ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Κενολογία περί καινοτομίας

Δεν έχω πρόβλημα με καμιά καινοτομία. Το πρόβλημα προκύπτει απ' την κενολογία περί αυτής. Τα δημοκρατικά ευρωπαϊκά κι αμερικανικά παρτάλια του πλούτου τη χρησιμοποιήσανε σαν τυράκι στη φάκα της υπεραξίας. Παγιδεύουν όλη τη φρεσκάδα, τις agooglάριστες ιδέες εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως νέων, όπου Γης και την κατευθύνουν στην τσέπη τους με τρόπο κυνικό, βαθιά εκμεταλλευτικό. Η απάτη ξεκινάει με τη διαβεβαίωση ότι υπηρετώντας την αγορά και όχι τους ανθρώπους οι καινοτόμοι θα ξεφύγουν από την ένταξή τους σ' ένα τεράστιο υπερμορφωμένο μεταβιομηχανικό προλεταριάτο. Ερχεται κι ένας ιδιόκτητος των πολυεθνικών οργανισμός ή σύνδεσμος που τους βραβεύει, ένας ηγετίσκος που τάχα μου δήθεν χαλαρώνει εντυπωσιασμένος σε ζωντανή κουβεντούλα μαζί τους (live chat) και η αγορά πάει μπροστά κατασκευάζοντας μιλιούνια μικρούς εκμεταλλευτές με την υπόσχεση ότι θα γίνει μεγάλη.

Το χυδαιότερο των παρασήμων που απονέμουν οι αγοραίοι στους καινοτόμους είναι αυτό που τους μετατρέπει κυριολεκτικά σε «εφευρέτες θέσεων εργασίας». Θα 'ρθει από δίπλα κι ο καλός κοινωνικός, συνήθως συγγενής, «καθοδηγητής» που έχει αντικαταστήσει το «μπράβο που βγάζεις το ψωμί σου» με το «μπράβο που δίνεις ψωμάκι στους λιγότερο καινοτόμους φίλους σου» και μετά έρχονται οι μετοχές, τα τραπεζικά δάνεια, το γλύψιμο για τις επιδοτήσεις, τα προγράμματα κι ενδεχομένως στο τέλος ο νευρολόγος και τα χάπια για τους ενενήντα εννιά στους εκατό που δεν κατάφεραν σαν τον έναν να γίνουν μπίζνες σταρς και να προσφερθούν σα μόσχος σιτευτός σε μια πολυεθνικάρα που πραγματοποιεί το φιλάνθρωπο χόμπι της να εξαγοράζει τα μυαλά που δεν τη συμφέρει να σκοτώσει.

Η αστική προπαγάνδα αντιπαραθέτει και στην πραγματικότητα αντιπαρατάσσει, όπως σε πόλεμο, την επιχειρηματική καινοτομία - ρίσκο στη ριζοσπαστικοποίηση - εξέγερση νεανικών μαζών που ολοένα και ταχύτερα συνειδητοποιούν ότι κινδυνεύουν να βρεθούν αποκλεισμένοι από τον κόσμο της εργασίας. Οι ριζοσπαστικές ιδέες που δεν ελέγχονται από το κεφάλαιο και την αγορά, αυτές που συσπειρώνουν μάζες κι επιδιώκουν μετασχηματισμό της κοινωνίας, συκοφαντούνται ως επικίνδυνες κι όποτε χρειαστεί και τρομοκρατικές. Ενώ οι χρήσιμες στην αγορά καινοτομίες εξατομικεύονται τόσο όσο η ισχύς που μπορεί να αποκτήσει ο εμπνευστής τους - και πέραν των χρημάτων - να περιορίζεται σε χειραγωγήσιμο μέγεθος. Ετσι το κριάρι στολίζεται μέχρι και με φωτάκια στα κέρατα, μαθαίνει να τρώει χαβιάρι, φτάνει να αποκόπτεται από τα πρόβατα που του υποδεικνύονται όχι ως ωφελούμενα άτομα - μέλη της κοινωνίας, αλλά ως χρήσιμοι ηλίθιοι καταναλωτές των ιδεών του.

Η ζωή βέβαια δεν είναι application - εφαρμογή. Τα δε όνειρα στο τέλος παίρνουν πάντα εκδίκηση, ερήμην του ονειροκρίτη.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Εχθροί ή κρυφοί φίλοι του αντικομμουνισμού;

Ο κομμουνισμός δεν είναι ίδιος με το φασισμό, αλλά και το σοσιαλιστικό καθεστώς έκανε εγκλήματα», «Απαράδεκτη η ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό, αλλά δεν υπερασπιζόμαστε και τον "υπαρκτό" σοσιαλισμό», «Κανείς δεν αμφισβητεί τα εγκλήματα του "σταλινισμού", όμως αποτέλεσαν παρέκκλιση από τον κομμουνισμό...». Τα παραπάνω είναι μερικά από τα επιχειρήματα που αξιοποιήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για να απαντήσει στις κατηγορίες για τη μη συμμετοχή στην αντικομμουνιστική φιέστα της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ. Με αυτά τα «επιχειρήματα», δήθεν υπεράσπισης του κομμουνισμού, αντέκρουσε την προσπάθεια της ΝΔ να τον παρουσιάσει σαν κάτι που δεν είναι, δηλαδή σχεδόν σαν κομμουνιστική δύναμη. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του πρωθυπουργού στην πρόσφατη εκδήλωση για την παρουσίαση της «διοικητικής μεταρρύθμισης», σε άσχετο δηλαδή θέμα. Εκεί έκανε λόγο για «μοντέλα κρατισμού που κυριάρχησαν στην Ανατολική Ευρώπη ως πρότυπα δήθεν του νέου κόσμου, της νέας κοινωνίας, που αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες...».

Παρόμοιες τοποθετήσεις έγιναν με κάθε ευκαιρία από τον ΣΥΡΙΖΑ και όσους επιχειρηματολογούσαν υπέρ της επιλογής του υπ. Δικαιοσύνης, Στ. Κοντονή, φροντίζοντας μαζί με την καταδίκη του αντικομμουνισμού να καταθέτουν και τα διαπιστευτήριά τους στην αστική τάξη. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο και αν ψάξει κανείς, δεν θα βρει δήλωση ή δημόσια τοποθέτηση στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, άρθρο ή σχόλιο στο φιλοκυβερνητικό Τύπο που να μην κατακεραυνώνει (με «φιλοκομμουνιστική» ρητορεία) τον «σταλινισμό». Οχι τυχαία, όσοι από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας - παραδοσιακής και νέας - ανέλαβαν να «υπερασπιστούν» τον κομμουνισμό από την εξίσωσή του με το φασισμό, δεν άφησαν αναξιοποίητο ούτε ένα επιχείρημα από τα κυρίαρχα της αστικής προπαγάνδας, με τα οποία τελικά βαφτίζεται «εγκληματική ιδεολογία» ο κομμουνισμός. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι ο «αντισταλινισμός» από τον αντικομμουνισμό απέχει... μισό τσιγάρο δρόμο...

Σταλινολογία: Η καρδιά του αντικομμουνισμού

Ετσι, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, «αριστεροί» και «προοδευτικοί» βουλευτές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και λοιποί δημοσιολόγοι επιχείρησαν να χωρέσουν στο ίδιο κάδρο τόσο την απόρριψη του αντικομμουνισμού όσο και την αναπαραγωγή της φιλολογίας περί «ολοκληρωτικών σταλινικών καθεστώτων». Αν και η πολεμική τους επεκτείνεται σε όλη την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και στη σοσιαλιστική εξουσία στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, εντούτοις εστιάζουν ιδιαίτερα στην περίοδο των πρώτων 4 δεκαετιών της σοβιετικής εξουσίας, στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας ηγέτης του μπολσεβίκικου Κόμματος ήταν ο Στάλιν. Ουσιαστικά, στο επίκεντρο μπαίνει η περίοδος στην οποία η σοβιετική εξουσία κυριάρχησε και σταθεροποιήθηκε, άνοιξε το δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, κατάφερε να υπερασπίσει τις πρώτες εργατικές - λαϊκές κατακτήσεις της ενάντια σε ξένους και εσωτερικούς αντιπάλους της. Οχι τυχαία. Δεν είναι μόνο η εύκολη χιλιοπαιγμένη και βολική δαιμονοποίηση της σοβιετικής ηγεσίας υπό τον Στάλιν. Ο στόχος είναι πολλαπλός. Να φανεί καταρχήν η σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία ως μια χαμένη υπόθεση σχεδόν από την αρχή. Επίσης, να υποτιμηθούν οι πολλές και σημαντικές κατακτήσεις του σοβιετικού λαού εκείνη την περίοδο, συγκριτικά πάντα με την προεπαναστατική κατάσταση αλλά και με συνθήκες που επικρατούσαν στον καπιταλιστικό κόσμο. Να δικαιωθούν όλες αυτές οι αντιλήψεις στην ίδια την ΕΣΣΔ και το μπολσεβίκικο Κόμμα, που αν επικρατούσαν θα οδηγούσαν στην παραίτηση από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Να πληγούν τα βασικά στοιχεία για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, η εργατική εξουσία, η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός. Να «αρνηθούν» το δικαίωμα στην εργατική τάξη που έχει την εξουσία, να πολεμήσει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο όλους αυτούς που ήθελαν να την ανατρέψουν... στο όνομα γενικά της «δημοκρατίας», λες και η αστική τάξη δεν αντιμετωπίζει όσους αμφισβητούν την εξουσία της, λες και δεν έχει αποδειχτεί ότι η δημοκρατία της είναι στην ουσία της δικτατορία του κεφαλαίου. Να συγκαλυφθεί, επίσης, κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Οτι ο δρόμος για την ανατροπή του σοσιαλισμού, για τη διάλυση της ΕΣΣΔ άνοιξε στο βαθμό που υιοθετούνταν ή δεν αντιμετωπίζονταν με συνέπεια απόψεις που θεωρούσαν δυνατή τη συνύπαρξη της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού με στοιχεία, εργαλεία της αγοράς και της καπιταλιστικής οικονομίας. Στο βαθμό που αυτές οι απόψεις έγιναν κρατική πολιτική, οδήγησαν σε μεγάλες αντιφάσεις και όξυναν προβλήματα, άνοιξαν αντικειμενικά το δρόμο της ανατροπής. Τελικά, αυτή η λογική ναι μεν στα λόγια δεν αποκηρύσσει τον κομμουνισμό, στην πράξη όμως αποκηρύσσει την ουσία του, τον μετατρέπει σε μια ακίνδυνη ουτοπία, σε κάτι ανεφάρμοστο, τελικά ταυτίζει την προοπτική της κοινωνικής αλλαγής με την αυταπάτη του εξανθρωπισμού του καπιταλισμού. Στην πράξη αποτελεί δήλωση υποταγής στην αστική εξουσία και την καπιταλιστική οικονομία.

Υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό γιατί είναι το αύριο της εργατικής τάξης

Γνωρίζουν καλά τα αστικά επιτελεία ότι η υποχώρηση του εργατικού κινήματος δεν θα κρατήσει για πάντα, ότι αυτό παλεύει να ανασυνταχθεί για να περάσει στην αντεπίθεση. Και επίσης γνωρίζουν καλά ότι ένας από τους όρους για την αναζωογόνηση της λαϊκής πάλης, ώστε αυτή να αποκτήσει σταθερότητα, διάρκεια και αντοχή στις πολύμορφες πιέσεις της πλουτοκρατίας, είναι να συνδεθεί με την προοπτική της κατάκτησης της εξουσίας, με τη σωστή αξιολόγηση της πρώτης προσπάθειας της εργατικής τάξης να οικοδομήσει το σοσιαλισμό. Γι' αυτό, η κατασυκοφάντησή του τόσο από «δεξιές» όσο και από «αριστερές» φωνές παραμένει στην ημερήσια διάταξη σχεδόν 30 χρόνια μετά την ανατροπή του. Γι' αυτό, τόσο οι υπερασπιστές της συμμετοχής στην αντικομμουνιστική φιέστα του Ταλίν (ΝΔ) όσο και οι όψιμοι αρνητές της (ΣΥΡΙΖΑ) συγκλίνουν στον αντισοβιετισμό, αναπαράγουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το «συμψηφισμό» των «εγκλημάτων» των «ολοκληρωτικών» καθεστώτων.

Βεβαίως, καμιά σχέση με τους πόθους των απολογητών του καπιταλισμού να υπερασπιστούν την αιωνιότητά του, λασπολογώντας ενάντια στο σοσιαλισμό, δεν έχει η κριτική αποτίμηση που κάνει το ΚΚΕ στα 70 χρόνια σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Κρίνουμε το σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε από ταξική σκοπιά και όχι με τα κριτήρια της αστικής εξουσίας και των κομμάτων της. Γι' αυτό η κριτική αυτή είναι και η πιο αυστηρή, αφού γίνεται από θέσεις υπεράσπισης του σοσιαλιστικού συστήματος και όχι από θέσεις συκοφάντησής του. Πάει πολύ βαθύτερα την ιστορική μελέτη, αναζητώντας τις αιτίες της ανατροπής, της επικράτησης της αντεπανάστασης, με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα και το αύριο της ταξικής πάλης. Η αποτίμηση δεν γίνεται με τα κριτήρια της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» της αστικής τάξης, που στην ουσία σημαίνει ελευθερία στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και εξουσία της μειοψηφίας αυτών που έχουν την οικονομική δύναμη, επιβάλλοντας τη θέλησή τους «δημοκρατικά» στην πλειοψηφία.

Αλλωστε, το ΚΚΕ ποτέ στην Ιστορία του δεν υιοθέτησε τη σταλινολογία, υπερασπίστηκε την ΕΣΣΔ, υπερασπίζεται σήμερα τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, βγάζει συμπεράσματα για τις αιτίες που οδήγησαν στην αντεπανάσταση με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, έχοντας ως πεποίθηση ότι μόνο ένα σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό μέλλον μπορεί να βγάλει την εργατική τάξη και το λαό μας από τα αδιέξοδα του συστήματος της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, της ανεργίας και των πολέμων.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ» ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ Κινήσεις στη σκακιέρα ισχυρών συμφερόντων και ανταγωνισμών

Από τις συναντήσεις που είχαν στελέχη της αμερικανικής πετρελαϊκής «Unocal» με τους «Ταλιμπάν» στο Τέξας πριν από περίπου 20 χρόνια...

Κατοχή σε βάθος χρόνου, με το βλέμμα στραμμένο σε Ρωσία, Κίνα και άλλες δυνάμεις της περιοχής

Οι ΗΠΑ αποφάσισαν (ξανά) να μην αποσύρουν τα στρατεύματα κατοχής στο Αφγανιστάν, αλλά να τα ενισχύουν, ενώ έχουν περάσει ήδη 16 χρόνια από την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που εξαπέλυσαν στις 7 Οκτώβρη του 2001, αξιοποιώντας τις επιθέσεις της «Αλ Κάιντα»στους «Δίδυμους Πύργους», στις 11 Σεπτέμβρητου ίδιου έτους. Παρ' όλα αυτά, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης τη «νέα στρατηγική» του για το Αφγανιστάν στο όνομα των αμερικανικών «εθνικών» (βλέπε μονοπωλιακών...) συμφερόντων.

Δεν είπε πόσοι ακριβώς θα είναι οι επιπλέον Αμερικανοί στρατιώτες. Εξήγησε όμως ότι αθέτησε την προεκλογική του εξαγγελία αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων «για να μην εκμεταλλευτούν το κενό οι τρομοκράτες». Αν στη λέξη «τρομοκράτες» βάλει κανείς τα αναρίθμητα μονοπώλια και τις ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που επιβουλεύονται και εποφθαλμιούν τη στρατηγική θέση του Αφγανιστάν, αντιλαμβάνεται γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής ήρθαν για να μείνουν.

Αλλωστε, οι επιλογές των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία είναι ενταγμένες στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό που οξύνεται στην περιφέρεια της Ασίας και του Ειρηνικού, σε αντιπαράθεση με τις επιδιώξεις αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, πρώτα από όλα της Ρωσίας και της Κίνας.

Το βασικό διακύβευμα

Τι είναι αυτό που διακυβεύεται στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή; Το Αφγανιστάν είναι στρατηγικό πέρασμα προς χώρες τής (γεμάτης κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου) Κεντρικής Ασίας, όπως το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και της Νότιας Ασίας (π.χ. Πακιστάν). Είναι «κόμβος» συνάντησης αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου από γειτονικές χώρες, αλλά και διάδρομος προς την Κίνα.

Επιπλέον, θεωρείται ένας από τους «στρατηγικούς» διαδρόμους που συνδέει νοητά την Κασπία Θάλασσα με την Αραβική. Είναι, με άλλα λόγια, σημαντικό «πέρασμα» πετρελαιαγωγών. Οπως αυτοί που σχεδιάζουν ή φτιάχνουν Ρώσοι στον βορρά και Κινέζοι στα ανατολικά.

Παράλληλα, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους πιέζουν για αύξηση των οδών διέλευσης αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ, μάλιστα, έχουν δημιουργήσει θέση «Αμερικανού Ειδικού Απεσταλμένου για την Ενέργεια στην Ευρασία», την οποία καλύπτει έως σήμερα ο πρέσβης Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ. Ανθρωπος - κλειδί που συμμετείχε στην υπογραφή της διακυβερνητικής συμφωνίας για τον αγωγό «Nabucco» (αφορά τη μεταφορά αζέρικου φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας) και είχε εμποδίσει τη συμμετοχή του Ιράν...

Καθόλου αμελητέος είναι και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Εκθεση του Πενταγώνου και της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας, τον Ιούνη του 2010, που έγινε με βάση παλιότερους σοβιετικούς γεωλογικούς χάρτες, κατέδειξε πως η αφγανική γη κρύβει σημαντικές ποσότητες ανεκμετάλλευτων ορυκτών αξίας άνω του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων.

Βρήκαν τεράστιες «φλέβες» σιδήρου, χαλκού, κοβαλτίου, χρυσού, ουρανίου και «σπάνιων γαιών» όπως Λίθιο, Θόριο, Ταντάλιο και Νόβιο, που είναι απαραίτητα στα μονοπώλια ηλεκτρονικών προϊόντων και ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Σε αυτήν την έκθεση, η δυτική επαρχία Γάζνι χαρακτηρίζεται σαν «η Σαουδική Αραβία του Λίθιου». Εχουν επιπλέον καταγραφεί στοιχεία για κοιτάσματα πολύτιμων λίθων όπως ρουμπίνια, σμαράγδια κ.ά. Είναι συνεπώς έκδηλο γιατί οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους σχεδιάζουν να μείνουν ή να ελέγξουν την περιοχή σε βάθος χρόνου...

Σχεδιασμοί με μεγάλο βάθος

Η υπεράσπιση των μονοπωλιακών συμφερόντων από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιτάσσει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Ετσι εργάζονται και οι ΗΠΑ, με ιδιαίτερη επιμονή και ζήλο, εδώ και τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες.

Σε μια προσπάθεια να απωθήσουν τους Σοβιετικούς, δημιούργησαν (με βάση σχέδιο του τότε συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Ζίγκμπνιου Μπρεζίνσκι) τη δεκαετία του '80 τους λεγόμενους «Μουτζαχεντίν», ή «Μαχητές της Ελευθερίας», μεταξύ των οποίων ο τότε «άσημος» δισεκατομμυριούχους Σαουδάραβας Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αυτοί αποτέλεσαν το πρόπλασμα για τη δημιουργία της «Αλ Κάιντα», μετά των «Ταλιμπάν» και έπειτα του «Ισλαμικού Κράτους».

Αποδείχτηκαν εξαιρετικά «χρήσιμο» πολυ-εργαλείο. Αφενός, αύξησαν κατά αμέτρητα δισεκατομμύρια τα κέρδη της CIA από το λαθρεμπόριο οπίου (το αφγανικό όπιο «καλύπτει» σήμερα το 90% της παγκόσμιας παραγωγής, με ετήσιο τζίρο εκατοντάδες δισεκατομμύρια ή και πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια). Αφετέρου, έκαναν πολύνεκρες επιθέσεις που αξιοποιήθηκαν από τους ιμπεριαλιστές για να προωθήσουν πολέμους, κατοχή και τα συμφέροντά τους σε βάρος ανταγωνιστών.

Ετσι, πριν ακόμη ανατραπεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, προωθούσαν τη δημιουργία ενός αγωγού φυσικού αερίου στη νότια Ασία, μέσω της αφγανικής επαρχίας Κανταχάρ. Χρόνια μετά, το 2007, ο τότε Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Μπούτσερ είχε αναφερθεί στους στόχους των ΗΠΑ λέγοντας: «Ενας από τους στόχους μας είναι να σταθεροποιήσουμε το Αφγανιστάν και να συνδέσουμε την Νότια και την Κεντρική Ασία, ώστε να ρέει η Ενέργεια στον νότο...».

Περιφερειακές κόντρες και «συμμαχικές» αντιθέσεις

Τα ζωτικά συμφέροντα αμερικανικών μονοπωλίων για πηγές και αγωγούς Ενέργειας στην ευρύτερη περιοχή πυροδοτούν εδώ και δεκαετίες τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών. Ωστόσο, τον δικό τους ρόλο παίζουν και άλλα δεδομένα, όπως η προσπάθεια του Πακιστάν να διασφαλίσει τα συμφέροντά του έναντι της Ινδίας, μιας χώρας 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ανταγωνιστικής πυρηνικής και οικονομικής δύναμης.

Στο πλαίσιο αυτό, εντείνει τη συνεργασία με την Κίνα, η οποία έκλεισε συμφωνία για πρόσβαση στο βορειοδυτικό πακιστανικό λιμάνι Γκουαντάρ, ώστε να είναι όσο πιο κοντά στα εξίσου στρατηγικά στενά του Ορμούζ που βλέπουν προς τον Περσικό Κόλπο... Ειδικοί αναλυτές εκτιμούν ότι, όταν οι Κινέζοι αναβαθμίσουν και αναλάβουν πλήρως τον έλεγχο του Γκουαντάρ, θα δυσκολέψουν τις «μπίζνες» ανταγωνιστικών δυτικών μονοπωλίων.

Στο παζλ μπλέκεται «μοιραία» και το Ιράν, που για τους δικούς του λόγους επιχειρεί ανοίγματα στις αγορές του Πακιστάν και της Ινδίας, μολονότι γνωρίζει τα εμπόδια που θα θέσουν ανταγωνιστικά μονοπώλια από τη Δύση.

Μοιραία, το μπλεγμένο κουβάρι των ανταγωνισμών και η συγκέντρωση του ενδιαφέροντος ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων στη συγκεκριμένη περιοχή, προκαλεί αντιθέσεις και στο εσωτερικό συμμαχιών, όπως αυτή ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Πακιστάν. Αυτό φάνηκε και από τις πιέσεις του Προέδρου Τραμπ στο Πακιστάν, καθώς εξάρτησε τη συνέχιση της αμερικανικής «βοήθειας» από τις επιδόσεις των πακιστανικών δυνάμεων κατά των «Ταλιμπάν».

Ωστόσο, η «απειλή» που βλέπουν οι Πακιστανοί στην Ινδία ξεπερνά εκείνη των Αφγανών «Ταλιμπάν», τους οποίους αξιοποιούν συχνά και ως «δίαυλο» για την προώθηση των συμφερόντων τους.

Αλλη «απειλή» για το Πακιστάν στο Αφγανιστάν σε σχέση με την Ινδία «ξεπροβάλλει» από τη λεγόμενη «Γραμμή Durant», που βρίσκεται στην αφγανο-πακιστανική μεθόριο. Κατά καιρούς, Αφγανοί ηγέτες είχαν προωθήσει τη δημιουργία του λεγόμενου «Παστουνιστάν» που θα ενώνει τις περιοχές της φυλής των Παστούν και στις δύο χώρες σε βάρος όμως ιδιαίτερα της πακιστανικής εδαφικής επικράτειας.

Την ίδια στιγμή, τις δικές της επιδιώξεις προωθεί και η Ινδία, αυξάνοντας τη συμμετοχή της στην οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη του Αφγανιστάν, σε αντιπαράθεση και με την Κίνα στην ευρύτερη περιφέρεια. Μόνο την τελευταία 15ετία, η Ινδία έχει ξοδέψει στο Αφγανιστάν 3 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το παράδειγμα του αγωγού ΤΑΡΙ

Μιλώντας για το Αφγανιστάν, τους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και την αμερικανική εμπλοκή, χαρακτηριστικότερη όλων είναι η περίπτωση του αγωγού ΤΑΡΙ, τα αρχικά του οποίου προέρχονται από το αγγλικό αρκτικόλεξο των τεσσάρων χωρών που συμμετείχαν στη δημιουργία του: Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία.

Ο αγωγός ΤΑΡΙ, που φτιάχνεται από το Δεκέμβρη του 2015, σχεδιάζεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κασπία του Τουρκμενιστάν στο Αφγανιστάν και από εκεί στο Πακιστάν και την Ινδία. Αναμένεται να λειτουργήσει το 2019. Ανάμεσα στους υποστηρικτές αυτού του αγωγού είναι και Κινέζοι, που τον βλέπουν σαν τμήμα της «σύγχρονης εκδοχής» του Δρόμου του Μεταξιού.

Ωστόσο, οι ανταγωνισμοί των ενεργειακών μονοπωλίων στον αγωγό ΤΑΡΙ ήταν έντονοι από νωρίς. Το αρχικό σχέδιο για τη δημιουργία του επεξεργάστηκε το Μάρτη του 1995 η αργεντίνικη εταιρεία Ενέργειας «Bridas Corporation». Ομως, την «έσβησαν» από τον χάρτη το αμερικανικό μονοπώλιο «Unocal» και η σαουδαραβική πετρελαϊκή εταιρία «Delta», που υπέγραψαν συμφωνία με το Τουρκμενιστάν τον Οκτώβρη του 1995 και το 1996 έκαναν την κοινοπραξία «CentGas».

Στο μεσοδιάστημα, οι ΗΠΑ προώθησαν τις σχέσεις με τους «Ταλιμπάν», αφού για να πετύχουν τη διέλευση του αγωγού, έπρεπε να συνεργαστούν στενά με το δημιούργημά τους. Το Γενάρη 1998, οι «Ταλιμπάν» επέλεξαν την κοινοπραξία «CentGas» και τον Ιούνη του 1998 η ρωσική «Γκάζπρομ» αναγκάστηκε να «ρευστοποιήσει» το 10% των μετοχών στο σχέδιο. Τον Αύγουστο του 1998 έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της «Αλ Κάιντα» στις αμερικανικές πρεσβείες σε Κένυα και Τανζανία, αναγκάζοντας τα στελέχη της «Unocal» να φύγουν από Αφγανιστάν και Πακιστάν. Ωστόσο, τα σχέδια του αγωγού δεν ξεχάστηκαν ποτέ!

Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη 2001 έδωσαν την κατάλληλη αφορμή, για πολλά ιμπεριαλιστικά σχέδια, σε διεθνές επίπεδο, μεταξύ των οποίων ήταν και η επέμβαση στο Αφγανιστάν.

ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ Στο περιθώριο το δικαίωμα των παιδιών στην Προσχολική Αγωγή

Από παλιότερη κινητοποίηση της ΟΓΕ

Η εργασία και η μητρότητα γίνονται «αντικρουόμενες» στο πλαίσιο του καπιταλισμού, καθώς τα μέτρα προστασίας της μητρότητας αποτελούν κόστος για την καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος

Με χιλιάδες οικογένειες να μη βρίσκουν θέση για τα παιδιά τους στους δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς πρόκειται να ξεκινήσει ακόμα μια σχολική χρονιά. Η εγγραφή στους σταθμούς μετατρέπεται σε αγώνα δρόμου και μάλιστα μετ' εμποδίων για τους γονείς, με τις δυσκολίες που συναντούν να μεγαλώνουν χρόνο με το χρόνο: Οι παιδικοί σταθμοί των δήμων δεν επαρκούν για να καλύψουν παρά ένα μικρό μέρος από το σύνολο των παιδιών. Το προσωπικό τους συρρικνώνεται, η χρηματοδότηση φθίνει, τα τροφεία και οι πληρωμές αυξάνονται για τους «τυχερούς» γονείς που θα καταφέρουν να εγγράψουν το παιδί τους.

Για τους υπόλοιπους, απομένει η «λύση» των ιδιωτικών σταθμών, το κόστος της οποίας είναι σαφώς μεγαλύτερο και οι περισσότεροι δεν μπορούν να το επωμιστούν. Στο παραπάνω φόντο, όλο και περισσότερες οικογένειες καταφεύγουν στο πρόγραμμα που υλοποιεί η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), με τις αιτήσεις που κατατίθενται να αυξάνονται χρόνο με το χρόνο.

Η ένταξη στο πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ μοιάζει «σανίδα σωτηρίας» για τους γονείς, αφού αν καταφέρουν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο των «ωφελούμενων» εξασφαλίζουν την εγγραφή, το «κουπόνι» (voucher), την επιδότηση των τροφείων και βγαίνουν «στο κυνήγι» για να βρουν και μια διαθέσιμη θέση στους σταθμούς. Για να δουν όμως το όνομά τους στον κατάλογο των «ωφελούμενων» πρέπει αφενός να μην «κοπούν» από τους όρους και τις προϋποθέσεις που έχει η συμμετοχή στο πρόγραμμα, αφετέρου να συγκεντρώσουν μεγαλύτερη μοριοδότηση από τους άλλους γονείς για να διεκδικήσουν μια από τις περιορισμένες θέσεις που χρηματοδοτεί το πρόγραμμα.

Ο αριθμός των αιτήσεων αυξάνεται με γρήγορο ρυθμό και μαζί του αυξάνεται ο αριθμός και το ποσοστό των γονιών και των παιδιών που απορρίπτονται. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΕΤΑΑ, που έχουν γίνει γνωστά από τον περασμένο μήνα, τα παιδιά που έχουν αποκλειστεί φέτος ξεπερνούν τις 55.000. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 37,58% του συνόλου των παιδιών που αφορούσαν οι κατατεθειμένες για την προσεχή σχολική χρονιά αιτήσεις των μητέρων.

Με «πυξίδα» τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας...

Πριν από λίγους μήνες, η κυβέρνηση είχε σπεύσει να εντάξει τη «δωρεάν πρόσβαση παιδιών από φτωχές οικογένειες σε βρεφονηπιακούς σταθμούς» στις διακηρύξεις της για μια δέσμη «αντίμετρων», τα οποία θα ανακούφιζαν υποτίθεται τους εργαζόμενους από τα μέτρα που νομοθετεί, ισοπεδώνοντας τα δικαιώματα των ίδιων και των οικογενειών τους.

Πιο πρόσφατα, η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Θεανώ Φωτίου, επανήλθε στο θέμα προαναγγέλλοντας την ίδρυση νέων παιδικών σταθμών, η λειτουργία των οποίων θα μπορούσε να καλύψει επιπλέον 45.000 θέσεις. Ακόμα κι αν η εξαγγελία αυτή πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον, σίγουρα όχι τη φετινή χρονιά, ο πήχης της κυβέρνησης έχει μπει πολύ χαμηλά.

Είναι ενδεικτικό ότι οι 45.000 θέσεις σε παιδικούς σταθμούς που «υπόσχεται» γενικά και αόριστα η κυβέρνηση δεν φτάνουν ούτε για να καλύψουν τον αριθμό των παιδιών που αποκλείστηκαν φέτος από το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ (55.542 παιδιά). Χωρίς καμία πρόβλεψη για τους χώρους στους οποίους θα δημιουργηθούν νέοι σταθμοί, χωρίς σχεδιασμό για προσλήψεις παιδαγωγικού και βοηθητικού προσωπικού, οι εξαγγελίες αποτελούν «αέρα κοπανιστό» και δεν ανταποκρίνονται στο ελάχιστο στις ανάγκες που υπάρχουν σε κάθε δήμο και περιφέρεια.

Το «αντίμετρο» των παιδικών σταθμών που σκιαγραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει τη σφραγίδα της διαχείρισης της ακραίας φτώχειας. Ο στόχος που περιγράφεται από τις κυβερνητικές εξαγγελίες περιορίζεται στο να βρίσκουν μια στοιχειώδη φροντίδα τα παιδιά των οικογενειών που ζουν κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας. Η λογική αυτή αντανακλάται και στους όρους με τους οποίους υλοποιείται το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ.

Οι «ωφελούμενοι» γονείς λαμβάνουν το voucher για να εγγράψουν τα παιδιά τους στους σταθμούς, σύμφωνα με την κατάταξή τους ως προς το επίσημο όριο της φτώχειας. Το όριο αυτό έχει τεθεί από την ΕΛΣΤΑΤ για το τρέχον έτος στα 4.512 ευρώ ετήσιο εισόδημα για τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά. Στην περίπτωση μιας τετραμελούς οικογένειας, με δύο μικρά παιδιά, το επίσημο όριο της φτώχειας διαμορφώνεται στα 9.475 ευρώ.

Ετσι κι αλλιώς, τα εισοδηματικά κριτήρια αποκλείουν από τη συμμετοχή στο πρόγραμμα τις οικογένειες με ετήσιο εισόδημα που υπερβαίνει τις 27.000 ευρώ (για την τετραμελή οικογένεια). Ανάμεσα στις απορριφθείσες αιτήσεις 6.589 έχουν γίνει από οικογένειες με ετήσιο εισόδημα χαμηλότερο από 12.000 ευρώ. Οσον αφορά την εισοδηματική κατηγορία από 12.000 έως 26.000 ευρώ ετήσιο οικογενειακό εισόδημα, δεκτές έγιναν μόλις 12.041 αιτήσεις από ένα σύνολο 44.041 αιτήσεων, δηλαδή περίπου μία στις τέσσερις.

...και τις ευρωενωσιακές πολιτικές «συγκερασμού» εργασίας και οικογένειας

Το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ είναι κομμένο και ραμμένο στις κατευθύνσεις της ΕΕ και αντανακλά την αφετηρία από την οποία εκκινεί το ενδιαφέρον των κυβερνήσεων για τους παιδικούς σταθμούς. Ο τίτλος «Εναρμόνιση Οικογενειακής και Επαγγελματικής Ζωής», κάτω από τον οποίο υλοποιείται, αποδίδει το στίγμα.

Η «πρόσβαση» σε υπηρεσίες «παιδικής μέριμνας» εντάσσεται στην προσπάθεια της ΕΕ να αυξηθεί το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών, της απασχόλησης με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, χωρίς δικαιώματα. Αντίστοιχα προγράμματα επιδότησης ενός μέρος του κόστους που συνεπάγονται τα τροφεία των παιδικών σταθμών, για έναν περιορισμένο αριθμό παιδιών που επιλέγονται με εισοδηματικά και άλλα κριτήρια, προκειμένου να διευκολύνεται η απασχόληση των μητέρων τους, εφαρμόζονται και σε άλλες χώρες.

Στον άξονα αυτό κινείται και η συγκεκριμένη δράση της ΕΕΤΑΑ, στοχεύοντας «στην αύξηση της απασχόλησης και τη διατήρηση των ωφελούμενων γυναικών από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα σε θέσεις εργασίας». Μάλιστα, στη δημόσια πρόσκληση του προγράμματος γίνεται λόγος για την ανάγκη να διευκολυνθούν οι γυναίκες «να ανταποκριθούν στους απαιτητικούς κι αντικρουόμενους ρόλους τους».

Μόνο που η εργασία και η μητρότητα γίνονται «αντικρουόμενες» στο πλαίσιο του καπιταλισμού, καθώς τα μέτρα προστασίας της μητρότητας αποτελούν κόστος για την καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος. Μπαίνουν διαρκώς «στο ζύγι» τα κέρδη που προσδοκούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι από τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, κυρίως ως φτηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη, και το «κόστος» των απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών και υποδομών για την οικογένεια.

Δικαίωμα όλων των παιδιών η Προσχολική Αγωγή

Το δικαίωμα όλων των παιδιών στη δημόσια και δωρεάν Προσχολική Αγωγή τίθεται στο περιθώριο από την πολιτική της ΕΕ και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Πρόκειται για την πολιτική που αντιμετωπίζει τις δομές και τις υπηρεσίες για τη φροντίδα και την αγωγή βρεφών και νηπίων ως «εργαλείο» για την αύξηση των ποσοστών απασχόλησης των γυναικών αλλά και ως έναν τρόπο διαχείρισης των αυξανόμενων διαστάσεων του φαινομένου της παιδικής φτώχειας. Ομως, ο ρόλος των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών δεν αφορά τη φύλαξη των βρεφών και των νηπίων κατά τις ώρες εργασίας των γονιών, ούτε περιορίζεται στη στοιχειώδη προνοιακή φροντίδα, όπως είναι η παροχή ενός πιάτου φαγητού, στο πλαίσιο της διαχείρισης της φτώχειας των λαϊκών οικογενειών και των συνεπειών που έχει στα παιδιά της.

Η ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών απαιτεί δομές Προσχολικής Αγωγής αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν για όλα τα παιδιά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στην αποκλειστική ευθύνη του κράτους, με επαρκή χρηματοδότηση, κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και στελέχωση με επιστημονικό παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό.

Στη σημερινή κατάσταση, με δεκάδες χιλιάδες παιδιά να μένουν χωρίς θέση στους σταθμούς, με τους γονείς να αναγκάζονται να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα τροφεία, με τις ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό να επιδεινώνονται, η απάντηση των μαζικών οργανώσεων των εργαζομένων, σωματείων, συλλόγων και φορέων, μπορεί να είναι μόνο μία: Η διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών της λαϊκής οικογένειας, μεταξύ αυτών και της ανάγκης των παιδιών της για δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες υπηρεσίες Προσχολικής Αγωγής.

ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ Σφράγισε με τη μοναδική της φωνή δεκάδες μουσικά αριστουργήματα

Τσιτσάνης, Μπέλλου, Τουρκάκης, Κερομύτης, Περιστέρης (πάνω) και Κασιμάτης (όρθιος) το 1948

Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατό της

Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατο της μεγάλης ερμηνεύτριας Σωτηρίας Μπέλλου. Της ερμηνεύτριας που σφράγισε με τη μοναδική φωνή της δεκάδες μουσικές δημιουργίες. Η εκρηκτική προσωπικότητά της, η μοναδικότητα του ταλέντου της και ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της, δεν συνθέτουν ένα παραμύθι, αλλά τη ζωή ενός ανθρώπου που παρεξηγήθηκε, διώχθηκε, πικράθηκε, εγκαταλείφθηκε, δεν συμβιβάστηκε, μεγαλούργησε, δοξάστηκε, αλλά και πόνεσε. Είναι η ζωή ενός μύθου, που είχε την τύχη των μεγάλων, να «φύγει» χωρίς τη δικαίωση που της οφείλαμε.

«Κουράστηκα», έλεγε και ξανάλεγε με μια λαίμαργη αγωνία για το σήμερα και το αύριο, που την απέλπιζαν το ίδιο απαράδεχτα. Απαράδεχτα προς έναν άνθρωπο που ήθελε να ρουφά τη ζωή μέχρι το μεδούλι και τώρα η απελπισία ρουφούσε την ίδια μέχρι το μεδούλι. Στα άπιστα δίχτυα, που της έριχνε ο αιώνας, στα μυστικά και φανερά, εκείνη καμάρωνε νικήτρια. Εφτανε ένα βλέμμα της για να ξεσπάσει η νίκη, σαν λησμονημένη απόπειρα της ψυχικής αρματωσιάς των 76 χρόνων της.

Δύσκολο να περιγράψεις, δυσκολότερο να συναρμολογήσεις τα γεγονότα, τις καταστάσεις, τα στοιχεία εκείνα που περπάτησαν μέσα στο χρόνο και πλέον κείτονται στο υπνωμένο μάρμαρο. Η Σωτηρία Μπέλλου στεκόταν σαν παλικάρι απέναντι σε ό,τι δεν ταίριαζε με τα θέλω της. Δεν χρωστούσε σε κανέναν υποταγή. Δεν υποτάχθηκε ποτέ στα «πρέπει» των άλλων. Εκείνη είχε τα δικά της. Η ζωή ήταν δική της και θα την υπερασπιζόταν, θα τη ζούσε όπως εκείνη ήθελε και μπορούσε. Ηθελε να είναι υπεύθυνη για τα δικά της λάθη και όχι για πράγματα που κάποιοι τα έβλεπαν λάθος με τα δικά τους μικρόψυχα κριτήρια. Ηθελε να μετανιώνει γι' αυτά που έκανε και όχι για όσα δεν έκανε. Η αντιφατικότητα του χαρακτήρα της, τα πάθη της για τα οποία ποτέ δεν μετάνιωσε, έδιναν συχνά λαβές για σχόλια. Εκείνη, όμως, με όλο της το δίκιο, ήθελε να την αγαπούν γι' αυτό που ήταν. Οσοι της έδωσαν αυτήν την αγάπη και το σεβασμό των επιλογών της, την κέρδισαν για πάντα.

Αγωνιστική δράση

Το ασυμβίβαστο πνεύμα της την έκανε να αντιδρά στο κατεστημένο, να μη δέχεται κανενός είδους συμβάσεις. Δηλώνοντας αριστερή, δεν δίστασε ακόμη και σε «μαύρες» εποχές να υπερασπιστεί τις πεποιθήσεις της. Και δέθηκε με το λαό, όχι μόνο μέσα από τα τραγούδια της, αλλά και με κοινούς αγώνες. Εχοντας αγωνιστική δράση στα χρόνια της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, δεν διστάζει να διακινήσει τον παράνομο «Ριζοσπάστη».

Το '48, η Σ. Μπέλλου βρίσκεται στου «Τζίμη του Χοντρού», στην Αχαρνών, δίπλα στον Τσιτσάνη. Μαζί τους και οι Περιστέρης, Κασιμάτης, Κερομύτης, Στέλιος, Ρούκουνας, Τουρκάκης. Η άρνησή της να ανταποκριθεί σε μια παραγγελιά και να πει το «βασιλικό τραγούδι, όπως τότε το έλεγαν οι χίτες», «Του αϊτού ο γιος», έχει ως αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό της και την αποχώρησή της από την ταβέρνα. Ποτέ δεν ξέχασε ότι κανείς από τους άντρες συναδέλφους της δεν σηκώθηκε να την υπερασπιστεί. Σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις στον «Ριζοσπάστη» (27/2/94), θυμόταν: «Και "Ριζοσπάστη" διακινούσα... Ημουν, είμαι και θα είμαι αριστερή. Το λέω και το φωνάζω... Πέρασα πολλά. Και ξύλο και φυλακές».

«Το μαρτύριο της Κατοχής δεν μπορώ να το ξεχάσω. Θυμάμαι τα φρικτά μπουντρούμια της οδού Μέρλιν. Οσοι ακούνε για τα υπόγεια αυτά τους πιάνει τρόμος, γιατί όλοι ξέρουν ή έχουν ακούσει τι γινόταν εκεί. Εγώ τα έζησα. Είκοσι χρονών κοριτσάκι. Πήγα να κλέψω μια κουραμάνα από ένα γερμανικό αυτοκίνητο επειδή πεινούσα. Μ' άρπαξαν, με σπάσανε στο ξύλο και με πήγαν στα μπουντρούμια. Με χτύπησαν πρώτα με τον υποκόπανο και μετά, που με πήγαν εκεί, συνεχίσθηκε το ξύλο. Με σακάτεψαν. Μετά από βασανιστήρια πολλά με πήγαν στον ανακριτή. Κατάλαβαν ότι δεν ήμουν επικίνδυνη, με είδαν μικρή κοπέλα και συνεσταλμένη και με άφησαν.

"Ελαβα μέρος σε πολλές μάχες", έλεγε καθώς ξεδίπλωνε το κουβάρι με τις μνήμες των δύσκολων καιρών.

"Ημουν με τους αριστερούς της Χαλκίδας και σε μια μάχη κοντά στην Ομόνοια, οδός Βούλγαρη και Πειραιώς, τραυματίστηκα στο χέρι. Αμέσως μετά την οπισθοχώρηση δεν πρόλαβα να φύγω, έμεινα λίγο πίσω και κάτι... μην πω... με κάρφωσαν στην Εθνοφυλακή και κοντά στον Σταθμό Λαρίσης, εδώ στον Αγιο Παύλο, με συνέλαβαν. Μετά από το Στ' Αστυνομικό Τμήμα που μας πήγαν στην αρχή, μαζί με άλλες γυναίκες σαν τσούρμο μας μετέφεραν σε ένα παλιό καμπαρέ που είχαν επιτάξει, το "Κιτ-Κατ" που ήταν στην αρχή της οδού Βουκουρεστίου».

Κυνηγητό και ξύλο

«Μετά από λίγες μέρες», θυμόταν η Σωτηρία, «μας πήγαν σε μια παλιά πολυκατοικία στην οδό Θεμιστοκλέους, γιατί οι φυλακές Αβέρωφ είχαν καταστραφεί από τους αγωνιστές της Αντίστασης. Ενα βράδυ ήρθαν κάτι καμιόνια και καμιά σαρανταριά από μας, μας πήραν και δεν ξέραμε πού μας πάνε. Τελικά μας μετέφεραν στις φυλακές Χατζηκώνστα, στην οδό Πειραιώς, που κι αυτές από το κίνημα ήταν κατεστραμμένες. Σπασμένα τζάμια και ερείπια. Μας έβαλαν πρώτα να καθαρίσουμε τις φυλακές. Εν τω μεταξύ, είχα τραυματιστεί στο χέρι. Είχα υψηλό πυρετό κι επειδή δεν υπήρχαν μέσα περιθάλψεως είχε πρηστεί η μασχάλη μου. Ενα πρωί μας σήκωσαν με το κρύο να κάνουμε βόλτα μέσα στο προαύλιο των φυλακών. Βόλτα χειμώνας καιρός. Ηταν ένας αρχιφύλακας εκεί που το διέταξε. Ενας... τέλος πάντων.

Δεν μπορούσα εγώ να κάνω βόλτα στο προαύλιο γιατί απ' το τραύμα είχα πυρετό. Ημουν σε κατάσταση αξιοθρήνητη. Αυτός, όμως, δεν καταλάβαινε από τέτοια και μ' αρπάει από τα μαλλιά, με πλακώνει στο ξύλο και με κλείνει στα μπουντρούμια. Σε κάτι μπουντρούμια, Παναγιά μου! Ενα δωμάτιο μισό επί ένα μέτρο. Εκείνη την ώρα φαίνεται ότι με λυπήθηκε ο Θεός και οι άλλες γυναίκες επάνω επαναστάτησαν. Αρχιζαν να φωνάζουν γιατί με χτυπούσε χωρίς λόγο. Και κείνη την ώρα για καλή μου τύχη έρχεται ο Ερυθρός Σταυρός. Ηταν και μια άλλη γυναίκα εκεί, φυλακισμένη μαζί με μας, που ήταν επιστήμων, νομίζω δικηγόρος, δε θυμάμαι το όνομά της, αν ζει καλή της ώρα κι αν έχει πεθάνει ο Θεός να τη συγχωρέσει, που τρέχει αμέσως στους εκπροσώπους του Ερυθρού Σταυρού και λέει με λεπτομέρειες ό,τι συνέβη. Με ζήτησαν αυτοί του Ερυθρού, κατέβηκαν κάτω, με είδαν στα κακά μου χάλια, είχα 40 πυρετό και αμέσως έδωσαν διαταγή να φύγω και να γυρίσω πίσω στις φυλακές, ας τις πούμε, της οδού Θεμιστοκλέους. Εκεί είχαν κάτι ψευτοφάρμακα, κάτι ασπιρίνες».

«Στη Θεμιστοκλέους, όταν γύρισα τράβηξα πάλι μαρτύρια. Μια μέρα ζήτησα να μας δώσουν λίγο ψωμί περισσότερο. Η κατάσταση ήταν τραγική. Πείνα και δυστυχία. Είχαμε μια κουβέρτα δέκα γυναίκες. Οταν, λοιπόν, ζήτησα λίγο παραπάνω ψωμί, μου είπαν "Αντάρτισσα είσαι; Κι εδώ μέσα είσαι αντάρτισσα"; Με παίρνουν αμέσως και με πολλές φασαρίες με κλείνουν στο πειθαρχείο».

«Μετά από καιρό περνάγαμε από μια επιτροπή και κάθε μέρα, δύο - τρεις κάθε φορά τις άφηναν ελεύθερες. Κάποια μέρα, λοιπόν, ήρθε και η δική μου σειρά. Με άφησαν ελεύθερη. Μόλις βγήκα είχα πάρει μια κουβέρτα και κάτι σχισμένα παπούτσια και βάδιζα προς την Ομόνοια. Με βλέπει ένας αξιωματικός που ήταν στη Θεμιστοκλέους και μου λέει: "Σ' αφήσανε μωρή Βουλγάρα;" Του λέω δεν είμαι Βουλγάρα είμαι Ελληνίδα. Με πλακώνει στο ξύλο και με ξαναπάει φυλακή. Διαμαρτυρήθηκα όμως στην Επιτροπή και με άφησαν να φύγω».

Η Σωτηρία Μπέλλου υπερασπίστηκε τις επιλογές της μέχρις εσχάτων, εκτός ορίων και μέτρων, γιατί απεχθανόταν τη μετριότητα. Εκτός «σχημάτων», εκτός «πρέπει» και κοινωνικών συμβιβασμών. Μέσα σε όλες τις εκρηκτικές αντιφάσεις που συνθέτουν το φαινόμενο Μπέλλου, υπάρχει εκείνο που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ και από κανέναν. Η μοναδικότητα της φωνής της, η απαράμιλλη ερμηνευτική της κατάθεση, που την κατατάσσει στον κατάλογο εκείνων που μόχθησαν, θυσίασαν, πρόσφεραν στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού και θα εξουσιάζουν τη μνήμη του λαού και του τόπου μας.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Νέα «επεισόδια» στη στρατιωτική προπαρασκευή και στη συνεργασία με το ΝΑΤΟ

Από παλιότερη «μάζωξη» των ευρωΝΑΤΟικών στο Ταλίν της Εσθονίας, με συμμετοχή αντιπροσωπείας και από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις

Αποκαλυπτικά όσα μεθοδεύονται το Σεπτέμβρη στην Εσθονία, στις Συνόδους των υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών και στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ

Στα «γεμάτα» ξεκινά το Σεπτέμβρη ο προγραμματισμός της ΕΕ, καθώς όλα τα αρμόδια όργανα ανεβάζουν ταχύτητες, προωθώντας παραπέρα τα σχέδια για ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της ΕΕ και τη συνεργασία με το ΝΑΤΟ στην ανάπτυξη δυνάμεων, στην αντιπαράθεση και στον ανταγωνισμό με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, για τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων. Και, στο ίδιο μοτίβο, διεύρυνση της σφαίρας επιρροής, ειδικά προς τα ανατολικά, στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, για τη διείσδυση στις οποίες κλιμακώνεται η σύγκρουση με ρωσικά μονοπώλια.

Σε αυτό το πλαίσιο, στις 6-8 Σεπτέμβρησυνεδριάζουν στο Ταλίν της Εσθονίας, σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες συνόδους, οι υπουργοί Αμυνας και Εξωτερικών της ΕΕ. Σύμφωνα με το πρόγραμμα που κατάρτισε η εσθονική προεδρία στο Συμβούλιο της ΕΕ και δίνοντας ευθύς εξαρχής το στίγμα τους, οι εργασίες ξεκινούν Τετάρτη 6/9 το απόγευμα, με επίσκεψη των δημοσιογράφων στην πόλη Τάπα της Εσθονίας, όπου έχουν τη βάση τους στρατιώτες του ΝΑΤΟ. Μερικοί από τους χιλιάδες που ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός προώθησε τους τελευταίους μήνες στις χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία, στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία.

Θυμίζουμε ότι, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν ατύπως στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, τέλη Μάη στις Βρυξέλλες, το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει:

-- Στην Εσθονία 1.100 στρατιώτες από Βρετανία και Γαλλία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης, Αυτοκινούμενο Πυροβολικό και Μηχανικό.

-- Στη Λετονία 1.138 στρατιώτες από Καναδά, Αλβανία, Ιταλία, Πολωνία, Σλοβενία και Ισπανία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης, Μηχανικό και στοιχεία Χημικού, Βιολογικού και Πυρηνικού Πολέμου.

-- Στη Λιθουανία 1.022 στρατιώτες από Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Νορβηγία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης και drones.

-- Στην Πολωνία 1.270 στρατιώτες από ΗΠΑ, Ρουμανία και Βρετανία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Πυροβολικό και Αντιαεροπορικά Συστήματα.

Πρωτοφανής ανάπτυξη δυνάμεων

Αυτοί οι «Σχηματισμοί Μάχης», όπως ανέλυαν τότε ανώτεροι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ, «δεν είναι παρόμοιοι, αλλά η σύνθεσή τους έγινε με βάση τις γεωμορφολογικές ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες κάθε κράτους όπου αναπτύσσονται. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση είναι ετοιμοπόλεμοι»...

Ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, έδινε το Μάη την εξής εικόνα σε επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο: «Από το 2014 προχωρήσαμε στη μεγαλύτερη ανάπτυξη δυνάμεών μας από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Τριπλασιάσαμε τη σύνθεση της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ σε 40.000 άνδρες. Συγκροτήσαμε 8 στρατηγεία στην Ανατολική Ευρώπη. Στις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία προωθήσαμε 4 πολυεθνικούς Σχηματισμούς Μάχης.

Ενισχύουμε την παρουσία μας στη Μαύρη Θάλασσα με μια πολυεθνική ταξιαρχία που αναπτύσσεται με έδρα τη Ρουμανία, ενισχυμένη ναυτική και εναέρια παρουσία, και το Ηνωμένο Βασίλειο να στέλνει πρόσθετα αεροσκάφη για περιπολίες. Ταυτόχρονα, ενισχύουμε τις δυνατότητές μας στην κυβερνοάμυνα», άλλο ένα πεδίο σφοδρής ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.

Επιπλέον των παραπάνω, ΝΑΤΟ και ΕΕ αυξάνουν και περιοδικά την τέτοια στρατιωτική παρουσία, με διεξαγωγή σύνθετων, μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών ασκήσεων, στη Βαλτική, την Πολωνία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, όπου μεταφέρονται και άλλες χιλιάδες άνδρες και μεγάλος αριθμός οπλικών συστημάτων.

Στις τέτοιες ασκήσεις παίρνει μέρος και η Ελλάδα - είτε με συμμετοχή προσωπικού και μέσων, είτε ως κόμβος διεκπεραίωσής τους προς τη ζώνη των ασκήσεων - εμπλέκοντας βαθύτερα το λαό σε μια επικίνδυνη δίνη ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Οι υπουργοί Αμυνας

Σε αυτό το μοτίβο, την Πέμπτη 7/9, οι υπουργοί Αμυνας θα κληθούν στη Σύνοδό τους να συμμετάσχουν στη «στρατηγικής σημασίας», όπως χαρακτηρίζεται, άσκηση άμυνας στον κυβερνοχώρο «EU CYBRID 2017». Διοργανώνεται από την εσθονική προεδρία σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αμυνας και για πρώτη φορά σε τέτοιου είδους άσκηση μπαίνει στόχος να κληθούν οι ίδιοι οι υπουργοί σε δοκιμασία να πάρουν αποφάσεις, για την αντιμετώπιση των επακόλουθων μιας επίθεσης στον κυβερνοχώρο.

Ο ίδιος ο Εσθονός υπουργός Αμυνας, J. Luik, που έχει και τη βασική ευθύνη διοργάνωσης της άσκησης, έχει δηλώσει σχετικά ότι «δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ χωρών ή οργανισμών στο Διαδίκτυο και όταν πρόκειται να αντιμετωπιστούν οι απειλές στο Διαδίκτυο, πρέπει να περιοριστούν τα εμπόδια στη συνεργασία μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ». Εξ ου και έχει προσκληθεί να παρακολουθήσει την εν λόγω άσκηση στο Ταλίν ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ.

Ακολουθεί κοινό γεύμα εργασίας των υπουργών Αμυνας με τους συναδέλφους τους των Εξωτερικών και με «κύριο πιάτο» την «εφαρμογή του πακέτου Αμυνας» της ΕΕ, όπως κωδικοποιούν όλη την προσπάθειά τους για δέσμευση περισσότερων κονδυλίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αυξημένες διαθεσιμότητες σε μέσα και προσωπικό, ώστε να είναι έτοιμα προς ανάπτυξη ανά πάσα στιγμή, όπου χρειαστεί, για τις ανάγκες των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων, τον καλύτερο συντονισμό των εθνικών πολεμικών βιομηχανιών, ώστε να προχωρήσουν έρευνα και παραγωγή πάνω σε κοινά πρότυπα για οπλικά συστήματα κ.ά.

Οι υπουργοί Εξωτερικών

Στο δικό τους, παράλληλο πρόγραμμα, στη δική τους Σύνοδο, οι υπουργοί Εξωτερικών έχουν την Παρασκευή συνάντηση με εκπροσώπους κυβερνήσεων από τις υποψήφιες προς ένταξη στην ΕΕ χώρες, με θέμα την «πρόληψη και αντιμετώπιση της ριζοσπαστικοποίησης και του βίαιου εξτρεμισμού». Προτάγματα βάσει των οποίων διαπλέκονται όλο και πιο στενά οι έννοιες «Αμυνα» και «εσωτερική Ασφάλεια», με μια σειρά νέα μέτρα καταστολής να προωθούνται τάχιστα στο εσωτερικό των κρατών - μελών, με τις ανάλογες βέβαια αφορμές ή/και τα προσχήματα.

Ακριβώς στο ίδιο φόντο, οι ΥΠΕΞ θα έχουν και «άτυπο γεύμα» με τους συναδέλφους τους, υπουργούς Εξωτερικών από τις χώρες της λεγόμενης Ανατολικής Γειτονίας (πρ. Σοβιετικές Δημοκρατίες) και αντικείμενο την «Ενίσχυση της ανθεκτικότητας στη γειτονιά μας, ιδίως της διάστασης της ασφάλειας».

Η Διακοινοβουλευτική Σύνοδος

Δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι στο περιθώριο των Συνόδων, οι ευρωενωσιακοί αξιωματούχοι έχουν κανονίσει να γίνει στο Ταλίν, ίδιες μέρες (7-9/9), Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ).

Πρόκειται, βασικά, για κοινή συνεδρίαση των επιτροπών που ασχολούνται με θέματα εξωτερικής πολιτικής και «πολιτικής ασφάλειας» στα κοινοβούλια των κρατών - μελών, με στόχους - όπως γράφεται στα σχετικά κείμενα της εσθονικής προεδρίας - την «ενίσχυση της ασφάλειας», τη «διαφύλαξη της ειρήνης», την «προώθηση της διεθνούς συνεργασίας» και την «προώθηση της δημοκρατίας».

Στα διαδικαστικά, στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη, τα κοινοβούλια των κρατών - μελών της ΕΕ εκπροσωπούνται από αντιπροσωπεία αποτελούμενη από έξι μέλη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκπροσωπείται από μέχρι 16 μέλη. Τα εθνικά κοινοβούλια υποψήφιων χωρών της ΕΕ και χωρών - μελών του ΝΑΤΟ που δεν είναι μέλη της ΕΕ, μπορούν να συμμετάσχουν ως παρατηρητές, με αντιπροσωπεία τεσσάρων μελών.

Στη Διακοινοβουλευτική θα μετάσχει και η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, η οποία θα προεδρεύσει και των Συνόδων των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας.

Η Διάσκεψη ξεκινά με ένα «briefing» στους επικεφαλής των αντιπροσωπειών πάνω στις «προκλήσεις της περιφερειακής ασφάλειας». Παραπέρα, η ατζέντα της Διακοινοβουλευτικής χωρίζεται σε πέντε βασικές θεματικές συνεδριάσεις, ενδεικτικές των στοχεύσεών τους:

-- «Γιατί η Ευρώπη έχει σημασία; Η Ευρώπη σε παγκόσμιο επίπεδο», με βασικό αντικείμενο τον ενισχυμένο ρόλο που θέλουν να παίξουν, και με στρατιωτικά μέσα, τα ευρωενωσιακά κεφάλαια στους κλιμακούμενους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

-- «Ενισχύοντας την ενότητα των δυτικών και των διατλαντικών σχέσεων», των σχέσεων ΕΕ - ΝΑΤΟ δηλαδή.

-- «Ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις προτεραιότητες της ΕΕ στον τομέα της ΚΕΠΠΑ και της ΚΠΑΑ».

-- «Η κατάσταση πέρα από τα σύνορα της ΕΕ», με έμφαση στη νότια και την ανατολική γειτονία της ΕΕ.

-- «Τρόποι ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας».

-- «Πρακτικές πτυχές του υβριδικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της σφαίρας του κυβερνοχώρου και της στρατηγικής επικοινωνίας». Ο υβριδικός, ένα νέο, σύγχρονο, σύνθετο και εξελιγμένο πεδίο πολεμικής αντιπαράθεσης, που περιλαμβάνει συμβατικές μορφές πολέμου, τον ανορθόδοξο, τον κυβερνοπόλεμο, την προπαγάνδα και τον ψυχολογικό πόλεμο κ.ά.

Επίσης, στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται και τρία σεμινάρια, υπό τον λογοτεχνίζοντα αλλά περιγραφικό των στόχων τους τίτλο «Περπατώντας κατά μήκος των συνόρων της ΕΕ». Το πρώτο εστιάζει στην κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια, όπου συγκρούονται ισχυρά καπιταλιστικά κράτη για τη διείσδυση και τον έλεγχο διαύλων Διαμετακόμισης και Ενέργειας. Το δεύτερο εστιάζει στην «Ανατολική Εταιρική Σχέση», τις σχέσεις δηλαδή με τις πρ. Σοβιετικές Δημοκρατίες. Και το τρίτο στη Ρωσία...

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News