ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Αναβίωση των μεθόδων χειραγώγησης του «αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ»

ή «ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά...»

Η φιλοδοξία της Λαϊκής Ενότητας να ξαναζωντανέψει το χρεοκοπημένο «αντιμνημονιακό μέτωπο», τις αυταπάτες και ψευδαισθήσεις που το συνόδευαν, διαπερνά τα ντοκουμέντα της πρώτης πανελλαδικής της σύσκεψης το περασμένο Σαββατοκύριακο. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με συγκρότηση τριών επιτροπών (θέσεων και προγράμματος, οργανωτικής - ιδρυτικής συνδιάσκεψης και καταστατικού), που θα προετοιμάσουν την ιδρυτική συνδιάσκεψή της στις αρχές του 2016.

Τόσο το κείμενο συμπερασμάτων όσο κυρίως η εισήγηση του Π. Λαφαζάνη αποτελούν ένα «κολάζ» από θέσεις, προτάσεις, αλλά βγαλμένες από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015. Δηλαδή, επαναλαμβάνεται όλη η γνωστή προσπάθεια να στηρίξουν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μια εναλλακτική διαχείρισης του συστήματος (πασπαλισμένη με τη γνωστή «αριστερή» και «ριζοσπαστική» συνθηματολογία) με την ψευδαίσθηση της φιλολαϊκής διεξόδου, παρ' όλο που όλη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε το αντίθετο, ότι εντός του καπιταλισμού και της εξουσίας του, με όποια διαχείριση, τέτοια προοπτική δεν υπάρχει.

Εκφράζοντας με σαφήνεια την πρόθεσή της να συμβάλει στην ενδυνάμωση μιας ρεφορμιστικής γραμμής ενσωμάτωσης των κινητοποιήσεων και αγώνων που εκδηλώνονται και θα εκδηλωθούν απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, η ΛΑΕ αναφέρεται σε «ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο αντίστασης, που μπορεί αρχικά να μπλοκάρει συγκεκριμένα μέτρα και να διαμορφώσει όρους για να ανατραπεί το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής», κρύβοντας όμως ότι αυτή η πολιτική είναι απαραίτητος όρος για την επίτευξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης, στόχο που με θέρμη υποστηρίζει.

Πολιτικό «copy paste»

Η αντιγραφή του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται πολύ πιο καθαρή στην εισήγηση του Π. Λαφαζάνη, που μοιάζει σαν ...ηχώ απ' το παρελθόν. Ο επικεφαλής της ΛΑΕ εισηγήθηκε πορεία πάνω στα χνάρια του πρώην κόμματός τους. Καταρχήν, σε ό,τι αφορά στη συγκρότησή τους, προτείνοντας τη δημιουργία ενός Φόρουμ των «αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων» κατά τα πρότυπα που πρόδρομου του ΣΥΡΙΖΑ «Χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς». Δηλαδή, ένα χώρο ζύμωσης σοσιαλδημοκρατικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση νέων αναχωμάτων στη ριζοσπαστικοποίηση εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων.

Οπως εξήγησε, η Λαϊκή Ενότητα «παλεύει στο σήμερα, για να συγκροτηθεί η πιο πλατιά λαϊκή πλειοψηφία και μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία». Που θα βάλει πλάτη για μια ακόμα εναλλαγή στην αστική διαχείριση, όπως σαφώς συνάγεται απ' τη συνέχεια: «Για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που στηριγμένη στο κίνημα και την πιο πλατιά πλειοψηφία και σε σύγκρουση με τα κατεστημένα συμφέροντα στην Ελλάδα και την ΕΕ, θα ανοίξει ένα καινούργιο αντιμνημονιακό προοδευτικό δρόμο».

Ουσιαστικά, η ΛΑΕ επαναφέρει το στόχο της «αριστερής κυβέρνησης» στο έδαφος του καπιταλισμού και της εξουσίας του κεφαλαίου, που δήθεν θα ανοίξει το δρόμο για φιλολαϊκές εξελίξεις. Ομως, αυτή η πρόταση πια συγκρούεται όχι μόνο με την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά και με την ίδια την πείρα του τελευταίου χρόνου. Τι ήταν αυτό που εμπόδισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, με την πολυπληθή μάλιστα συμμετοχή των στελεχών της σημερινής ΛΑΕ, που δεν μπόρεσε να ανοίξει αυτό το δρόμο; Που όχι μόνο δεν έφερε αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των εργαζομένων, αλλά επιδείνωσε τον ήδη υπάρχον, ενισχύοντας το κεφάλαιο;Οι νόμοι της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι δεδομένοι, ο στόχος της ανάκαμψης του καπιταλισμού με δεδομένο το βάθος της κρίσης περνάει μέσα από ένα συγκεκριμένο δρόμο: αυτό των αναδιαρθρώσεων στην εργασία, την παραγωγή, που σημαίνει συνεχές χτύπημα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Τι, άλλωστε, πρότειναν ως εναλλακτική τα στελέχη της ΛΑΕ, όταν διαφώνησαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Εναν άλλο τρόπο με τον οποίο θα διαμορφωθούν αυτές οι προϋποθέσεις, μια άλλη μέθοδο με την οποία θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι με την εξωτερική υποτίμηση μέσω της εξόδου απ' το ευρώ. Οι ίδιοι ήταν, άλλωστε, που προετοίμαζαν τους εργαζόμενους για τη δύσκολη περίοδο (μερικοί μίλαγαν και για χρόνια) που θα ακολουθήσει σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο, συμπληρώνοντας ταυτόχρονα ότι έτσι όμως θα επιταχυνόταν η ανάπτυξη, δηλαδή η κερδοφορία των επιχειρήσεων, με τους εργαζόμενους να χορταίνουν με ελπίδα ότι κάτι θα πάρουν παραπάνω απ' τα ψίχουλα που τους ρίχνουν οι καπιταλιστές. Μήπως αυτή τη δύσκολη περίοδο το κεφάλαιο δε θα έπαιρνε στην πράξη απ' τους εργαζόμενους ό,τι παίρνει σήμερα με αντεργατικούς νόμους; Η περίοδος του καλοκαιριού με τα capital controls δεν ήταν μια περίοδος που η εργοδοσία ξεσάλωσε σε χώρους δουλειάς, επιβάλλοντας αρνητικούς όρους, ενώ μάλιστα αυτοί ήταν υπουργοί και ενώ δεν είχε ψηφιστεί ακόμα το 3ο μνημόνιο; Το ίδιο, όμως, δεν κάνει και η σημερινή κυβέρνηση; Δε λέει «κάντε υπομονή να περάσουν επώδυνα μέτρα - που υποτίθεται ότι ούτε αυτή πιστεύει - προκειμένου να βγούμε στην ανάπτυξη»;

Σε όλα αυτά η ΛΑΕ αδυνατεί να απαντήσει. Ετσι, λοιπόν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ χρέωνε την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην εθελοδουλία τους απέναντι στη Γερμανία και τους δανειστές, έτσι και η ΛΑΕ χρεώνει τη σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στη «μνημονιακή μετάλλαξή του», προσπαθώντας να περισώσει την αυταπάτη της «κυβέρνησης της Αριστεράς». Δηλαδή, ότι μπορεί την επόμενη φορά η «κυβέρνηση της Αριστεράς» για κάποιο ανεξήγητο μεταφυσικό λόγο να είναι φιλολαϊκή! Λέει χαρακτηριστικά:«Θα ήταν, όμως, ατόπημα αν βγάζαμε λάθος συμπεράσματα, αν, στο όνομα της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγαμε να θέσουμε με ένα νέο τρόπο ως στόχο προτεραιότητάς μας την κυβέρνηση της Αριστεράς». Η ...«μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ», λοιπόν, φταίει και όχι το αντικειμενικά αντιλαϊκό περιεχόμενο κάθε διαχείρισης ενός απάνθρωπου συστήματος.

Αλήθεια, όμως, τι θα κάνει αυτή η κυβέρνηση, τι πολιτική θα υπηρετήσει; Τι είδους ριζοσπαστικό πρόγραμμα θα εφαρμόσει; «Επανεκκίνηση της οικονομίας, με υλοποίηση ενός προοδευτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, με έμφαση σε ένα νέο ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και στην ισχυρή ρευστότητα με ευνοϊκούς όρους στην οικονομία». Δηλαδή, ένα πρόγραμμα καπιταλιστικής ανάκαμψης που όμως θα πραγματοποιηθεί με εθνικό νόμισμα, αφού, όπως σημείωσε ο Π. Λαφαζάνης, αυτή η πρόταση «απαιτεί εθνικό νόμισμα, την απόκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας και μιας ανεξάρτητης οικονομικής παραγωγικής πολιτικής». Αυτή είναι και η μόνη διαφορά από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015, μια διαφορά σημαντική για τις ενδοαστικές αντιθέσεις και κόντρες, όχι όμως για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα που θα κληθούν ξανά να σηκώσουν τα βάρη της «ανασυγκρότησης».

Αλλες δύο ενδιαφέρουσες επισημάνσεις

Ανάμεσα στα πολλά που είπε ο Π. Λαφαζάνης, έχει σημασία να σημειώσουμε δύο ακόμα επισημάνσεις.

Η πρώτη αφορά τη στάση του απέναντι στη σοσιαλιστική προοπτική αλλά και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα. Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε για τη «μεγάλη ανάγκη για ένα νέο μεταβατικό παραγωγικό και αποδοτικό οικονομικό πρότυπο δικαιοσύνης, με προοπτική ένα καινούργιο, σύγχρονο, νικηφόρο σοσιαλισμό, μακριά από τα παλιά γραφειοκρατικά, αυταρχικά και δογματικά πρότυπα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν». Με αυτό τον τρόπο, η ΛΑΕ σπεύδει να δώσει διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, διαβεβαιώνοντάς το ότι ο «σοσιαλισμός» τον οποίο επικαλείται είναι μια χρεοκοπημένη ουτοπία, που θα προκύψει μέσα από τη ριζοσπαστική μετεξέλιξη του καπιταλισμού και γι' αυτό πετάει στο καλάθι των αχρήστων την πείρα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ού αιώνα που τόσο μισεί η αστική τάξη, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά τετριμμένα περί αυταρχισμού, δογματισμού και τα λοιπά. Πολύ απλά, ο σοσιαλισμός που ευαγγελίζεται είναι ανύπαρκτος.

Η δεύτερη αφορά τη διαβεβαίωση - πάλι προς το κεφάλαιο - ότι η ΛΑΕ συνεχίζει στο δρόμο της «Αριστεράς του συστήματος», διευκρινίζοντας τον πλήρη διαχωρισμό της από τη «μουσειακή Αριστερά της γωνίας», «γραφικό επαναστατικό ντεκόρ του συστήματος» που «δεν την έχει ανάγκη κανένας και το μόνο που εξυπηρετεί, είτε το θέλει είτε όχι, είναι να δεσμεύει δυνάμεις και να εξυπηρετεί, εκ των πραγμάτων, τελικά το σύστημα». Υπονοώντας όσους συνεχίζουν να παλεύουν με γραμμή σύγκρουσης με τον καπιταλισμό, την εξουσία του κεφαλαίου, σε όλες τις εκδοχές του και σε όλες τις μορφές διαχείρισης. Σε όσους επιμένουν ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, δε μετασχηματίζεται φιλολαϊκά, αλλά ανατρέπεται. Δηλαδή το ΚΚΕ, στο οποίο κατά τ' άλλα, όπως είναι σύνηθες, η ΛΑΕ απευθύνει καλέσματα συνεργασίας. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Η ΛΑΕ λέει ότι υπάρχει «αντιμνημονιακή λύση». Γιατί να μην τη στηρίξουμε;

Το πρώτο τηλεοπτικό σποτ της Λαϊκής Ενότητας, αυτό με τον Π. Λαφαζάνη που παίρνει ταξί για το Νομισματοκοπείο, ολοκληρώνεται με τον ίδιο να δηλώνει απευθυνόμενος στο λαό: «Εχουμε αντιμνημονιακή λύση, μάθετέ την»!

Στην τελική ευθεία προς την κάλπη η Λαϊκή Ενότητα σηκώνει πιο ψηλά τις αντιμνημονιακές παντιέρες, που τις ανέσυρε από εκεί που τις είχε καταχωνιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ. «Το δίλημμα των εκλογών είναι Λαϊκή Ενότητα ή μνημόνιο», δήλωσε χτες απ' το βήμα της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε ο Π. Λαφαζάνης, ο ίδιος άνθρωπος -θυμίζουμε- που λίγους μήνες πριν υπερασπιζόταν το ψευτοδίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνιο» εξαπολύοντας μύδρους σε όσους δεν το συμμερίζονταν.

Η Λαϊκή Ενότητα ψεύδεται και κρύβει απ' το λαό ότι τα μνημόνια είναι απάντηση σε ανάγκες του κεφαλαίου, στην προσπάθειά του να βγει απ' την κρίση και να διαμορφώσει για την περίοδο της ανάκαμψης όρους μεγαλύτερης κερδοφορίας και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς του.

Κρύβει ότι τα μνημόνια αποτυπώνουν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ότι όλα τα μέτρα που επιβάλλουν σε βάρος του λαού έχουν προ πολλού καταγραφεί στις αποφάσεις της λυκοσυμμαχίας, που τις λαμβάνει με μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα των μονοπωλίων της και την ενδυνάμωσή τους στην αρένα όπου κονταροχτυπιούνται με τα μονοπώλια άλλων κρατών.

Μάλιστα, σε άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ αντιλαϊκά μέτρα και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις έχουν περάσει πολλά χρόνια πριν από την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, ενώ σε άλλα προωθούνται σήμερα παρότι δεν έχουν ούτε τρόικες ούτε μνημόνια.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί το λαό να πολεμάει σκιάχτρα. Βγάζει απ' το κάδρο των ενόχων για όσα τον βασανίζουν το κεφάλαιο και την εξουσία, τις συμμαχίες του και στη θέση τους τοποθετεί το νόμισμα, υποστηρίζοντας ότι η έξοδος απ' το ευρώ και η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα είναι ικανή προϋπόθεση να βάλει τέλος στα μνημόνια. Βεβαίως, η πραγματικότητα τους διαψεύδει αλλά φροντίζουν επιμελώς να κρύβουν απ' το λαό τι συμβαίνει πχ στη Μεγάλη Βρετανία της λίρας ή στη Δανία της κορόνας, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία...

Η κριτική τους ότι το μνημόνιο είναι ένα «πρόγραμμα που δεν βγαίνει» που δεν θα οδηγήσει στην ανάκαμψη, η πρότασή τους υπέρ της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», υπέρ δηλαδή της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας και μάλιστα με κίνητρα, ενίσχυση της ρευστότητας κά, η δήλωσή τους ότι δεν θέτουν ζήτημα εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση και η διαβεβαίωσή τους ότι δεν βάζουν ζήτημα μονομερούς διαγραφής όλου του χρέους συνιστούν ομολογίες πίστεως στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, στις διεθνείς αγορές. Αυτός όμως ο δρόμος είναι που γεννά αντιλαϊκά μνημόνια για τους λαούς, κέρδη για το κεφάλαιο. «Δεν είμαστε μανιακοί της ρήξης», δήλωσε χτες ο Π. Λαφαζάνης σε αυστριακή εφημερίδα, δίνοντας επιπλέον διαβεβαιώσεις.

Ο λαός δεν έχει καμιά ανάγκη να ξαναστηρίξει τις ίδιες αυταπάτες και τις ίδιες ψευδαισθήσεις που διαψεύστηκαν το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τους ίδιους ανθρώπους που τα καλλιεργούσαν μέχρι πριν από ένα μήνα ως στελέχη αυτής της κυβέρνησης.

ΛΑΕ: Αντιμνημονιακές κορόνες, εθνικό νόμισμα και σχέδιο καπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης

Αντιμνημονιακές κορόνες, συνεχείς αναφορές στο εθνικό νόμισμα, αλλά και σχέδιο μιας καπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, αποτέλεσαν την κοινή συνισταμένη των τοποθετήσεων του Παναγιώτη Λαφαζάνη, επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, στη διάρκεια της διακαναλικής συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε από κοινού με άλλα στελέχη της, την Τετάρτη 16 Σεπτέμβρη.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης,επανέλαβε το ψευδεπίγραφο δίλημμα που θέτει η ΛΑΕ ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης, αναφέροντας ότι ή θα συνεχιστεί η μνημονιακή λεηλασία ή θα ακυρωθεί, θέλοντας έτσι να συνεχίσει το λαϊκό εγκλωβισμό στο ανώδυνο για το σύστημα δίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο».

Παράλληλα, εκθείασε ως εναλλακτική λύση το εθνικό νόμισμα, αποφεύγοντας όμως σκόπιμα κάθε αναφορά στο κύριο, που είναι ότι ανεξάρτητα από το νόμισμα, ζητούμενο είναι ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία.

Μάλιστα σημείωσε ότι θα υπάρξουν και θετικά αποτελέσματα από την πρόταση της «εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης» που αποτελεί πρόταση διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου, θέλοντας ουσιαστικά να διαβεβαιώσει τμήματα του κεφαλαίου ότι θα βγουν κερδισμένα από τη λύση του εθνικού νομίσματος. Σε αυτό το πλαίσιο, η λύση που προτείνει κινείται στη σφαίρα ικανοποίησης μερίδων του κεφαλαίου, που επιδιώκουν καπιταλιστική Ελλάδα με δραχμή. Έκανε λόγο επίσης, για αύξηση των εξαγωγών, ενίσχυσης του τουρισμού και της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας.

Παράλληλα, στάθηκε στην ανάγκη ενός ισχυρού, παραγωγικού και διπλάσιου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων που θα ενισχύει στρατηγικές επιχειρήσεις και τομείς. Ουσιαστικά, πρότεινε με χρήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων να εξασφαλίζεται ζεστό χρήμα, το οποίο μέσω του κράτους και του ΠΔΕ θα διοχετεύεται στους επιχειρηματικούς ομίλους στο όνομα της ανάπτυξης, που βέβαια θα είναι εξίσου καπιταλιστική. Στάθηκε επίσης, στην ανάγκη ρευστότητας της ιδιωτικής οικονομίας, με την προϋπόθεση χρηματοδότησης των τραπεζών που με τη σειρά τους θα χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις και όχι τους διαπλεκόμενους, αναπαράγοντας τις αυταπάτες περί «υγιούς επιχειρηματικότητας».

Τέλος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αναφέρθηκε στην ανάγκη εθνικοποίησης των τραπεζών και στο δημόσιο έλεγχο των στρατηγικών επιχειρήσεων, για να παίξουν τον «αναπτυξιακό», «επενδυτικό» τους ρόλο, αποκαλύπτοντας ότι η ΛΑΕ επιδιώκει την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ελλάδας.

Οπορτουνιστές απατεώνες ...εξ Ιταλίας

Η οπορτουνιστική ...κοπτοραπτική

Όταν ψάχνεις να βρεις το κύρος που δεν έχεις με «δάνεια» από τη δράση αγωνιστικών λαϊκών δυνάμεων, πέρα από το ότι γίνεσαι ρεζίλι, επιβεβαιώνεις ότι ο οπορτουνισμός έχει ως βασικό του γνώρισμα την απατεωνιά.

Ο λόγος για τη λεγόμενη κίνηση «Αριστερά ενάντια στο ευρώ» στην Ιταλία, που εμφανίζεται ως σύμμαχος της Λαϊκής Ενότητας, του ΣΥΡΙΖΑ Νο 2. Στην ιστοσελίδα της «sollevazione.blogspot.it», παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της ΛΑΕ, χρησιμοποιεί ως φόντο τη φωτογραφία από την ανάρτηση των γιγαντοπανό του ΠΑΜΕ στο βράχο της Ακρόπολης, στις 27 Ιούνη του 2011 με το σύνθημα στα αγγλικά και τα ελληνικά: «Οι λαοί έχουν τη δύναμη, δεν παραδίνονται ποτέ. Αντεπίθεση».

Ωστόσο, το πανό στα αγγλικά έχει υποστεί το σχετικό ...ρετουσάρισμα και η υπογραφή του ΠΑΜΕ έχει αντικατασταθεί με την υπογραφή και το λογότυπο της ΛΑΕ, δημιουργώντας τις εντυπώσεις που επιθυμούν, σύγχυση σε όποιον επισκέπτεται την ιστοσελίδα για τις ανύπαρκτες αγωνιστικές δράσεις της ΛΑΕ.

Στο φαινόμενο αυτό, οι σύμμαχοι της ΛΑΕ δεν πρωτοτυπούν καθόλου. Είχαν προηγηθεί η «Αριστερή Συμμαχία» της Ιρλανδίας, που σε αφίσα για εκδήλωση στις 19 Οκτώβρη του 2012 με ομιλητή τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Σταθά (σήμερα στη ΛΑΕ), χρησιμοποιήθηκε το γιγαντοπανό με το σύνθημα στα αγγλικά: «Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε» που είχε σηκώσει στο βράχο της Ακρόπολης το ΚΚΕ στις 4/5/10, όμως με σβησμένο το λογότυπο του Κόμματος.

Το ίδιο είχε συμβεί επίσης στην Ισπανία, με άλλο ρετουσαρισμένο πανό του ΚΚΕ που ανέβηκε την Ακρόπολη στις 11/2/12, όπου η σχετική φωτογραφία έγινε ...αγνώριστη σε αφίσα για εκδήλωση στις 19/10/12 με ομιλητή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί το γιγαντοπανό με το «Κάτω η δικτατορία μονοπωλίων και Ευρωπαϊκής Ένωσης» έγινε «Δεν θα περάσουν» και σβήστηκε η υπογραφή του ΚΚΕ.

Αυτές τις ...όμορφες απατεωνιές έχουν κάνει κατά καιρούς οι απανταχού οπορτουνιστές, αλλά όπως δεν ενώνεται το λάδι με το νερό, έτσι και οι απατεώνες του συμβιβασμού με την καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο με αυτούς που παλεύουν για την ανατροπή της και οργανώνουν την εργατική τάξη και το λαό για αυτήν και μόνο την προοπτική.

Λαϊκή Ενότητα: Ξαναζεσταμένες αυταπάτες για αντιμνημονιακά μέτωπα

Την «αντίσταση» στα μνημόνια και την έξοδο από την ευρωζώνη, «ως απάντηση στους εκβιασμούς», προέταξε ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, Π. Λαφαζάνης, θέλοντας να εγκλωβίσει το λαό σε μια πολιτική που υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης από άλλη λωρίδα.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον «ΣΚΑΙ» έκανε λόγο για «τροϊκανή μνημονιακή χούντα» και για «νεοαποικιοποίηση» της Ελλάδας, αναμασώντας μια κριτική που κατά κόρον χρησιμοποίησε στο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ περί κατοχής της χώρας, και η οποία αθωώνει το ντόπιο κεφάλαιο και γενικά την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μάλιστα θέλοντας να ενισχύσει αυτή την άποψη, έκανε ανιστόρητους παραλληλισμούς, παρομοιάζοντας την πρόταση του για την Ελλάδα της καπιταλιστικής δραχμής με τον ηρωικό αγώνα της εθνικής αντίστασης.

Ο Π. Λαφαζάνης ισχυρίστηκε ότι ο εναπομείναντας ΣΥΡΙΖΑ «μεταλλάχθηκε» και οδηγείται σε ταχύτατη «ΠΑΣΟΚοποίηση», συγκαλύπτοντας ότι αυτή η διαδικασία σοσιαλδημοκρατικοποίησης έχει συντελεστεί πολύ νωρίτερα και όχι τώρα που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας στις προηγούμενες εκλογές συνυπήρχαν στα ίδια ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ με αρκετά πρόσωπα που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.

Στην επισήμανση των δημοσιογράφων ότι «ευρώ χωρίς μνημόνια δεν υπάρχει», ισχυρίστηκε ότι αυτός δεν έλεγε κάτι αντίθετο και πως άλλοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έκαναν αυτές τις διακηρύξεις. Ωστόσο, στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας ήταν αυτοί που πρωτοστατούσαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ στη δημιουργία ψευδαισθήσεων ότι αρκεί μια «σκληρή» διαπραγμάτευση για να τελειώσουν τα μνημόνια, ενώ οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί της στήριξαν αυτή την επτάμηνη διαπραγμάτευση που οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο.

Στο διά ταύτα, το μόνο που είχε να προτείνει ήταν η αντίσταση στο μνημόνιο και στους δανειστές, και «αν χρειαστεί απέναντι στους εκβιασμούς και στις πιέσεις, να φύγουμε από την ευρωζώνη», αποσιωπώντας ότι και σε αυτή την περίπτωση τα μονοπώλια θα κάνουν κουμάντο και ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει για τα κέρδη τους.

Κατόπιν όλων αυτών, θύμισε ακόμη περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ των προηγούμενων εκλογών, κατηγορώντας το ΚΚΕ ότι έχει την ευθύνη που δεν μπορεί να δημιουργηθεί ένα «αριστερό, προοδευτικό, δημοκρατικό μέτωπο» ενάντια στα μνημόνια.

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ - ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 Μία απ' τα ίδια με προσθήκη «εθνικού νομίσματος»

Οσα συνέθεταν τον εμπαιγμό του ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 προς το λαό και ενταφιάστηκαν με την υπογραφή του μνημονίου, ανέλαβε να τα νεκραναστήσει η Λαϊκή Ενότητα ή καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2. Κι επειδή αυτούσια δεν θα μπορούσε να τα υπερασπιστεί ενώπιον του λαού, μετά τη χρεοκοπία τους, ξεμπέρδεψε με την προσθήκη του εθνικού νομίσματος, που τους επιτρέπει να ισχυρίζονται ότι έτσι θα ξεπεράσουν την «ακαμψία» των εταίρων.

Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 παλιά, έτσι κι αυτοί τώρα προβάλλουν το μνημόνιο ως αιτία όλων των κακών, ανασύρουν και την αντιμερκελική ρητορική και αποσπούν τη μνημονιακή πολιτική από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και την εξουσία των μονοπωλίων. Για την ακρίβεια, πασχίζουν να βγάλουν το μεγάλο κεφάλαιο εντελώς έξω απ' το κάδρο των υπαίτιων για τα βάσανα του λαού, βάζοντας στη θέση του το ...νόμισμα.

Και πώς θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς αφού την εξουσία του θέλουν κι αυτοί να διαχειριστούν, είναι κι αυτοί προσηλωμένοι στο στόχο της ανάκαμψης των επιχειρηματικών ομίλων, αυτό σημαίνει η περίφημη «παραγωγική ανασυγκρότηση», αλλά διαφωνούν με τον τρόπο που αυτή θα πραγματοποιηθεί, προκρίνοντας ως διέξοδο για το κεφάλαιο την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, «αν χρειαστεί».

Ούτε λόγος βεβαίως για αποδέσμευση απ' την Ευρωπαϊκή Ενωση, εγχείρημα που «αγαπούν», κατά δήλωση του Αλ. Αλαβάνου. Απεναντίας, εκφράζουν τη λύπη τους που δεν μπορούν να υπηρετήσουν την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας εντός της Ευρωζώνης.

Και αυτοί καταθέτουν τα διαπιστευτήριά τους στο κεφάλαιο διαβεβαιώνοντάς το - καθώς δεν αγνοούν ότι το ευρώ παραμένει επιλογή του - πως «δεν είναι παράταξη της δραχμής, αλλά μια δύναμη με ολοκληρωμένο πρόγραμμα και σχέδιο, που έχει ως βασικό στόχο την ακύρωση της λιτότητας, της φορολεηλασίας, του ξεπουλήματος της χώρας και της εθνικής υποτέλειας».

Κι ακόμα ότι: «Η έξοδος από την Ευρωζώνη και το εθνικό νόμισμα δεν είναι αυτοσκοπός. Το εθνικό νόμισμα είναι ένα εργαλείο και ένα μέσο, το οποίο χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη και αρκετές χώρες ακόμη εντός ΕΕ για να έχουν αυτονομία στην οικονομική τους πολιτική, να προσφέρουν ισχυρή ρευστότητα με καλούς όρους στην οικονομία τους, να τονώσουν τις εξαγωγές, την εγχώρια παραγωγή και την "ανταγωνιστικότητά" τους».

Και αυτοί «προετοιμάζουν» το λαό ότι θα υπάρξει μια δύσκολη περίοδος θυσιών, που δήθεν θα οδηγήσει σε διέξοδο από την κρίση. Σε ορισμένα σημεία οι θέσεις τους είναι πίσω ακόμα κι απ' αυτό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που δεν φημίστηκε για τη γενναιοδωρία του απέναντι στο λαό, καθώς επιφύλασσε μόνο κάποια ψίχουλα στην ακραία φτώχεια. Για παράδειγμα, ενώ εκεί διατυπωνόταν η υπόσχεση για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και αποκατάσταση της 13ης σύνταξης σε συνταξιούχους με έως 700 ευρώ σύνταξη, στη διακήρυξη της ΛΑΕ αναφέρεται: «Σταδιακή αύξηση κατώτερων μισθών και συντάξεων (...) Θα στηριχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και οι κοινωνικές δαπάνες για τη δημόσια δωρεάν Παιδεία, τη λαϊκή Υγεία, τον Πολιτισμό. Θα ενθαρρυνθεί η σταδιακή αύξησή τους σε συνάρτηση με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς...»!

Κρύβουν κι αυτοί, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου μάλιστα είχαν ρόλο πρώτου βιολιού στη χειραγώγηση, ότι ο στόχος της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι ασύμβατος με οποιαδήποτε συζήτηση για κάλυψη των αναγκών ή έστω για ουσιαστική ανακούφιση των λαϊκών οικογενειών. Οτι, όπως κι αν επιχειρηθεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, το μόνο βέβαιο είναι ότι απαιτεί νέες, μεγαλύτερες κάθε φορά θυσίες απ' το λαό. Υπηρετούν απ' τη σκοπιά τους έναν δρόμο ανάπτυξης πολλαπλά επιζήμιο για τα λαϊκά συμφέροντα και προσφέρουν καλές υπηρεσίες στο κεφάλαιο, συμβάλλοντας στην αναβίωση αυταπατών που καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ με διαλυτική επίδραση στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.

Λαϊκή Ενότητα: «Εναλλακτικός» δρόμος στήριξης του κεφαλαίου

Τη σημαία του «αντιμνημονιακού» αγώνα προσπαθεί να διατηρήσει η Λαϊκή Ενότητα, για να παραμείνουν «ζωντανές» οι αυταπάτες για φιλολαϊκή διέξοδο εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Τόσο ο Π. Λαφαζάνης όσο και η Ζ. Κωνσταντοπούλου, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν από τη ΔΕΘ, κατέφυγαν σε κούφια «αντιμνημονιακή» ρητορεία και εμφάνισαν τη Λαϊκή Ενότητα ως τον αυθεντικό συνεχιστή των προηγούμενων δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, που χρεοκόπησαν με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Θεωρώντας ότι ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα με εθνικό νόμισμα, ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας πρότεινε ένα «ριζοσπαστικό, προοδευτικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης» που θα ενισχύσει τις εξαγωγές, θα αυξήσει το τουριστικό ρεύμα και θα δημιουργήσει ρευστότητα στην οικονομία. «Το εθνικό νόμισμα δεν είναι καταστροφή» δήλωσε ο Π. Λαφαζάνης, ισχυριζόμενος ότι αποτελεί μια «βιώσιμη, ρεαλιστική, εναλλακτική λύση απέναντι στη «μνημονιακή υποδούλωση».

Το πόσο «εναλλακτική» για το λαό είναι αυτή η λύση το αποκάλυψε στη συνέχεια, όταν δεν έκρυψε το θαυμασμό του για καπιταλιστικές χώρες όπως η Δανία, η Σουηδία, η Πολωνία και η Τσεχία που ανήκουν στην ΕΕ, αλλά διατηρούν εθνικό νόμισμα και «δεν καταστράφηκαν» όπως είπε. Μάλιστα έγινε ακόμα πιο σαφής, λέγοντας πως πριν το ευρώ «καπιταλισμό είχαμε, δεν είχαμε σοσιαλισμό, αλλά δεν μας έλειπε τίποτα».

«Θέλουμε ιδιωτικές επενδύσεις σε ένα πλαίσιο με κανόνες και προδιαγραφές, για να υποστηριχθεί η ανάπτυξη με ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις», δήλωσε σε άλλο σημείο της συνέντευξης, θυμίζοντας τους «υγιείς» επιχειρηματίες για τους οποίους μιλούσε στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για ένα πιο «ανθρώπινο» καπιταλισμό.

Θέλοντας να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε ως εκλογικό στόχο της Λαϊκής Ενότητας να έχει καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη ενός «αντιμνημονιακού, πατριωτικού, προοδευτικού μετώπου», το οποίο «θα μας φέρει γρήγορα στην εξουσία». Επίσης, δεν παρέλειψε να αντιγράψει την προηγούμενη τακτική του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ΚΚΕ, καταφεύγοντας σε επιθέσεις «φιλίας», σε συκοφαντίες ότι δεν χτυπάει τον πραγματικό αντίπαλο, αλλά και σε διαχωρισμό της ηγεσίας από τα μέλη και τους ψηφοφόρους του Κόμματος.

Στην προσπάθειά του να απαντήσει στο ευνόητο ερώτημα γιατί αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές και όχι νωρίτερα, υποστήριξε ότι υπήρχαν έντονες διαφορές στο εσωτερικό της κυβέρνησης για την ακολουθούμενη πολιτική. Ωστόσο, απέφυγε επιμελώς να εξηγήσει γιατί οι υπουργοί και τα άλλα στελέχη που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, στήριξαν τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη αλλά και τις προτάσεις που κατέθετε η κυβέρνηση στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης.

Η Ζ. Κωνσταντοπούλου επιμένοντας να δημιουργεί μια «αγιογραφία» για τη λυκοσυμμαχία, υποστήριξε ότι οι δανειστές εκβίασαν την ελληνική κυβέρνηση και επομένως παραβίασαν τις καταστατικές αρχές της ΕΕ και το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Πριν ξεκινήσει η συνέντευξη, μεταδόθηκε μήνυμα του Μ. Γλέζου.

«Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο ανάχωμα»

Του Τάκη Βαρελά

Πράγματι αποκαλυπτικός ήταν ο Λαφαζάνης στη συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί της Τετάρτης 2 Σεπτέμβρη στην τηλεόραση του «Mega».

Για πρώτη φορά και με βάθος σαραντακονταετίας περιέγραψε διαχρονικά το θεωρητικό και πολιτικό του υπόβαθρο, αλλά και τη στάση του, στάση που από τον ίδιο τεκμηριώνεται και μάλιστα χωρίς ντροπή και σεβασμό στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Χαρίλαο Φλωράκη.

Μας λέει, λοιπόν, ότι την πετριά του οπορτουνιστή την είχε από μικρός!

«…Στο ΚΚΕ εμένα με κατηγορούσαν για ευρωκομμουνιστή, από τα νεανικά μου χρόνια, όχι από τα τελευταία, μιλάω από τη δεκαετία του ’70, γιατί εγώ διάβαζα τους Ιταλούς μαρξιστές, τους Γάλλους μαρξιστές. Ήθελα να έχω μια πιο πανοραμική εικόνα. Έβλεπα ότι πολλά πράγματα που έλεγαν είχαν δίκιο».

Τι θέλει να μας πει ο Λαφαζάνης για τις επιρροές του από τους Ιταλούς και Γάλλους μαρξιστές;

Ότι ήταν η αφετηρία για τη θεωρητική βάση ανατροπής του σοσιαλισμού;

Τι θέλει να μας πει, ότι οι ευρωκομμουνιστικές απόψεις εδραίωσαν τα κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία και τη Γαλλία και έγινε ανθρώπινος ο καπιταλισμός;

Μήπως τα κόμματα αυτά, που ανοικτά πλέον έπαιρναν θέση ενάντια στις σοσιαλιστικές κατακτήσεις, δεν αξιοποιήθηκαν από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Μήπως δεν ευθυγραμμίστηκαν σε θεωρητικό και πολιτικό επίπεδο με τις στρατηγικές επιλογές της παγκόσμιας αστικής τάξης από το 1917 για ανατροπή της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο;

Ο όρος ευρωκομουνισμός μήπως από μόνος του δεν θέτει τη βάση της διάσπασης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και την άρση αλληλεγγύης στην οικοδόμηση του πρώτου κράτους των εργατών;

Και εμείς διαβάζαμε, κ. Λαφαζάνη, τους Ιταλούς και τους Γάλλους διανοητές, διαβάζαμε και μας έζωναν τα φίδια, φίδια που δούλευαν πολυεπίπεδα στους τρεις πυλώνες της πάλης για το σοσιαλισμό.

1. Στη φυσιογνωμία και τη στρατηγική στόχευση που πρέπει να έχει το ΚΚΕ.

2. Στα ταξικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα, γιατί για την εξουσία της εργατικής τάξης έχει λόγο ύπαρξης ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα.

3. Για τον προλεταριακό διεθνισμό και την αλληλεγγύη ως αναντικατάστατο μέσο για νικηφόρα έκβαση κάθε κοινωνικής επανάστασης που στόχο έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Και συνεχίζει ο Λαφαζάνης:

«Εγώ, ένα από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι, είναι ο δογματισμός. Δεν είμαι εγώ δογματικός και δογματικά προσηλωμένος…».

Μάλιστα!

Αυτόν το δογματισμό, κ. Λαφαζάνη, πράγματι τον σιχαινόσουν και τον σιχαίνεσαι! Σας ευχαριστούμε που σήμερα το δηλώνετε, έστω και εκ του πονηρού, ποντάροντας στις δύο βάρκες της διγλωσσίας που σας διαπερνά.

Από τη μια μεριά απευθύνεστε στην εργαλειοθήκη της αστικής τάξης να μη φοβάται να σας συμπεριλάβει στην ατζέντα της και από την άλλη παίζετε ένα βρώμικο παιχνίδι με τον όρο δογματισμό, λέξη για την οποία λοιδορήθηκαν εκατοντάδες.

Λοιδορήθηκαν και κατηγορήθηκαν ως δογματικοί για την αυταπάρνηση και την πίστη τους στα ιδανικά του σοσιαλισμού χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και αγωνιστές που στρατεύθηκαν μέχρι τέλους, παρέμειναν πιστοί στο δίκαιο αγώνα της εργατικής τάξης, στην πάλη μέχρι τέλους για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και τη λαϊκή εξουσία σε όλο τον κόσμο.

Αλήθεια, μήπως ο πρώτος στόχος της αστικής τάξης δεν ήταν η ανατροπή του σοσιαλισμού παντού στον κόσμο;

Μήπως η αστική τάξη δεν χρησιμοποίησε παγκοσμίως όλα τα μέσα, θεωρητικούς, κόμματα, κράτη, στρατιωτικές επεμβάσεις;

Να σας θυμίσω; Την Κορέα, το Βιετνάμ, την Κούβα, τη Νικαράγουα, να μην απαριθμήσω τη στήριξη που παρείχε σε αντισοσιαλιστικές ομάδες, από την «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία, τους «Κόντρας» στη Νικαράγουα.

Όλοι οι ευρωκομουνιστές συντάχθηκαν με τη μαύρη ραφιναρισμένη προπαγάνδα. Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, έσκουζαν και ήθελαν πότε «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», πότε «ελευθερία», ενώ στην ουσία ήθελαν την παλινόρθωση της «ελεύθερης αγοράς», τον καπιταλισμό, αυτή που υπηρετήσατε πιστά 25 χρόνια και 7 μήνες κυβέρνηση, που σήμερα λέγεται απάνθρωπος καπιταλισμός χωρίς πρόσωπο!

Και τι έκαναν οι φίλοι σας, οι ευρωκομμουνιστές, που σας άνοιξαν τα μάτια;

Διέλυσαν τα κομμουνιστικά κόμματα ή τα έκαναν παραμάγαζα του καπιταλισμού, περιφερόμενες ταμπέλες, έγιναν πρώτα συνετά και μετά πέρασαν στη δράση.

Στη γειτονική Ιταλία το ΚΚΙ μεταλλάχθηκε σε Δημοκρατική Αριστερά, ξανά μεταλλάχθηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα και ανέλαβε δράση με το φίλο σας, τον Ντ’ Αλέμα, πρωθυπουργό, να παίρνει μέρος στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και να πιλοτάρει δημοκρατικά τα βομβαρδιστικά κατ' εντολή των εταίρων σας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σφαγιάζοντας τους λαούς με αριστερή, δημοκρατική λεπίδα!

Αλήθεια, σας τιμούν αυτές οι συναναστροφές, κ. Λαφαζάνη;

Πόσο αριστερός αισθάνεστε;

Συνεχίζει ο κ. Λαφαζάνης:

«Θέλω να βλέπω την πραγματικότητα. Θέλω να είμαι απόλυτα ρεαλιστής».

Πράγματι, και την πραγματικότητα βλέπει, και απόλυτα ρεαλιστής είναι.

1. Πρώτον, γιατί είναι στρατευμένος στο ξεπούλημα των ιδανικών της εργατικής τάξης, τη βάζει στο ζύγι και μετά στο τραπέζι της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, φορώντας κάθε φορά τη μάσκα που απαιτείται.

2. Δεύτερον, είναι στρατιώτης της μετάλλαξης, προσαρμόσιμος, διαφωνεί μεν αλλά στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ Νο 1, φτιάχνει κόμμα στο κόμμα, κάτι σαν το shop in shop που έχουν τα «The Μall» του Λάτση, και την κατάλληλη στιγμή -που απαιτεί το αστικό σύστημα- παίρνει την παρέα του και φεύγει -όπως πολύ καλά το είπε στην ίδια συνέντευξη στο «Μega», «η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο ανάχωμα…»- και στήνει το ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, μόνο που τον έστησε απέναντι στο ΚΚΕ και απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

3. Τρίτον, έχει ταχθεί με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, με εντιμότητα και ρεαλισμό απέναντί της, αφού της αναγνωρίζει τον κυρίαρχο ρόλο. Συμφωνεί με τα θεσμικά εργαλεία άσκησης εξουσίας (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ) και τις πολιτικές αποφάσεις που παίρνουν για την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων, διατυπώνοντας διορθωτικές προτάσεις υπέρ π.χ. επιστροφής στη δραχμή ή εξόδου από την Ευρωζώνη, αφήνοντας άθικτα τα αίτια που γεννούν την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση του λαού.

4. Τέταρτον, εμμέσως πλην σαφώς, με κυνικό τυχοδιωκτισμό κατηγορεί το ΚΚΕ για δογματισμό και στοχοπροσήλωση στο σοσιαλισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ εγκαλεί και κατηγορεί τον Χαρίλαο Φλωράκη για τύφλα και υποταγή σε ένα χείριστο, τελειωμένο καθεστώς, λέγοντας:

«….Ποτέ δεν ήμουν υπαρκτός σοσιαλισμός και ξερό ψωμί και τους το έλεγα μέσα στο ΚΚΕ και στον Χαρίλαο Φλωράκη το έλεγα! Του έλεγα, βρε Χαρίλαε, ποιος υπαρκτός σοσιαλισμός; Δεν βλέπεις, βρε Χαρίλαε, τα πράγματα; Πρέπει να παίρνεις θέση σε όλα αυτά! Αυτά θα καταρρεύσουν! Δεν πρόκειται να έχει βελτίωση η κατάσταση!».

Τέτοια φίδια τύπου Λαφαζάνη φώλιασαν, δυστυχώς, και στο Κόμμα μας και έσπερναν δηλητήριο, με στόχο τη διάλυσή του ή τη μετατροπή του σε ένα κόμμα τύπου ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 και ΣΥΡΙΖΑ Νο 2.

Αυτή η δράση πρέπει να ηττηθεί, δεν είναι αναγκαία.

Σε αυτό το ανάχωμα, όχι λόγο, ούτε πέτρα να βάλουν οι πραγματικοί αριστεροί.

Μιλούν οι ίδιοι για το έργο τους.

Βλέπουμε διά στόματος Λαφαζάνη ποιους θαύμαζαν και με ποιους γυρόφερναν 40 χρόνια οι οπορτουνιστές.

Βλέπουμε με τι μεγάλη αγάπη τούς αγκαλιάζει στα διεθνή φόρα η αστική τάξη.

Η καλύτερη απάντηση είναι μπροστά μας. Η δεύτερη απάτη πρέπει να ηττηθεί πριν σηκώσει κεφάλι.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ είναι απάντηση και στους περιπατητές των πάρκων των Βρυξελλών, εκεί που στοχάζονται και αποφασίζονται τα μέτρα σφαγής των λαών.

Είναι απάντηση στους εντολοδόχους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της ΕΚΤ.

Στην κοινωνική συμμαχία, σύμμαχοί μας δεν είναι οι υποτακτικοί και οι μεταλλάκτες τύπου Λαφαζάνη, που πετούν από κανάρα σε κανάρα και κελαηδούν στα κρυφά στα συμφέροντα του καπιταλισμού και ύστερα μεταμορφώνονται σε γάτες και σκούζουν για σκιαχτούν τάχα τα λιοντάρια των ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΕΚΤ, ΔΝΤ.

Τα χρεοκοπημένα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ αναμασά η Λαϊκή Ενότητα - «ΣΥΡΙΖΑ 2»

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην οδήγησε η συγκεκριμένη λογική σε μνημόνιο και αντιλαϊκά μέτρα η «Λαϊκή Ενότητα»έρχεται να εμφανίσει σαν κάτι το νέο τα χρεοκοπημένα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ με νέα ...αριστερή διακόσμηση.

Σε συνέντευξη προς του ξένους ανταποκριτές ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επανέφερε τα περί «δύναμης αλλαγής και ανατροπής στην Ευρώπη» και ξεκαθάρισε πως το ζητούμενο είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη με υερώ ή εθνικό νόμισμα λέγοντας «εμείς δεν έχουμε λατρεία ή φετίχ με τα νομίσματα. Αν μπορούσαμε αυτό το προοδευτικό μας πρόγραμμα για να βγούμε από την κρίση, να ακυρώσουμε τα μνημόνια, να προχωρήσουμε σε μια νέα αναπτυξιακή τροχιά, να το εφαρμόσουμε εντός της Ευρωζώνης, δεν θα είχαμε κανένα απολύτως πρόβλημα».

Προέβλεψε ότι μετεκλογικά «ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, θα κάνουν ένα μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό και συνεταιρισμό, προκειμένου να περισώσουν τα Μνημόνια και να εφαρμόσουν τις μνημονιακές πολιτικές». Βεβαίως, δεν είπε ότι αυτά που λέει τα έλεγε όλος ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από το Γενάρη του 2015 γεγονός που δεν απέτρεψε το νέο μνημόνιο, γιατί ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης όπου πορεύεται και η Λαϊκή Ενότητα δεν επιδέχεται κανενός άλλου είδους πολιτικές απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα.

Υποσχέθηκε στους καπιταλιστές πέραν των μέτρων στήριξης της κερδοφορίας τους και νέες συμμαχίες για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους μέσω μιας «πολυδιάστατης ανεξάρτητης πολιτικής ενεργειακών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων».

Συνέντευξη Τύπου έδωσε και ο Μανώλης Γλέζος την Πέμπτη και ανέφερε μεταξύ άλλων: «Πώς να συνεργαστώ με κάποιους που λένε να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ; Οταν ένα κόμμα ζητά να φύγει από την Ευρωζώνη; Εγώ έχω πει ότι δεν χαρίζουμε την Ευρώπη στους δυτικοευρωπαίους».Είπε επίσης ότι η υποψήφιότητά του με τη ΛΑΕ «θα εξαρτηθεί από το εάν θα υπάρξει ένα ενιαίο αντιμνημονιακό μέτωπο» και ότι «αν δε γίνει κατορθωτό να δημιουργηθεί ένας πόλος με βάση την αρχή ότι ο λαός αποφασίζει για τα πάντα, εγώ θα ψηφίσω ΚΚΕ παρά τις διαφορές μου». Πρόσθεσε ωστόσο: «Για να τιμήσω τη μητέρα μου και τον αδελφό μου, ανήκω στην οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ της Πάρου. Εκείνοι θα μου δώσουν εντολή να τους εκπροσωπήσω. Εκείνοι θα μου το πουν».

Π. Λαφαζάνης: Επανάληψη κάλπικων διλημμάτων για τον εγκλωβισμό του λαού

Τη θέση του ότι το δικό του εναλλακτικό πρόγραμμα με εθνικό νόμισμα ως εργαλείο για την καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας, δηλαδή την ανάπτυξη προς όφελος του κεφαλαίου, εκτός της Ευρωζώνης, αλλά και εντός, εάν αυτό ήταν εφικτό, επανέλαβε ο Π. Λαφαζάνης, μιλώντας σήμερα στην τηλεόραση του «Mega».

Ειδικότερα, ο πρόεδρος της Λαϊκής Ενότητας, αναπαράγοντας τον αποπροσανατολιστικό διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο, αλλά εντός της ΕΕ, δηλαδή με τα μονοπώλια στην εξουσία, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «δεν είχε σχέδιο για να καταργήσει το μνημόνιο».

Επιχειρώντας να αποσείσει τις ευθύνες του ως εξέχον στέλεχος και υπουργός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και να αποστασιοποιηθεί από τα πεπραγμένα της, δήλωσε πως όλο το διάστημα που ήταν υπουργός περίμενε πως «όταν φτάναμε στον κόμπο, δεν θα επιλεγεί το μνημόνιο, θα επιλεγεί η διαφοροποίηση». Αυτά λέει σήμερα ο Π. Λαφαζάνης, αλλά παραλείπει ότι μέχρι να φτάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στον «κόμπο», δηλαδή στο μνημόνιο Τσίπρα, ο Π. Λαφαζάνης ως υπουργός της δεν διαφοροποιήθηκε στην εφαρμογή αντιλαϊκών νόμων, στην αφαίμαξη των Ταμείων με ΠΝΠ, στην πρόταση των 47 σελίδων του Τσίπρα, η οποία αποτελούσε επίσης ένα μνημόνιο με μέτρα-φωτιά για τα λαϊκά στρώματα.

Επαναφέροντας το ψευτοδίλημμα ευρώ ή δραχμή, εκτίμησε ότι τελικά η Ελλάδα θα καταλήξει στη δραχμή, θεωρώντας ότι «είναι θέμα επιβίωσης της χώρας» καθώς «δεν μπορεί να εφαρμοστεί το μνημόνιο».

Έσπευσε να διαβεβαιώσει πάντως την αστική τάξη της χώρας που δεν θέλει την έξοδο από την ΕΕ, ότι «υπάρχουν πολλές χώρες στην ΕΕ που δεν έχουν ευρώ και πάνε καλά» και επανέλαβε πως «δεν είναι αυτοσκοπός το εθνικό νόμισμα, είναι εργαλείο, αν μπορούσαμε μέσα στην Ευρωζώνη να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας, δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα»,επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά ότι δεν αμφισβητεί ούτε στο ελάχιστο την ΕΕ των μονοπωλίων και του κεφαλαίου, απλώς προτείνει άλλον τρόπο διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας προς όφελος -πάντα- της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, που περνάει μέσα από τη χρεοκοπία του λαού.

Για του λόγου το αληθές, διευκρίνισε πως το «εναλλακτικό πρόγραμμα» που ευαγγελίζεται προβλέπει μέτρα για να αποκτήσει «ρευστότητα η οικονομία, στήριξη των εξαγωγών»,δραστηριότητες από τις οποίες το μεγάλο κεφάλαιο θα ωφεληθεί και όχι βέβαια ο λαός και οι εργαζόμενοι.

Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και απαράλλακτα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα, επισήμανε πως η διαγραφή του χρέους είναι πρώτης προτεραιότητας που η κυβέρνηση «δεν τολμά να το θέσει» στην ΕΕ, την ώρα που το ΔΝΤ εκτιμά πως αυτό το χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Τέλος, υπεραμύνθηκε του ρόλου του «γνήσιου εκπροσώπου» του οπορτουνιστικού πόλου στην Ελλάδα, δηλώνοντας πως «ήμουν επικεφαλής σε ένα ρεύμα που ήταν όλη η σημερινή κυβερνητική ηγεσία», «από το 1990 ήμουν επικεφαλής σε ένα σχήμα με την Μ. Δαμανάκη που έφυγε, τον Ν. Κωνσταντόπουλο που έφυγε, τον Αλ. Αλαβάνο που έφυγε και εγώ έμεινα».

«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» Το νέο έργο είναι παλιό και έχει τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2»

Το γνωστό έργο που είδαμε να παίζεται από το 2012 μέχρι το 2014 με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουμε σε επανάληψη με τη νεότευκτη «Λαϊκή Ενότητα» του Π. Λαφαζάνη. Η - μ' αυτή την επωνυμία - κοινοβουλευτική ομάδα που ενέσκηψε την Παρασκευή έπειτα από ανεξαρτητοποίηση 25 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να αποτελέσει το πρόκριμα ενός νέου πολιτικού σχήματος - αναχώματος για όσους αριστερούς, ριζοσπάστες, αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνησή του και τη δυνατότητα να ανοίξει φιλολαϊκή προοπτική για τη χώρα. Η επίσημη πρώτη του Π. Λαφαζάνη ως προέδρου της ΛΑ.ΕΝ. σε συνέντευξη Τύπου, την Παρασκευή, ήταν μια εξόφθαλμη αναπαραγωγή νεοκεϋνσιανών θέσεων και προτάσεων, με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θέριεψε αυταπάτες για αριστερή φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού, καλλιέργησε και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε «αντιμνημονιακές» διαθέσεις για να αναρριχηθεί στον κυβερνητικό θώκο, απ' όπου συνομολόγησε το τρίτο και σκληρότερο για το λαό μνημόνιο. Ακόμα και σε επίπεδο συνθηματολογίας, ο Π. Λαφαζάνης ξέθαψε τα αντιμερκελικά και αντιμνημονιακά που κυριαρχούσαν στη ρητορική της Κουμουνδούρου έως και πριν από λίγο καιρό.

Η προσπάθεια να στηθεί ένας ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2, τώρα που διαλύεται κάθε αμφιβολία για το ρόλο του πρώτου, δεν πρέπει να βρει ανταπόκριση στο λαό, που έζησε ήδη την οδυνηρή διάψευση προσδοκιών που του καλλιέργησαν και δεν έχει περιθώριο για νέες απογοητεύσεις, για νέα απώλεια πολύτιμου χρόνου, που μετράει σε βάρος του.

Καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και τα παραδείγματα

Η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, που υπόσχεται η «Λαϊκή Ενότητα», είναι η άλλη όψη της καπιταλιστικής Ελλάδας του ευρώ. Η όποια διαφορά έχει να κάνει με τους όρους ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ανάμεσά τους απαράβατος τέτοιος όρος είναι η επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, στο λαϊκό εισόδημα κ.λπ. Απ' αυτήν δεν γλιτώνει ο λαός με όποιο νόμισμα. Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε την Παρασκευή για συντεταγμένη έξοδο απ' το ευρώ, «εφόσον χρειαστεί», όχι όμως απ' την ΕΕ. Εκλεισε δηλαδή το μάτι στο κεφάλαιο, διαβεβαιώνοντάς το ότι μιλά για έξοδο εφόσον το χρειαστεί η καπιταλιστική οικονομία, χάριν της οποίας αράδιασε ένα σωρό από γνωστά νεοκεϋνσιανά μέτρα διαχείρισης με στόχο την ανάκαμψή της, π.χ. «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους για να ανασάνει η χώρα», αλλά όχι όλου, «κοινωνικοποίηση των τραπεζών για να παίξουν έναν αναπτυξιακό ρόλο», στηρίζοντας τις επενδύσεις και όχι το λαό φυσικά, «παραγωγική ανασυγκρότηση με ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, ρευστότητα στην οικονομία», δηλαδή ζεστό κρατικό χρήμα για τη στήριξη της περίφημης καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Μάλιστα, στην προσπάθειά του να επιβεβαιώσει ότι δεν υπερασπίζεται προτάσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το κεφάλαιο και τα κέρδη του, έφερε ως παράδειγμα το ότι «υπάρχουν κι άλλες χώρες έξω απ' το ευρώ που μια χαρά πορεύονται». Αλλά και ο Α. Νταβανέλος, στέλεχος της ΛΑ.ΕΝ., υποστήριξε μιλώντας στη δημόσια τηλεόραση ότι υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις σε κράτη της Ευρωζώνης που υπερασπίζονται την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ποιες χώρες επικαλείται ο Λαφαζάνης; Τη Βρετανία, τη Δανία, που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη, γεγονός όμως που δεν εμποδίζει το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Ποιες δυνάμεις επικαλείται ο Νταβανέλος; Το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, τους Ιταλούς βιομηχάνους, ένα τμήμα του γερμανικού κεφαλαίου...

Τι σχέση έχουν οι λαοί αυτών των κρατών, ο λαός της Ελλάδας και η ελπίδα για ικανοποίηση των αναγκών του, με τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους, που αντανακλώνται σε πολιτικές προτάσεις για εθνικά νομίσματα, προτάσεις που φέρουν «προβιά» ριζοσπαστισμού για να ξεγελάνε και να κρύβουν το πραγματικό τους αντιλαϊκό περιεχόμενο; Αυτός ο καινούργιος κάλπικος διαχωρισμός «ευρώ - δραχμή» θέλει να κρύψει από το λαό ότι το βασικό είναι ο δρόμος του κεφαλαίου και η εξουσία του, είναι η συμμετοχή στην ΕΕ και το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μ' αυτά πρέπει ν' αναμετρηθεί ο λαός μας. Κι όχι να συνταχθεί με τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα ενός εθνικού νομίσματος, μιας άλλης νομισματικής συμμαχίας.

Να μην την ξαναπατήσουν

Οσοι λοιπόν αισθάνονται αριστεροί, ριζοσπάστες, έχουν πείρα από τη συμμετοχή τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να την ξαναπατήσουν.

Δεν πρέπει να ξανακουμπήσουν τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους σε νέες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Λύση υπέρ του λαού εντός του καπιταλιστικού συστήματος, με εναλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, χωρίς ρήξη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει. Οσοι προτάσσουν ως βασικό στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, όσοι υπηρέτησαν αυτό το στόχο από κυβερνητικές μάλιστα θέσεις. Οσοι κλείνουν το μάτι σε τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα της καπιταλιστικής Ελλάδας με εθνικό νόμισμα, δεν μπορούν να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο απ' αυτόν που οδηγεί στη λαϊκή χρεοκοπία. Δεν έχει σημασία αν αυτή πραγματοποιηθεί με μνημόνιο ή όχι. Δεν έχει σημασία αν πραγματοποιηθεί εντός Ευρωζώνης ή εκτός. Σημασία έχει να ακυρωθεί η προσπάθεια μια τέτοια εναλλακτική επιλογή υπέρ του κεφαλαίου να θεωρηθεί ως αριστερή ριζοσπαστική λύση, ως διέξοδος υπέρ του λαού.

Ο λαός, τα φτωχά λαϊκά στρώματα που έχουν ριζοσπαστικές διαθέσεις, δεν πρέπει να επιτρέψουν να ξαναγίνουν θεατές στο ίδιο έργο, να ζήσουν νέες διαψεύσεις. Μπορούν σήμερα, με μεγαλύτερη σιγουριά από ποτέ, να ακουμπήσουν τις προσδοκίες τους στο ΚΚΕ, να το εμπιστευτούν γιατί ποτέ δεν τους πρόδωσε ούτε έλειψε ποτέ απ' τον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γιατί είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει πραγματικά εναλλακτική, ρεαλιστική, ελπιδοφόρα πρόταση διεξόδου, άξονες της οποίας είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η κοινωνικοποίηση του πλούτου που έχει αυτή η χώρα.

«Πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης

Πέραν όμως του τι προτείνουν, ένα σημαντικό ερώτημα είναι και το εξής: Ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του λαού; Που εμφανίζονται ως «νέο πολιτικό σχήμα»; Που αυτοεγκωμιάζονται για τη συνέπειά τους στην υπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων; Από παρθενογένεση προέκυψαν; Η σημερινή «Λαϊκή Ενότητα» είναι η χτεσινή «Αριστερή Πλατφόρμα», είναι τα στελέχη του ΣΥΝ και μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ που επί 25 συναπτά έτη δίνουν αριστερό άλλοθι σε στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, όπως ήταν η πορεία ενσωμάτωσης της χώρας μας στην ΕΕ, στο ευρώ και την ΟΝΕ.

Είναι αυτοί που φιλοτεχνούσαν για το κόμμα τους ριζοσπαστικό προφίλ, ακόμα και όταν αυτό αποθεωνόταν καταχειροκροτούμενο από εφοπλιστές και βιομηχάνους, σε κλειστές λέσχες του κεφαλαίου ανά τον κόσμο. Που σιγόνταραν αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, που καλούσαν το λαό να στηρίξει τις διαπραγματεύσεις στα διαβούλια της ΕΕ, ακόμα και την ώρα που είχε πλέον φανεί το ταξικό, βαθιά αντιλαϊκό περιεχόμενό τους. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν, αυτό το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα από υπουργικές θέσεις, κάθε βήμα προς το νέο μνημόνιο. Να θυμίσουμε τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη; Την πρόταση Τσίπρα των 47 σελίδων, λίγο πριν από το δημοψήφισμα και λίγο πριν από την οριστική συμφωνία;

Είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα υπερασπίζονται με σθένος το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ενα πρόγραμμα εξαπάτησης του λαού, όπου πλάι στις υποσχέσεις για ορισμένα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, καταγράφονταν δεσμεύσεις και υποσχέσεις προς το κεφάλαιο με στόχο την ανάκαμψή του.

Για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του για το ρόλο και το τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 του Παναγιώτη Λαφαζάνη, παραθέτουμε αποσπάσματα από συνέντευξή του λίγο μετά την υπογραφή της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη που έφερε η κυβέρνηση, με υπουργό Οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη. Μια συμφωνία που προετοίμαζε το μνημόνιο που ήρθε μερικούς μήνες αργότερα. Εχει ιδιαίτερη σημασία να δούμε πώς οι συγκεκριμένοι λειτούργησαν ως το καλύτερο «πλυντήριο» για την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Διαβάστε όσα λέει ο Π. Λαφαζάνης:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ο:«Δε θέλω να αναφερθώ δημόσια σε ιδιαίτερες προσωπικές μου απόψεις για την τετράμηνη συμφωνία, τις οποίες είχα την ευκαιρία και τη δυνατότητα να εκφράσω σε κυβερνητικά και κομματικά όργανα. Αυτό που θέλω να τονίσω, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. (...) Πράγματι, λοιπόν, η συμφωνία με τους λεγόμενους "εταίρους" παρουσιάζει μεγάλα προβλήματα, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει και δεν πρόκειται να μας εμποδίσουν να εφαρμόσουμε το ριζοσπαστικό πρόγραμμά μας».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ο:«Οι ασάφειες και τα κρίσιμα προβλήματα του κειμένου της συμφωνίας δεν πρέπει και δεν πρόκειται να θολώσουν το κυβερνητικό έργο και τη νέα προοδευτική πορεία της χώρας. Οι προκλήσεις για μια ριζοσπαστική πολιτική προοδευτικής διεξόδου από την κρίση, που θα στηριχτεί από το λαό και τους αγώνες του, βρίσκονται μπροστά μας».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ο:«Η πατρίδα μας, με τη νέα κυβέρνηση, ξεκίνησε μια νέα πορεία για να απαλλαγεί από τη νεοαποικιακή κηδεμονία και να ακολουθήσει έναν ανεξάρτητο δρόμο, ως κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος. Αυτός ο δρόμος που ξεκίνησε με την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία, δεν πρόκειται να ανακοπεί».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 4ο:

Πριν το παραθέσουμε, είναι απαραίτητη μία διευκρίνιση. Το ΚΚΕ, μετά τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, ζητούσε επιτακτικά να έρθει η συμφωνία στη Βουλή, για να ενημερωθεί ο λαός για το περιεχόμενό της, ακριβώς επειδή περιείχε όλα όσα ψηφίστηκαν στο τρίτο μνημόνιο. Κάτι που δεν έγινε ποτέ, ακριβώς γιατί είχε αντιλαϊκό περιεχόμενο. Δείτε τι έλεγε τότε επ' αυτού ο Π. Λαφαζάνης.

«Δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο αλλά ούτε υποχρεωτικό η συμφωνία με τους πιστωτές να εγκριθεί από τη Βουλή. Τόσο ο χαρακτήρας αυτής της συμφωνίας όσο και το περιεχόμενό της δεν είναι τέτοια που να μπορούν να περιβληθούν με τη μορφή νόμου (...) δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να έρθει οποιαδήποτε συμφωνία με τους πιστωτές στη Βουλή προς ψήφιση».

Να γιατί έχουν τεράστιες, βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση που βιώνει σήμερα ο λαός, γιατί τον εξαπάτησαν, τον κορόιδεψαν, τον αποκοίμισαν, ενώ πλησίαζε θύελλα. Δε νομιμοποιούνται να παριστάνουν τους αθώους, τους τάχα συνεπείς κι ανιδιοτελείς «υπηρέτες» του λαού.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News