσημες ανακοινώσεις ότι δεν θα μειωθούν οι θέσεις εργασίας και δεν θα θιγούν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Η ένταση του ανταγωνισμού στον κλάδο θα έχει επίπτωση και στα ωράρια εργασίας τους (τα οποία ήδη είναι εξαντλητικά) και στους μισθούς τους, στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, ακόμη και σε μειώσεις προσωπικού, δηλαδή απολύσεις, συνολικά στα εργασιακά τους δικαιώματα. Είναι όλοι αυτοί οι παράγοντες οι σχετικοί με την αφαίρεση δικαιωμάτων, που συμβάλλουν στην αύξηση κερδών. Οπως βεβαίως και η μείωση της τιμής αγοράς των εμπορευμάτων που πωλούν τα σούπερ μάρκετ, αντικειμενική τάση σε συνθήκες κρίσης. Τέτοιες γενικά συμφωνίες συνάπτουν, που τους μεγαλώνουν τα περιθώρια κέρδους. Γι' αυτό και ενώ έχουν μικρότερο τζίρο, έχουν αύξηση κερδών. Μέσα στα χρόνια της κρίσης, και στα σούπερ μάρκετ είχαμε και απολύσεις και μειώσεις μισθών και ευελιξία και εντατικοποίηση δουλειάς. Επομένως, σε αυτό το πλαίσιο που διαμορφώνεται στον κλάδο τους, θα πρέπει και οι ίδιοι να αρχίσουν να λαμβάνουν τα μέτρα τους, να βρίσκονται δηλαδή σε αγωνιστική ετοιμότητα για να αντιμετωπίσουν την όποια επίθεση των εργοδοτών τους, να πυκνώνουν τις γραμμές των ταξικών συνδικάτων του κλάδου, που ανήκουν στη δύναμη του ΠΑΜΕ, να συσπειρωθούν στην αντικαπιταλιστική γραμμή πάλης. Και ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα συμπόρευσης με το ΚΚΕ, ενίσχυσής του στον αγώνα για αλλαγή τάξης στην εξουσία και όχι κόμματος ή κομμάτων στην κυβέρνηση, για να ανοίξει οριστικά ο δρόμος και της δικής τους ευημερίας.

Σε ανακοίνωσή της για τη δημιουργία κέντρου μετεγκατάστασης προσφύγων στο Δήμο Πέλλας η ΤΟ Πέλλαςτου ΚΚΕ σημειώνει ότι «Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προχωρά με γοργούς ρυθμούς στην εφαρμογή των αντιδραστικών μέτρων που έχει υπογράψει με την ΕΕ. Τα μέτρα αυτά στρέφονται ενάντια σε μετανάστες και πρόσφυγες.

Η συγκυβέρνηση αναλαμβάνει την επιτάχυνση έργων για τη δημιουργία και τη λειτουργία κέντρων υποδοχής προσφύγων και μεταναστών (hot spots), καθώς και κέντρων μετεγκατάστασης (relocation camp).

Μέσα σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς εντάσσεται τώρα η δημιουργία 5 νέων κέντρων "φιλοξενίας" στην Κεντρική Μακεδονία. Ένα στα Γιαννιτσά στην ΠΕ Πέλλας και τέσσερα σε χωριά της ΠΕ Κιλκίς (Ν. Καβάλα, Χέρσο, Δροσάτο, Κεντρικό), πέρα από τους χώρους - καταυλισμούς που ήδη λειτουργούν στην ΠΕ Κιλκίς [σε Ειδομένη (σύνορα με ΠΓΔΜ) και στο Πολύκαστρο (βενζινάδικο στην ΠΑΘΕ)].

Αυτή η εξέλιξη αποτέλεσε την αφορμή να ξανανοίξει πιο έντονα η συζήτηση, αλλά και η διαμάχη, σχετικά με τη διαχείριση του προβλήματος των κέντρων υποδοχής και μετεγκατάστασης των προσφύγων και μεταναστών. Διαμάχη που ουσιαστικά επικεντρώνεται στο ποιος θα έχει την ευθύνη και το πάνω χέρι σε αυτή τη διαχείριση.

Την ίδια στιγμή συγκαλύπτονται, όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από τοπικούς παράγοντες και βουλευτές, οι αιτίες του προβλήματος, δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών καταγωγής των προσφύγων και μεταναστών.

Έχουμε ξεκάθαρο ότι στην ευρύτερη περιοχή παίζονται σοβαρά γεωπολιτικά παιχνίδια σε βάρος των λαών. Ήδη με αφορμή το Προσφυγικό έχει τεθεί ξανά θέμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας της Ελλάδας στα σύνορά της από την ίδια την ΕΕ. Ενώ και η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο (την οποία χαιρέτισαν τα υπόλοιπα κόμματα από την πρώτη στιγμή), με πρόσχημα το Προσφυγικό, θα αξιοποιηθεί από την Τουρκία για να προβάλλει τις γνωστές της αξιώσεις για γκρίζες ζώνες και παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας. Η ελληνική κυβέρνηση, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων, εμπλέκει τη χώρα σε αυτά τα τυχοδιωκτικά παιχνίδια , γεγονός που δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους.

Την ίδια ώρα, η διαχείριση του προσφυγικού - μεταναστευτικού ρεύματος, των ξεριζωμένων από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, δημιουργεί τριβές ανάμεσα στους θύτες, τις αστικές τάξεις των χωρών - μελών της ΕΕ.

Στο επίκεντρο της ιμπεριαλιστικής διαμάχης, που οξύνεται, βρίσκεται η υπόθεση του κλεισίματος των συνόρων των κρατών - μελών και η αυστηρή εφαρμογή της Συνθήκης Σένγκεν.

Στο πλαίσιο αυτό, δημιουργούνται αντιδράσεις, ειδικά από τη Γερμανία που υποτίθεται επιδιώκει μια «πανευρωπαϊκή λύση», ενώ στην πραγματικότητα θέλει μια ελεγχόμενη ροή και μια διαλογή προσφύγων και μεταναστών ώστε να αξιοποιηθούν ως φτηνή εργατική δύναμη από τα δικά της μονοπώλια, ώστε να αυξήσουν ακόμα περισσότερο την κερδοφορία τους.

Η κλιμάκωση όμως των επεμβάσεων και η όξυνση των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο μεγαλώνει τους κινδύνους και αυξάνει τις ροές των προσφύγων - μεταναστών. Την ίδια στιγμή υπάρχουν ξεριζωμένοι από εμπόλεμες χώρες, όπως το Αφγανιστάν, που η ΕΕ παράνομα δεν τους αναγνωρίζει το καθεστώς του "πρόσφυγα", με αποτέλεσμα τον τελικό εγκλωβισμό τους στη χώρα μας

Ο λαός μας δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι παράγοντες ειρήνης και ασφάλειας για τη χώρα μας. Αντίθετα είναι παράγοντες εμπλοκής της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, που απειλούν συνολικά τα συμφέροντα των λαών της περιοχής της Αν. Μεσογείου, παράγοντες αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, που ανοίγουν πληγές συγκρούσεων με θύματα τους λαούς.

Σε ό,τι αφορά τη δημιουργία κέντρου μετεγκατάστασης στα Γιαννιτσά της ΠΕ Πέλλας:

Υπάρχει κίνδυνος εξαιτίας της πολιτικής της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης (τείχη και φράχτες στα σύνορα, κατασταλτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, Συνθήκη του Δουβλίνου και της Σένγκεν) να εγκλωβιστούν χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα μας, οι οποίοι δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, δεν θέλουν να μείνουν σε κανένα στρατόπεδο.

Ως ΚΚΕ έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος.

Συγκεκριμένα:

■ Να εξασφαλιστεί η ασφαλής και απευθείας μεταφορά των προσφύγων από τις χώρες πρώτης υποδοχής στις χώρες τελικού προορισμού τους.

■ Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα σε όσους θέλουν να πάνε σε άλλο κράτος-μέλος της ΕΕ, με ανυπακοή στη Σένγκεν και τον Κανονισμό του Δουβλίνου.

■ Όχι στα hot spots γιατί αποτελούν κέντρα διαλογής για μετεγκατάσταση ενός μηδαμινού αριθμού προσφύγων, όσων κριθούν χρήσιμοι για τα μονοπώλια κρατών - μελών της ΕΕ που θα τους επιλέξουν.

■ Να δημιουργηθούν ανθρώπινοι και αξιοπρεπείς ανοιχτοί και δημόσιοι προσωρινοί χώροι υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών - προσφύγων, που θα λειτουργούν με ευθύνη του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Σε αυτά θα παρέχεται ιατροφαρμακευτική φροντίδα, δωρεάν σίτιση και στέγαση, διερμηνεία και νομική αρωγή. Να υπάρξει ειδική μέριμνα από κρατικούς φορείς για ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες και μετανάστες, μητέρες και παιδιά, θύματα κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων.

■ Καμία συμμετοχή ΜΚΟ στη διάσωση - υποδοχή - περίθαλψη - φιλοξενία - μεταφορά προσφύγων και μεταναστών. Καμία παρουσία στα κέντρα προσωρινής φιλοξενίας.

■ Να δοθεί άσυλο ή προσωρινό ανθρωπιστικό καθεστώς στους πρόσφυγες και όσους προέρχονται από χώρες ιμπεριαλιστικού πολέμου, κατοχής ή εμφυλίων.

■ Έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο. Έξω ο Frontex και οι άλλοι μηχανισμοί της ΕΕ από τη φύλαξη των συνόρων.

Στο βαθμό που υλοποιούνται αυτές οι προϋποθέσεις, μπορεί να βρεθούν χώροι προσωρινής φιλοξενίας, ώστε να μην περιφέρονται άστεγοι οι πρόσφυγες και μετανάστες, οικογένειες με παιδιά. Να μη γίνονται έρμαια των διαφόρων κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται.

Να στοχεύσουμε τον πραγματικό ένοχο. Να μην περάσει το ρατσιστικό δηλητήριο.

Καλούμε το λαό της Πέλλας και ειδικότερα των Γιαννιτσών σε επαγρύπνηση και ένταση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες. Να μην αποπροσανατολιστεί από φωνές ρατσιστικές και εθνικιστικές, που βάζουν στο στόχαστρο κυνηγημένους ανθρώπους αθωώνοντας τον ένοχο και για το φαινόμενο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, αλλά και για τη ζωή μας σήμερα. Και ο ένοχος είναι κοινός, είναι το σάπιο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, που το κυνήγι του κέρδους ξεθεμελιώνει δικαιώματα, κάνει τη νεολαία και τους λαούς κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών, ξεριζώνει λαούς».

Μπορεί η «Λαϊκή Ενότητα» να αυτοπαρουσιάζεται στην ιδρυτική της διακήρυξη, που παρουσίασε προχτές ως ένας «νέος, μετωπικός πολιτικός φορέας», αλλά οι απόψεις που διακινεί το οπορτουνιστικό σχήμα κάθε άλλο παρά «νέες» είναι. Το αντίθετο: Διαβάζοντας κανείς την ιδρυτική διακήρυξη της ΛΑΕ ζει ένα deja vu, από την μπαγιάτικη σούπα οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών θέσεων, που, για μια ακόμα φορά, ζεσταίνουν και σερβίρουν στο λαό.

Ποια είναι η «μεγάλη ανατροπή - όχι σε κάποιο μακρινό, ειδυλλιακό μέλλον, αλλά στο σκληρό παρόν», για την οποία αγωνίζεται η Λαϊκή Ενότητα και η «πολιτική ανατροπή» χωρίς την οποία «οι αντιστάσεις του λαού θα μείνουν κατακερματισμένες»; Μα φυσικά... μια ακόμη κυβέρνηση αστικής διαχείρισης («της μαχόμενης Αριστεράς» τη βαφτίζουν τώρα) εντός των τειχών του καπιταλιστικού συστήματος! Την οποία -όπως πριν, έτσι και τώρα- έχουν το θράσος να βαφτίζουν «εξουσία των εργαζομένων», την ώρα που τα μέσα παραγωγής και όλα τα κλειδιά της οικονομίας θα βρίσκονται στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων και του καπιταλιστικού κράτους και η Ελλάδα θα ανήκει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες, την ΕΕ ή και άλλες για τις οποίες αγωνίζεται η ΛΑΕ.

Αυτό το «ριζοσπαστικό πρόγραμμα» θέλουν να γίνει «με τους αγώνες και τη θέληση του ελληνικού λαού, όχημα μετάβασης στο σοσιαλισμό», όχι βέβαια το σοσιαλισμό, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και θα σχεδιάζει την παραγωγή, για να καλύπτει τις κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες, αλλά το «σοσιαλισμό» «του 21ου αιώνα - μιας κοινωνίας όπου θα κυριαρχεί όχι το παντοδύναμο κράτος και το πάνσοφο κόμμα, αλλά το κοινό αγαθό και η κοινότητα των ελεύθερων και δημιουργικών ανθρώπων».

Αν δε δει κανείς από λίγο πιο κοντά το «δρομολόγιο» αυτής της «σακαράκας», που υποτίθεται θα πάει τους εργαζόμενους στο... σοσιαλισμό, θα καταλάβει ότι αυτό περνάει από διάφορους σταθμούς - στόχους τμημάτων του κεφαλαίου, που έχουν υπηρετήσει ουκ ολίγες αστικές κυβερνήσεις έως τώρα και που δηλώνει διαθέσιμη να υπηρετήσει και η ΛΑΕ.

«Η έξοδος από το λαβύρινθο των μνημονίων και του χρέους θα απελευθερώσει τεράστιους πόρους, που μπορούν να στηρίξουν μια ριζική αλλαγή του παραγωγικού μας προτύπου».

Τα ίδια λέει, βέβαια, και ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλα αστικά κόμματα, ακόμα και ο... ΣΕΒ: Ότι πρέπει να βρεθεί μια λύση για το πολύ μεγάλο δημόσιο χρέος που έχει φορτωθεί για λογαριασμό του κεφαλαίου το καπιταλιστικό κράτος, έτσι ώστε αυτό να μπορέσει ξανά να στηρίξει την καπιταλιστική ανάκαμψη και κερδοφορία.

Ποια είναι η διαφορά; Όχι, βέβαια, οι μεγαλοστομίες και τα κούφια λόγια περί «λαϊκής μεταπολίτευσης», «συντακτικών εθνοσυνελεύσεων» και δημοψηφισμάτων, αλλά ο δρόμος από τον οποίο θα φτάσουν: Από τη «δεξιά» λωρίδα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και του περιοριστικού μείγματος, των μαζεμένων αντιλαϊκών μέτρων των μνημονίων ή από την «αριστερή» του λεγόμενου «επεκτατικού μοντέλου», όπου το καπιταλιστικό κράτος θα μπουκώνει χρήμα τους καπιταλιστές, θα αναλαμβάνει τομείς προετοιμάζοντας το έδαφος για το νέο σαφάρι κερδοφορίας και «τονώνοντας» τη ζήτηση;

Η ΛΑΕ διαλέγει την «αριστερή» λωρίδα. Ξεσπαθώνοντας ενάντια στην Ευρωζώνη, «τη νομισματική φυλακή», εκφράζοντας τμήματα του κεφαλαίου που θα ωφελούνταν από μια «μετάβαση σε εθνικό νόμισμα», που «θα αποκαταστήσει τον έλεγχο πάνω στον κρατικό προϋπολογισμό και τη ζωτικά αναγκαία ρευστότητα στην οικονομία». Κρύβοντας ότι πάλι και σε αυτήν την οικονομία, κουμάντο θα κάνουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστές και τα μονοπώλια, όπως συμβαίνει και σε δεκάδες καπιταλιστικές χώρες που έχουν εθνικό νόμισμα.

Παρουσιάζοντας ακόμα και το τραπεζικό σύστημα, που μια «μη υποτελής κυβέρνηση του λαού θα εθνικοποιήσει - κοινωνικοποιήσει» (θα κρατικοποιήσει, δηλαδή, εντός των τειχών του καπιταλισμού), για να στηρίξει την πολιτική αυτή υπέρ του κεφαλαίου, ως περίπου... φιλολαϊκό «στρατηγικό κέντρο για τον παραγωγικό μετασχηματισμό» και ότι ο λαός δεν θα γλιτώσει τη χρεοκοπία του...

Κρύβοντας την ουσία της ΕΕ, ως διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης και αναπαράγοντας -με ολίγον από «σοσιαλισμό»- τα ίδια επιχειρήματα με τα αστικά «ευρωσκεπτικιστικά» τμήματα του κεφαλαίου σε όλη την ΕΕ, περί «σύγχρονης Αυτοκρατορίας», που πρέπει να ανατραπεί από τους λαούς, για να βάλουν στη θέση της «μια νέα ένωση κυρίαρχων κρατών, με προοδευτικές πολιτικές και σοσιαλιστικό ορίζοντα». Στόχος που βέβαια καμία σχέση δεν έχει με την πάλη για αποδέσμευση από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, με εξουσία και οικονομία στα χέρια της εργατικής τάξης.

Καλώντας το λαό να ασπαστεί το «όραμα» αυτό τμημάτων του κεφαλαίου στο όνομα του «μοιράσματος του πλούτου και όχι της φτώχειας», με «αναδιανομή του πλούτου» που είναι «όρος οικονομικής ανάκαμψης».Το γνωστό, δηλαδή, παραμύθι της σοσιαλδημοκρατίας περί «αύξησης του πλούτου» στον καπιταλισμό που τάχα μπορεί να τους ωφελήσει όλους με μια πιο δίκαιη μοιρασιά. Παραμύθι χρεοκοπημένο πέρα ως πέρα, αφού οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό και με σοσιαλδημοκρατικές, και με νεοφιλελεύθερες, και με μνημόνια και χωρίς, και στην καπιταλιστική κρίση, και στην καπιταλιστική ανάπτυξη, με εθνικό νόμισμα ή χωρίς, παντού πληρώνουν με αίμα και εκμετάλλευση την καπιταλιστική κερδοφορία.

Το ίδιο αποδεικνύει και η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που υπηρετούσαν από υπουργικές θέσεις μέχρι πριν από κάποιους μήνες και που εγκατέλειψαν όχι βέβαια, όπως λένε, «για να μην προδώσουν τις αρχές τους», αλλά όταν κατάλαβαν ότι θα πετιούνταν εκτός. Φτιάχνοντας το νέο οπορτουνιστικό ανάχωμα και αναλαμβάνοντας από νέες θέσεις να ξανασερβίρουν την ίδια μπαγιάτικη και επικίνδυνη για το λαό σούπα της «ανατροπής» εντός των τειχών της καπιταλιστικής εξουσίας και οικονομίας.

Κυβέρνηση και τρόικα κόβουν και ράβουν το τελικό τους σχέδιο για το Ασφαλιστικό. Σύμφωνα με πληροφορίες, φιλοδοξία του υπουργείου Εργασίας είναι να ολοκληρωθεί ακόμα και μέσα στην επόμενη βδομάδα η διαπραγμάτευση και το νομοσχέδιο να πάρει το δρόμο για τη Βουλή τις πρώτες μέρες του Μάρτη.

Οι διαρροές για τα ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά, ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες που υπηρετούν, σ' ένα πράγμα συνηγορούν: Ότι το νομοσχέδιο που θα φτάσει τελικά στη Βουλή, θα είναι ακόμα χειρότερο, ακόμα πιο άγριο απ' όσα είδαμε έως τώρα να γράφονται στην πρόταση της κυβέρνησης. Είναι κι αυτό μια απόδειξη ότι διαπραγμάτευση προς όφελος του λαού δεν μπορεί να υπάρξει.

Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, στην εργατική τάξη και στο λαό πρέπει να σημάνει συναγερμός. Η επιτυχία της γενικής 48ωρης απεργίας όταν το νομοσχέδιο πάει στη Βουλή, χρειάζεται επιτακτικά να καθορίσει το περιεχόμενο της δράσης κάθε εργατικού σωματείου και φορέα του κινήματος.

Η κυβέρνηση επιμένει στην προπαγάνδα της ότι οι αλλαγές που προωθεί στο Ασφαλιστικό έχουν το στοιχείο της δικαιοσύνης. Η μόνη δικαιοσύνη που υπάρχει στα μέτρα της, είναι ότι πλήττουν τους πάντες και εξισώνουν όλους προς τα κάτω σε ό,τι αφορά συντάξεις και παροχές.

Αυτό το στόχο υπηρετεί ο επανυπολογισμός των συντάξεων και για τους παλιούς δικαιούχους, με τα κριτήρια τα οποία στο εξής θα βγαίνουν στη σύνταξη οι νέοι. Τη μείωση των παλιών συντάξεων, ανεξάρτητα από το πότε και πώς θα εκφραστεί στο πραγματικό εισόδημα του συνταξιούχου, υπηρετεί το συγκεκριμένο μέτρο, που παίρνεται στο όνομα της «δικαιοσύνης» και ισότιμης μεταχείρισης παλιών και νέων συνταξιούχων.

Ακόμα, η παραπέρα ενοποίηση των Ταμείων και η ένταξη όλων στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε εξίσωση των παροχών προς τα κάτω για όλους. Να ακόμα ένα στοιχείο της «δικαιοσύνης» που επικαλείται η κυβέρνηση.

Κατά τ' άλλα, όπως όλα δείχνουν, ανάμεσα στα μέτρα που τελικά θα συμπεριληφθούν στο νομοσχέδιο - λαιμητόμο, είναι η αύξηση των απαραίτητων χρόνων Ασφάλισης για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη συνταξιοδότηση από τα 15 χρόνια στα 20 χρόνια.

Ανάλογα θα κλιμακώνεται και το ποσό της λεγόμενης «εθνικής σύνταξης» που θα δικαιούται ο συνταξιούχος, με «ταβάνι» τα 384 ευρώ στην περίπτωση της 20ετίας. Δεν έχει αποκλειστεί, επίσης, το ενδεχόμενο να θεσπιστούν και εισοδηματικά κριτήρια για το ύψος της «εθνικής σύνταξης», ώστε να μειωθεί ο συνολικός αριθμός των δικαιούχων και κατά συνέπεια η συνολική κρατική δαπάνη για την Ασφάλιση.

Άλλο μέτρο που φαίνεται πως καταλήγει, είναι η μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης για τον υπολογισμό του λεγόμενου «ανταποδοτικού» τμήματος της σύνταξης, ενώ στη λίστα περιλαμβάνονται ακόμα μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις μέχρι και 30%, μικρότερο πλαφόν στο ύψος των αποδοχών από συντάξεις, νέες μεγάλες μειώσεις στα εφάπαξ και περικοπές των μερισμάτων που αποδίδονται στους δημόσιους υπαλλήλους.

Έτσι έχουν τα πράγματα και ήρθε η ώρα ο καθένας να «κάνει ταμείο» και να πάρει την ευθύνη του: Θα επιτρέψει να περάσουν τα αντιασφαλιστικά μέτρα και τα άλλα που ακολουθούν στα Εργασιακά, στο Φορολογικό και αλλού;

Θα επιτρέψει οι απώλειες των προηγούμενων ετών και τα μέτρα που έρχονται τώρα να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της νέας γενιάς, που θα ζήσει μια ζωή χειρότερη από αυτή των πατεράδων της, ενώ η επιστήμη και η τεχνική έχουν κάνει τεράστια άλματα ακόμα και σε σύγκριση με την προηγούμενη δεκαετία; Κανείς δεν πρέπει να μείνει αμέτοχος στην κλιμάκωση του αγώνα. Όλοι στη μάχη για τη 48ωρη γενική απεργία!

Ο κύριος Λεβέντης και το προσωπαγές κόμμα του, έχει απασχολήσει πολλές φορές τον τελευταίο καιρό. Αφενός την κοινή γνώμη, αφετέρου την κοινή λογική και ενίοτε το μπλογκ μας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα προσωπαγούς κόμματος, αποτελεί η έλλειψη πολιτικού σχεδίου και προτάσεων, που τουλάχιστον να μην περνάνε πάνω από τα κουφάρια του λαού.

Ακολουθώντας πιστά αυτό το μοτίβο λοιπόν, τον έχουμε παρακολουθήσει να αποθεώνεται συχνά πυκνά για τις εύστοχες ατάκες που αναβλύζει κατά καιρούς, για τον προσωπικό αγώνα που έκανε τα τελευταία 25 χρόνια προκειμένου να μπει στη Βουλή και γενικά να αποδεικνύεται καλή επένδυση για όσους θεώρησαν πως το τρόλλινγκ μπορεί να ασκήσει εξουσία.

Τα δύσκολα για τον κύριο Λεβέντη, ξεκινάνε όταν κάποιος αναρωτηθεί για το τι προτείνει ο ίδιος. Τι προβλέπει το πολιτικό του πρόγραμμα; Και εκεί είναι που τρώμε τα μούτρα μας, πάνω σε έναν απροσπέλαστο τοίχο αοριστίας, φτιασιδωμένο με δημοφιλή φιληναφήματα για τους αργόμισθους του δημοσίου, συνοδευόμενο από μία μανία για τη δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης.

Στ’ αλήθεια, ο κύριος Λεβέντης έχει ζητήσει περισσότερες φορές οικουμενική, απ’ ότι έχει ζητήσει ο Καραγκούνης πέναλτυ. Μας έχει κάνει να πιστέψουμε πως η οικουμενική μπορεί να θεραπεύσει ακόμα και τις αιμορροΐδες, και μια απλή αναζήτηση στο google μπορεί να μας επιβεβαιώσει:

Δεν κάνουμε πλάκα:

Στην κυριολεξία, ο κύριος Λεβέντης έχει ζητήσει 22 φορές οικουμενική, τους τελευταίους τέσσερις μήνες σε διακριτές ομιλίες του ή συνεντεύξεις:

Πράγμα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε… Μήπως οικουμενικά δε γίνεται η διακυβέρνηση της χώρας; Ποια πολιτική αλλαγή θα φέρει η οικουμενική, αν δεν ανακατέψει απλά την τράπουλα της υπάρχουσας διαφθοράς; Ποια θα είναι η διαφορά, αν ο Ντάισελμπλουμ απαιτήσει από έναν τεχνοκράτη την περικοπή συντάξεων και όχι απ’ τον Κατρούγκαλο; Οικουμενικά δεν ψηφίστηκε το τρίτο μνημόνιο; Οικουμενικά δεν αδιαφορήσαμε για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Οικουμενικά δεν αντιδρούν τα κόμματα απέναντι στους αγρότες που τους ζητάνε να φύγουν από τα μπλόκα;

Με το ίδιο οικουμενικό σκεπτικό δεν τόλμησε και ο κύριος Λεβέντης να προτείνει στους αγρότες να φύγουν από τα μπλόκα, λέγοντας πως θα γυρίσουν σπίτια τους ταπεινωμένοι;

Ο μόνος τρόπος να ταπεινωθείς από έναν αγώνα, είναι να μην τον κάνεις ποτέ κύριε Λεβέντη.
απο Σπασμένο παράθυρο