ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Συζήτηση για το μέλλον της Χαλυβουργίας στις χώρες της ΕΕ πραγματοποιήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο. Σε δελτίο Τύπου της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, αναφέρεται: «Ο κλάδος της χαλυβουργίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την επιδιωκόμενη ανάκαμψη των ευρωενωσιακών μονοπωλίων από την καπιταλιστική κρίση.

Γι' αυτό η σχετική έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου εκφράζει την ανησυχία των ομίλων για τα μερίδια κερδοφορίας τους στην παγκόσμια αγορά έναντι των ανταγωνιστών τους, κύρια των ΗΠΑ και της Κίνας.

Η εν λόγω έκθεση ζητά ακόμα περισσότερα προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο. Βασική επιδίωξη των επιχειρηματικών ομίλων, που "φωνή" κι εργαλείο τους αποτελεί και το Ευρωκοινοβούλιο, είναι να μειώσουν κι άλλο την τιμή της εργατικής δύναμης, να εξασφαλίσουν νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές, πάμφθηνη ενέργεια, επιβάλλοντας προδιαγραφές εντός ΕΕ που θα αποκλείουν τους ανταγωνιστές τους και εξαγωγές με τους δικούς τους όρους.

Αυτοί οι στόχοι του κεφαλαίου είναι ξένοι και σε βάρος των εργατών της χαλυβουργίας και στο βωμό της επίτευξής τους ήδη αντιμετωπίζουν απολύσεις, απληρωσιά, περικοπές μισθών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Τα εργοστάσια και στην Ελλάδα και αλλού τα κλείνουν οι απαιτήσεις των βιομηχάνων, το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους που υπηρετεί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Όπως έδειξε η πείρα από την 9μηνη μεγαλειώδη απεργία στην «Ελληνική Χαλυβουργία», οι εργάτες μπορούν να απαντήσουν με βάση τα δικά τους συμφέροντα, απορρίπτοντας τα συνθήματα υποταγής να γίνουν οι ίδιοι ουρά διεκδικήσεων των βιομηχάνων για φτηνό ρεύμα και νέα προνόμια. Με οδηγό την αδιαλλαξία τους στην εργοδοσία και τα σχέδιά της, στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, μπορούν να χαράξουν δρόμο σε ταξική κατεύθυνση ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις του και την ΕΕ, για ανάκτηση των απωλειών, για να γίνουν οι ίδιοι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν, με εξουσία και οικονομία που κριτήριό της θα είναι οι λαϊκές ανάγκες κι όχι το καπιταλιστικό κέρδος».

Ήδη από το 2012, όταν στο πλαίσιο των εντεινόμενων διεργασιών αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού και της ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση έβγαινε στο προσκήνιο το ενδεχόμενο μιας «κυβέρνησης της αριστεράς». Το ΚΚΕ εξηγούσε ότι κάθε κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ανεξάρτητα από προθέσεις, θα είναι όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου. Δεν μπορεί να μεταλλαχθεί στο αντίθετό της, δηλαδή σε μια κυβέρνηση - όργανο των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Σε αυτό το πλαίσιο, το ΚΚΕ απαντούσε και σε όσους εργαζόμενους το καλούσαν καλοπροαίρετα, ως μια δύναμη που την εμπιστεύονται, να «μπει» σε μια τέτοια «κυβέρνηση της Αριστεράς» με τον ΣΥΡΙΖΑ ή, τουλάχιστον, να την ανεχτεί σε 5 - 10 ζητήματα για την ανάκτηση ορισμένων απωλειών του λαού: Το ΚΚΕ εξηγούσε ότι μπαίνοντας σε μια κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος, όχι μόνο δε θα εγγυόταν καμία ανακούφιση του λαού, καμία ανάκτηση εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά θα ακυρωνόταν ως Κομμουνιστικό Κόμμα, ως κόμμα που παλεύει στην πρώτη γραμμή για τα συμφέροντα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Θα γινόμασταν το «ριζοσπαστικό δεκανίκι» σε μια κυβέρνηση που, αντικειμενικά, υπακούοντας στους σιδερένιους οικονομικούς νόμους του καπιταλισμού, θα συνέχιζε την αντιλαϊκή πολιτική για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Το 7μηνο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε περίτρανα ότι το ΚΚΕ είπε την αλήθεια στο λαό: Ποτέ και πουθενά δεν επιβεβαιώθηκαν και ούτε πρόκειται να επιβεβαιωθούν τα παμπάλαια οπορτουνιστικά και αναθεωρητικά ιδεολογήματα και οι αυταπάτες για τη δυνατότητα μέσα από αριστερές κυβερνήσεις ο καπιταλισμός και η εξουσία του κεφαλαίου να τεθούν στην υπηρεσία του λαού.

Η «κυβέρνηση της αριστεράς» στην Ελλάδα, όπως και οι πρόγονοί της σε όλο τον κόσμο -από τις κυβερνήσεις της «αλλαγής» και της «κεντροαριστεράς», μέχρι τις κυβερνήσεις ακόμα και με τη συμμετοχή Κομμουνιστικών Κομμάτων- όχι μόνο δεν ανακούφισε το λαό και δεν αναπλήρωσε τις τεράστιες απώλειές του στα χρόνια της κρίσης, όχι μόνο δεν κινήθηκε σε κατεύθυνση κάλυψης των σύγχρονων αναγκών του, αλλά, αντίθετα, πρόσθεσε ένα νέο βάρβαρο μνημόνιο στην πλάτη του, για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Η πείρα του 7μήνου επιβεβαιώνει ότι η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ -σύσσωμου του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και με αυτούς που τώρα πήγαν στη ΛΑΕ- δεν αποτέλεσε καμία «ρωγμή» στο σύστημα, ίσα ίσα ήταν η συνέχεια των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων, το αναγκαίο για το σύστημα εργαλείο για την προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, εκεί μάλιστα που «κώλωναν» τα κλασικά αστικά κόμματα:

-- Πρώτα πρώτα, η «κυβέρνηση της αριστεράς» στηρίχτηκε στην ανάδειξή της από σημαντικά τμήματα του κεφαλαίου, με την προσδοκία ότι αυτή θα μπορέσει καλύτερα να διαπραγματευτεί μια χαλάρωση της περιοριστικής οικονομικής πολιτικής, που θα έδινε μεγαλύτερα περιθώρια κρατικής στήριξης των εγχώριων ομίλων, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την κοινωνική συναίνεση.

-- Ήδη, πριν αναλάβουν την αστική διακυβέρνηση, ο Αλ. Τσίπρας και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έδιναν διαβεβαιώσεις για τη «συνέχεια του κράτους», για το σεβασμό τους στις στρατηγικές επιλογές του εγχώριου κεφαλαίου για συμμετοχή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και στις δεσμεύσεις που προκύπτουν από αυτήν.

-- Στο πλαίσιο της «συνέχειας του κράτους», σε όλο το 7μηνο, που κατέληξε στο νέο μνημόνιο, η «κυβέρνηση της αριστεράς» απέδειξε ότι αποτελεί όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου: Έβαλε χέρι στα αποθεματικά και διαθέσιμα Ταμείων και δημόσιων οργανισμών για να πληρώνει τα δάνεια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, έδωσε φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις σε επιχειρηματικούς ομίλους, διέγραψε χρέη που προέρχονται ακόμα και από λαθρεμπόριο, απέρριψε κάθε πρόταση νόμου ή τροπολογία του ΚΚΕ για την ανακούφιση του λαού, έστησε «κοινωνικούς διαλόγους» για να «θάψει» μαζί με την εργοδοσία κάθε σκέψη για ανάκτηση απωλειών, άφησε έρμαια τους εργαζόμενους στις επιθέσεις του κεφαλαίου, με απολύσεις, μειώσεις μισθών την περίοδο των κεφαλαιακών ελέγχων κά.

-- Εξίσου χαρακτηριστικό είναι ότι και σήμερα, μετά την υπογραφή του νέου βάρβαρου μνημονίου, πυκνώνουν οι δηλώσεις αστικών επιτελείων εντός και εκτός Ελλάδας ότι μια κυβέρνηση με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη κατάλληλη να περάσει τις νέες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, διασφαλίζοντας τις μικρότερες δυνατές εργατικές - λαϊκές αντιδράσεις...

Μπροστά στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, την ώρα που ο μεν ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ξαναλανσάρει τα φούμαρα περί «κυβέρνησης - οχυρού μάχης για να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα και την προοπτική (...) ενάντια στα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα» και η δε ΛΑΕ επιχειρεί να αναστηλώσει την αυταπάτη ότι μπορεί μια κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου να γίνει εφαλτήριο για ριζοσπαστικές αλλαγές. Η ξεκάθαρη στάση του ΚΚΕ κόντρα σε κάθε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης πρέπει να γίνει κριτήριο ψήφου για τους εργαζόμενους και το λαό.

Με αφορμή και τις πρόσφατες εξελίξεις και την πείρα, μπροστά και σε μια σειρά από κάλπικα διλήμματα που βάζουν τα κόμματα της αστικής διαχείρισης, τα λαϊκά στρώματα της χώρας και μπορούν και πρέπει να κατασταλάξουν στα δικά τους πολύτιμα συμπεράσματα.

Το ίδιο το ερώτημα, είτε αυτό διατυπώνεται καλοπροαίρετα είτε όχι, ξεκομμένο από τη σημερινή πραγματικότητα και την εξέλιξή της, έρχεται να συσκοτίσει τα πράγματα και να αποπροσανατολίσει, να βάλει το «κάρο μπροστά από το άλογο», να στριμώξει το λαό σε «επιλογές» από το κακό στο χειρότερο, ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη των μονοπωλίων.

Την ίδια ώρα, σκόπιμα, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης καλλιεργούν τέτοιου είδους «διλήμματα». Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, απαντά ότι δεν είχε και άλλη επιλογή, παρά να υπογράψει το μνημόνιο, αφού σε άλλη περίπτωση, το ενδεχόμενο του grexit θα έφερνε τα ακόμη χειρότερα. Στην ίδια ρότα και βέβαια σε στρατηγική σύμπλευση με την κυρίαρχη επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου, ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ και άλλοι διαχειριστές ισχυρίζονται ότι «αναγκαστικά» ψήφισαν το τρίτο και μάλιστα, κατά την κοινή ομολογία τους, ακόμη χειρότερο μνημόνιο, αφού μόνο έτσι θα μπορούσε να διασφαλιστεί η «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» και η παραμονή της στην Ευρωζώνη.

Πρόκειται για την πολιτική που οδηγεί το λαό σε ολοένα και βαθύτερα αδιέξοδα. Η «έξοδος από το μνημόνιο» έχει ως όρο και προϋπόθεση την πλήρη εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο ΣΕΒ. Σε αυτό το πλαίσιο, ο αντιλαϊκός κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει, ενώ και ο πυρήνας των μέτρων θα συνεχίσει να στοιχειώνει την καθημερινότητα του λαού την κάθε «επόμενη μέρα», είτε με μνημόνια είτε χωρίς αυτά. Οι θυσίες που ζητούνται και θα συνεχίζουν να ζητούνται από τους εργαζόμενους και δεν πρόκειται να σταματήσουν είτε με ευρώ είτε με εθνικό νόμισμα, προκύπτουν από την αναγκαιότητα στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Ενώ, βεβαίως, η ίδια η ανάκαμψη δεν πρόκειται να συνδυαστεί, όπως έχει αποδείξει και η διεθνής πείρα, με ανάκτηση δικαιωμάτων, με κάλυψη των εργατικών - λαϊκών αναγκών. Αλλωστε, οι ίδιοι προβλέπουν, για παράδειγμα, υψηλή ανεργία, ακόμα και με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Παράλληλα, η λογική του «μικρότερου κακού» έφερε το λαό στις Συμπληγάδες και των τριών μνημονίων. Ας θυμηθούμε ανάλογα διλήμματα που κυριάρχησαν σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και μετά από αυτές, όπως για παράδειγμα γύρω από τον υποτιθέμενο «κίνδυνο της ακυβερνησίας», που βέβαια ουδέποτε επιβεβαιώθηκε στην πράξη, την ανάγκη για τις εκταμιεύσεις των δόσεων από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, με αντίτιμο την εφαρμογή των κάθε φορά προαπαιτούμενων αντιλαϊκών μέτρων και άλλα αντίστοιχα. Αντίστοιχα διλήμματα επανέφερε και ο Α. Τσίπρας, δικαιολογώντας την ψήφιση του 3ου μνημονίου, λέγοντας ότι έτσι απέτρεψε τη χρεοκοπία των τραπεζών, όχι όμως τη χρεοκοπία του λαού, η οποία θα συνεχίζεται είτε έτσι είτε αλλιώς...

Την ίδια ώρα, από τη σκοπιά του κεφαλαίου, τα μνημόνια αποδείχνονται η «σανίδα σωτηρίας», στην προσπάθεια εξόδου τους από την καπιταλιστική κρίση, για την επάνοδο στη φάση ανάκαμψης των επιχειρηματικών κερδών και των κερδοφόρων επενδύσεων. Αποκαλυπτική σε αυτή την κατεύθυνση είναι η τοποθέτηση του ΣΕΒ, ενόψει των εκλογών της Κυριακής. Οι Ελληνες βιομήχανοι με ξεκάθαρο τρόπο τονίζουν: «Υπάρχουν νεφελώδεις διακηρύξεις περί του μνημονίου ως αναγκαίου κακού (...). Επιδιώκεται με κάποιο μαγικό τρόπο το μνημόνιο να εξουδετερωθεί, να καθυστερήσει η εφαρμογή του και να "ξεδοντιαστούν" όλα τα μέτρα που θίγουν προνομιούχες ομάδες της ελληνικής κοινωνίας».

Σήμερα πλέον είναι καθαρό το γεγονός ότι στο πλαίσιο της πολιτικής που υπηρετεί το κεφάλαιο, δεν μπορεί να υπάρξει «φιλολαϊκή» διέξοδος, ενώ και η όποια «αλλαγή» σε κάποια από τα μέτρα του μνημονίου σηματοδοτεί την εφαρμογή άλλων ισοδύναμων αντιλαϊκών μέτρων, με αντίστοιχο δημοσιονομικό όφελος στους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Η σημερινή πραγματικότητα, για μια ακόμη φορά, έρχεται να επιβεβαιώσει το Κόμμα μας. Η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα της χώρας και μπορούν και πρέπει να βγάλουν από την κάλπη ισχυρό το ΚΚΕ, για δυνατή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην εξουσία του κεφαλαίου, την κυβέρνησή του, τα κόμματά του και την ΕΕ, στο δρόμο της ανατροπής τους, για την εργατική - λαϊκή εξουσία.

Όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει από τις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, είτε με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με κορμό τη ΝΔ, την επομένη θα υλοποιήσει όλες τις δεσμεύσεις που απορρέουν από το 1ο, το 2ο και το 3ο μνημόνιο. Το τρίτο μνημόνιο που ψηφίστηκε το 15Αύγουστο από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, είναι κυριολεκτικά το επόμενο πρόγραμμα διακυβέρνησης. Και αυτό το αντιλαϊκό - αντεργατικό πρόγραμμα είναι το «ευαγγέλιο», ο οδικός τους χάρτης.

Μάλιστα, ο κατάλογος των αντιλαϊκών μέτρων που θα εφαρμοστούν άμεσα, είναι μακρύς.

Συγκεκριμένα:

-- Επιβολή και είσπραξη της 1ης δόσης του ΕΝΦΙΑ από τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά.

-- Σταδιακή αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος από το 55% στο 100% για αυτοαπασχολούμενους, μικρές επιχειρήσεις και για εργαζόμενους με μπλοκάκι.

-- «Κούρεμα» 50% του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης.

-- Αύξηση του φόρου που έχουν ονομάσει «εισφορά αλληλεγγύης» για μισθωτούς, ο οποίος ενσωματώνεται μόνιμα πλέον στο φόρο εισοδήματος.

-- Εναρξη εφαρμογής των αντιασφαλιστικών νόμων που προβλέπονται στο 1ο και 2ο μνημόνιο.

-- Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ από αρχές 2016.

-- Νέο Ασφαλιστικό από τον Οκτώβρη, με αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, παραπέρα μειώσεις συντάξεων μέσω της διασύνδεσης εισφορών - παροχών, μείωση της κρατικής επιχορήγησης προς τα Ταμεία.

-- Περικοπές ύψους 2,25 δισ. ευρώ στις κρατικές δαπάνες για τις συντάξεις του 2015 - 2016.

-- Κατάργηση της εξάμηνης μετενέργειας για τις Συλλογικές Συμβάσεις.

-- Από 1/10/2015, κατάργηση του μειωμένου ειδικού φόρου στο αγροτικό πετρέλαιο και αύξηση από 66 ευρώ στα 200 ευρώ ανά χιλιόλιτρο.

-- Αύξηση του φόρου εισοδήματος των αγροτών από 13% στο 20% για τα εισοδήματα του 2016.

-- Μείωση του ακατάσχετου ορίου μισθών, συντάξεων και ασφαλιστικών βοηθημάτων, από τα 1.500 ευρώ στα 1.000 ευρώ για οφειλές στο Δημόσιο.

Αυτά και άλλα πολλά μέτρα, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και ΑΝΕΛ έχουν δεσμευτεί προεκλογικά με τα προγράμματά τους, ότι θα τα υλοποιήσουν μέχρι κεραίας. Όμως, οι δεσμεύσεις της όποιας επόμενης κυβέρνησης δε σταματούν μόνο στην υλοποίηση των παραπάνω μέτρων. Όσα αντιλαϊκά έχουν προδιαγράψει για το λαό, έχουν βάθος δεκαετιών.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι σαφές ότι έχουν διαφορές ως κόμματα, όπως διαφορές έχουν και τα υπόλοιπα κόμματα που μπορεί να συμμετέχουν σε μια αστική κυβέρνηση συνεργασίας. Διαφορές όχι μόνο ιστορικές και ιδεολογικές, αλλά και τέτοιες που αφορούν το ζήτημα της αστικής διαχείρισης. Όμως, τέτοιες διαφορές που υπάρχουν και σε τμήματα του κεφαλαίου και εντός της ΕΕ επιδρούν και στις θέσεις των αστικών πολιτικών κομμάτων. Ωστόσο, ο στρατηγικός τους στόχος και προσανατολισμός είναι ίδιος, δηλαδή η προσήλωση στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ και η αποδοχή της στρατηγικής της, που είναι η βασική αιτία για την επιβολή αντιλαϊκών μέτρων, ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας και να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα και η ανάκαμψη των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τις όποιες διαφορές εμφανίζονται να υπάρχουν και υπάρχουν, με όποιον κι αν συνεργαστούν μετεκλογικά και συγκροτήσουν κυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ επιφυλάσσουν για το λαό κοινή μοίρα. Μια μοίρα που οδηγεί στη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, την έκπτωση από τις ανάγκες τους. Και σε αυτό το ενδεχόμενο οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να πουν «όχι». Και να δυναμώσουν το ΚΚΕ, που εγγυάται τον αγώνα και την πάλη ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τη στρατηγική της ΕΕ, τα μνημόνια... Για ν' ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής, με το λαό στην εξουσία και κυρίαρχο του πλούτου που παράγει.

Γιατί μόνο το ΚΚΕ δεν μιλά για «αντισταθμιστικά μέτρα» και «αναδιανομή», αλλά για ανάκτηση των απωλειών του λαού και πάλη για ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του. Μόνο το ΚΚΕ δεν προσπαθεί να κοροϊδέψει το λαό και παλεύει, όχι για κάποια ψίχουλα, αλλά για να μπορούν οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους να ζήσουν καλύπτοντας όλες τους τις ανάγκες, χωρίς να κάνουν εκπτώσεις σε βασικά και απαραίτητα πράγματα. Γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια ο λαός είχε βαριές απώλειες εξαιτίας της διαχείρισης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, της υλοποίησης της στρατηγικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της εφαρμογής των μνημονίων.

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα ακούνε διαρκώς από εκείνους που διεκδικούν την πρώτη ή κάποια άλλη θέση στην επόμενη κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, ότι μετά τις εκλογές θα πάρουν «αντισταθμιστικά μέτρα» και «μέτρα αναδιανομής». Αυτές οι νέες ψεύτικες υποσχέσεις αφορούν υποτίθεται τα μέτρα εκείνα που θα παρθούν για να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις από τα όσα προβλέπει το τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και Ποτάμι πριν από ένα μήνα αλλά και όσα προβλέπουν τα προηγούμενα δύο μνημόνια που είχαν ψηφιστεί από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. και ΔΗΜΑΡ. Είναι ένα άθλιο κόλπο για να παγιδεύσουν τις εργατικές οικογένειες, τους συνταξιούχους, τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους νέους. Αφού τσάκισαν το λαό προσπαθούν τώρα να χρυσώσουν το χάπι της βάρβαρης πολιτικής τους.

Μία εργατική - λαϊκή οικογένεια που έχει χάσει πάνω από το 60% του εισοδήματός της ή εκείνος που έχασε τη δουλειά του, το μαγαζί του, το χωράφι του, δεν είναι δυνατόν εν έτει 2015 να αρκείται να ζει με τα ψίχουλα της λεγόμενης «ανθρωπιστικής βοήθειας» και των «αντισταθμιστικών μέτρων» - απάτη, που τάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και την ίδια στιγμή μάλιστα να πλουτίζουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, πάνω στα συντρίμμια της λαϊκής οικογένειας.

Αλήθεια, τι έχει ανάγκη σήμερα ο λαός;

-- Να περιμένει αν θα του «κάτσει» ένα πενιχρό επίδομα ενοικίου στη λοταρία της λεγόμενης πολιτικής που αντιμετωπίζει την «ανθρωπιστική κρίση» ή να έχει τη δική του στέγη για να ζήσει ο ίδιος και να μεγαλώσει τα παιδιά του με ασφάλεια; Και μάλιστα την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι όμιλοι έχουν στην ιδιοκτησία τους εκατομμύρια ιδιοκτησίες που πουλάνε και αγοράζουν.

-- Να περιμένει να είναι τυχερός και να εγκρίνουν οι υπηρεσίες την επανασύνδεση του ρεύματος και να συνεχίσει να ζει με την απειλή της διακοπής ή δωρεάν ρεύμα για να ζει στο φως, για να καλύπτει τις ανάγκες της ζεστασιάς το χειμώνα, της αναγκαίας θεραπείας εάν είναι άρρωστος; Και μάλιστα την ίδια στιγμή που οι πολυεθνικές, που έχουν στην ιδιοκτησία τους την Ενέργεια, κάνουν πάρτι κερδών.

-- Να περιμένει να γίνουν οι δόσεις 100 ή 150 για να ξεπληρώσει χρέη που του επιβάλλουν διαρκώς όσοι ψήφισαν μνημόνια και όσοι θεωρούν «πατριωτικό καθήκον» την πληρωμή των φόρων, του ΕΝΦΙΑ, της εισφοράς αλληλεγγύης, της περαίωσης, της προκαταβολής του 100% του φόρου ή να απαλλαγεί εντελώς από αυτά τα χρέη και να μην πληρώνει για να βγαίνουν κερδισμένοι οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι τράπεζες;

-- Να περιμένει μια ζωή στην ουρά για ένα πιάτο φαΐ που του προσφέρουν οι ίδιοι που του το στέρησαν ή να πει μια και καλή «αντίο» στην ανεργία, να έχει δουλειά και να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια;

-- Να παρακαλά να μην αρρωστήσει γιατί μπορεί να μην έχει όχι μόνο το 5ευρω εισόδου στο νοσοκομείο, αλλά ούτε ένα ευρώ για φάρμακα, εξετάσεις, επίσκεψη σε γιατρό, θεραπεία, ιατρικό υλικό ή να απολαμβάνει δημόσια δωρεά Υγεία με αιχμή την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας;

Όλες αυτές οι ζωτικές ανάγκες δεν μπορούν να καλυφθούν ούτε με «αντισταθμιστικά μέτρα» ούτε με «αναδιανομή». Γι' αυτές τις ανάγκες και άλλες τόσες, μπορεί ο λαός να παλέψει σήμερα, για να ανακόψει την επίθεση σε βάρος του αλλά και για να περάσει ο ίδιος στην αντεπίθεση, σε έναν αγώνα με στόχο την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Αγώνας που πρέπει να κατευθυνθεί στην ανατροπή της σαπίλας και της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, με το λαό στην εξουσία. Αυτή είναι η πρόταση του ΚΚΕ.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι θα ωφελήσει η ενίσχυση του ΚΚΕ το λαό αφού δε συνεργάζεται με κανέναν, ούτε για κυβέρνηση ούτε για αντιπολίτευση;

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που παλεύει για τη συμμαχία που έχουν ανάγκη ο λαός, οι εργαζόμενοι. Παλεύει για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στους εργαζόμενους, στους μισθωτούς και τα υπόλοιπα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τους αυτοαπασχολούμενους, μικρούς επαγγελματοβιοτέχνες, τους μικρούς αγρότες, τους νέους και τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας.

Αυτή η Λαϊκή Συμμαχία βασίζεται στην επίτευξη ενότητας δράσης ανάμεσα σε αυτά τα στρώματα, μέσα από τις μαζικές τους οργανώσεις στον τόπο δουλειάς και τη λαϊκή γειτονιά, στο χωράφι, στο σωματείο, στην ομοσπονδία, στη Γενική Συνέλευση, στις Επιτροπές Αγώνα. Γι' αυτήν την ενότητα παλεύει το ΚΚΕ.

Η συμμαχία αυτή απευθύνεται σε όλους με κοινωνικο-ταξικά κριτήρια και όχι με κριτήρια που χρησιμοποιούν οι άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, π.χ. δεξιοί - αντιδεξιοί, μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί κ.λπ. Πρόκειται για συμμαχία με μαζικά χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με τις συνηθισμένες μορφές της συμφωνίας πολιτικών κομμάτων και παραγόντων από τα πάνω, που υποκαθιστούν το ίδιο το κίνημα και τσακώνονται για την κατανομή των εδρών και των υπουργικών καρεκλών.

Πρόκειται για μια συμμαχία που θα δρα σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, θα βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο του λαού, το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την εξουσία τους.

Η Λαϊκή Συμμαχία θα παλεύει με κατεύθυνση την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, όλων των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό, τον εργατικό - κοινωνικό έλεγχο. Με κατεύθυνση την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από κάθε μορφής σχέση με ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η συνολική πάλη της κατευθύνεται στο στόχο της λαϊκής εξουσίας.

Σ' αυτή τη συμμαχία δεν θα μετέχουν κόμματα. Στην πορεία της πολιτικής πάλης είναι ενδεχόμενο να εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν θέσεις μικροαστικών στρωμάτων, συμφωνούν όμως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στον αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα του κοινωνικοπολιτικού αγώνα, στην αναγκαιότητα να κατευθύνεται αυτός προς την εργατική - λαϊκή εξουσία. Το ΚΚΕ, διατηρώντας την αυτοτέλειά του, θα επιδιώξει την κοινή δράση με αυτές τις δυνάμεις, τη στήριξη της Λαϊκής Συμμαχίας. Η συνεργασία εκφράζεται με τη συμπόρευση των μελών και οπαδών τους στις γραμμές των μαζικών οργανώσεων που συγκροτούν τη Συμμαχία ή στα όργανά της μέσω των εκλεγμένων μελών τους. Η συνεργασία αυτή δε διαμορφώνεται σε ενιαίο όργανο Συμμαχίας με κόμματα - συστατικά μέλη, με συγκροτημένη οργανωτική μορφή και δομές.

Η Λαϊκή Συμμαχία, ως συμμαχία των ριζοσπαστικών πολιτικοποιημένων τμημάτων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και του συνδικαλιστικού κινήματος των συμμάχων του, των οργανώσεων της νεολαίας και των γυναικών, ως συμμαχία που δρα στις γραμμές του κινήματος, με στόχο να προσελκύσει την ευρύτερη συσπείρωση νέων μαζών, δεν παίρνει μέρος στις εθνικές και τοπικές εκλογές, στις ευρωεκλογές, σε δημοψηφίσματα.

Η υπόθεση της Λαϊκής Συμμαχίας προωθείται από τα τώρα μέσα από το συντονισμό, την κοινή δράση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, για τη διεκδίκηση ανάκτησης απωλειών, τη διεκδίκηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Στην πορεία θα αναπτύσσεται, θα μαζικοποιείται, θα βαθαίνει ο προσανατολισμός της.

Αυτή η συμμαχία θα συμβάλει ώστε ο λαός να αποκτήσει τη δύναμη, την αποφασιστικότητα και θέληση ώστε να έρθει σε ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους, να πάρει ο ίδιος την εξουσία. Θα συμβάλει στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ του λαού, των εργαζομένων.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένη πολιτική συμμαχιών πολύ ουσιαστική και αναγκαία για το λαό, που όμως δε χωράει στο πλαίσιο των διαφόρων εκδοχών αστικής διαχείρισης, στις διάφορες εκδοχές αστικών κυβερνήσεων. Αυτή είναι η διαφορά.

Η αναγκαιότητα ενδυνάμωσης του ΚΚΕ και στην κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη συνδέεται με την προώθηση αυτής της πολιτικής συμμαχιών, με την προσπάθεια συγκρότησης της Λαϊκής Συμμαχίας.

Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μοναδική ψήφος που γνήσια και αυθεντικά μπορεί να εκφράσει τη ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, που ιδιαίτερα τώρα, με την όξυνση του προσφυγικού - μεταναστευτικού ζητήματος, βλέπουμε άλλη μια αποκρουστική πλευρά της.

Η συνάντηση των εργαζομένων, των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, των νέων και των γυναικών από τα λαϊκά στρώματα και στην κάλπη και βέβαια στους αγώνες στους χώρους δουλειάς και τις λαϊκές γειτονιές, συμβάλλει στο άνοιγμα του δρόμου ώστε η χώρα και ο λαός να αποδεσμευτούν από τα δεσμά του καπιταλισμού και τις δεσμεύσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που τους μπλέκουν σε περιπέτειες για δεκαετίες τώρα.

Γιατί, αντίθετα από ό,τι προβάλλουν τα αστικά επιτελεία, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και όσοι πουλάνε «φούμαρα» ότι θα εξανθρωπίσουν τον καπιταλισμό, η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ έγινε για τα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας ως συνειδητή επιλογή της, άλλα έμπλεξε το λαό σε βάσανα, απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων, γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, διεκδικήσεις από την Τουρκία - υποτίθεται σύμμαχου στο ΝΑΤΟ - μετατροπή της χώρας σε θύτη άλλων λαών, με χρησιμοποίηση βάσεων, στρατιωτών, στις πολλές επεμβάσεις των τελευταίων χρόνων (βλέπε ενδεικτικά Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Σομαλία).

Επιπλέον, οι διάφορες δήθεν ειρηνευτικές αποστολές, στις οποίες συμμετέχουν ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, πλοία και αεροσκάφη, είτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ είτε του ευρωστρατού, στερούν σημαντικά κονδύλια από τομείς που έχει ανάγκη ο λαός μας. Για να μη μιλήσουμε για τα άχρηστα εξοπλιστικά προγράμματα (πρόσφατα παραδείγματα τα υποβρύχια που γέρνουν ή το μισό δισ. ευρώ για τα αμερικάνικα σάπια αεροπλάνα κ.ο.κ).

Επίσης, η ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία, δηλαδή η αντιπαράθεση ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ με την καπιταλιστική Ρωσία, οι κυρώσεις και οι αντικυρώσεις είχαν επιπτώσεις στους Ελληνες αγρότες και τα προϊόντα τους.

Με την πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ, την εργατική - λαϊκή εξουσία που αποδεσμεύει τη χώρα από κάθε λυκοσυμμαχία, κοινωνικοποιεί τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, διαγράφει το χρέος, μπορούμε να ξεμπερδεύουμε με όλα τα ζητήματα που αναφέραμε παραπάνω.

Ετσι, η νέα εξουσία μπορεί να δώσει βάρος στη βελτίωση της ζωής του λαού σε όλους τους τομείς και ταυτόχρονα ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός να περιφρουρεί αυτή την εξουσία και την ίδια την ακεραιότητα και κυριαρχία της χώρας, να οργανώνει την πραγματική άμυνά της.

Βεβαίως, η αστική τάξη και όσοι εξυπηρετούν τα συμφέροντά της, θέλουν ο λαός να ζει σε μονόδρομους, φοβισμένος και υποταγμένος. Αυτοί, λοιπόν, κραδαίνουν ότι σε «εποχές αστάθειας δεν μπορούμε να μην έχουμε συμμαχίες με τους ισχυρούς» ή σε άλλη εκδοχή «θα μας φάνε λάχανο». Ομως, αυτό που τελικά δείχνει η ζωή, είναι ότι μόνο η αποδέσμευση που προτείνει το ΚΚΕ, μπορεί να ξεμπλέξει τη χώρα από το «κουβάρι» των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων.

Ο λαός μας μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στη δύναμή του, όπως δείχνουν οι λαμπρές σελίδες της ιστορίας του και ιδιαίτερα της πιο πρόσφατης, που είναι ανεξίτηλη η σφραγίδα των κομμουνιστών. Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, παρά το πισωγύρισμα που έφεραν στο συσχετισμό δύναμης οι αντεπαναστατικές ανατροπές του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Η λαϊκή σκέψη δεν πρέπει να θεωρεί τα πράγματα στατικά. Η άνοδος της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, η συγκρότηση μιας αποφασισμένης λαϊκής συμμαχίας που έρχεται σε ρήξη με τον καπιταλισμό και τα μονοπώλια, μπορούν να πυροδοτήσουν ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στις γειτονικές και άλλες χώρες, όπου επίσης υπάρχουν διαθέσεις για το σπάσιμο των καπιταλιστικών δεσμών.

Ταυτόχρονα, η εργατική - λαϊκή εξουσία έξω από τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών θα μπορεί να αξιοποιεί και να πετυχαίνει συνεργασίες αμοιβαίας συνεργασίας σε κάθε τομέα, με διάφορες χώρες. Ο δρόμος αυτός είναι ρεαλιστικός με λαό οργανωμένο και αποφασισμένο και έτσι μπορεί να ξεπερνιούνται και οι δυσκολίες και τα εμπόδια που θα συναντά.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προπαγανδίζουν ότι έφεραν τη χώρα στα πρόθυρα της ανάπτυξης και ο ΣΥΡΙΖΑ την πισωγύρισε. Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι παρέλαβε καμμένη γη εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής των προηγούμενων. Τι ισχύει;

Οπως προκύπτει από τη χρονολογική σειρά που δημοσιοποίησε η στατιστική υπηρεσία (ΕΛΣΤΑΤ), η βύθιση του ΑΕΠ στην Ελλάδα στη διάρκεια της εξαετίας2008 - 2013 έφτασε στο 26,3%. Για το 2014 καταγράφηκε ρυθμός αναιμικής ανάκαμψης μόλις 0,8%, με αποτέλεσμα η κατρακύλα για την περίοδο 2008 - 2014να διαμορφώνεται στα επίπεδα του 25,5%. Για το 2015, σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις (Κομισιόν κ.ά.), από το Β' εξάμηνο του έτους αναμένεται η επανεμφάνιση ρυθμών υποχώρησης.

Και οι δύο, καθένας από τη σκοπιά του, εμπαίζουν το λαό και τον αποπροσανατολίζουν. Η κρίση είναι σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα, αποτελεί αντικειμενική εξέλιξη, μπορεί να επανέλθει, χωρίς να έχει ξεπεραστεί η προηγούμενη φάση του οικονομικού κύκλου, όπως άλλωστε συμβαίνει σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, οι φάσεις του οικονομικού κύκλου όχι μόνο υπερβαίνουν, αλλά παράλληλα, αργά ή γρήγορα, θα προσδιορίσουν και τα όποια μείγματα της πολιτικής που εφαρμόζεται «εντός των τειχών» και για λογαριασμό του κεφαλαίου. Διαχείριση, λοιπόν, της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου, με στόχο την ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, έκαναν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, γι' αυτό ψήφισαν και υλοποίησαν μνημόνια. Σε αυτή την προδιαγεγραμμένη πορεία προσαρμόστηκε απόλυτα και ο ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτό έφερε το τρίτο, ακόμη σκληρότερο, μνημόνιο, που βέβαια έρχεται να προστεθεί πάνω σε όλα τα προηγούμενα.

Σε κάθε περίπτωση, οι απώλειες σε εισόδημα και δικαιώματα που επέφερε το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, δεν πρόκειται να αποκατασταθεί σε οποιοδήποτε ορατό προβλέψιμο μέλλον. Την ίδια ώρα, η προεκλογική διαμάχη των κομμάτων της αστικής διαχείρισης γυροφέρνει στο ζήτημα της ικανότητας που διαθέτει καθένας απ' αυτούς, έτσι ώστε να επέλθουν ρυθμοί ανάκαμψης της οικονομικής δραστηριότητας και του παραγόμενου ΑΕΠ.

Το ΚΚΕ τονίζει ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη, αναιμική ή όχι, θα συνδυάζεται με αλλεπάλληλα αντιλαϊκά μέτρα, με μνημόνια διαρκείας, προκειμένου να εμπεδωθεί και να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Η σημερινή πραγματικότητα, για μια ακόμη φορά, έρχεται να επιβεβαιώσει το Κόμμα μας. Με φόντο και τις πρόσφατες εξελίξεις, τα λαϊκά στρώματα της χώρας και μπορούν και πρέπει να κατασταλάξουν σε συμπεράσματα πολύτιμα για την οργάνωση της πάλης τους και βέβαια για το κριτήριο της ψήφου τους, σε αυτές τις εκλογές. Να θυμίσουμε, για παράδειγμα, τη ραγδαία διόγκωση της κερδοφορίας των μεγαλοεπιχειρηματιών του τουριστικού κλάδου και μάλιστα εν μέσω της οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης. Η συγκεκριμένη εξέλιξη περιόρισε τις απώλειες που θα είχε σε διαφορετική περίπτωση το παραγόμενο ΑΕΠ, ωστόσο συνδυάστηκε, με απόλυτη αρμονία, τόσο με τη διάλυση των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων στον κλάδο, όσο και με την αδυναμία των λαϊκών οικογενειών έστω και για ολιγοήμερες διακοπές.

Και βέβαια, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο ΣΕΒ ομολογεί ότι το τρίτο μνημόνιο αποτελεί εφαλτήριο «ανταγωνιστικής ανάπτυξης». Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ελληνες βιομήχανοι, για λογαριασμό και των άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, τονίζουν: «Το ζητούμενο πλέον είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει να στοιχηθεί πλήρως πίσω από τις επιδιώξεις του συμφωνηθέντος προγράμματος προσαρμογής και να το εφαρμόσει έγκαιρα και αποτελεσματικά, καθώς αυτή είναι όντως η τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας».

Για το λαό, λοιπόν, ξεπροβάλλει ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, χωρίς τους καπιταλιστές και τις κρίσεις τους, με εργατική - λαϊκή εξουσία, με κεντρικό σχεδιασμό, για την αξιοποίηση όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων και πλεονεκτημάτων της χώρας.

- Οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν τη διακυβέρνηση της χώρας οξύνουν την αντιπαράθεση γύρω από ζητήματα διαφθοράς και διαπλοκής. Φταίνε, πράγματι, η διαφθορά και η διαπλοκή για τα δεινά που υφίσταται η εργατική - λαϊκή οικογένεια;

- Τα τελευταία 30 χρόνια το έργο αυτό παίζεται στη μία μετά την άλλη τις εκλογικές αναμετρήσεις και όχι μόνο στη χώρα μας. Από τις δυνάμεις του φωτός που αντιπάλευαν τις δυνάμεις του σκότους, περάσαμε στη μάχη των αδιάφθορων με τους διεφθαρμένους, των καθαρών με τους διαπλεκόμενους. Με τους ρόλους να εναλλάσσονται όλα αυτά τα χρόνια, το μοντέλο παραμένει το ίδιο, βγαλμένο από μυθιστόρημα: Ο αδιάφθορος πράκτορας Νες (της αμερικανικής οικονομικής αστυνομίας) πολεμά τους διεφθαρμένους Καπόνε! Στο μεταξύ το σύστημα -συστατικό στοιχείο του οποίου είναι και η διαφθορά- γιγαντώνεται. Η εντεινόμενη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αυτό το μέγα σκάνδαλο, μένει στο απυρόβλητο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, την ώρα που έτρεχε ολοταχώς να υπογράψει το τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο, έκανε σημαία της την αντιμετώπιση της διαπλοκής, πρόβαλε ως αιτία του κακού τη διαφθορά, θεοποίησε τους καπιταλιστές ως επενδυτές, έβγαλε από το κάδρο την καπιταλιστική κρίση, μετατόπισε την κουβέντα στους διεφθαρμένους, την ώρα που γινόταν πιο καθαρό ότι για να ανακάμψουν τα καπιταλιστικά κέρδη έπρεπε να τσακιστούν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Διαφθορά υπήρχε και θα υπάρχει, είναι συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως, όταν αυτοί που στηρίζουν αυτό το σύστημα σηκώνουν τη σημαία της διαφθοράς και της διαπλοκής ...κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Στόχος είναι ο τεχνητός διαχωρισμός σε «καθαρούς» και «βρώμικους» των υπερασπιστών ενός σάπιου έτσι και αλλιώς συστήματος, ο διαχωρισμός της εκμετάλλευσης σε υγιή και μη υγιή επιχειρηματικότητα...

Η ιστορική και διεθνής εμπειρία, άλλωστε, έδειξε ότι όσες φορές «ξεριζώθηκε η διαφθορά», «ξεβρώμισε» το πολιτικό σύστημα, τόσες φορές αναδύθηκαν νέα σκάνδαλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Ιταλίας που η υπόθεση «καθαρά χέρια» έφερε τελικά στην κυβέρνηση έναν ...Μπερλουσκόνι.

Ο σημερινός στόχος αυτής της συζήτησης είναι ο λαός, οι εργαζόμενοι να οδηγηθούν στην κάλπη με ψεύτικα διλήμματα και αποπροσανατολιστικά κριτήρια. Γιατί η ουσία είναι ότι όλοι μαζί, διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι, είναι δεσμευμένοι στο 3ο μνημόνιο, είναι δεσμευμένοι στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, είναι δεσμευμένοι στη νέα αντιλαϊκή επίθεση. «Διεφθαρμένοι» και «αδιάφθοροι», παλιοί και νέοι θα κυβερνήσουν με το ίδιο αντιλαϊκό πρόγραμμα.

Το ΚΚΕ δεν υποτιμά την αντιμετώπιση των φαινομένων διαφθοράς, γι' αυτό και έχει κατά καιρούς προτείνει μια σειρά από άμεσα μέτρα μείωσης των ανάλογων φαινομένων, όπως είναι η ονομαστικοποίηση των μετοχών των εταιρειών, των τίτλων του Δημοσίου και των υπόλοιπων χρηματοοικονομικών προϊόντων, έλεγχο στην εξαγωγή κεφαλαίων από τη χώρα και κατάργηση του φορολογικού, τραπεζικού, εμπορικού και επιχειρηματικού απορρήτου, στα οποία όμως διαχρονικά οι κυβερνήσεις κωφεύουν για να μη θιχτούν η «αγία επιχειρηματικότητα» και τα κέρδη των μονοπωλίων.

Εντέλει, όμως, την πραγματική και ριζική κάθαρση μπορεί να την επιβάλει μόνο ένας λαός που αγωνίζεται για την ανατροπή του πυρήνα της διαφθοράς, του ίδιου του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Στην κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη, λοιπόν, ο λαός να απορρίψει τα αποπροσανατολιστικά διλήμματα και να επιλέξει με κριτήριο το δρόμο ανατροπής του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που προτείνει το ΚΚΕ.

Μόνο το ΚΚΕ λέει σήμερα στο λαό ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να ζήσει καλύτερα, να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες και διευρυμένες ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, που καθορίζονται από την υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας, το υψηλό επίπεδο ανάπτυξης της τεχνολογίας και της τεχνικής σε όλους τους τομείς.

Αυτός ο δρόμος, ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει στην πραγματική λαϊκή ευημερία, περνάει μέσα από τη ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους. Προϋποθέτει να αλλάξει χέρια η εξουσία, να πάρει ο λαός τον πλούτο στα χέρια του, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό.

Προϋποθέτει να αποδεσμευτεί η χώρα από την ΕΕ και να απαλλαγεί ο λαός από το βραχνά του χρέους, διαγράφοντάς το μονομερώς. Κάθε εμπόδιο, κάθε ανάχωμα προς αυτήν την κατεύθυνση χρειάζεται να παραμεριστεί. Να γίνουν βήματα στην οργάνωση της λαϊκής πάλης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, με ισχυρό ΚΚΕ. Σ' αυτό θα συμβάλει και το δυνάμωμα του Κόμματος στις εκλογές.

Στον αντίποδα, ένα από τα βασικά στοιχεία στην προεκλογική καμπάνια των κομμάτων που στήριξαν διαχρονικά επιλογές σε βάρος του λαού και ψήφισαν μνημόνια, είναι ότι αν κληθούν να σχηματίσουν ή να συμμετέχουν σε κυβέρνηση, θα προωθήσουν την «αναδιανομή του εισοδήματος» και την «κοινωνική δικαιοσύνη».

Αραδιάζουν, μάλιστα, μια σειρά από μέτρα, απ' αυτά που σκέφτονται να εντάξουν στα λεγόμενα «αντισταθμιστικά», ή στα «παράλληλα προγράμματά» τους, για να πείσουν το λαό ότι έχουν καλές προθέσεις και ότι μετά τις εκλογές θα «απαλύνουν» τον πόνο από την εφαρμογή των μέτρων του τρίτου και των προηγούμενων μνημονίων.

Ποιοι τα λένε αυτά; Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ, που μόλις πριν από δυο μήνες ψήφισαν την παραπέρα μείωση των συντάξεων, την καθήλωση των μισθών στα σημερινά άθλια επίπεδα, την παραπέρα συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων με τη διατήρηση και την αύξηση της βαριάς φορολογίας (ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, αγρότες).

Δηλαδή, αφού «έκαψαν» κυριολεκτικά το λαό με την πολιτική τους, τώρα του λένε πως θα τον αλείψουν με λάδι. Το θράσος τους δεν έχει όρια και πρέπει να απαντηθεί και στην κάλπη. Πολύ περισσότερο που με το νέο πακέτο στα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό που ακολουθεί μετά τις εκλογές, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα θα βρεθούν σε ακόμα χειρότερη μοίρα.

Τα ίδια υπόσχεται όμως και η Λαϊκή Ενότητα, που μέχρι χτες συγκυβερνούσε με τον ΣΥΡΙΖΑ και έχει το δικό της μερτικό στη διαμόρφωση της σημερινής, αρνητικής για το λαό κατάστασης. Μάλιστα, τα στελέχη της θέτουν το ερώτημα και προς το ΚΚΕ: «Καλά, εσείς δεν θέλετε αναδιανομή του εισοδήματος;». Αντιγράφει αυτά που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές του περασμένου Γενάρη, γι' αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ 2.

Πού οδηγούν αυτές οι λογικές; Πρώτον, όλα τα κόμματα, ανεξάρτητα από το εύρος αυτών που υπόσχονται, συνδέουν τη σχετική βελτίωση της ζωής του λαού με την καπιταλιστική ανάκαμψη, για την οποία όλοι «δουλεύουν». Επομένως, θέλουν να στοιχίσουν το λαό πίσω από τις επιδιώξεις της αστικής τάξης, να παλεύει με τις δικές της σημαίες, κόντρα στα πραγματικά του συμφέροντα.

Δεύτερο, ενισχύουν τις αυταπάτες ότι είναι δυνατόν να υπάρξει «δίκαιη κατανομή» του πλούτου σε μια ταξική, εκμεταλλευτική κοινωνία. Τρίτο ενισχύουν στο λαό τη λογική της ανάθεσης ότι είναι δυνατόν, ψηφίζοντας μια κυβέρνηση να αποσπάσει αυξήσεις στους μισθούς, μείωση στους φόρους, ακόμα και μεγαλύτερη φορολόγηση του κεφαλαίου, χωρίς ταξική σύγκρουση και πάλη ενάντια στην εργοδοσία και το κράτος της, τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς που συμμετέχει η χώρα.

Η μεγαλύτερη, όμως, συνεισφορά τους στο σύστημα είναι ότι «εκπαιδεύουν» το λαό να συμβιβάζεται με τα ψίχουλα που πέφτουν κάθε φορά από το πλούσιο τραπέζι της πλουτοκρατίας, ώστε να μη διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυμένων αναγκών του, που είναι σήμερα εφικτή, με την προϋπόθεση ότι θα πάρει ο ίδιος στα χέρια του την εξουσία και όλο τον πλούτο που παράγει.

Κατανομή του πλούτου υπέρ του λαού σε μια ταξική κοινωνία είναι αδύνατο να υπάρξει. Θεμέλιος λίθος του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης είναι το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με άλλον τρόπο πέρα από τη διαρκή συρρίκνωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Οποια βελτίωση υπάρξει στη ζωή του λαού θα προκύψει ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης με το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και όχι ως προϊόν μιας κυβέρνησης αστικής διαχείρισης. Αυτό άλλωστε απέδειξε και το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Θυμίζουμε ότι ακόμα και τις εποχές που η ελληνική καπιταλιστική οικονομία κατέγραφε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπέγραφε αυξήσεις στους μισθούς της τάξης των 0,66 και 0,77 ευρώ τη μέρα, παίρνοντας τα εύσημα από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που τώρα μιλάνε για αναδιανομή εισοδήματος. Μάλιστα, πολλά στελέχη της Λαϊκής Ενότητας ήταν τότε από τα κορυφαία του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τέτοια είναι η ...αναδιανομή που υπόσχονται!

Λίγο πριν τις εκλογές, δίνουν και παίρνουν κάτι απίστευτες «αναλύσεις» για το «τι πήγε στραβά» στη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και φορτώθηκε ο λαός με ένα ακόμα βάρβαρο μνημόνιο: Από την «αυτοκριτική» του ίδιου του Αλ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ για την «απειρία» τους και τις «λάθος επιλογές προσώπων», μέχρι την «κριτική» της ΝΔ για... τα πουκάμισα που φοριόντουσαν έξω από τα παντελόνια, όλοι κρύβουν επιμελώς ότι το νέο μνημόνιο ήταν ακριβώς το προδιαγεγραμμένο αντιλαϊκό αποτέλεσμα της πολιτικής που στοχεύει στην ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου.

Μπροστά στην 20ή Σεπτέμβρη και στη νέα προσπάθεια αποπροσανατολισμού, πρέπει να αποτελέσει κριτήριο ψήφου για το λαό το γεγονός ότι μόνο το ΚΚΕ είπε έγκαιρα την αλήθεια, προέβλεψε την κατάληξη μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, προειδοποίησε ότι το ίδιο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ήταν από γεννησιμιού του αντιλαϊκό, ντυμένο με κάποια αριστερά συνθήματα, προεξοφλούσε εξαρχής την πορεία προς το συμβιβασμό και το νέο επαίσχυντο μνημόνιο:

- Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίαζε το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης σαν «βήμα» τάχα για την ανάκτηση των απωλειών του λαού και όταν άλλοι του έκαναν «κριτική» μιλώντας για «παροχολογία», το ΚΚΕ αποκάλυπτε ότι οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κεφάλαιο με το εν λόγω πρόγραμμα -για τη στήριξη της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και της «ανταγωνιστικότητας», για τη διασφάλιση «ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος»- ήταν τόσο πολλές και τόσο σοβαρές που ακύρωναν στην πράξη ακόμα και αυτά τα ψίχουλα που υποσχόταν στο λαό για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας. Γεγονός που επιβεβαιώθηκε γρήγορα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς από τις πρώτες μέρες της και πριν καλά - καλά ξεκινήσει η διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «πετσόκοψε» ακόμα και τα ψίχουλα του προγράμματός της για την «ανθρωπιστική κρίση», με κριτήριο τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά και τις εξίσου προδιαγεγραμμένες «ενστάσεις» των εργοδοτικών φορέων στους «κοινωνικούς διαλόγους» που εκείνη έστησε...

- Όταν διάφοροι -άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι κακοπροαίρετα- με βάση τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για 751 ευρώ κατώτατο μισθό, επαναφορά της 13ης σύνταξης για τους χαμηλοσυνταξιούχους, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κλπ., ρωτούσαν το ΚΚΕ «γιατί δεν συνεργάζεστε με τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω για να κατοχυρωθούν αυτά σε πρώτη φάση», σαν να ήταν αυτές οι εξαγγελίες κάποιο «σκαλοπάτι» για την ανάκτηση των τεράστιων απωλειών του λαού στα χρόνια της κρίσης και για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του, το ΚΚΕ αποκάλυπτε ότι, ανεξαρτήτως εξαγγελιών και συνθημάτων, ο ίδιος ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ για στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι στην αντίπερα όχθη από το δρόμο της υπεράσπισης και διεύρυνσης των δικαιωμάτων του λαού. Το ΚΚΕ προειδοποιούσε ότι καμιά ουσιαστική βελτίωση δεν πρόκειται να δει στη ζωή του ο λαός, όσο μένουν στη θέση τους ο καπιταλιστικός δρόμος, το κεφάλαιο και οι λυκοσυμμαχίες του. Οι εξελίξεις και το νέο βάρβαρο μνημόνιο επιβεβαίωσαν ότι κανένα φιλολαϊκό «σκαλοπάτι» δεν υπάρχει σε αυτό το δρόμο, μόνο νέα κατρακύλα για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

- Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν «πραγματική διαπραγμάτευση» και «αξιοπρέπεια» σε αντίθεση με τους «μερκελιστές» και τη «συμμαχία του ΝΑΙ σε όλα», όπως χαρακτήριζε τους προκατόχους του, το ΚΚΕ αποκάλυπτε τον πραγματικό χαρακτήρα των διαπραγματεύσεων με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αποκάλυπτε ότι τα εν λόγω παζάρια, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στο τιμόνι της αστικής διαχείρισης, γίνονται για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου, για τη στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς του. Η πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώνεται εμφατικά, όχι μόνο από το γεγονός ότι «μνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί», ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και ΑΝΕΛ, ψήφισαν παρέα το νέο μνημόνιο, αλλά και από τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις των φορέων του εγχώριου κεφαλαίου ενόψει των εκλογών, στις οποίες επισημαίνεται ως ζητούμενο από τη νέα κυβέρνηση η «πλήρης στοίχιση» και η «έγκαιρη και αποτελεσματική εφαρμογή» του μνημονίου, καθώς αυτό χαρακτηρίζεται ως «τελευταία προσπάθεια» και «εφαλτήριο» για την ανόρθωση των κερδών και της ανταγωνιστικότητάς των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων...

- Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ εξοικείωνε προεκλογικά το λαό με την ιδέα ότι δεν πρέπει να παλέψει για την πλήρη ανάκτηση των απωλειών του, αλλά να περιμένει τις εκλογές και την κυβερνητική εναλλαγή προκειμένου να δοθούν ορισμένα ψίχουλα για την ακραία φτώχεια, όταν και μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ καλούσε σε κινητοποιήσεις στήριξης των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησής του με τους «εταίρους», το ΚΚΕ προειδοποιούσε ότι καμιά φιλολαϊκή αλλαγή δεν έρχεται με την ανάθεση, με μια ψήφο, ή με τη στήριξη των αντιλαϊκών παζαριών, χωρίς να θιχτούν ούτε στο ελάχιστο οι πραγματικοί ένοχοι για τα δεινά του λαού, χωρίς να θιχτούν το κεφάλαιο, η εξουσία του και οι λυκοσυμμαχίες του.

Όλα τα παραπάνω συμπεράσματα δεν είναι χρήσιμα μόνο και μόνο για να πούμε «δικαιωθήκαμε», αν και η πείρα του λαού πρέπει να γίνει και αυτή όχι μόνο κριτήριο ψήφου, αλλά και εφαλτήριο αγωνιστικής δράσης ήδη από την επομένη των εκλογών. Τα συμπεράσματα αυτά είναι χρήσιμα και γιατί τα ίδια ακριβώς «αφηγήματα» σήμερα «λουστράρονται» και ξαναλανσάρονται από τον ΣΥΡΙΖΑ: Όπου πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μπαίνει το «παράλληλο πρόγραμμα», όπου «περήφανη διαπραγμάτευση» μπαίνει η νέα απάτη της «συνεχούς διαπραγμάτευσης» πάνω στα «ανοιχτά ζητήματα» του νέου μνημονίου, όπου «η Ευρώπη αλλάζει» μπαίνει το αφήγημα των «ρωγμών» που δημιούργησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπου «παραγωγική ανασυγκρότηση» μπαίνει το «νέο αναπτυξιακό σχέδιο»... Τα ίδια αναπαράγονται άλλωστε και από τον ΣΥΡΙΖΑ 2, τη Λαϊκή Ενότητα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το Γενάρη του 2015.

Ζητάνε μια «δεύτερη ευκαιρία» για να συνεχίσουν να κρατάνε αυτοί το τιμόνι της αντιλαϊκής πολιτικής, όμως ο λαός έχει την πείρα να μην «ξανατσιμπήσει», ούτε σε αυτούς ούτε στις υπόλοιπες δυνάμεις της αστικής διαχείρισης που ζητάνε να το αναλάβουν ξανά!

- Οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν τη διακυβέρνηση της χώρας οξύνουν την αντιπαράθεση γύρω από ζητήματα διαφθοράς και διαπλοκής. Φταίνε, πράγματι, η διαφθορά και η διαπλοκή για τα δεινά που υφίσταται η εργατική - λαϊκή οικογένεια;

- Τα τελευταία 30 χρόνια το έργο αυτό παίζεται στη μία μετά την άλλη τις εκλογικές αναμετρήσεις και όχι μόνο στη χώρα μας. Από τις δυνάμεις του φωτός που αντιπάλευαν τις δυνάμεις του σκότους, περάσαμε στη μάχη των αδιάφθορων με τους διεφθαρμένους, των καθαρών με τους διαπλεκόμενους. Με τους ρόλους να εναλλάσσονται όλα αυτά τα χρόνια, το μοντέλο παραμένει το ίδιο, βγαλμένο από μυθιστόρημα: Ο αδιάφθορος πράκτορας Νες (της αμερικανικής οικονομικής αστυνομίας) πολεμά τους διεφθαρμένους Καπόνε! Στο μεταξύ το σύστημα -συστατικό στοιχείο του οποίου είναι και η διαφθορά- γιγαντώνεται. Η εντεινόμενη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αυτό το μέγα σκάνδαλο, μένει στο απυρόβλητο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, την ώρα που έτρεχε ολοταχώς να υπογράψει το τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο, έκανε σημαία της την αντιμετώπιση της διαπλοκής, πρόβαλε ως αιτία του κακού τη διαφθορά, θεοποίησε τους καπιταλιστές ως επενδυτές, έβγαλε από το κάδρο την καπιταλιστική κρίση, μετατόπισε την κουβέντα στους διεφθαρμένους, την ώρα που γινόταν πιο καθαρό ότι για να ανακάμψουν τα καπιταλιστικά κέρδη έπρεπε να τσακιστούν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Διαφθορά υπήρχε και θα υπάρχει, είναι συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως, όταν αυτοί που στηρίζουν αυτό το σύστημα σηκώνουν τη σημαία της διαφθοράς και της διαπλοκής ...κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Στόχος είναι ο τεχνητός διαχωρισμός σε «καθαρούς» και «βρώμικους» των υπερασπιστών ενός σάπιου έτσι και αλλιώς συστήματος, ο διαχωρισμός της εκμετάλλευσης σε υγιή και μη υγιή επιχειρηματικότητα...

Η ιστορική και διεθνής εμπειρία, άλλωστε, έδειξε ότι όσες φορές «ξεριζώθηκε η διαφθορά», «ξεβρώμισε» το πολιτικό σύστημα, τόσες φορές αναδύθηκαν νέα σκάνδαλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Ιταλίας που η υπόθεση «καθαρά χέρια» έφερε τελικά στην κυβέρνηση έναν ...Μπερλουσκόνι.

Ο σημερινός στόχος αυτής της συζήτησης είναι ο λαός, οι εργαζόμενοι να οδηγηθούν στην κάλπη με ψεύτικα διλήμματα και αποπροσανατολιστικά κριτήρια. Γιατί η ουσία είναι ότι όλοι μαζί, διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι, είναι δεσμευμένοι στο 3ο μνημόνιο, είναι δεσμευμένοι στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, είναι δεσμευμένοι στη νέα αντιλαϊκή επίθεση. «Διεφθαρμένοι» και «αδιάφθοροι», παλιοί και νέοι θα κυβερνήσουν με το ίδιο αντιλαϊκό πρόγραμμα.

Το ΚΚΕ δεν υποτιμά την αντιμετώπιση των φαινομένων διαφθοράς, γι' αυτό και έχει κατά καιρούς προτείνει μια σειρά από άμεσα μέτρα μείωσης των ανάλογων φαινομένων, όπως είναι η ονομαστικοποίηση των μετοχών των εταιρειών, των τίτλων του Δημοσίου και των υπόλοιπων χρηματοοικονομικών προϊόντων, έλεγχο στην εξαγωγή κεφαλαίων από τη χώρα και κατάργηση του φορολογικού, τραπεζικού, εμπορικού και επιχειρηματικού απορρήτου, στα οποία όμως διαχρονικά οι κυβερνήσεις κωφεύουν για να μη θιχτούν η «αγία επιχειρηματικότητα» και τα κέρδη των μονοπωλίων.

Εντέλει, όμως, την πραγματική και ριζική κάθαρση μπορεί να την επιβάλει μόνο ένας λαός που αγωνίζεται για την ανατροπή του πυρήνα της διαφθοράς, του ίδιου του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Στην κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη, λοιπόν, ο λαός να απορρίψει τα αποπροσανατολιστικά διλήμματα και να επιλέξει με κριτήριο το δρόμο ανατροπής του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που προτείνει το ΚΚΕ.