Articles by "ΔΙΕΘΝΗ"
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

6:00:00 μ.μ. ,
Η Αγκ. Μέρκελ με τον Πρόεδρο της Γκάνας, Νάνα Ακούφο - Αντο
Στα επόμενα δέκα χρόνια θα κατασκευαστούν στην Αφρική περισσότερα απ' ό,τι σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία εκατό χρόνια». Με αυτήν τη γλαφυρή δήλωση ο Γερμανός υπουργός Ανάπτυξης, Γκερντ Μίλερ, ο οποίος συνόδευε την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ στην περιοδεία της σε Σενεγάλη, Γκάνα και Νιγηρία (29 - 31 Αυγούστου), κάλεσε τους γερμανικούς ομίλους να επενδύσουν περισσότερο στην Αφρική.
Ο Μίλερ έχει αποκαλέσει πολλές φορές την Αφρική «ήπειρο των ευκαιριών» και αυτό ισχύει και για τον τομέα των πρώτων υλών και της Ενέργειας, είπε στην ίδια συνέντευξη και πρόσθεσε: «Η Ινδία και η Κίνα είναι ήδη εκεί και έχουν εξασφαλίσει τις πρώτες ύλες τους».Πρόκειται μεταξύ άλλων για τα αποθέματα λιθίου, του λεγόμενου «λευκού χρυσού», που χρησιμοποιείται στις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:
Twitter Facebook

12:00:00 μ.μ. ,
Στο κέντρο ο Κινέζος Πρόεδρος με τους πάνω από 50 ηγέτες που βρέθηκαν στο Πεκίνο
Το ισχυρό προβάδισμα που διατηρεί η Κίνα τις τελευταίες δύο δεκαετίες στην κούρσα του οξυμένου ανταγωνισμού με άλλες δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ, αλλά και Ρωσία ή άλλες χώρες) για τις αφρικανικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις στρατηγικές οδούς διέλευσης Ενέργειας και τις αναπτυσσόμενες αγορές, επιβεβαιώθηκε στις αρχές της βδομάδας, στην τρίτη κατά σειρά Σύνοδο Κορυφής του Φόρουμ Συνεργασίας Κίνας - Αφρικής (FOCAC), που πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο, με συμπροεδρεύοντες τον Κινέζο Πρόεδρο, Σι Τζινπίνγκ και τον Νοτιοαφρικανό ομόλογό του, Σίριλ Ραμαφόσα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:
Twitter Facebook

12:40:00 μ.μ.
Την ώρα που επιβεβαιώθηκαν οι ρωσικοί βομβαρδισμοί «ακριβείας» στην Ιντλίμπ, εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ για την αποτροπή μιας μαζικής στρατιωτικής επίθεσης για την ανακατάληψη της βορειοδυτικής επαρχίας Ιντλίμπ, με το πρόσχημα πως θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή. Διαβάστε περισσότερα:
Twitter Facebook

11:30:00 π.μ.
Από τις συναντήσεις που είχαν στελέχη της αμερικανικής πετρελαϊκής «Unocal» με τους «Ταλιμπάν» στο Τέξας πριν από περίπου 20 χρόνια...
Κατοχή σε βάθος χρόνου, με το βλέμμα στραμμένο σε Ρωσία, Κίνα και άλλες δυνάμεις της περιοχής
Οι ΗΠΑ αποφάσισαν (ξανά) να μην αποσύρουν τα στρατεύματα κατοχής στο Αφγανιστάν, αλλά να τα ενισχύουν, ενώ έχουν περάσει ήδη 16 χρόνια από την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που εξαπέλυσαν στις 7 Οκτώβρη του 2001, αξιοποιώντας τις επιθέσεις της «Αλ Κάιντα»στους «Δίδυμους Πύργους», στις 11 Σεπτέμβρητου ίδιου έτους. Παρ' όλα αυτά, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης τη «νέα στρατηγική» του για το Αφγανιστάν στο όνομα των αμερικανικών «εθνικών» (βλέπε μονοπωλιακών...) συμφερόντων.
Δεν είπε πόσοι ακριβώς θα είναι οι επιπλέον Αμερικανοί στρατιώτες. Εξήγησε όμως ότι αθέτησε την προεκλογική του εξαγγελία αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων «για να μην εκμεταλλευτούν το κενό οι τρομοκράτες». Αν στη λέξη «τρομοκράτες» βάλει κανείς τα αναρίθμητα μονοπώλια και τις ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που επιβουλεύονται και εποφθαλμιούν τη στρατηγική θέση του Αφγανιστάν, αντιλαμβάνεται γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής ήρθαν για να μείνουν.
Αλλωστε, οι επιλογές των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία είναι ενταγμένες στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό που οξύνεται στην περιφέρεια της Ασίας και του Ειρηνικού, σε αντιπαράθεση με τις επιδιώξεις αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, πρώτα από όλα της Ρωσίας και της Κίνας.
Το βασικό διακύβευμα
Τι είναι αυτό που διακυβεύεται στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή; Το Αφγανιστάν είναι στρατηγικό πέρασμα προς χώρες τής (γεμάτης κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου) Κεντρικής Ασίας, όπως το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και της Νότιας Ασίας (π.χ. Πακιστάν). Είναι «κόμβος» συνάντησης αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου από γειτονικές χώρες, αλλά και διάδρομος προς την Κίνα.
Επιπλέον, θεωρείται ένας από τους «στρατηγικούς» διαδρόμους που συνδέει νοητά την Κασπία Θάλασσα με την Αραβική. Είναι, με άλλα λόγια, σημαντικό «πέρασμα» πετρελαιαγωγών. Οπως αυτοί που σχεδιάζουν ή φτιάχνουν Ρώσοι στον βορρά και Κινέζοι στα ανατολικά.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους πιέζουν για αύξηση των οδών διέλευσης αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ, μάλιστα, έχουν δημιουργήσει θέση «Αμερικανού Ειδικού Απεσταλμένου για την Ενέργεια στην Ευρασία», την οποία καλύπτει έως σήμερα ο πρέσβης Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ. Ανθρωπος - κλειδί που συμμετείχε στην υπογραφή της διακυβερνητικής συμφωνίας για τον αγωγό «Nabucco» (αφορά τη μεταφορά αζέρικου φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας) και είχε εμποδίσει τη συμμετοχή του Ιράν...
Καθόλου αμελητέος είναι και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Εκθεση του Πενταγώνου και της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας, τον Ιούνη του 2010, που έγινε με βάση παλιότερους σοβιετικούς γεωλογικούς χάρτες, κατέδειξε πως η αφγανική γη κρύβει σημαντικές ποσότητες ανεκμετάλλευτων ορυκτών αξίας άνω του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων.
Βρήκαν τεράστιες «φλέβες» σιδήρου, χαλκού, κοβαλτίου, χρυσού, ουρανίου και «σπάνιων γαιών» όπως Λίθιο, Θόριο, Ταντάλιο και Νόβιο, που είναι απαραίτητα στα μονοπώλια ηλεκτρονικών προϊόντων και ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Σε αυτήν την έκθεση, η δυτική επαρχία Γάζνι χαρακτηρίζεται σαν «η Σαουδική Αραβία του Λίθιου». Εχουν επιπλέον καταγραφεί στοιχεία για κοιτάσματα πολύτιμων λίθων όπως ρουμπίνια, σμαράγδια κ.ά. Είναι συνεπώς έκδηλο γιατί οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους σχεδιάζουν να μείνουν ή να ελέγξουν την περιοχή σε βάθος χρόνου...
Σχεδιασμοί με μεγάλο βάθος
Η υπεράσπιση των μονοπωλιακών συμφερόντων από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιτάσσει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Ετσι εργάζονται και οι ΗΠΑ, με ιδιαίτερη επιμονή και ζήλο, εδώ και τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες.
Σε μια προσπάθεια να απωθήσουν τους Σοβιετικούς, δημιούργησαν (με βάση σχέδιο του τότε συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Ζίγκμπνιου Μπρεζίνσκι) τη δεκαετία του '80 τους λεγόμενους «Μουτζαχεντίν», ή «Μαχητές της Ελευθερίας», μεταξύ των οποίων ο τότε «άσημος» δισεκατομμυριούχους Σαουδάραβας Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αυτοί αποτέλεσαν το πρόπλασμα για τη δημιουργία της «Αλ Κάιντα», μετά των «Ταλιμπάν» και έπειτα του «Ισλαμικού Κράτους».
Αποδείχτηκαν εξαιρετικά «χρήσιμο» πολυ-εργαλείο. Αφενός, αύξησαν κατά αμέτρητα δισεκατομμύρια τα κέρδη της CIA από το λαθρεμπόριο οπίου (το αφγανικό όπιο «καλύπτει» σήμερα το 90% της παγκόσμιας παραγωγής, με ετήσιο τζίρο εκατοντάδες δισεκατομμύρια ή και πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια). Αφετέρου, έκαναν πολύνεκρες επιθέσεις που αξιοποιήθηκαν από τους ιμπεριαλιστές για να προωθήσουν πολέμους, κατοχή και τα συμφέροντά τους σε βάρος ανταγωνιστών.
Ετσι, πριν ακόμη ανατραπεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, προωθούσαν τη δημιουργία ενός αγωγού φυσικού αερίου στη νότια Ασία, μέσω της αφγανικής επαρχίας Κανταχάρ. Χρόνια μετά, το 2007, ο τότε Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Μπούτσερ είχε αναφερθεί στους στόχους των ΗΠΑ λέγοντας: «Ενας από τους στόχους μας είναι να σταθεροποιήσουμε το Αφγανιστάν και να συνδέσουμε την Νότια και την Κεντρική Ασία, ώστε να ρέει η Ενέργεια στον νότο...».
Περιφερειακές κόντρες και «συμμαχικές» αντιθέσεις
Τα ζωτικά συμφέροντα αμερικανικών μονοπωλίων για πηγές και αγωγούς Ενέργειας στην ευρύτερη περιοχή πυροδοτούν εδώ και δεκαετίες τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών. Ωστόσο, τον δικό τους ρόλο παίζουν και άλλα δεδομένα, όπως η προσπάθεια του Πακιστάν να διασφαλίσει τα συμφέροντά του έναντι της Ινδίας, μιας χώρας 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ανταγωνιστικής πυρηνικής και οικονομικής δύναμης.
Στο πλαίσιο αυτό, εντείνει τη συνεργασία με την Κίνα, η οποία έκλεισε συμφωνία για πρόσβαση στο βορειοδυτικό πακιστανικό λιμάνι Γκουαντάρ, ώστε να είναι όσο πιο κοντά στα εξίσου στρατηγικά στενά του Ορμούζ που βλέπουν προς τον Περσικό Κόλπο... Ειδικοί αναλυτές εκτιμούν ότι, όταν οι Κινέζοι αναβαθμίσουν και αναλάβουν πλήρως τον έλεγχο του Γκουαντάρ, θα δυσκολέψουν τις «μπίζνες» ανταγωνιστικών δυτικών μονοπωλίων.
Στο παζλ μπλέκεται «μοιραία» και το Ιράν, που για τους δικούς του λόγους επιχειρεί ανοίγματα στις αγορές του Πακιστάν και της Ινδίας, μολονότι γνωρίζει τα εμπόδια που θα θέσουν ανταγωνιστικά μονοπώλια από τη Δύση.
Μοιραία, το μπλεγμένο κουβάρι των ανταγωνισμών και η συγκέντρωση του ενδιαφέροντος ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων στη συγκεκριμένη περιοχή, προκαλεί αντιθέσεις και στο εσωτερικό συμμαχιών, όπως αυτή ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Πακιστάν. Αυτό φάνηκε και από τις πιέσεις του Προέδρου Τραμπ στο Πακιστάν, καθώς εξάρτησε τη συνέχιση της αμερικανικής «βοήθειας» από τις επιδόσεις των πακιστανικών δυνάμεων κατά των «Ταλιμπάν».
Ωστόσο, η «απειλή» που βλέπουν οι Πακιστανοί στην Ινδία ξεπερνά εκείνη των Αφγανών «Ταλιμπάν», τους οποίους αξιοποιούν συχνά και ως «δίαυλο» για την προώθηση των συμφερόντων τους.
Αλλη «απειλή» για το Πακιστάν στο Αφγανιστάν σε σχέση με την Ινδία «ξεπροβάλλει» από τη λεγόμενη «Γραμμή Durant», που βρίσκεται στην αφγανο-πακιστανική μεθόριο. Κατά καιρούς, Αφγανοί ηγέτες είχαν προωθήσει τη δημιουργία του λεγόμενου «Παστουνιστάν» που θα ενώνει τις περιοχές της φυλής των Παστούν και στις δύο χώρες σε βάρος όμως ιδιαίτερα της πακιστανικής εδαφικής επικράτειας.
Την ίδια στιγμή, τις δικές της επιδιώξεις προωθεί και η Ινδία, αυξάνοντας τη συμμετοχή της στην οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη του Αφγανιστάν, σε αντιπαράθεση και με την Κίνα στην ευρύτερη περιφέρεια. Μόνο την τελευταία 15ετία, η Ινδία έχει ξοδέψει στο Αφγανιστάν 3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το παράδειγμα του αγωγού ΤΑΡΙ
Μιλώντας για το Αφγανιστάν, τους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και την αμερικανική εμπλοκή, χαρακτηριστικότερη όλων είναι η περίπτωση του αγωγού ΤΑΡΙ, τα αρχικά του οποίου προέρχονται από το αγγλικό αρκτικόλεξο των τεσσάρων χωρών που συμμετείχαν στη δημιουργία του: Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία.
Ο αγωγός ΤΑΡΙ, που φτιάχνεται από το Δεκέμβρη του 2015, σχεδιάζεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κασπία του Τουρκμενιστάν στο Αφγανιστάν και από εκεί στο Πακιστάν και την Ινδία. Αναμένεται να λειτουργήσει το 2019. Ανάμεσα στους υποστηρικτές αυτού του αγωγού είναι και Κινέζοι, που τον βλέπουν σαν τμήμα της «σύγχρονης εκδοχής» του Δρόμου του Μεταξιού.
Ωστόσο, οι ανταγωνισμοί των ενεργειακών μονοπωλίων στον αγωγό ΤΑΡΙ ήταν έντονοι από νωρίς. Το αρχικό σχέδιο για τη δημιουργία του επεξεργάστηκε το Μάρτη του 1995 η αργεντίνικη εταιρεία Ενέργειας «Bridas Corporation». Ομως, την «έσβησαν» από τον χάρτη το αμερικανικό μονοπώλιο «Unocal» και η σαουδαραβική πετρελαϊκή εταιρία «Delta», που υπέγραψαν συμφωνία με το Τουρκμενιστάν τον Οκτώβρη του 1995 και το 1996 έκαναν την κοινοπραξία «CentGas».
Στο μεσοδιάστημα, οι ΗΠΑ προώθησαν τις σχέσεις με τους «Ταλιμπάν», αφού για να πετύχουν τη διέλευση του αγωγού, έπρεπε να συνεργαστούν στενά με το δημιούργημά τους. Το Γενάρη 1998, οι «Ταλιμπάν» επέλεξαν την κοινοπραξία «CentGas» και τον Ιούνη του 1998 η ρωσική «Γκάζπρομ» αναγκάστηκε να «ρευστοποιήσει» το 10% των μετοχών στο σχέδιο. Τον Αύγουστο του 1998 έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της «Αλ Κάιντα» στις αμερικανικές πρεσβείες σε Κένυα και Τανζανία, αναγκάζοντας τα στελέχη της «Unocal» να φύγουν από Αφγανιστάν και Πακιστάν. Ωστόσο, τα σχέδια του αγωγού δεν ξεχάστηκαν ποτέ!

Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη 2001 έδωσαν την κατάλληλη αφορμή, για πολλά ιμπεριαλιστικά σχέδια, σε διεθνές επίπεδο, μεταξύ των οποίων ήταν και η επέμβαση στο Αφγανιστάν.
Twitter Facebook

8:30:00 π.μ. ,
Από παλιότερη «μάζωξη» των ευρωΝΑΤΟικών στο Ταλίν της Εσθονίας, με συμμετοχή αντιπροσωπείας και από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις
Αποκαλυπτικά όσα μεθοδεύονται το Σεπτέμβρη στην Εσθονία, στις Συνόδους των υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών και στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ
Στα «γεμάτα» ξεκινά το Σεπτέμβρη ο προγραμματισμός της ΕΕ, καθώς όλα τα αρμόδια όργανα ανεβάζουν ταχύτητες, προωθώντας παραπέρα τα σχέδια για ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της ΕΕ και τη συνεργασία με το ΝΑΤΟ στην ανάπτυξη δυνάμεων, στην αντιπαράθεση και στον ανταγωνισμό με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, για τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων. Και, στο ίδιο μοτίβο, διεύρυνση της σφαίρας επιρροής, ειδικά προς τα ανατολικά, στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, για τη διείσδυση στις οποίες κλιμακώνεται η σύγκρουση με ρωσικά μονοπώλια.
Σε αυτό το πλαίσιο, στις 6-8 Σεπτέμβρησυνεδριάζουν στο Ταλίν της Εσθονίας, σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες συνόδους, οι υπουργοί Αμυνας και Εξωτερικών της ΕΕ. Σύμφωνα με το πρόγραμμα που κατάρτισε η εσθονική προεδρία στο Συμβούλιο της ΕΕ και δίνοντας ευθύς εξαρχής το στίγμα τους, οι εργασίες ξεκινούν Τετάρτη 6/9 το απόγευμα, με επίσκεψη των δημοσιογράφων στην πόλη Τάπα της Εσθονίας, όπου έχουν τη βάση τους στρατιώτες του ΝΑΤΟ. Μερικοί από τους χιλιάδες που ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός προώθησε τους τελευταίους μήνες στις χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία, στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία.
Θυμίζουμε ότι, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν ατύπως στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, τέλη Μάη στις Βρυξέλλες, το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει:
-- Στην Εσθονία 1.100 στρατιώτες από Βρετανία και Γαλλία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης, Αυτοκινούμενο Πυροβολικό και Μηχανικό.
-- Στη Λετονία 1.138 στρατιώτες από Καναδά, Αλβανία, Ιταλία, Πολωνία, Σλοβενία και Ισπανία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης, Μηχανικό και στοιχεία Χημικού, Βιολογικού και Πυρηνικού Πολέμου.
-- Στη Λιθουανία 1.022 στρατιώτες από Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Νορβηγία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Αρματα Μάχης και drones.
-- Στην Πολωνία 1.270 στρατιώτες από ΗΠΑ, Ρουμανία και Βρετανία, κατανεμημένοι κύρια σε Μηχανοκίνητο Πεζικό, Πυροβολικό και Αντιαεροπορικά Συστήματα.
Πρωτοφανής ανάπτυξη δυνάμεων
Αυτοί οι «Σχηματισμοί Μάχης», όπως ανέλυαν τότε ανώτεροι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ, «δεν είναι παρόμοιοι, αλλά η σύνθεσή τους έγινε με βάση τις γεωμορφολογικές ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες κάθε κράτους όπου αναπτύσσονται. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση είναι ετοιμοπόλεμοι»...
Ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, έδινε το Μάη την εξής εικόνα σε επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο: «Από το 2014 προχωρήσαμε στη μεγαλύτερη ανάπτυξη δυνάμεών μας από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Τριπλασιάσαμε τη σύνθεση της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ σε 40.000 άνδρες. Συγκροτήσαμε 8 στρατηγεία στην Ανατολική Ευρώπη. Στις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία προωθήσαμε 4 πολυεθνικούς Σχηματισμούς Μάχης.
Ενισχύουμε την παρουσία μας στη Μαύρη Θάλασσα με μια πολυεθνική ταξιαρχία που αναπτύσσεται με έδρα τη Ρουμανία, ενισχυμένη ναυτική και εναέρια παρουσία, και το Ηνωμένο Βασίλειο να στέλνει πρόσθετα αεροσκάφη για περιπολίες. Ταυτόχρονα, ενισχύουμε τις δυνατότητές μας στην κυβερνοάμυνα», άλλο ένα πεδίο σφοδρής ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.
Επιπλέον των παραπάνω, ΝΑΤΟ και ΕΕ αυξάνουν και περιοδικά την τέτοια στρατιωτική παρουσία, με διεξαγωγή σύνθετων, μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών ασκήσεων, στη Βαλτική, την Πολωνία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, όπου μεταφέρονται και άλλες χιλιάδες άνδρες και μεγάλος αριθμός οπλικών συστημάτων.
Στις τέτοιες ασκήσεις παίρνει μέρος και η Ελλάδα - είτε με συμμετοχή προσωπικού και μέσων, είτε ως κόμβος διεκπεραίωσής τους προς τη ζώνη των ασκήσεων - εμπλέκοντας βαθύτερα το λαό σε μια επικίνδυνη δίνη ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Οι υπουργοί Αμυνας
Σε αυτό το μοτίβο, την Πέμπτη 7/9, οι υπουργοί Αμυνας θα κληθούν στη Σύνοδό τους να συμμετάσχουν στη «στρατηγικής σημασίας», όπως χαρακτηρίζεται, άσκηση άμυνας στον κυβερνοχώρο «EU CYBRID 2017». Διοργανώνεται από την εσθονική προεδρία σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αμυνας και για πρώτη φορά σε τέτοιου είδους άσκηση μπαίνει στόχος να κληθούν οι ίδιοι οι υπουργοί σε δοκιμασία να πάρουν αποφάσεις, για την αντιμετώπιση των επακόλουθων μιας επίθεσης στον κυβερνοχώρο.
Ο ίδιος ο Εσθονός υπουργός Αμυνας, J. Luik, που έχει και τη βασική ευθύνη διοργάνωσης της άσκησης, έχει δηλώσει σχετικά ότι «δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ χωρών ή οργανισμών στο Διαδίκτυο και όταν πρόκειται να αντιμετωπιστούν οι απειλές στο Διαδίκτυο, πρέπει να περιοριστούν τα εμπόδια στη συνεργασία μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ». Εξ ου και έχει προσκληθεί να παρακολουθήσει την εν λόγω άσκηση στο Ταλίν ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ.
Ακολουθεί κοινό γεύμα εργασίας των υπουργών Αμυνας με τους συναδέλφους τους των Εξωτερικών και με «κύριο πιάτο» την «εφαρμογή του πακέτου Αμυνας» της ΕΕ, όπως κωδικοποιούν όλη την προσπάθειά τους για δέσμευση περισσότερων κονδυλίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αυξημένες διαθεσιμότητες σε μέσα και προσωπικό, ώστε να είναι έτοιμα προς ανάπτυξη ανά πάσα στιγμή, όπου χρειαστεί, για τις ανάγκες των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων, τον καλύτερο συντονισμό των εθνικών πολεμικών βιομηχανιών, ώστε να προχωρήσουν έρευνα και παραγωγή πάνω σε κοινά πρότυπα για οπλικά συστήματα κ.ά.
Οι υπουργοί Εξωτερικών
Στο δικό τους, παράλληλο πρόγραμμα, στη δική τους Σύνοδο, οι υπουργοί Εξωτερικών έχουν την Παρασκευή συνάντηση με εκπροσώπους κυβερνήσεων από τις υποψήφιες προς ένταξη στην ΕΕ χώρες, με θέμα την «πρόληψη και αντιμετώπιση της ριζοσπαστικοποίησης και του βίαιου εξτρεμισμού». Προτάγματα βάσει των οποίων διαπλέκονται όλο και πιο στενά οι έννοιες «Αμυνα» και «εσωτερική Ασφάλεια», με μια σειρά νέα μέτρα καταστολής να προωθούνται τάχιστα στο εσωτερικό των κρατών - μελών, με τις ανάλογες βέβαια αφορμές ή/και τα προσχήματα.
Ακριβώς στο ίδιο φόντο, οι ΥΠΕΞ θα έχουν και «άτυπο γεύμα» με τους συναδέλφους τους, υπουργούς Εξωτερικών από τις χώρες της λεγόμενης Ανατολικής Γειτονίας (πρ. Σοβιετικές Δημοκρατίες) και αντικείμενο την «Ενίσχυση της ανθεκτικότητας στη γειτονιά μας, ιδίως της διάστασης της ασφάλειας».
Η Διακοινοβουλευτική Σύνοδος
Δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι στο περιθώριο των Συνόδων, οι ευρωενωσιακοί αξιωματούχοι έχουν κανονίσει να γίνει στο Ταλίν, ίδιες μέρες (7-9/9), Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ).
Πρόκειται, βασικά, για κοινή συνεδρίαση των επιτροπών που ασχολούνται με θέματα εξωτερικής πολιτικής και «πολιτικής ασφάλειας» στα κοινοβούλια των κρατών - μελών, με στόχους - όπως γράφεται στα σχετικά κείμενα της εσθονικής προεδρίας - την «ενίσχυση της ασφάλειας», τη «διαφύλαξη της ειρήνης», την «προώθηση της διεθνούς συνεργασίας» και την «προώθηση της δημοκρατίας».
Στα διαδικαστικά, στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη, τα κοινοβούλια των κρατών - μελών της ΕΕ εκπροσωπούνται από αντιπροσωπεία αποτελούμενη από έξι μέλη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκπροσωπείται από μέχρι 16 μέλη. Τα εθνικά κοινοβούλια υποψήφιων χωρών της ΕΕ και χωρών - μελών του ΝΑΤΟ που δεν είναι μέλη της ΕΕ, μπορούν να συμμετάσχουν ως παρατηρητές, με αντιπροσωπεία τεσσάρων μελών.
Στη Διακοινοβουλευτική θα μετάσχει και η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, η οποία θα προεδρεύσει και των Συνόδων των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας.
Η Διάσκεψη ξεκινά με ένα «briefing» στους επικεφαλής των αντιπροσωπειών πάνω στις «προκλήσεις της περιφερειακής ασφάλειας». Παραπέρα, η ατζέντα της Διακοινοβουλευτικής χωρίζεται σε πέντε βασικές θεματικές συνεδριάσεις, ενδεικτικές των στοχεύσεών τους:
-- «Γιατί η Ευρώπη έχει σημασία; Η Ευρώπη σε παγκόσμιο επίπεδο», με βασικό αντικείμενο τον ενισχυμένο ρόλο που θέλουν να παίξουν, και με στρατιωτικά μέσα, τα ευρωενωσιακά κεφάλαια στους κλιμακούμενους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
-- «Ενισχύοντας την ενότητα των δυτικών και των διατλαντικών σχέσεων», των σχέσεων ΕΕ - ΝΑΤΟ δηλαδή.
-- «Ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις προτεραιότητες της ΕΕ στον τομέα της ΚΕΠΠΑ και της ΚΠΑΑ».
-- «Η κατάσταση πέρα από τα σύνορα της ΕΕ», με έμφαση στη νότια και την ανατολική γειτονία της ΕΕ.
-- «Τρόποι ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας».
-- «Πρακτικές πτυχές του υβριδικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της σφαίρας του κυβερνοχώρου και της στρατηγικής επικοινωνίας». Ο υβριδικός, ένα νέο, σύγχρονο, σύνθετο και εξελιγμένο πεδίο πολεμικής αντιπαράθεσης, που περιλαμβάνει συμβατικές μορφές πολέμου, τον ανορθόδοξο, τον κυβερνοπόλεμο, την προπαγάνδα και τον ψυχολογικό πόλεμο κ.ά.

Επίσης, στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται και τρία σεμινάρια, υπό τον λογοτεχνίζοντα αλλά περιγραφικό των στόχων τους τίτλο «Περπατώντας κατά μήκος των συνόρων της ΕΕ». Το πρώτο εστιάζει στην κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια, όπου συγκρούονται ισχυρά καπιταλιστικά κράτη για τη διείσδυση και τον έλεγχο διαύλων Διαμετακόμισης και Ενέργειας. Το δεύτερο εστιάζει στην «Ανατολική Εταιρική Σχέση», τις σχέσεις δηλαδή με τις πρ. Σοβιετικές Δημοκρατίες. Και το τρίτο στη Ρωσία...
Twitter Facebook

6:30:00 μ.μ. ,
Kαι οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις της χώρας έχουν προχωρήσει - όπως και πολλές ιδιωτικές καπιταλιστικές- σε συμπράξεις με πολυεθνικές επιχειρήσεις με έδρα κυρίως την ΕΕ, τη Ρωσία, την Κίνα. Φωτ. από παλιότερη κοινή εμφάνιση των προέδρων της PDVSA και της ρωσικής «Rosneft»
Το τελευταίο διάστημα, οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα έχουν τροφοδοτήσει - τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο - την όξυνση της αντιπαράθεσης για τον λεγόμενο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα». Πέρα από το κάθε φορά άμεσο πολιτικό επίδικο υπό το πρίσμα του οποίου διαμορφώνονται οι σχετικές πολιτικές θέσεις (π.χ. των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στην Ελλάδα), η προσπάθεια αστικής και οπορτουνιστικής ερμηνείας των γεγονότων στη Βενεζουέλα με συνεχείς αναφορές στο σοσιαλισμό συσκοτίζει την πραγματική κατάσταση.
Από τις ίδιες τις εξελίξεις και τη σχετική αντιπαράθεση τίθενται τα εξής ερωτήματα: Τι σχέση έχει ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» με το σοσιαλισμό - κομμουνισμό; Ποια είναι η σχέση της Βενεζουέλας και των άλλων κρατών που συμμετέχουν στη λεγόμενη Μπολιβαριανή Διαδικασία με το σοσιαλισμό; Ποιος είναι ο πραγματικός χαρακτήρας των συγκεκριμένων κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής;
Ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» και ο σοσιαλισμός «του 20ού αιώνα»
Ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» αποτελεί ένα πολιτικό ρεύμα που μορφοποιήθηκε μέσω της αλληλεπίδρασης της θεωρητικής σκέψης μιας σειράς διανοουμένων όπως ο Dieterich (ο οποίος δημιούργησε και τον όρο το 1996 ενώ υπήρξε και σύμβουλος του Τσάβες), η Harnecker (επίσης σύμβουλος του Τσάβες για ένα διάστημα), ο Lebowitz, o Meszaros και της πρακτικής μιας σειράς κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική με πιο χαρακτηριστική αυτή των Τσάβες - Μαδούρο (Βενεζουέλα) αλλά και των Μοράλες (Βολιβία) και Κορέα (Εκουαδόρ).
Θεμελιώδες χαρακτηριστικό του αποτελεί - όπως φαίνεται και από το όνομά του - η επιδίωξη διαχωρισμού από την πρώτη προσπάθεια οικοδόμησης της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας κατά τον 20ό αιώνα. Γράφει η Harnecker:
«Ηταν ο Πρόεδρος Τσάβες που είχε την τόλμη να υποδείξει το σοσιαλισμό ως εναλλακτική απέναντι στον καπιταλισμό. Τον αποκάλεσε "σοσιαλισμό του 21ου αιώνα", διεκδικώντας τις αξίες που συνδέονται με τη λέξη σοσιαλισμός: Αγάπη, αλληλεγγύη, ισότητα μεταξύ άντρα και γυναίκας, μεταξύ όλων ενώ παράλληλα πρόσθεσε τον προσδιορισμό "του 21ου αιώνα", για να διαφοροποιήσει αυτόν το νέο σοσιαλισμό από τα λάθη και τις αποκλίσεις που παρουσιάστηκαν στο μοντέλο του σοσιαλισμού που εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα στη Σοβιετική Ενωση και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης».1
Στην ομιλία του, στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Καράκας το 2005, ο Ούγκο Τσάβες αφότου διακήρυξε ότι εμπνέεται από επαναστάτες όπως ο Χριστός, ο Μπολιβάρ, ο Αμπρέου ε Λίμα και ο Τσε Γκεβάρα, ξεκαθάρισε:
«Πρέπει να επανεφεύρουμε το σοσιαλισμό. Δεν μπορεί να είναι το είδος του σοσιαλισμού που είδαμε στη Σοβιετική Ενωση (...) Πρέπει να διεκδικήσουμε εκ νέου το σοσιαλισμό ως θέση, ως σχέδιο και μονοπάτι, αλλά έναν νέο τύπο σοσιαλισμού, έναν ανθρωπιστικό σοσιαλισμό που βάζει τους ανθρώπους και όχι τις μηχανές ή το κράτος πάνω απ' όλα».
Ποιος είναι όμως αυτός ο «ανθρωπιστικός» σοσιαλισμός, ο οποίος διακρίνεται από τον... μάλλον «απάνθρωπο» σοσιαλισμό της ΕΣΣΔ και πρέπει να επανεφευρεθεί;
«Σοσιαλισμός» της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας...
O «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» αποσυνδέει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο από το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Οπως γράφει ο πιο εμβληματικός θεωρητικός αυτού του ρεύματος, ο Heinz Dieterich:
«Πιστεύω ότι το βασικό είναι ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της εκμετάλλευσης. Η εκμετάλλευση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής (...) εκμετάλλευση έχουμε οποτεδήποτε ένα μέλος της κοινωνίας παίρνει από τον γενικό κοινωνικό πλούτο που έχει συγκεντρωθεί και παραχθεί σε ένα χρόνο περισσότερα απ' όσα βάζει σε αυτόν».2
Διευκρινίζοντας με παραδείγματα αυτόν το γενικό ορισμό, γίνεται φανερό ότι ο Dieterich ταυτίζει την εκμετάλλευση με την άνιση ανταλλαγή στη σφαίρα της κυκλοφορίας. Αντίστοιχα, προτείνει ως λύση την ανταλλαγή ισοδυνάμων και την ανταμοιβή όλων με βάση την προσφερόμενη εργασία (που θα επιβάλλονται από το κράτος) ενώ στο βαθμό που επιτυγχάνονται αυτά, θα καθίσταται σταδιακά αδιάφορο για τους καπιταλιστές το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και κυκλοφορίας. Γι' αυτό και ονομάζει την οικονομία που οραματίζεται «σχεδιασμένη οικονομία των ισοδυνάμων». Ως συνέπεια αυτής της ....βαθυστόχαστης ανάλυσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «αν θέλεις να τερματίσεις την εκμετάλλευση δεν χρειάζεται να αφαιρέσεις την ατομική ιδιοκτησία από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής»!
Η αντίληψη της εκμετάλλευσης ως προϊόντος της άνισης ανταλλαγής έρχεται «κουτί» στις κυβερνήσεις που θέτουν ως βασικό τους στόχο την επαναδιαπραγμάτευση των όρων συμμετοχής στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα (π.χ. βελτίωση των όρων εμπορίου ή των όρων σύναψης και αποπληρωμής δανείων). Ερχεται «κουτί» στην αντιπαράθεσή τους με τις ΗΠΑ, με τις οποίες υπάρχουν ιστορικοί δεσμοί ανισότιμων οικονομικών και πολιτικών σχέσεων. Αυτές οι κυβερνήσεις, άλλωστε, ταυτίζουν τον «νεοφιλελευθερισμό» και τη «νεοαποικιοκρατία» με τις ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που επιδιώκουν την επέκταση των οικονομικών σχέσεων με άλλα καπιταλιστικά κράτη. Αποσυνδέοντας προπαγανδιστικά αυτές τις ανισοτιμίες από την οικονομική τους βάση, δηλαδή από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, αυτές οι κυβερνήσεις διεκδικούν βελτίωση της θέσης των κρατών τους χωρίς ρήξη με την καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Προς εξυπηρέτηση αυτού του στόχου, τα κράτη της Μπολιβαριανής Διαδικασίας προχωράν σε μια σειρά προσαρμογές στην ασκούμενη πολιτική. Καταρχάς στην εσωτερική πολιτική, παρεμβαίνουν πιο άμεσα στην οικονομική ζωή, αναλαμβάνοντας τα ίδια επιχειρηματική δράση - όπως έκαναν στο παρελθόν και κάποιες από τις λεγόμενες «νεοφιλελεύθερες» και «νεοαποικιακές» κυβερνήσεις - μέσω των περισσότερων (όπως στη Βενεζουέλα) ή πιο περιορισμένων (όπως στη Βολιβία) κρατικοποιήσεων σε τομείς που τους εξασφαλίζουν τεράστια κρατικά έσοδα, ιδιαίτερα σε περιόδους ανόδου των τιμών του πετρελαίου και των άλλων εξαγόμενων πρώτων υλών. Με αυτά τα έσοδα χρηματοδοτούν τους εκσυγχρονισμούς σε μια σειρά τομείς (π.χ. Παιδεία ή Υγεία), τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας που δημιουργεί ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης καθώς και την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη (μέσω της στήριξης συγκεκριμένων επιχειρηματιών).
Οπως αναφέρει ο αντιπρόεδρος της βολιβιανής κυβέρνησης του Εβο Μοράλες:
«Είναι ζήτημα της οικοδόμησης ενός ισχυρού κράτους το οποίο να μπορεί να συνδυάσει με ισορροπημένο τρόπο τις τρεις οικονομικές - παραγωγικές πλατφόρμες που συνυπάρχουν στη Βολιβία: την βασισμένη στην κοινότητα, την βασισμένη στην οικογένεια και τη "σύγχρονη βιομηχανία"»,3 ενώ αλλού αναφέρει «Δεν είμαστε ενάντια στην ελεύθερη αγορά. Είμαστε υποστηρικτές ενός σοσιαλιστικού μοντέλου με έναν βολιβιανό καπιταλισμό, όπου τα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες μεταφέρονται σε άλλους τομείς όπως ο αγροτικός».4
Γενικεύοντας την εμπειρία αυτών των κρατών, ο Dieterich σημειώνει: «Ο μόνος εφικτός δρόμος (σ.σ.: για τον σοσιαλισμό) είναι μια μεικτή οικονομία, που θα έχει τρία υποκείμενα, το κράτος, την ιδιωτική επιχείρηση και την κοινωνική ιδιοκτησία στη μορφή των συνεταιρισμών»5...
Με αυτήν την πολιτική, η κυβέρνηση της Βολιβίας εξασφαλίζει κοινωνική ειρήνη μεταξύ καπιταλιστών και εργαζομένων (η οποία όμως ήδη γνωρίζει τα πρώτα της ρήγματα) και πιο ευνοϊκούς όρους αναπαραγωγής του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου στη χώρα αποσπώντας επανειλημμένα τα εύσημα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Στη Βενεζουέλα, ωστόσο, η κατάσταση είναι πιο σύνθετη, αφού η μείωση των διεθνών τιμών πετρελαίου έπληξε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τα κρατικά έσοδά της (το πετρέλαιο αποτελεί το 80% των εξαγωγών της), ενώ οι πιο εκτεταμένες κρατικοποιήσεις προκάλεσαν την πιο ενεργητική αντίδραση των τμημάτων εκείνων του κεφαλαίου που συνδέονται με το εξωτερικό και ιδιαίτερα με τις ΗΠΑ.
Στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, η επιδίωξη αναβάθμισης αυτών των κρατών συνεπάγεται τον αναπροσανατολισμό των διεθνών συμμαχιών τους και τη στροφή τους προς την ΕΕ, τη Ρωσία (ο Τσάβες αποκαλούσε τον Πούτιν «καλό Πρόεδρο»), την Κίνα και τη Βραζιλία. Εννοείται ότι και οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις της χώρας έχουν προχωρήσει - όπως και πολλές ιδιωτικές καπιταλιστικές - σε συμπράξεις με πολυεθνικές επιχειρήσεις με έδρα κυρίως τις παραπάνω χώρες.
«Σοσιαλισμός» του αστικού κράτους...
Οπως διαφαίνεται από τα παραπάνω, ως ρόλος του κράτους στο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» προβάλλεται αυτός του διαιτητή ανάμεσα στα συμφέροντα των διάφορων τάξεων και ομάδων και του ενορχηστρωτή των προσπαθειών (καπιταλιστικής) οικονομικής ανάπτυξης. Οπως σημειώνει ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας:
«Αυτό που απαιτείται από τον κυβερνήτη είναι να συνθέτει και να ενώνει, γιατί οι φωνές του λαού μπορεί να μην συμφωνούν μεταξύ τους. Ο λαός δεν είναι κάτι ομοιογενές. Οχι κύριε! Υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, υπάρχουν ταυτότητες, υπάρχουν περιοχές».6
Φυσικά, σε καθεστώς καπιταλιστικής οικονομίας και εξουσίας, το κράτος «ενώνει» το λαό προσδένοντάς τον στις αναγκαιότητες της επιδίωξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και αυτό δεν αλλάζει καθόλου από τις συνεχείς προπαγανδιστικές αναφορές στην «άμεση δημοκρατία» και τα τοπικά συμβούλια.
Το κράτος που επικαλούνται είναι το ίδιο το αστικό κράτος με αλώβητο το σύνολο των θεσμών του. Αυτό που αποκαλούν «επανάσταση» είναι ο έλεγχος αυτών των ίδιων των θεσμών (κοινοβούλιο, κυβέρνηση, δήμοι κ.λπ.) από τις «μπολιβαριανές» δυνάμεις. Αυτός ο ...λατινοαμερικάνικος ευρωκομμουνισμός προβάλλεται ανοιχτά. Π.χ. η Harnecker σημειώνει:
«Οι μεταβάσεις που επιχειρούμε δεν είναι οι κλασικές όπου οι επαναστάτες κατακτάν την κρατική εξουσία και κάνουν ή ξεκάνουν τα πάντα από αυτή την αφετηρία. Σήμερα πρώτα κατακτάμε την (σ.σ.: κρατική) διοίκηση και από αυτό το σημείο προχωράμε»7 ή αλλού: «Δεν έχουμε τον έλεγχο ολόκληρου του κράτους στη διάθεσή μας, αντίθετα ελέγχουμε μόνο ένα μικρό μέρος του».8
Οσον αφορά το υποκείμενο αυτής της αλλαγής, προβάλλεται ανοιχτά η ανάγκη ενός «πολιτικού υποκειμένου», το οποίο θα περιλαμβάνει όλα τα τμήματα που θίγονται από τον «νεοφιλελευθερισμό», από τους εργάτες μέχρι εκείνα τα τμήματα της αστικής τάξης που απειλούνται από τη δράση του διεθνούς κεφαλαίου. Ετσι, σ' αυτά τα κράτη δημιουργούνται μέτωπα ή κόμματα (που έχουν το χαρακτήρα μετώπου), στα οποία συμμετέχουν δυνάμεις ετερόκλητων ιδεολογικών και κοινωνικών αναφορών.
Η σύνθετη αυτή κατάσταση γεννάει υψηλού επιπέδου υποχρεώσεις για τα ΚΚ. Η ενίσχυση της ιδεολογικοπολιτικής αυτοτελούς πάλης σε ρήξη με τις δυνάμεις της διαχείρισης, το κεφάλαιο και την εξουσία του αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις, ώστε να δίνεται αποφασιστική απάντηση και στις πιέσεις που ασκούνται για ενσωμάτωση στο αστικό σύστημα μέσω της συμμετοχής ή στήριξης των αποκαλούμενων προοδευτικών κυβερνήσεων. Αυτή, άλλωστε, αποδείχτηκε οδυνηρή για την εργατική τάξη, για το εργατικό - λαϊκό αλλά και για το κομμουνιστικό κίνημα στη Λατινική Αμερική, για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.
Μονόδρομος η πάλη για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό
Το τελευταίο διάστημα μια σειρά παράγοντες (μεγάλη μείωση των διεθνών τιμών πετρελαίου και πρώτων υλών, ενεργητική αντίδραση των θιγόμενων τμημάτων της αστικής τάξης κ.λπ.) έχουν οδηγήσει στην αποδυνάμωση κάποιων «μπολιβαριανών» κυβερνήσεων - ιδιαίτερα της βενεζουελάνικης - και στην ενίσχυση πολιτικών δυνάμεων που στηρίζονται ανοιχτά από τμήματα της αστικής τάξης και τις ΗΠΑ. Αυτές οι δυνάμεις εκμεταλλεύονται την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί για να στοιχίσουν λαϊκές μάζες πίσω απ' τους αντιδραστικούς στόχους της αστικής τάξης.
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα επιβεβαιώνουν τις συνέπειες που έχει για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, όποιο ιδεολογικό μανδύα και αν φέρει. Αποτελούν έμπρακτη απόρριψη των οπορτουνιστικών κελευσμάτων περί της δυνατότητας εξανθρωπισμού του καπιταλισμού. Φωτίζουν ποια είναι τα αναπόφευκτα αρνητικά αποτελέσματα όταν το εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν προχωρά στο τσάκισμα του αστικού κράτους.
Μέσα από την αρνητική πείρα αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της συγκέντρωσης δυνάμεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Αυτή η τιτάνια προσπάθεια περνά μέσα από την αντιπαράθεση και με το «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» όπως και παλαιότερα περνούσε μέσα από την αντιπαράθεση με ρεύματα με τα οποία αυτός μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία («σοσιαλισμός της αγοράς», «δημοκρατικός σοσιαλισμός», ευρωκομμουνισμός, ο λεγόμενος περονισμός κ.λπ.).
Παραπομπές:
1. «Conquering a New Popular Hegemony. Marta Harnecker on 21st Century Socialim»
2. Heinz Dieterich, «The Socialism of the 21st Century».
3. «The MAS is of the Centre-Left»: Συνέντευξη του Alvaro Garcia Linera στο διαδικτυακό περιοδικό «International Viewpoint», IV373 - Δεκέμβρης 2005.
4. Heinz Dieterich, «Evo Morales, el socialismo comunitario y el Bloque Regional de Poder».
5. «Economia mixta es la via al socialismo del siglo XXI»: Συνέντευξη του Heinz Dieterich στην ιστοσελίδα «Aporrea.org».
6. Παρατίθεται στο «Conquering a New Popular Hegemony. Marta Harnecker on 21st Century Socialim».
7. «We Must Take Public Criticism into Account. Criticism Is Good and Should Help the Process»: Συνέντευξη της Μ. Harnecker στην ηλεκτρονική σελίδα του «Monthly Review» (31/3/2010).
8. «Conquering a New Popular Hegemony. Marta Harnecker on 21st Century Socialim».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

7:30:00 μ.μ.
Ο χάρτης της περιοχής, της οποίας ο φυσικός πλούτος έχει μπει στο στόχαστρο ισχυρών μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών κέντρων
Η διπλωματική κρίση με το Κατάρ είναι το τελευταίο «επεισόδιο» της σφοδρής διαπάλης
Φουντώνουν επικίνδυνα οι εστίες έντασης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με την όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ μονοπωλίων να προμηνύει νέα δεινά για τους λαούς της περιοχής.
Μόνο μέσα στην τελευταία βδομάδα είχαμε νέα (την τρίτη τον τελευταίο καιρό) επίθεση των ΗΠΑ σε θέσεις του συριακού στρατού στη ΝΑ Συρία, στα σύνορα με Ιορδανία και Ιράκ (κοντά στη στρατηγικής σημασίας, για τον ανεφοδιασμό των ιρανικών δυνάμεων που στηρίζουν τη συριακή κυβέρνηση Ασαντ, περιοχή αλ Τανφ). Είχαμε επίσης την κλιμάκωση της κρίσης στις σχέσεις τριών χωρών του Περσικού Κόλπου και άλλων αραβικών ή μουσουλμανικών χωρών με το Κατάρ, αλλά και τη διπλή επίθεση τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» στο ιρανικό κοινοβούλιο και στο μαυσωλείο του Χομεϊνί στην Τεχεράνη, με 17 νεκρούς και περίπου 50 τραυματίες.
Από αυτές τις εξελίξεις ξεχωρίζει σαφώς η κρίση που ξέσπασε ανοιχτά την περασμένη Δευτέρα, 5 Ιούνη, στις σχέσεις του Κατάρ με τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς συνιστά ρήγμα στους κόλπους του εξαμελούς «Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου» (GCC). Η ένταση στις σχέσεις του Κατάρ με χώρες της περιοχής δεν περιορίστηκε μόνο στα μέλη του GCC, αλλά και στις σχέσεις με την Αίγυπτο του Προέδρου Αμπντέλ Φατάχ Ελ Σίσι, που θεωρεί συνυπεύθυνη την καταριανή μοναρχία των Αλ Θάνι για την ανατροπή του πρώην Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ το 2011 και την εκλογή του ισλαμιστή (με τη στήριξη των «Αδελφών Μουσουλμάνων») Μοχάμεντ Μόρσι, μέχρι που τον ανέτρεψε πριν από λίγα χρόνια με στρατιωτικό πραξικόπημα.
Ωστόσο, η απόφαση των τριών μοναρχιών του Κόλπου να διακόψουν τις διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ και να επιβάλουν εναέριο, χερσαίο και ναυτικό αποκλεισμό σε ένα κρατίδιο, που είναι η πρώτη χώρα σε εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) παγκοσμίως, δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Η ένταση στις σχέσεις των δύο πλευρών «σιγοβράζει» εδώ και χρόνια, λόγω αντικρουόμενων μονοπωλιακών συμφερόντων με φόντο την ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση των δύο μεγαλύτερων δυνάμεων της περιοχής, που είναι η Σαουδική Αραβία και το Ιράν.
Αφορμές και αιτίες
Αφορμή για την ένταση φέρεται πως έδωσαν οι δηλώσεις που έκανε ο Καταριανός εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ Θάνι στις 24 Μάη, σε βάση του καταριανού στρατού στην Ντόχα (κοντά στην τεράστια αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ των 10.000 Αμερικανών στρατιωτικών). Ο εμίρης φέρεται ότι εναντιώθηκε στα σχέδια χωρών της περιοχής και των ΗΠΑ για όξυνση της κόντρας με το Ιράν, χαρακτηρίζοντάς το «ισλαμική δύναμη». Το σαουδαραβικό δίκτυο Αλ Αραμπίγια, επικαλούμενο αυτές τις δηλώσεις, μετέδωσε πως ο εμίρης χαρακτήρισε τις σχέσεις με την κυβέρνηση του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ «τεταμένες» και με το Ισραήλ «καλές». Ωστόσο, αργότερα, το καταριανό πρακτορείο ειδήσεων μετέδωσε πως υπέστη επίθεση κυβερνοπειρατείας (χάκερς).
Ομως, λίγο πριν το Κατάρ ανακοινώσει ότι έπεσε θύμα «κυβερνο-πειρατείας», χάκερς είχαν βγάλει στη φόρα μέρος της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του πρέσβη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στις ΗΠΑ, Γιουσέφ αλ Οτάιμπα, με το στέλεχος της «δεξαμενής σκέψης» FDD (αμερικανο-ισραηλινό λόμπι), Τζον Χάνα. Μεταξύ άλλων, ο Χάνα (πρώην αναπληρωτής σύμβουλος ασφαλείας επί προεδρίας Τζ. Ου. Μπους) έστειλε στον Οτάιμπα «λίστα στόχων» μη αμερικανικών εταιρειών που «επένδυαν ταυτόχρονα στο Ιράν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία», όπως η γαλλική «Αirbus» και η ρωσική «Lukoil». Σε άλλο μήνυμα, ο πρέσβης Οτάιμπα ζητούσε «προτάσεις» για το πώς θα μπορούσε να φύγει η αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ από το Κατάρ και να πάει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Τη Δευτέρα, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν και Κατάρ διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ, παίρνοντας πρωτοφανή μέτρα, με το πρόσχημα ότι «στηρίζει τη διεθνή τρομοκρατία» και πως απεργάζεται σχέδια εναντίον τους. Το Κατάρ αντέδρασε συγκρατημένα, ζητώντας ωστόσο άμεσα βοήθεια από Ρωσία, Τουρκία και Ιράν.
Το ίδιο διάστημα, ο Πρόεδρος Τραμπ παραδέχτηκε πως έβαλε «το χεράκι του» στην κρίση, ομολογώντας πως είχε απαιτήσει στη Σύνοδο του Ριάντ στις 22 Μάη την καταπολέμηση της «ισλαμικής τρομοκρατίας» και πως ηγέτες της περιοχής τού υπέδειξαν ως υπεύθυνο... το Κατάρ! Αυτά, όταν είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια πως χρηματοδοτήθηκαν, εξοπλίστηκαν, εκπαιδεύτηκαν από χώρες του ΝΑΤΟ, Καταριανούς, Σαουδάραβες, Τούρκους κ.ά. οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» και της «Αλ Κάιντα» σαν όργανο ανατροπής της κυβέρνησης του Προέδρου της Συρίας Μπασάρ Ασαντ. Εμφάνισαν ως πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά επί της ουσίας η αιτία είναι ότι η συριακή κυβέρνηση δεν συναινούσε στους σχεδιασμούς μονοπωλίων για τη δημιουργία του λεγόμενου «Αραβικού Αγωγού» που θα μετέφερε φυσικό αέριο μέσω Τουρκίας και Συρίας στην Ευρώπη. Το σχέδιο αυτό ήταν ανταγωνιστικό με αυτά της Ρωσίας, βασικού συμμάχου της Συρίας, που αργότερα ενεπλάκη και στρατιωτικά, μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.
Οι σχέσεις Ιράν - Κατάρ
Ας δούμε όμως ορισμένα στοιχεία για το Κατάρ των μόλις 2,5 εκατ. κατοίκων και των 11,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων: Πρόκειται για τον πρώτο εξαγωγέα υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στον κόσμο, μολονότι ξεκίνησε το 1997 την εκμετάλλευση των τεράστιων κοιτασμάτων του. Μοιράζεται με το Ιράν το μεγαλύτερο, παγκοσμίως, κοίτασμα φυσικού αερίου, 43 τρισ. κ.μ., σε θαλάσσια περιοχή έκτασης 9.700 τ. χλμ που εκτείνεται μεταξύ των δύο χωρών. Το κοίτασμα του Κατάρ λέγεται «Νοrth Field» (σε περιοχή 6.000 τ. χλμ) και του δίνει το 60% των εσόδων από το σύνολο των εξαγωγών που κάνει ως χώρα. Το συγκεκριμένο κοίτασμα τροφοδοτεί σχεδόν όλες τις εξαγωγές φυσικού αερίου. Το κοίτασμα του Ιράν λέγεται «South Pars» και εκτείνεται σε περιοχή 3.700 τ. χλμ.
Το Κατάρ διατηρεί καλές σχέσεις με το (αντίπαλο γεωπολιτικά, κυρίως για τη Σαουδική Αραβία) Ιράν. Οταν το 2012 η Κίνα έκανε πίσω από συμφωνία με το Ιράν για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος «South Pars», το Κατάρ πρόσφερε (Γενάρη 2014) στην Τεχεράνη βοήθεια και τεχνογνωσία (ενώ ακόμη δεν είχε επιτευχθεί η διεθνής συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που θα έβγαζε τη χώρα από την απομόνωση).
Η μοναρχία του Κατάρ προσπάθησε επίσης να εξασφαλίσει ρόλο σε σημαντικές ενδοαστικές κόντρες που έγιναν μετά την «Αραβική Ανοιξη» το 2011 σε χώρες όπως η Αίγυπτος, η Λιβύη (όπου διατηρεί επιρροή σε κάποιες ομάδες ισλαμιστών, κυρίως στην Τρίπολη), η Συρία, η Υεμένη. Συμμετείχε, για παράδειγμα, έως την περασμένη βδομάδα στην ιμπεριαλιστική επίθεση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, μέχρι που επιβλήθηκε σε βάρος του εμπάργκο και σε αυτόν τον τομέα.
Το Κατάρ έκλεισε το Μάρτη του 2015 με την Τουρκία συμφωνία για τουρκική στρατιωτική βάση, που τον Δεκέμβρη του 2016 άρχισε να λειτουργεί με περίπου 100 άτομα προσωπικό. Το προσωπικό αυτό αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τις επόμενες βδομάδες, μετά την απόφαση της τουρκικής Βουλής να στείλει στρατεύματα στο Κατάρ. Στη διμερή στρατιωτική συμφωνία που αποκαλύφθηκε από την ιστοσελίδα «Middle East Eye», η Τουρκία έχει δεσμευτεί να προσφέρει βοήθεια και προστασία «έναντι εξωτερικών εχθρών» και απειλών. Ο Τούρκος ηγέτης Ρ. Τ. Ερντογάν αξιοποιεί την παρούσα επικίνδυνη κρίση για να ενισχύσει τα τουρκικά συμφέροντα στον Κόλπο, διακινδυνεύοντας ρήξη στις σχέσεις με ανταγωνιστικές δυνάμεις, όπως η Σαουδική Αραβία.
Το Κατάρ διατηρεί στενές σχέσεις και με τη Ρωσία. Η «Αρχή Επενδύσεων του Κατάρ» (QIA), που έχει σημαντικό επενδυτικό χαρτοφυλάκιο και την πλειοψηφία μετοχών του μονοπωλίου στον παγκόσμιο κλάδο πρώτων υλών, «Glencore», αλλά και μετοχές τεράστιων βιομηχανιών, πολυκαταστημάτων και τραπεζών σε Ευρώπη, Ασία και ΗΠΑ, ξάφνιασε τον περασμένο Δεκέμβρη όταν ανακοίνωσε συμφωνία για την εξαγορά του 19,5% των μετοχών της ρωσικής ενεργειακής εταιρείας «Rosnef», έναντι 11,5 δισ. δολαρίων, σε μία περίοδο που η ρωσική αγορά χρειαζόταν μία γερή «ένεση» ρευστότητας. Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός πως περίπου την ίδια περίοδο το ιταλικό ενεργειακό μονοπώλιο ENI συμφώνησε να πουλήσει στη «Rosneft» το 30% μετοχών του κοιτάσματος πετρελαίου «Zohr», που βρίσκεται ανοικτά της Αιγύπτου. Μέσω της «Rosneft», δηλαδή, το Κατάρ απέκτησε πρόσβαση στο τεράστιο αιγυπτιακό κοίτασμα, προκαλώντας προφανώς δυσαρέσκεια στον Αιγύπτιο Πρόεδρο Σίσι.
Στον κυκεώνα συμμαχιών, συμφερόντων και ανταγωνισμού εμπλέκονται και δεκάδες ελληνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Κατάρ και την ευρύτερη περιοχή στους τομείς κατασκευών, συμβουλευτικών υπηρεσιών, προμήθειας βιομηχανικών υλικών, ναυτιλίας, υποδομών, όπως ο όμιλος «Ελλάκτωρ» και οι εταιρείες «J&P Αβαξ», ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, «Archirodon» κ.ά. Ετσι μπορεί να εξηγηθεί και η άμεση ανταπόκριση της ελληνικής κυβέρνησης (προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου) να αναλάβει στο Κατάρ την εκπροσώπηση της Αιγύπτου, που διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με αυτό.
Την επικίνδυνη κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και ανταγωνισμών στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου σημείωνε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ. Αναφορικά με την εμπλοκή της Ελλάδας, τόνιζε: «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει τεράστια ευθύνη για την εμπλοκή της Ελλάδας σ' αυτό το μακελειό, με το πρόσχημα της "γεωστρατηγικής αναβάθμισης" της χώρας, που αφορά ουσιαστικά τη συμμετοχή του εγχώριου κεφαλαίου στη λεία του πολέμου.

Για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της περιοχής οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι, και γι' αυτό πρέπει να αποτελέσει λαϊκό αίτημα αγώνα και διεκδίκησης η απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

7:00:00 μ.μ.
Μετά την τελευταία δολοφονική επίθεση στο Μάντσεστερ και το κλίμα τρομοφοβίας, η παρουσία αστυνομίας και στρατού είναι έντονη σε αυτές τις εκλογές
Στόχος ο εγκλωβισμός του λαού στις διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας
Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές της ερχόμενης Πέμπτης, 8 του Ιούνη, στο Ηνωμένο Βασίλειο για 650 έδρες με το σύστημα των μονοεδρικών γίνονται μέσα σε κλίμα εκβιασμών του βρετανικού λαού, ώστε να εγκλωβιστεί στις εκδοχές αστικής διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας κυρίως ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα εκείνα των Συντηρητικών της πρωθυπουργού, Τερέζα Μέι, και των Εργατικών του Τζέρεμι Κόρμπιν, που τις τελευταίες μέρες οι εταιρείες δημοσκοπήσεων τα φέρνουν να έχουν απόσταση μεταξύ τους 3 - 5 μονάδων, η τελευταία στο 42% με 39%, αντίστοιχα.
Το διακύβευμα για τα αστικά κόμματα είναι με ποιους όρους το Brexit θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα των Βρετανικών μονοπωλιακών ομίλων. Το παράδειγμα της Βρετανίας αποδεικνύει την αυταπάτη ότι η έξοδος από την ΕΕ στο έδαφος του καπιταλισμού μπορεί να αποτελέσει βήμα προς όφελος των εργαζομένων.
Παρατηρώντας κανείς το ενδιαφέρον του κόσμου στη σύντομη προεκλογική περίοδο, κυριάρχησε όχι τόσο το Brexit, αλλά το μέλλον του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), της Παιδείας, του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», η ανησυχία για την ανεργία.
Σε μία χώρα 65.000.000 κατοίκων αυτό που δείχνει να ανησυχεί πραγματικά τον λαό - ο οποίος όμως είναι εγκλωβισμένος στην αναζήτηση καλύτερης αστικής διαχείρισης και όχι ριζικής αντιμετώπισης των δεινών που αντιμετωπίζει - είναι η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, η ακριβή στέγη, η χειροτέρευση των υπηρεσιών Υγείας, τα πανάκριβα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, η επίθεση στις εργασιακές σχέσεις και τους μισθούς, που παραμένουν καθηλωμένοι, παρά την τεράστια κερδοφορία των μονοπωλίων. Πάνω από 8.000.000 άνθρωποι παλεύουν να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ τη μέρα, κυνηγώντας ένα πακέτο μακαρόνια και λίγο ρύζι από τις «Τράπεζες Τροφίμων». Από αυτούς, πάνω από 4.000.000 είναι παιδιά και έφηβοι.
Δεν είναι τυχαίο πως το βίντεο - κλιπ του τραγουδιού «Liar liar GE 2017» («Ψεύτρα, ψεύτρα Γενικές Εκλογές 2017») του συγκροτήματος «Kaptain Ska», έχει μεγάλη διάδοση στα λεγόμενα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» και ξεκινά με έναν αριθμό: Με τα 4.370.000 παιδιά στη Βρετανία που ζουν σήμερα βουτηγμένα στη φτώχεια. Δεν είναι, επίσης, τυχαίο πως οι περικοπές των τελευταίων «συντηρητικών» κυβερνήσεων στις υπηρεσίες Κοινωνικής Πρόνοιας προκάλεσαν ανάμεσα στον Δεκέμβρη του 2011 και τον Φλεβάρη του 2014 το θάνατο πάνω από 4.000 ανήμπορων αναπήρων που είδαν τα επιδόματα Πρόνοιας να τους κόβονται επειδή κρίθηκαν ξαφνικά «κατάλληλοι για εργασία»! Βεβαίως, αυτά τα στοιχεία αξιοποιούνται κυρίως από τους άλλους αστούς ανταγωνιστές της Μέι, αφού αποδίδονται στη διακυβέρνηση των Συντηρητικών και όχι στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που αναπαράγει τις κρίσεις, τη φτώχεια, τη βαρβαρότητα, τους πολέμους και τη δυστυχία των λαών.
Σε αυτήν τη σύγχρονη βαρβαρότητα, «χτίζει» τη δική του διαχειριστική πρόταση ο σοσιαλδημοκράτης Κόρμπιν, που σπέρνει αυταπάτες στα λαϊκά στρώματα περί ενός «πιο ανθρώπινου καπιταλισμού», αφού και αυτός υπερασπίζεται το εκμεταλλευτικό σύστημα όπως και τη συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ, με φληναφήματα ότι η βρετανική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ας δούμε όμως, ανά ενότητα, ορισμένες από τις θέσεις των βασικών αστικών κομμάτων, που εκφράζουν και διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου.
Βασικές θέσεις ανά θεματική ενότητα
  • Για το Βrexit:
Συντηρητικοί: «Σκληρό Brexit» δίχως απαραίτητα διατήρηση πρόσβασης στην ενιαία αγορά και την τελωνειακή ένωση. Επιδίωξη «βαθιάς και ειδικής σχέσης με την ΕΕ». Θεωρούν «καλύτερη καμία συμφωνία από μία κακή συμφωνία». Υπέρ των ελέγχων στη μετανάστευση και υπέρ μιας «κοινής ταξιδιωτικής περιοχής» μεταξύ Βρετανίας - ΕΕ. Και, βεβαίως, τη διατήρηση της ειδικής σχέσης με τις ΗΠΑ.
Εργατικοί: «Ηπιο Brexit» με πρόσβαση σε ενιαία αγορά και τελωνειακή ένωση και υποτίθεται εγγυήσεις στα δικαιώματα πολιτών της ΕΕ στο Ηνωμένο Βασίλειο και αντίστροφα.
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: Κατά του Brexit. Θέλουν παραμονή στην ΕΕ και δεύτερο δημοψήφισμα.
Πράσινοι: Υπέρ της παραμονής στην ΕΕ και ενιαίας αγοράς.
Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP): Σθεναρός υπέρμαχος του Brexit. Επιδιώκει «πλήρη έλεγχο» στη μετανάστευση. Οχι «διατροφή» για το διαζύγιο με την ΕΕ, «πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα».
Σκοτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP): Παραμονή της Σκοτίας στην ΕΕ και δεύτερο δημοψήφισμα για ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο.
  • Για την οικονομία:
Συντηρητικοί: «Νοικοκύρεμα» δημοσιονομικών με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό έως τα μέσα της επόμενης δεκαετίας και περικοπές σε κοινωνικά επιδόματα και συντάξεις. Επενδύσεις σε Ερευνα και Ανάπτυξη, στο 2,4% του ΑΕΠ για 10 χρόνια. Δημιουργία νέου Επενδυτικού Ταμείου με 23 δισεκατομμύρια στερλίνες για ενίσχυση της παραγωγικότητας. Θέσπιση «ορίων» στα τιμολόγια ρεύματος για φτωχά νοικοκυριά. Πρόκειται για μέτρα που επιχειρούν στο νέο περιβάλλον της εκτός ΕΕ Βρετανίας να θωρακίσουν τα συμφέροντα των βρετανικών μονοπωλίων.
Εργατικοί: Στην ίδια κατεύθυνση με διαφορετικό μείγμα κινούνται και οι προτάσεις της σοσιαλδημοκρατίας. Προτείνουν πενταετές πλάνο μείωσης του λειτουργικού κόστους της κυβέρνησης. Δημιουργία Επενδυτικής Τράπεζας. Μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση Ερευνας και Ανάπτυξης. Χρηματοδότηση κοινωνικής πολιτικής μέσω αύξησης 5% της φορολογίας υψηλότερων εισοδημάτων. Εθνικοποίηση σιδηρόδρομων, ταχυδρομείων και μέρους του συστήματος διανομής Ενέργειας. Κατάργηση των συμβάσεων μηδενικού χρόνου. Ενίσχυση συνδικάτων. Ολα αυτά σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η ταξική συνεργασία και συναίνεση που δήθεν θα ωφελήσει τα λαϊκά στρώματα, τη στιγμή που αυτά θα εξακολουθήσουν να υφίστανται την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: Επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων στερλινών για υποδομές. Εξάλειψη δημοσιονομικών ελλειμμάτων έως το 2020.
Πράσινοι: Θέσπιση «κοινωνικού βασικού εισοδήματος» σε όλους. Σταδιακή θέσπιση τετραήμερης εργάσιμης βδομάδας. Εθνικοποίηση δημόσιων συγκοινωνιών και Ταχυδρομείων. Αύξηση του κατώτατου ωρομίσθιου σε 10 στερλίνες έως το 2020. Μείωση μισθολογικών ανισοτήτων. Δημιουργία «λαϊκών τραπεζών».
UKIP: Δραστική μείωση της βοήθειας σε άλλες χώρες, ώστε να δοθούν περισσότερα χρήματα σε Βρετανούς φορολογούμενους.
SNP: Πιο «δίκαιη», βιώσιμη οικονομία στη Σκοτία. Περισσότερη ευελιξία της σκοτσέζικης κυβέρνησης σε απασχόληση, Πρόνοια.
  • Για την Υγεία:
Συντηρητικοί: Αύξηση δαπανών για το Εθνικό Σύστημα Υγείας με 8 δισεκατομμύρια στερλίνες την επόμενη πενταετία. Αναβάθμιση νηπιακών σταθμών, κλινικών Ψυχικής Υγείας και νοσοκομείων. Υποχρεωτική κάλυψη του κόστους ιατρικής περίθαλψης σε όλους τους αλλοδαπούς κατοίκους στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εργατικοί: Κατάργηση ανώτατων ορίων στην κάλυψη υπηρεσιών Υγείας και χρηματοδότησή τους με 30 δισεκατομμύρια στερλίνες έως τις επόμενες εκλογές.
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: Μικρή αύξηση στο φόρο εισοδήματος για χρηματοδότηση του ΕΣΥ και των υπηρεσιών Πρόνοιας.
Πράσινοι: Ανάκληση της ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ, ώστε να παρέχονται δωρεάν οι υπηρεσίες Υγείας.
UKIP: Εξτρα χρηματοδότηση του ΕΣΥ με 3 δισεκατομμύρια στερλίνες και επενδύσεις 130.000.000 στερλινών ετησίως για έρευνα πάνω στην άνοια. Επιδιώκει την πρόσληψη 20.000 νοσηλευτών και 8.000 γιατρών.
SNP: Δημόσια χρηματοδότηση του ΕΣΥ. Αύξηση των δημόσιων δαπανών στην Υγεία κατά 2 δισ. στερλίνες.
  • Για την Εκπαίδευση:
Συντηρητικοί: Αύξηση των δαπανών για τα σχολεία κατά 4 δισεκατομμύρια στερλίνες έως το 2022. Κατάργηση δωρεάν γευμάτων στα δημοτικά σχολεία. Επαναφορά των πρότυπων σχολείων.
Εργατικοί: Κατάργηση διδάκτρων στα πανεπιστήμια, θέσπιση υποτροφιών, επιδόματα σε φτωχούς μαθητές 16 έως 18 ετών. Δωρεάν σχολικά γεύματα.
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: Επενδύσεις 76 δισ. στερλινών σε εκπαίδευση. Ανάκληση νομοθεσίας για μετατροπή δημόσιων σχολείων σε «ακαδημίες».
SNP: Υπόσχεται δημιουργία χιλιάδων νέων παιδικών σταθμών και αύξηση της χρηματοδότησης σε σχολεία κατά 750.000.000 στερλίνες.
Πράσινοι: Κατάργηση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια, πλήρεις υποτροφίες σε φοιτητές, ελεύθερη δωρεάν Παιδεία και παιδικούς σταθμούς.
UKIP: Επαναφορά «παραδοσιακών» μεθόδων στην εκπαίδευση και κατάργηση σεξουαλικής αγωγής σε παιδιά έως 11 ετών.
  • Για την Εξωτερική Πολιτική και Αμυνα:
Συντηρητικοί: Παραμονή σε ΝΑΤΟ και ΟΗΕ. Ισχυρή συμμαχία με ΗΠΑ. Αμυντικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ. Διατήρηση του πυρηνικού προγράμματος «Trident» και επενδύσεις 178 δισ. στερλινών σε εξοπλιστικά πακέτα την επόμενη δεκαετία.
Εργατικοί: Επίλυση συρράξεων διεθνώς με γνώμονα τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Μέτρα αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης. Αμυντικές δαπάνες τουλάχιστον στο 2% ΑΕΠ. Αν και δεν δηλώνεται, εννοείται η παραμονή στο ΝΑΤΟ.
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: Παραμονή σε ΝΑΤΟ και ΟΗΕ. Αποτροπή συγκρούσεων και χρήση στρατιωτικής επέμβασης σαν «έσχατο μέτρο». Ελεγχος εξαγωγών όπλων σε χώρες με γνώμονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αμυντικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ.
UKIP: Υπέρ σημαντικής αύξησης των αμυντικών δαπανών.
Πράσινοι: Κατάργηση της αντικατάστασης του πυρηνικού προγράμματος «Trident» για την εξοικονόμηση 110 δισ. στερλινών τα επόμενα 30 χρόνια. Αύξηση βοήθειας σε ξένες χώρες.
SNP: Κατάργηση του πυρηνικού προγράμματος «Τrident». Αύξηση δαπανών για βετεράνους στρατιωτικούς.
Ας μην ξεχνάμε επιπροσθέτως ότι αυτές οι κάλπες βρίσκουν τη χώρα στο πένθος ακόμη μιας επίθεσης (εκείνη της 22 του Μάη στο Μάντσεστερ), ενεργοποιώντας για πρώτη φορά το έως πρότινος απόρρητο σχέδιο «Οperation Temperer» που αφορά την περιπολία και δράση του στρατού στους δρόμους του Λονδίνου και άλλων αστικών κέντρων.
Λείπει η πραγματικά επαναστατική πολιτική
Στον εγκλωβισμό του λαού, φυσικά, συμβάλλει και το γεγονός ότι το ΚΚ Βρετανίας και το Νέο ΚΚ Βρετανίας, στο όνομα της ήττας των Συντηρητικών και των αυταπατών ότι θα συγκροτηθεί «μια αριστερή κυβέρνηση που μπορεί να αντιμετωπίσει τα λαϊκά προβλήματα», δεν κατεβάζουν καν δικό τους ψηφοδέλτιο, και καλούν στη στήριξη των Εργατικών και του Τζ. Κόρμπιν παντού. Παλιότερα, υπήρχε η στήριξη των Εργατικών, που πάντα δικαιολογούνταν ως «βήμα για την προοπτική του σοσιαλισμού», αλλά και η συμμετοχή κάποιων υποψήφιων βουλευτών σε ορισμένες περιοχές. Ωστόσο, τώρα προτάσσεται η «ήττα της Μέι», δίνοντας ουσιαστικά πάτημα στις σοσιαλδημοκρατικές διαχειριστικές αυταπάτες του Κόρμπιν, τον οποίο στηρίζει επίσης όλο το φάσμα των οπορτουνιστών και τροτσκιστών.
Ειδικότερα, φέτος το ΚΚ Βρετανίας (σε ανακοίνωση που εξέδωσε στις 24/4) εκτιμά μεταξύ άλλων ότι «οι Εργατικοί θα ακολουθήσουν πολιτικές αντιμετώπισης της φτώχειας, ενίσχυσης των συνδικάτων και θα προωθήσουν ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική στη βάση της ειρήνης και της διεθνούς αλληλεγγύης».

Το Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας επισημαίνει ότι οι πολιτικές λιτότητας έφεραν περισσότερες κακουχίες σε εκατομμύρια ανθρώπων, πως οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Θεωρεί τον Τζέρεμι Κόρμπιν των Εργατικών «άνθρωπο του λαού» που πιέζει για διάσωση του ΕΣΥ και κατάργηση των Τραπεζών Τροφίμων.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget