ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ

Η ΛΑΕ λέει ότι υπάρχει «αντιμνημονιακή λύση». Γιατί να μην τη στηρίξουμε;

Το πρώτο τηλεοπτικό σποτ της Λαϊκής Ενότητας, αυτό με τον Π. Λαφαζάνη που παίρνει ταξί για το Νομισματοκοπείο, ολοκληρώνεται με τον ίδιο να δηλώνει απευθυνόμενος στο λαό: «Εχουμε αντιμνημονιακή λύση, μάθετέ την»!

Στην τελική ευθεία προς την κάλπη η Λαϊκή Ενότητα σηκώνει πιο ψηλά τις αντιμνημονιακές παντιέρες, που τις ανέσυρε από εκεί που τις είχε καταχωνιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ. «Το δίλημμα των εκλογών είναι Λαϊκή Ενότητα ή μνημόνιο», δήλωσε χτες απ' το βήμα της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε ο Π. Λαφαζάνης, ο ίδιος άνθρωπος -θυμίζουμε- που λίγους μήνες πριν υπερασπιζόταν το ψευτοδίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνιο» εξαπολύοντας μύδρους σε όσους δεν το συμμερίζονταν.

Η Λαϊκή Ενότητα ψεύδεται και κρύβει απ' το λαό ότι τα μνημόνια είναι απάντηση σε ανάγκες του κεφαλαίου, στην προσπάθειά του να βγει απ' την κρίση και να διαμορφώσει για την περίοδο της ανάκαμψης όρους μεγαλύτερης κερδοφορίας και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς του.

Κρύβει ότι τα μνημόνια αποτυπώνουν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ότι όλα τα μέτρα που επιβάλλουν σε βάρος του λαού έχουν προ πολλού καταγραφεί στις αποφάσεις της λυκοσυμμαχίας, που τις λαμβάνει με μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα των μονοπωλίων της και την ενδυνάμωσή τους στην αρένα όπου κονταροχτυπιούνται με τα μονοπώλια άλλων κρατών.

Μάλιστα, σε άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ αντιλαϊκά μέτρα και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις έχουν περάσει πολλά χρόνια πριν από την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, ενώ σε άλλα προωθούνται σήμερα παρότι δεν έχουν ούτε τρόικες ούτε μνημόνια.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί το λαό να πολεμάει σκιάχτρα. Βγάζει απ' το κάδρο των ενόχων για όσα τον βασανίζουν το κεφάλαιο και την εξουσία, τις συμμαχίες του και στη θέση τους τοποθετεί το νόμισμα, υποστηρίζοντας ότι η έξοδος απ' το ευρώ και η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα είναι ικανή προϋπόθεση να βάλει τέλος στα μνημόνια. Βεβαίως, η πραγματικότητα τους διαψεύδει αλλά φροντίζουν επιμελώς να κρύβουν απ' το λαό τι συμβαίνει πχ στη Μεγάλη Βρετανία της λίρας ή στη Δανία της κορόνας, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία...

Η κριτική τους ότι το μνημόνιο είναι ένα «πρόγραμμα που δεν βγαίνει» που δεν θα οδηγήσει στην ανάκαμψη, η πρότασή τους υπέρ της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», υπέρ δηλαδή της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας και μάλιστα με κίνητρα, ενίσχυση της ρευστότητας κά, η δήλωσή τους ότι δεν θέτουν ζήτημα εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση και η διαβεβαίωσή τους ότι δεν βάζουν ζήτημα μονομερούς διαγραφής όλου του χρέους συνιστούν ομολογίες πίστεως στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, στις διεθνείς αγορές. Αυτός όμως ο δρόμος είναι που γεννά αντιλαϊκά μνημόνια για τους λαούς, κέρδη για το κεφάλαιο. «Δεν είμαστε μανιακοί της ρήξης», δήλωσε χτες ο Π. Λαφαζάνης σε αυστριακή εφημερίδα, δίνοντας επιπλέον διαβεβαιώσεις.

Ο λαός δεν έχει καμιά ανάγκη να ξαναστηρίξει τις ίδιες αυταπάτες και τις ίδιες ψευδαισθήσεις που διαψεύστηκαν το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τους ίδιους ανθρώπους που τα καλλιεργούσαν μέχρι πριν από ένα μήνα ως στελέχη αυτής της κυβέρνησης.

ΛΑΕ: Αντιμνημονιακές κορόνες, εθνικό νόμισμα και σχέδιο καπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης

Αντιμνημονιακές κορόνες, συνεχείς αναφορές στο εθνικό νόμισμα, αλλά και σχέδιο μιας καπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, αποτέλεσαν την κοινή συνισταμένη των τοποθετήσεων του Παναγιώτη Λαφαζάνη, επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, στη διάρκεια της διακαναλικής συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε από κοινού με άλλα στελέχη της, την Τετάρτη 16 Σεπτέμβρη.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης,επανέλαβε το ψευδεπίγραφο δίλημμα που θέτει η ΛΑΕ ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης, αναφέροντας ότι ή θα συνεχιστεί η μνημονιακή λεηλασία ή θα ακυρωθεί, θέλοντας έτσι να συνεχίσει το λαϊκό εγκλωβισμό στο ανώδυνο για το σύστημα δίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο».

Παράλληλα, εκθείασε ως εναλλακτική λύση το εθνικό νόμισμα, αποφεύγοντας όμως σκόπιμα κάθε αναφορά στο κύριο, που είναι ότι ανεξάρτητα από το νόμισμα, ζητούμενο είναι ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία.

Μάλιστα σημείωσε ότι θα υπάρξουν και θετικά αποτελέσματα από την πρόταση της «εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης» που αποτελεί πρόταση διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου, θέλοντας ουσιαστικά να διαβεβαιώσει τμήματα του κεφαλαίου ότι θα βγουν κερδισμένα από τη λύση του εθνικού νομίσματος. Σε αυτό το πλαίσιο, η λύση που προτείνει κινείται στη σφαίρα ικανοποίησης μερίδων του κεφαλαίου, που επιδιώκουν καπιταλιστική Ελλάδα με δραχμή. Έκανε λόγο επίσης, για αύξηση των εξαγωγών, ενίσχυσης του τουρισμού και της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας.

Παράλληλα, στάθηκε στην ανάγκη ενός ισχυρού, παραγωγικού και διπλάσιου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων που θα ενισχύει στρατηγικές επιχειρήσεις και τομείς. Ουσιαστικά, πρότεινε με χρήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων να εξασφαλίζεται ζεστό χρήμα, το οποίο μέσω του κράτους και του ΠΔΕ θα διοχετεύεται στους επιχειρηματικούς ομίλους στο όνομα της ανάπτυξης, που βέβαια θα είναι εξίσου καπιταλιστική. Στάθηκε επίσης, στην ανάγκη ρευστότητας της ιδιωτικής οικονομίας, με την προϋπόθεση χρηματοδότησης των τραπεζών που με τη σειρά τους θα χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις και όχι τους διαπλεκόμενους, αναπαράγοντας τις αυταπάτες περί «υγιούς επιχειρηματικότητας».

Τέλος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αναφέρθηκε στην ανάγκη εθνικοποίησης των τραπεζών και στο δημόσιο έλεγχο των στρατηγικών επιχειρήσεων, για να παίξουν τον «αναπτυξιακό», «επενδυτικό» τους ρόλο, αποκαλύπτοντας ότι η ΛΑΕ επιδιώκει την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ελλάδας.

Οπορτουνιστές απατεώνες ...εξ Ιταλίας

Η οπορτουνιστική ...κοπτοραπτική

Όταν ψάχνεις να βρεις το κύρος που δεν έχεις με «δάνεια» από τη δράση αγωνιστικών λαϊκών δυνάμεων, πέρα από το ότι γίνεσαι ρεζίλι, επιβεβαιώνεις ότι ο οπορτουνισμός έχει ως βασικό του γνώρισμα την απατεωνιά.

Ο λόγος για τη λεγόμενη κίνηση «Αριστερά ενάντια στο ευρώ» στην Ιταλία, που εμφανίζεται ως σύμμαχος της Λαϊκής Ενότητας, του ΣΥΡΙΖΑ Νο 2. Στην ιστοσελίδα της «sollevazione.blogspot.it», παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της ΛΑΕ, χρησιμοποιεί ως φόντο τη φωτογραφία από την ανάρτηση των γιγαντοπανό του ΠΑΜΕ στο βράχο της Ακρόπολης, στις 27 Ιούνη του 2011 με το σύνθημα στα αγγλικά και τα ελληνικά: «Οι λαοί έχουν τη δύναμη, δεν παραδίνονται ποτέ. Αντεπίθεση».

Ωστόσο, το πανό στα αγγλικά έχει υποστεί το σχετικό ...ρετουσάρισμα και η υπογραφή του ΠΑΜΕ έχει αντικατασταθεί με την υπογραφή και το λογότυπο της ΛΑΕ, δημιουργώντας τις εντυπώσεις που επιθυμούν, σύγχυση σε όποιον επισκέπτεται την ιστοσελίδα για τις ανύπαρκτες αγωνιστικές δράσεις της ΛΑΕ.

Στο φαινόμενο αυτό, οι σύμμαχοι της ΛΑΕ δεν πρωτοτυπούν καθόλου. Είχαν προηγηθεί η «Αριστερή Συμμαχία» της Ιρλανδίας, που σε αφίσα για εκδήλωση στις 19 Οκτώβρη του 2012 με ομιλητή τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Σταθά (σήμερα στη ΛΑΕ), χρησιμοποιήθηκε το γιγαντοπανό με το σύνθημα στα αγγλικά: «Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε» που είχε σηκώσει στο βράχο της Ακρόπολης το ΚΚΕ στις 4/5/10, όμως με σβησμένο το λογότυπο του Κόμματος.

Το ίδιο είχε συμβεί επίσης στην Ισπανία, με άλλο ρετουσαρισμένο πανό του ΚΚΕ που ανέβηκε την Ακρόπολη στις 11/2/12, όπου η σχετική φωτογραφία έγινε ...αγνώριστη σε αφίσα για εκδήλωση στις 19/10/12 με ομιλητή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί το γιγαντοπανό με το «Κάτω η δικτατορία μονοπωλίων και Ευρωπαϊκής Ένωσης» έγινε «Δεν θα περάσουν» και σβήστηκε η υπογραφή του ΚΚΕ.

Αυτές τις ...όμορφες απατεωνιές έχουν κάνει κατά καιρούς οι απανταχού οπορτουνιστές, αλλά όπως δεν ενώνεται το λάδι με το νερό, έτσι και οι απατεώνες του συμβιβασμού με την καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο με αυτούς που παλεύουν για την ανατροπή της και οργανώνουν την εργατική τάξη και το λαό για αυτήν και μόνο την προοπτική.

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ - ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 Μία απ' τα ίδια με προσθήκη «εθνικού νομίσματος»

Οσα συνέθεταν τον εμπαιγμό του ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 προς το λαό και ενταφιάστηκαν με την υπογραφή του μνημονίου, ανέλαβε να τα νεκραναστήσει η Λαϊκή Ενότητα ή καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2. Κι επειδή αυτούσια δεν θα μπορούσε να τα υπερασπιστεί ενώπιον του λαού, μετά τη χρεοκοπία τους, ξεμπέρδεψε με την προσθήκη του εθνικού νομίσματος, που τους επιτρέπει να ισχυρίζονται ότι έτσι θα ξεπεράσουν την «ακαμψία» των εταίρων.

Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 παλιά, έτσι κι αυτοί τώρα προβάλλουν το μνημόνιο ως αιτία όλων των κακών, ανασύρουν και την αντιμερκελική ρητορική και αποσπούν τη μνημονιακή πολιτική από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και την εξουσία των μονοπωλίων. Για την ακρίβεια, πασχίζουν να βγάλουν το μεγάλο κεφάλαιο εντελώς έξω απ' το κάδρο των υπαίτιων για τα βάσανα του λαού, βάζοντας στη θέση του το ...νόμισμα.

Και πώς θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς αφού την εξουσία του θέλουν κι αυτοί να διαχειριστούν, είναι κι αυτοί προσηλωμένοι στο στόχο της ανάκαμψης των επιχειρηματικών ομίλων, αυτό σημαίνει η περίφημη «παραγωγική ανασυγκρότηση», αλλά διαφωνούν με τον τρόπο που αυτή θα πραγματοποιηθεί, προκρίνοντας ως διέξοδο για το κεφάλαιο την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, «αν χρειαστεί».

Ούτε λόγος βεβαίως για αποδέσμευση απ' την Ευρωπαϊκή Ενωση, εγχείρημα που «αγαπούν», κατά δήλωση του Αλ. Αλαβάνου. Απεναντίας, εκφράζουν τη λύπη τους που δεν μπορούν να υπηρετήσουν την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας εντός της Ευρωζώνης.

Και αυτοί καταθέτουν τα διαπιστευτήριά τους στο κεφάλαιο διαβεβαιώνοντάς το - καθώς δεν αγνοούν ότι το ευρώ παραμένει επιλογή του - πως «δεν είναι παράταξη της δραχμής, αλλά μια δύναμη με ολοκληρωμένο πρόγραμμα και σχέδιο, που έχει ως βασικό στόχο την ακύρωση της λιτότητας, της φορολεηλασίας, του ξεπουλήματος της χώρας και της εθνικής υποτέλειας».

Κι ακόμα ότι: «Η έξοδος από την Ευρωζώνη και το εθνικό νόμισμα δεν είναι αυτοσκοπός. Το εθνικό νόμισμα είναι ένα εργαλείο και ένα μέσο, το οποίο χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη και αρκετές χώρες ακόμη εντός ΕΕ για να έχουν αυτονομία στην οικονομική τους πολιτική, να προσφέρουν ισχυρή ρευστότητα με καλούς όρους στην οικονομία τους, να τονώσουν τις εξαγωγές, την εγχώρια παραγωγή και την "ανταγωνιστικότητά" τους».

Και αυτοί «προετοιμάζουν» το λαό ότι θα υπάρξει μια δύσκολη περίοδος θυσιών, που δήθεν θα οδηγήσει σε διέξοδο από την κρίση. Σε ορισμένα σημεία οι θέσεις τους είναι πίσω ακόμα κι απ' αυτό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που δεν φημίστηκε για τη γενναιοδωρία του απέναντι στο λαό, καθώς επιφύλασσε μόνο κάποια ψίχουλα στην ακραία φτώχεια. Για παράδειγμα, ενώ εκεί διατυπωνόταν η υπόσχεση για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και αποκατάσταση της 13ης σύνταξης σε συνταξιούχους με έως 700 ευρώ σύνταξη, στη διακήρυξη της ΛΑΕ αναφέρεται: «Σταδιακή αύξηση κατώτερων μισθών και συντάξεων (...) Θα στηριχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και οι κοινωνικές δαπάνες για τη δημόσια δωρεάν Παιδεία, τη λαϊκή Υγεία, τον Πολιτισμό. Θα ενθαρρυνθεί η σταδιακή αύξησή τους σε συνάρτηση με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς...»!

Κρύβουν κι αυτοί, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου μάλιστα είχαν ρόλο πρώτου βιολιού στη χειραγώγηση, ότι ο στόχος της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι ασύμβατος με οποιαδήποτε συζήτηση για κάλυψη των αναγκών ή έστω για ουσιαστική ανακούφιση των λαϊκών οικογενειών. Οτι, όπως κι αν επιχειρηθεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, το μόνο βέβαιο είναι ότι απαιτεί νέες, μεγαλύτερες κάθε φορά θυσίες απ' το λαό. Υπηρετούν απ' τη σκοπιά τους έναν δρόμο ανάπτυξης πολλαπλά επιζήμιο για τα λαϊκά συμφέροντα και προσφέρουν καλές υπηρεσίες στο κεφάλαιο, συμβάλλοντας στην αναβίωση αυταπατών που καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ με διαλυτική επίδραση στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.

Λαϊκή Ενότητα: «Εναλλακτικός» δρόμος στήριξης του κεφαλαίου

Τη σημαία του «αντιμνημονιακού» αγώνα προσπαθεί να διατηρήσει η Λαϊκή Ενότητα, για να παραμείνουν «ζωντανές» οι αυταπάτες για φιλολαϊκή διέξοδο εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Τόσο ο Π. Λαφαζάνης όσο και η Ζ. Κωνσταντοπούλου, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν από τη ΔΕΘ, κατέφυγαν σε κούφια «αντιμνημονιακή» ρητορεία και εμφάνισαν τη Λαϊκή Ενότητα ως τον αυθεντικό συνεχιστή των προηγούμενων δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, που χρεοκόπησαν με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Θεωρώντας ότι ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα με εθνικό νόμισμα, ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας πρότεινε ένα «ριζοσπαστικό, προοδευτικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης» που θα ενισχύσει τις εξαγωγές, θα αυξήσει το τουριστικό ρεύμα και θα δημιουργήσει ρευστότητα στην οικονομία. «Το εθνικό νόμισμα δεν είναι καταστροφή» δήλωσε ο Π. Λαφαζάνης, ισχυριζόμενος ότι αποτελεί μια «βιώσιμη, ρεαλιστική, εναλλακτική λύση απέναντι στη «μνημονιακή υποδούλωση».

Το πόσο «εναλλακτική» για το λαό είναι αυτή η λύση το αποκάλυψε στη συνέχεια, όταν δεν έκρυψε το θαυμασμό του για καπιταλιστικές χώρες όπως η Δανία, η Σουηδία, η Πολωνία και η Τσεχία που ανήκουν στην ΕΕ, αλλά διατηρούν εθνικό νόμισμα και «δεν καταστράφηκαν» όπως είπε. Μάλιστα έγινε ακόμα πιο σαφής, λέγοντας πως πριν το ευρώ «καπιταλισμό είχαμε, δεν είχαμε σοσιαλισμό, αλλά δεν μας έλειπε τίποτα».

«Θέλουμε ιδιωτικές επενδύσεις σε ένα πλαίσιο με κανόνες και προδιαγραφές, για να υποστηριχθεί η ανάπτυξη με ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις», δήλωσε σε άλλο σημείο της συνέντευξης, θυμίζοντας τους «υγιείς» επιχειρηματίες για τους οποίους μιλούσε στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για ένα πιο «ανθρώπινο» καπιταλισμό.

Θέλοντας να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε ως εκλογικό στόχο της Λαϊκής Ενότητας να έχει καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη ενός «αντιμνημονιακού, πατριωτικού, προοδευτικού μετώπου», το οποίο «θα μας φέρει γρήγορα στην εξουσία». Επίσης, δεν παρέλειψε να αντιγράψει την προηγούμενη τακτική του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ΚΚΕ, καταφεύγοντας σε επιθέσεις «φιλίας», σε συκοφαντίες ότι δεν χτυπάει τον πραγματικό αντίπαλο, αλλά και σε διαχωρισμό της ηγεσίας από τα μέλη και τους ψηφοφόρους του Κόμματος.

Στην προσπάθειά του να απαντήσει στο ευνόητο ερώτημα γιατί αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές και όχι νωρίτερα, υποστήριξε ότι υπήρχαν έντονες διαφορές στο εσωτερικό της κυβέρνησης για την ακολουθούμενη πολιτική. Ωστόσο, απέφυγε επιμελώς να εξηγήσει γιατί οι υπουργοί και τα άλλα στελέχη που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, στήριξαν τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη αλλά και τις προτάσεις που κατέθετε η κυβέρνηση στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης.

Η Ζ. Κωνσταντοπούλου επιμένοντας να δημιουργεί μια «αγιογραφία» για τη λυκοσυμμαχία, υποστήριξε ότι οι δανειστές εκβίασαν την ελληνική κυβέρνηση και επομένως παραβίασαν τις καταστατικές αρχές της ΕΕ και το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Πριν ξεκινήσει η συνέντευξη, μεταδόθηκε μήνυμα του Μ. Γλέζου.

«Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο ανάχωμα»

Του Τάκη Βαρελά

Πράγματι αποκαλυπτικός ήταν ο Λαφαζάνης στη συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί της Τετάρτης 2 Σεπτέμβρη στην τηλεόραση του «Mega».

Για πρώτη φορά και με βάθος σαραντακονταετίας περιέγραψε διαχρονικά το θεωρητικό και πολιτικό του υπόβαθρο, αλλά και τη στάση του, στάση που από τον ίδιο τεκμηριώνεται και μάλιστα χωρίς ντροπή και σεβασμό στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Χαρίλαο Φλωράκη.

Μας λέει, λοιπόν, ότι την πετριά του οπορτουνιστή την είχε από μικρός!

«…Στο ΚΚΕ εμένα με κατηγορούσαν για ευρωκομμουνιστή, από τα νεανικά μου χρόνια, όχι από τα τελευταία, μιλάω από τη δεκαετία του ’70, γιατί εγώ διάβαζα τους Ιταλούς μαρξιστές, τους Γάλλους μαρξιστές. Ήθελα να έχω μια πιο πανοραμική εικόνα. Έβλεπα ότι πολλά πράγματα που έλεγαν είχαν δίκιο».

Τι θέλει να μας πει ο Λαφαζάνης για τις επιρροές του από τους Ιταλούς και Γάλλους μαρξιστές;

Ότι ήταν η αφετηρία για τη θεωρητική βάση ανατροπής του σοσιαλισμού;

Τι θέλει να μας πει, ότι οι ευρωκομμουνιστικές απόψεις εδραίωσαν τα κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία και τη Γαλλία και έγινε ανθρώπινος ο καπιταλισμός;

Μήπως τα κόμματα αυτά, που ανοικτά πλέον έπαιρναν θέση ενάντια στις σοσιαλιστικές κατακτήσεις, δεν αξιοποιήθηκαν από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Μήπως δεν ευθυγραμμίστηκαν σε θεωρητικό και πολιτικό επίπεδο με τις στρατηγικές επιλογές της παγκόσμιας αστικής τάξης από το 1917 για ανατροπή της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο;

Ο όρος ευρωκομουνισμός μήπως από μόνος του δεν θέτει τη βάση της διάσπασης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και την άρση αλληλεγγύης στην οικοδόμηση του πρώτου κράτους των εργατών;

Και εμείς διαβάζαμε, κ. Λαφαζάνη, τους Ιταλούς και τους Γάλλους διανοητές, διαβάζαμε και μας έζωναν τα φίδια, φίδια που δούλευαν πολυεπίπεδα στους τρεις πυλώνες της πάλης για το σοσιαλισμό.

1. Στη φυσιογνωμία και τη στρατηγική στόχευση που πρέπει να έχει το ΚΚΕ.

2. Στα ταξικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα, γιατί για την εξουσία της εργατικής τάξης έχει λόγο ύπαρξης ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα.

3. Για τον προλεταριακό διεθνισμό και την αλληλεγγύη ως αναντικατάστατο μέσο για νικηφόρα έκβαση κάθε κοινωνικής επανάστασης που στόχο έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Και συνεχίζει ο Λαφαζάνης:

«Εγώ, ένα από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι, είναι ο δογματισμός. Δεν είμαι εγώ δογματικός και δογματικά προσηλωμένος…».

Μάλιστα!

Αυτόν το δογματισμό, κ. Λαφαζάνη, πράγματι τον σιχαινόσουν και τον σιχαίνεσαι! Σας ευχαριστούμε που σήμερα το δηλώνετε, έστω και εκ του πονηρού, ποντάροντας στις δύο βάρκες της διγλωσσίας που σας διαπερνά.

Από τη μια μεριά απευθύνεστε στην εργαλειοθήκη της αστικής τάξης να μη φοβάται να σας συμπεριλάβει στην ατζέντα της και από την άλλη παίζετε ένα βρώμικο παιχνίδι με τον όρο δογματισμό, λέξη για την οποία λοιδορήθηκαν εκατοντάδες.

Λοιδορήθηκαν και κατηγορήθηκαν ως δογματικοί για την αυταπάρνηση και την πίστη τους στα ιδανικά του σοσιαλισμού χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και αγωνιστές που στρατεύθηκαν μέχρι τέλους, παρέμειναν πιστοί στο δίκαιο αγώνα της εργατικής τάξης, στην πάλη μέχρι τέλους για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και τη λαϊκή εξουσία σε όλο τον κόσμο.

Αλήθεια, μήπως ο πρώτος στόχος της αστικής τάξης δεν ήταν η ανατροπή του σοσιαλισμού παντού στον κόσμο;

Μήπως η αστική τάξη δεν χρησιμοποίησε παγκοσμίως όλα τα μέσα, θεωρητικούς, κόμματα, κράτη, στρατιωτικές επεμβάσεις;

Να σας θυμίσω; Την Κορέα, το Βιετνάμ, την Κούβα, τη Νικαράγουα, να μην απαριθμήσω τη στήριξη που παρείχε σε αντισοσιαλιστικές ομάδες, από την «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία, τους «Κόντρας» στη Νικαράγουα.

Όλοι οι ευρωκομουνιστές συντάχθηκαν με τη μαύρη ραφιναρισμένη προπαγάνδα. Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, έσκουζαν και ήθελαν πότε «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», πότε «ελευθερία», ενώ στην ουσία ήθελαν την παλινόρθωση της «ελεύθερης αγοράς», τον καπιταλισμό, αυτή που υπηρετήσατε πιστά 25 χρόνια και 7 μήνες κυβέρνηση, που σήμερα λέγεται απάνθρωπος καπιταλισμός χωρίς πρόσωπο!

Και τι έκαναν οι φίλοι σας, οι ευρωκομμουνιστές, που σας άνοιξαν τα μάτια;

Διέλυσαν τα κομμουνιστικά κόμματα ή τα έκαναν παραμάγαζα του καπιταλισμού, περιφερόμενες ταμπέλες, έγιναν πρώτα συνετά και μετά πέρασαν στη δράση.

Στη γειτονική Ιταλία το ΚΚΙ μεταλλάχθηκε σε Δημοκρατική Αριστερά, ξανά μεταλλάχθηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα και ανέλαβε δράση με το φίλο σας, τον Ντ’ Αλέμα, πρωθυπουργό, να παίρνει μέρος στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και να πιλοτάρει δημοκρατικά τα βομβαρδιστικά κατ' εντολή των εταίρων σας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σφαγιάζοντας τους λαούς με αριστερή, δημοκρατική λεπίδα!

Αλήθεια, σας τιμούν αυτές οι συναναστροφές, κ. Λαφαζάνη;

Πόσο αριστερός αισθάνεστε;

Συνεχίζει ο κ. Λαφαζάνης:

«Θέλω να βλέπω την πραγματικότητα. Θέλω να είμαι απόλυτα ρεαλιστής».

Πράγματι, και την πραγματικότητα βλέπει, και απόλυτα ρεαλιστής είναι.

1. Πρώτον, γιατί είναι στρατευμένος στο ξεπούλημα των ιδανικών της εργατικής τάξης, τη βάζει στο ζύγι και μετά στο τραπέζι της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, φορώντας κάθε φορά τη μάσκα που απαιτείται.

2. Δεύτερον, είναι στρατιώτης της μετάλλαξης, προσαρμόσιμος, διαφωνεί μεν αλλά στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ Νο 1, φτιάχνει κόμμα στο κόμμα, κάτι σαν το shop in shop που έχουν τα «The Μall» του Λάτση, και την κατάλληλη στιγμή -που απαιτεί το αστικό σύστημα- παίρνει την παρέα του και φεύγει -όπως πολύ καλά το είπε στην ίδια συνέντευξη στο «Μega», «η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο ανάχωμα…»- και στήνει το ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, μόνο που τον έστησε απέναντι στο ΚΚΕ και απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

3. Τρίτον, έχει ταχθεί με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, με εντιμότητα και ρεαλισμό απέναντί της, αφού της αναγνωρίζει τον κυρίαρχο ρόλο. Συμφωνεί με τα θεσμικά εργαλεία άσκησης εξουσίας (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ) και τις πολιτικές αποφάσεις που παίρνουν για την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων, διατυπώνοντας διορθωτικές προτάσεις υπέρ π.χ. επιστροφής στη δραχμή ή εξόδου από την Ευρωζώνη, αφήνοντας άθικτα τα αίτια που γεννούν την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση του λαού.

4. Τέταρτον, εμμέσως πλην σαφώς, με κυνικό τυχοδιωκτισμό κατηγορεί το ΚΚΕ για δογματισμό και στοχοπροσήλωση στο σοσιαλισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ εγκαλεί και κατηγορεί τον Χαρίλαο Φλωράκη για τύφλα και υποταγή σε ένα χείριστο, τελειωμένο καθεστώς, λέγοντας:

«….Ποτέ δεν ήμουν υπαρκτός σοσιαλισμός και ξερό ψωμί και τους το έλεγα μέσα στο ΚΚΕ και στον Χαρίλαο Φλωράκη το έλεγα! Του έλεγα, βρε Χαρίλαε, ποιος υπαρκτός σοσιαλισμός; Δεν βλέπεις, βρε Χαρίλαε, τα πράγματα; Πρέπει να παίρνεις θέση σε όλα αυτά! Αυτά θα καταρρεύσουν! Δεν πρόκειται να έχει βελτίωση η κατάσταση!».

Τέτοια φίδια τύπου Λαφαζάνη φώλιασαν, δυστυχώς, και στο Κόμμα μας και έσπερναν δηλητήριο, με στόχο τη διάλυσή του ή τη μετατροπή του σε ένα κόμμα τύπου ΣΥΡΙΖΑ Νο 1 και ΣΥΡΙΖΑ Νο 2.

Αυτή η δράση πρέπει να ηττηθεί, δεν είναι αναγκαία.

Σε αυτό το ανάχωμα, όχι λόγο, ούτε πέτρα να βάλουν οι πραγματικοί αριστεροί.

Μιλούν οι ίδιοι για το έργο τους.

Βλέπουμε διά στόματος Λαφαζάνη ποιους θαύμαζαν και με ποιους γυρόφερναν 40 χρόνια οι οπορτουνιστές.

Βλέπουμε με τι μεγάλη αγάπη τούς αγκαλιάζει στα διεθνή φόρα η αστική τάξη.

Η καλύτερη απάντηση είναι μπροστά μας. Η δεύτερη απάτη πρέπει να ηττηθεί πριν σηκώσει κεφάλι.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ είναι απάντηση και στους περιπατητές των πάρκων των Βρυξελλών, εκεί που στοχάζονται και αποφασίζονται τα μέτρα σφαγής των λαών.

Είναι απάντηση στους εντολοδόχους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της ΕΚΤ.

Στην κοινωνική συμμαχία, σύμμαχοί μας δεν είναι οι υποτακτικοί και οι μεταλλάκτες τύπου Λαφαζάνη, που πετούν από κανάρα σε κανάρα και κελαηδούν στα κρυφά στα συμφέροντα του καπιταλισμού και ύστερα μεταμορφώνονται σε γάτες και σκούζουν για σκιαχτούν τάχα τα λιοντάρια των ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΕΚΤ, ΔΝΤ.

Τα χρεοκοπημένα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ αναμασά η Λαϊκή Ενότητα - «ΣΥΡΙΖΑ 2»

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην οδήγησε η συγκεκριμένη λογική σε μνημόνιο και αντιλαϊκά μέτρα η «Λαϊκή Ενότητα»έρχεται να εμφανίσει σαν κάτι το νέο τα χρεοκοπημένα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ με νέα ...αριστερή διακόσμηση.

Σε συνέντευξη προς του ξένους ανταποκριτές ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επανέφερε τα περί «δύναμης αλλαγής και ανατροπής στην Ευρώπη» και ξεκαθάρισε πως το ζητούμενο είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη με υερώ ή εθνικό νόμισμα λέγοντας «εμείς δεν έχουμε λατρεία ή φετίχ με τα νομίσματα. Αν μπορούσαμε αυτό το προοδευτικό μας πρόγραμμα για να βγούμε από την κρίση, να ακυρώσουμε τα μνημόνια, να προχωρήσουμε σε μια νέα αναπτυξιακή τροχιά, να το εφαρμόσουμε εντός της Ευρωζώνης, δεν θα είχαμε κανένα απολύτως πρόβλημα».

Προέβλεψε ότι μετεκλογικά «ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, θα κάνουν ένα μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό και συνεταιρισμό, προκειμένου να περισώσουν τα Μνημόνια και να εφαρμόσουν τις μνημονιακές πολιτικές». Βεβαίως, δεν είπε ότι αυτά που λέει τα έλεγε όλος ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από το Γενάρη του 2015 γεγονός που δεν απέτρεψε το νέο μνημόνιο, γιατί ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης όπου πορεύεται και η Λαϊκή Ενότητα δεν επιδέχεται κανενός άλλου είδους πολιτικές απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα.

Υποσχέθηκε στους καπιταλιστές πέραν των μέτρων στήριξης της κερδοφορίας τους και νέες συμμαχίες για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους μέσω μιας «πολυδιάστατης ανεξάρτητης πολιτικής ενεργειακών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων».

Συνέντευξη Τύπου έδωσε και ο Μανώλης Γλέζος την Πέμπτη και ανέφερε μεταξύ άλλων: «Πώς να συνεργαστώ με κάποιους που λένε να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ; Οταν ένα κόμμα ζητά να φύγει από την Ευρωζώνη; Εγώ έχω πει ότι δεν χαρίζουμε την Ευρώπη στους δυτικοευρωπαίους».Είπε επίσης ότι η υποψήφιότητά του με τη ΛΑΕ «θα εξαρτηθεί από το εάν θα υπάρξει ένα ενιαίο αντιμνημονιακό μέτωπο» και ότι «αν δε γίνει κατορθωτό να δημιουργηθεί ένας πόλος με βάση την αρχή ότι ο λαός αποφασίζει για τα πάντα, εγώ θα ψηφίσω ΚΚΕ παρά τις διαφορές μου». Πρόσθεσε ωστόσο: «Για να τιμήσω τη μητέρα μου και τον αδελφό μου, ανήκω στην οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ της Πάρου. Εκείνοι θα μου δώσουν εντολή να τους εκπροσωπήσω. Εκείνοι θα μου το πουν».

«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» Το νέο έργο είναι παλιό και έχει τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2»

Το γνωστό έργο που είδαμε να παίζεται από το 2012 μέχρι το 2014 με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουμε σε επανάληψη με τη νεότευκτη «Λαϊκή Ενότητα» του Π. Λαφαζάνη. Η - μ' αυτή την επωνυμία - κοινοβουλευτική ομάδα που ενέσκηψε την Παρασκευή έπειτα από ανεξαρτητοποίηση 25 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να αποτελέσει το πρόκριμα ενός νέου πολιτικού σχήματος - αναχώματος για όσους αριστερούς, ριζοσπάστες, αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνησή του και τη δυνατότητα να ανοίξει φιλολαϊκή προοπτική για τη χώρα. Η επίσημη πρώτη του Π. Λαφαζάνη ως προέδρου της ΛΑ.ΕΝ. σε συνέντευξη Τύπου, την Παρασκευή, ήταν μια εξόφθαλμη αναπαραγωγή νεοκεϋνσιανών θέσεων και προτάσεων, με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θέριεψε αυταπάτες για αριστερή φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού, καλλιέργησε και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε «αντιμνημονιακές» διαθέσεις για να αναρριχηθεί στον κυβερνητικό θώκο, απ' όπου συνομολόγησε το τρίτο και σκληρότερο για το λαό μνημόνιο. Ακόμα και σε επίπεδο συνθηματολογίας, ο Π. Λαφαζάνης ξέθαψε τα αντιμερκελικά και αντιμνημονιακά που κυριαρχούσαν στη ρητορική της Κουμουνδούρου έως και πριν από λίγο καιρό.

Η προσπάθεια να στηθεί ένας ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2, τώρα που διαλύεται κάθε αμφιβολία για το ρόλο του πρώτου, δεν πρέπει να βρει ανταπόκριση στο λαό, που έζησε ήδη την οδυνηρή διάψευση προσδοκιών που του καλλιέργησαν και δεν έχει περιθώριο για νέες απογοητεύσεις, για νέα απώλεια πολύτιμου χρόνου, που μετράει σε βάρος του.

Καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και τα παραδείγματα

Η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, που υπόσχεται η «Λαϊκή Ενότητα», είναι η άλλη όψη της καπιταλιστικής Ελλάδας του ευρώ. Η όποια διαφορά έχει να κάνει με τους όρους ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ανάμεσά τους απαράβατος τέτοιος όρος είναι η επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, στο λαϊκό εισόδημα κ.λπ. Απ' αυτήν δεν γλιτώνει ο λαός με όποιο νόμισμα. Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε την Παρασκευή για συντεταγμένη έξοδο απ' το ευρώ, «εφόσον χρειαστεί», όχι όμως απ' την ΕΕ. Εκλεισε δηλαδή το μάτι στο κεφάλαιο, διαβεβαιώνοντάς το ότι μιλά για έξοδο εφόσον το χρειαστεί η καπιταλιστική οικονομία, χάριν της οποίας αράδιασε ένα σωρό από γνωστά νεοκεϋνσιανά μέτρα διαχείρισης με στόχο την ανάκαμψή της, π.χ. «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους για να ανασάνει η χώρα», αλλά όχι όλου, «κοινωνικοποίηση των τραπεζών για να παίξουν έναν αναπτυξιακό ρόλο», στηρίζοντας τις επενδύσεις και όχι το λαό φυσικά, «παραγωγική ανασυγκρότηση με ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, ρευστότητα στην οικονομία», δηλαδή ζεστό κρατικό χρήμα για τη στήριξη της περίφημης καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Μάλιστα, στην προσπάθειά του να επιβεβαιώσει ότι δεν υπερασπίζεται προτάσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το κεφάλαιο και τα κέρδη του, έφερε ως παράδειγμα το ότι «υπάρχουν κι άλλες χώρες έξω απ' το ευρώ που μια χαρά πορεύονται». Αλλά και ο Α. Νταβανέλος, στέλεχος της ΛΑ.ΕΝ., υποστήριξε μιλώντας στη δημόσια τηλεόραση ότι υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις σε κράτη της Ευρωζώνης που υπερασπίζονται την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ποιες χώρες επικαλείται ο Λαφαζάνης; Τη Βρετανία, τη Δανία, που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη, γεγονός όμως που δεν εμποδίζει το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Ποιες δυνάμεις επικαλείται ο Νταβανέλος; Το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, τους Ιταλούς βιομηχάνους, ένα τμήμα του γερμανικού κεφαλαίου...

Τι σχέση έχουν οι λαοί αυτών των κρατών, ο λαός της Ελλάδας και η ελπίδα για ικανοποίηση των αναγκών του, με τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους, που αντανακλώνται σε πολιτικές προτάσεις για εθνικά νομίσματα, προτάσεις που φέρουν «προβιά» ριζοσπαστισμού για να ξεγελάνε και να κρύβουν το πραγματικό τους αντιλαϊκό περιεχόμενο; Αυτός ο καινούργιος κάλπικος διαχωρισμός «ευρώ - δραχμή» θέλει να κρύψει από το λαό ότι το βασικό είναι ο δρόμος του κεφαλαίου και η εξουσία του, είναι η συμμετοχή στην ΕΕ και το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μ' αυτά πρέπει ν' αναμετρηθεί ο λαός μας. Κι όχι να συνταχθεί με τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα ενός εθνικού νομίσματος, μιας άλλης νομισματικής συμμαχίας.

Να μην την ξαναπατήσουν

Οσοι λοιπόν αισθάνονται αριστεροί, ριζοσπάστες, έχουν πείρα από τη συμμετοχή τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να την ξαναπατήσουν.

Δεν πρέπει να ξανακουμπήσουν τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους σε νέες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Λύση υπέρ του λαού εντός του καπιταλιστικού συστήματος, με εναλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, χωρίς ρήξη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει. Οσοι προτάσσουν ως βασικό στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, όσοι υπηρέτησαν αυτό το στόχο από κυβερνητικές μάλιστα θέσεις. Οσοι κλείνουν το μάτι σε τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα της καπιταλιστικής Ελλάδας με εθνικό νόμισμα, δεν μπορούν να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο απ' αυτόν που οδηγεί στη λαϊκή χρεοκοπία. Δεν έχει σημασία αν αυτή πραγματοποιηθεί με μνημόνιο ή όχι. Δεν έχει σημασία αν πραγματοποιηθεί εντός Ευρωζώνης ή εκτός. Σημασία έχει να ακυρωθεί η προσπάθεια μια τέτοια εναλλακτική επιλογή υπέρ του κεφαλαίου να θεωρηθεί ως αριστερή ριζοσπαστική λύση, ως διέξοδος υπέρ του λαού.

Ο λαός, τα φτωχά λαϊκά στρώματα που έχουν ριζοσπαστικές διαθέσεις, δεν πρέπει να επιτρέψουν να ξαναγίνουν θεατές στο ίδιο έργο, να ζήσουν νέες διαψεύσεις. Μπορούν σήμερα, με μεγαλύτερη σιγουριά από ποτέ, να ακουμπήσουν τις προσδοκίες τους στο ΚΚΕ, να το εμπιστευτούν γιατί ποτέ δεν τους πρόδωσε ούτε έλειψε ποτέ απ' τον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γιατί είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει πραγματικά εναλλακτική, ρεαλιστική, ελπιδοφόρα πρόταση διεξόδου, άξονες της οποίας είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η κοινωνικοποίηση του πλούτου που έχει αυτή η χώρα.

«Πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης

Πέραν όμως του τι προτείνουν, ένα σημαντικό ερώτημα είναι και το εξής: Ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του λαού; Που εμφανίζονται ως «νέο πολιτικό σχήμα»; Που αυτοεγκωμιάζονται για τη συνέπειά τους στην υπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων; Από παρθενογένεση προέκυψαν; Η σημερινή «Λαϊκή Ενότητα» είναι η χτεσινή «Αριστερή Πλατφόρμα», είναι τα στελέχη του ΣΥΝ και μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ που επί 25 συναπτά έτη δίνουν αριστερό άλλοθι σε στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, όπως ήταν η πορεία ενσωμάτωσης της χώρας μας στην ΕΕ, στο ευρώ και την ΟΝΕ.

Είναι αυτοί που φιλοτεχνούσαν για το κόμμα τους ριζοσπαστικό προφίλ, ακόμα και όταν αυτό αποθεωνόταν καταχειροκροτούμενο από εφοπλιστές και βιομηχάνους, σε κλειστές λέσχες του κεφαλαίου ανά τον κόσμο. Που σιγόνταραν αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, που καλούσαν το λαό να στηρίξει τις διαπραγματεύσεις στα διαβούλια της ΕΕ, ακόμα και την ώρα που είχε πλέον φανεί το ταξικό, βαθιά αντιλαϊκό περιεχόμενό τους. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν, αυτό το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα από υπουργικές θέσεις, κάθε βήμα προς το νέο μνημόνιο. Να θυμίσουμε τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη; Την πρόταση Τσίπρα των 47 σελίδων, λίγο πριν από το δημοψήφισμα και λίγο πριν από την οριστική συμφωνία;

Είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα υπερασπίζονται με σθένος το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ενα πρόγραμμα εξαπάτησης του λαού, όπου πλάι στις υποσχέσεις για ορισμένα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, καταγράφονταν δεσμεύσεις και υποσχέσεις προς το κεφάλαιο με στόχο την ανάκαμψή του.

Για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του για το ρόλο και το τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 του Παναγιώτη Λαφαζάνη, παραθέτουμε αποσπάσματα από συνέντευξή του λίγο μετά την υπογραφή της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη που έφερε η κυβέρνηση, με υπουργό Οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη. Μια συμφωνία που προετοίμαζε το μνημόνιο που ήρθε μερικούς μήνες αργότερα. Εχει ιδιαίτερη σημασία να δούμε πώς οι συγκεκριμένοι λειτούργησαν ως το καλύτερο «πλυντήριο» για την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Διαβάστε όσα λέει ο Π. Λαφαζάνης:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ο:«Δε θέλω να αναφερθώ δημόσια σε ιδιαίτερες προσωπικές μου απόψεις για την τετράμηνη συμφωνία, τις οποίες είχα την ευκαιρία και τη δυνατότητα να εκφράσω σε κυβερνητικά και κομματικά όργανα. Αυτό που θέλω να τονίσω, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. (...) Πράγματι, λοιπόν, η συμφωνία με τους λεγόμενους "εταίρους" παρουσιάζει μεγάλα προβλήματα, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει και δεν πρόκειται να μας εμποδίσουν να εφαρμόσουμε το ριζοσπαστικό πρόγραμμά μας».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ο:«Οι ασάφειες και τα κρίσιμα προβλήματα του κειμένου της συμφωνίας δεν πρέπει και δεν πρόκειται να θολώσουν το κυβερνητικό έργο και τη νέα προοδευτική πορεία της χώρας. Οι προκλήσεις για μια ριζοσπαστική πολιτική προοδευτικής διεξόδου από την κρίση, που θα στηριχτεί από το λαό και τους αγώνες του, βρίσκονται μπροστά μας».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ο:«Η πατρίδα μας, με τη νέα κυβέρνηση, ξεκίνησε μια νέα πορεία για να απαλλαγεί από τη νεοαποικιακή κηδεμονία και να ακολουθήσει έναν ανεξάρτητο δρόμο, ως κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος. Αυτός ο δρόμος που ξεκίνησε με την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία, δεν πρόκειται να ανακοπεί».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 4ο:

Πριν το παραθέσουμε, είναι απαραίτητη μία διευκρίνιση. Το ΚΚΕ, μετά τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, ζητούσε επιτακτικά να έρθει η συμφωνία στη Βουλή, για να ενημερωθεί ο λαός για το περιεχόμενό της, ακριβώς επειδή περιείχε όλα όσα ψηφίστηκαν στο τρίτο μνημόνιο. Κάτι που δεν έγινε ποτέ, ακριβώς γιατί είχε αντιλαϊκό περιεχόμενο. Δείτε τι έλεγε τότε επ' αυτού ο Π. Λαφαζάνης.

«Δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο αλλά ούτε υποχρεωτικό η συμφωνία με τους πιστωτές να εγκριθεί από τη Βουλή. Τόσο ο χαρακτήρας αυτής της συμφωνίας όσο και το περιεχόμενό της δεν είναι τέτοια που να μπορούν να περιβληθούν με τη μορφή νόμου (...) δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να έρθει οποιαδήποτε συμφωνία με τους πιστωτές στη Βουλή προς ψήφιση».

Να γιατί έχουν τεράστιες, βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση που βιώνει σήμερα ο λαός, γιατί τον εξαπάτησαν, τον κορόιδεψαν, τον αποκοίμισαν, ενώ πλησίαζε θύελλα. Δε νομιμοποιούνται να παριστάνουν τους αθώους, τους τάχα συνεπείς κι ανιδιοτελείς «υπηρέτες» του λαού.

Εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού εντός του καπιταλιστικού δρόμου δεν υπάρχει

Πρεπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πραγματικό δίλημμα που ετέθη και ήταν ξεκάθαρο, ήταν μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή, όπως εξακολουθεί να επιμένει ακόμη και σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, θέτοντας ξανά και ξανά προσχήματα προκειμένου να μην επιτευχθεί αυτή η συμφωνία. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει».

Το παραπάνω είναι το νέο δίλημμα που τέθηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στις 14 Αυγούστου 2015, κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για την ψήφιση του τρίτου αντιλαϊκού μνημονίου. Ενα δίλημμα που μπορεί στη δεδομένη συγκυρία να έρχεται να απαντήσει στους διαφωνούντες στο εσωτερικό του κόμματός του, ωστόσο κύριος αποδέκτης είναι ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Είναι ένα δίλημμα που στοχεύει στο να καλλιεργήσει συνείδηση στον λαό ότι δεν έχει άλλη εναλλακτική να επιλέξει. Οτι πρέπει να αποδεχτεί πως έχει να διαλέξει ανάμεσα στο μνημόνιο εντός Ευρωζώνης και στο μνημόνιο όσων θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Ανάμεσα στην καταστροφή του λαού με ευρώ ή στην καταστροφή του με δραχμή. Και να περιοριστεί στο να σκέφτεται ποιο είναι το μικρότερο κακό, μέσα σε συνθήκες όπου κατεδαφίζονται εργασιακά δικαιώματα, φορτώνονται νέοι φόροι, κόβονται κι άλλο οι συντάξεις. Και στις δύο περιπτώσεις, και με τις δύο εναλλακτικές, «τη νύφη την πληρώνει ο λαός». Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνουν τέτοια διλήμματα, ανάλογα με τις εκάστοτε πολιτικές συνθήκες. Θυμίζουμε το δίλημμα που έβαζε ο Αλέξης Τσίπρας πριν από τις εκλογές της 25ης Γενάρη 2015. Ελεγε στις 9 Δεκέμβρη 2014 σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τον τουρισμό: «Στις εκλογές που έρχονται θα αντιπαρατεθούν δυο ξεκάθαρα εναλλακτικά πολιτικά σχέδια για την πατρίδα μας: Από τη μια το σχέδιο του κ. Σαμαρά, που θέλει το μνημόνιο καθεστώς. Από την άλλη, το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το περιγράψαμε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτή η δήλωση μοιάζει σήμερα σαν ένα κακόγουστο ανέκδοτο, πρέπει να σημειώσουμε το εξής: Τότε, ο πρωθυπουργός έθετε και πάλι στο λαό ένα ψευτοδίλημμα και δύο εναλλακτικές που κατέληγαν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή στην υλοποίηση αντιλαϊκής πολιτικής. Γιατί το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης - που σήμερα οι της λεγόμενης «Λαϊκής Ενότητας» (βλέπε Αριστερή Πλατφόρμα) ζητούν επιτακτικά την υλοποίησή του - προέβλεπε: «Συμφωνία για Ευρωπαϊκό "New Deal" με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα» και «σχέδιο που θα οδηγήσει με ασφάλεια στην ανάκαμψη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας». Και που είχε ως άλλοθι στην απλόχερη ενίσχυση του κεφαλαίου ψίχουλα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας. Αυτό ακριβώς το πρόγραμμα κάνει λόγο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Γι' αυτό και ο ΣΕΒ πέταξε από τη χαρά του όταν άκουσε τον πρωθυπουργό να το περιγράφει σε σχετική εκδήλωση, όπου παραβρέθηκε η αφρόκρεμα τμημάτων του κεφαλαίου της χώρας...

Τι σημαίνει μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή

Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, θέτοντας πως οι εναλλακτικές ήταν μόνο οι δύο, δηλαδή μνημόνιο με ευρώ ή με δραχμή, έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση από τη σκοπιά της αστικής διαχείρισης. Γιατί στο πλαίσιο της αστικής διακυβέρνησης, με δεδομένο ότι τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, εντός του ιμπεριαλιστικού συστήματος, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών και συμμαχιών, οι εναλλακτικές μορφές διαχείρισης είναι πολύ συγκεκριμένες. Είναι εναλλακτικές μορφές που από τον ίδιο ή διαφορετικό δρόμο οδηγούν το λαό στη λαιμητόμο, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Αρα, πράγματι, εντός αυτών των πλαισίων, οι εναλλακτικές είναι συγκεκριμένες:

- `Η μνημόνιο με ευρώ, δηλαδή μνημόνιο Τσίπρα με το κουαρτέτο (ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΚΟΜΙΣΙΟΝ - ESM), με τις ευλογίες τμημάτων του κεφαλαίου, της ΕΕ, των ΗΠΑ, της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ολάντ κ.λπ., αντίστοιχο με τα μνημόνια των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

- `Η, από την άλλη, μνημόνιο εκτός ευρώ με εθνικό νόμισμα, δηλαδή μνημόνιο Λαφαζάνη. Γιατί αυτή η εναλλακτική έχει μνημόνιο. Γιατί η προοπτική της καπιταλιστικής ανάκαμψης που στηρίζει ο Λαφαζάνης υπό το σύνθημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, περιλαμβάνει νέες θυσίες για το λαό. Αλλωστε, προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις αστικών επιτελείων σχετικά με την προοπτική εθνικού νομίσματος, φέρνει ως παράδειγμα κράτη της ΕΕ που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης, π.χ. τη Βρετανία, τη Δανία κ.ά., κρύβοντας όμως ότι και εκεί, χωρις ευρώ και μνημόνια, οι εργαζόμενοι τσακίζονται συστηματικά. Αλλά ακόμα και γιατί η στήριξη του εθνικού νομίσματος σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας θα καθιστούσε αναγκαίο τον δανεισμό. Επομένως οι νέοι δανειστές, είτε από τη Ρωσία είτε από την Κίνα είτε από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θα έβαζαν και αυτοί μνημονιακούς όρους. Μάλιστα, η συγκεκριμένη εναλλακτική έχει τη στήριξη άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, εντός και εκτός Ελλάδας, που ωφελούνται από μια τέτοια εξέλιξη.

Αν και είναι δεδομένο ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας, καπιταλιστικής αγοράς, η δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη προϋποθέτει ως εγγύηση μέτρα που πλήττουν τους λαούς, μπορεί να πει κάποιος: Μα, καλά, είναι δεδομένο ότι η πρόταση της λεγόμενης Αριστερής Πλατφόρμας περιέχει ως εναλλακτική μια νέα δανειακή σύμβαση; Ας δούμε τι ελεγε ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στις 30/12/2014, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Γενάρη. Σε ερώτηση αν θα τηρηθεί από τη νέα κυβέρνηση η δανειακή σύμβαση απαντά: «Για τη δανειακή που ρωτάτε, θα την επαναδιαπραγματευτούμε σε κατεύθυνση διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ... εμείς δεν θέλουμε να διακόψουμε τη δανειακή σύμβαση, θέλουμε επαναδιαπραγμάτευση...». Επίσης έχει ενδιαφέρον να περιγράψουν οι της Αριστερής Πλατφόρμας τη δική τους εναλλακτική, δεδομένου ότι πριν από τις εκλογές, όταν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ παραμύθιαζαν το λαό, ο Π. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του (στις 22/2/2015) δήλωνε: «Αυτό που σήμερα είναι κρίσιμο και επίκαιρο για την Ελλάδα είναι να εφαρμόσει μια πολιτική διεξόδου από την κρίση (...) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ως επιλογή την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε βεβαίως την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση».

Υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις;

Το ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική είναι το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο ψέμα. Γιατί την πραγματική εναλλακτική για το συμφέρον του λαού, οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να την αναζητήσουν με κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα, το δικό τους μέλλον. Και υπάρχει πραγματική εναλλακτική διέξοδος σε όφελός τους. Αυτό έλειπε. Να κρίνει ο λαός με γνώμονα τα άθλια πολιτικά παιχνίδια που παίζουν διάφοροι στις πλάτες του σε όφελος των εχθρών του, δηλαδή των καπιταλιστών, των έξωθεν συμμάχων τους, της ΕΕ, των ΗΠΑ κ.λπ. Ποια είναι η πραγματική εναλλακτική προς όφελος του λαού; Εκείνη που θα βάζει στο επίκεντρο τον τρόπο, τη διαδικασία που θα μπορεί να φέρει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στη θέση που να ζουν και να ικανοποιούν όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μήπως με διαπραγματεύσεις και συζητήσεις που έκανε και κάνει η κυβέρνηση; Τι να διαπραγματευτεί; Το πώς θα οδηγήσουν το λαό στη σφαγή του; Μήπως με διαπραγματεύσεις μιας άλλης κυβέρνησης που προτείνει ο Λαφαζάνης;

Ο μόνος τρόπος για να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, να διαγραφεί μονομερώς το χρέος προς όφελος του λαού, είναι εργατική - λαϊκή εξουσία. Που θα επιβάλει την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, δηλαδή μια παραγωγή χωρίς τους καπιταλιστές και την ιδιοκτησία τους, θα αναπτύσσει την κοινωνική παραγωγή με κίνητρο την εργατική - λαϊκή ευημερία, με κεντρικό, επιστημονικό, πανεθνικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο. Αυτή είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδος για το λαό, ικανή να αξιοποιήσει και να αναπτύξει παραπέρα όλες τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελός του, να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, να συνάψει οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Γι' αυτό η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, χρειάζεται να δυναμώσουν το ΚΚΕ παντού, να οργανώσουν τη λαϊκή συμμαχία κόντρα στο κεφάλαιο, στην ΕΕ, στην εξουσία τους. Γιατί αυτός ο αγώνας επιβάλλεται σήμερα, για να ανακόψει την αντιλαϊκή επίθεση και ταυτόχρονα να στοχεύσει στην πλήρη απαλλαγή του λαού από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

Συνέντευξη Π. Λαφαζάνη: Στο ίδιο έργο θεατές

Το νέο ανάχωμα στον ριζοσπαστισμό του λαού και των εργαζομένων αποτελεί το κόμμα του Π. Λαφαζάνη και των 25 βουλευτών που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας νέο κόμμα με την επωνυμία «Λαϊκή Ενότητα».

Σε σημερινή συνέντευξη τύπου, ο Π. Λαφαζάνης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι πήρε την πρωτοβουλία της παραίτησης μέσα στον Αύγουστο και βιάζεται για τη διεξαγωγή εκλογών - εξπρές, γιατί «θέλει να αποφύγει να αισθανθεί ο ελληνικός λαός τις βαρύτατες συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών και του νέου μνημονίου που συνομολόγησε η κυβέρνηση».

Επίσης, ισχυρίστηκε ότι ο πρωθυπουργός ήθελε να αιφνιδιάσει τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» για να την φιμώσει παρότι είναι η αντιμνημονιακή φωνή που έχει εναλλακτική λύση. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που ο ίδιος αλλά και στελέχη της «Λαϊκής Ενότητας» συνέβαλλαν καθοριστικά στην εξαπάτηση του λαού στηρίζοντας από κυβερνητικές θέσεις τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Παρουσίασε ως πρόγραμμα μια ξαναζεσταμένη «αντιμνημονιακή» σούπα, παρουσιάζοντας όλα αυτά που εξήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά: ακύρωση μνημονίων, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, διακοπή της καταστροφικής λιτότητας για τη χώρα!

Αναπαράγοντας τον ρηχό διαχωρισμό μνημονιακών - αντιμνημονιακών, επιχείρησε να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση με την αλλαγή νομίσματος, άθικτα τα μονοπώλια και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του κεφαλαίου.

Σε μία προσπάθεια να εγκλωβίσει τον λαό σε αστικές επιδιώξεις και κλείνοντας το μάτι στα τμήματα του κεφαλαίου που επιθυμούν έξοδο από το Ευρώ, επανέλαβε την πρόταση για εθνικό νόμισμα, καθώς και την «εθνικοποίηση των τραπεζών» ως μέσο οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, αναμασώντας παλιές χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, που εφαρμόστηκαν προηγούμενες δεκαετίες και εξυπηρέτησαν την καπιταλιστική ανάπτυξη και όχι τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Είπε ακόμα ότι θα πάρει τη διερευνητική εντολή και θα τη χρησιμοποιήσει με όλες τις πολιτικές δυνάμεις πλην της Χρυσής Αυγής, και στα πλαίσια αυτά θα συναντηθεί με κοινωνικούς φορείς, κίνηση που είχε κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας μετά τις εκλογές της 6ης Μάη 2012, με προφανή στόχο να στήσει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι χειραγώγησης και εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων.

Τέλος δεν δίστασε στιγμή, και με απύθμενο θράσος απηύθυνε τάχα πρόσκληση ακόμα και στο ΚΚΕ για τη δημιουργία αντιμνημονιακού μετώπου, με μόνο στόχο τη δημιουργία σύγχυσης και την πυροδότηση ψευτοδιλημμάτων, για να εγκλωβιστούν οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο μαντρί της καλύτερης αστικής διαχείρισης που το κόμμα του εκπροσωπεί.

«Πλατφόρμα» ρυμούλκησης του λαού σε αδιέξοδα

Την κυβέρνηση την εμπιστεύομαι για να υλοποιήσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμά της και όχι φυσικά για να εφαρμόζει ένα καταστροφικό μνημόνιο λιτότητας και αποικιακής κηδεμονίας της χώρας», δηλώνει ο Π. Λαφαζάνης.

«Εχω τονίσει πολλές φορές, ο σκοπός ο δικός μου και των άλλων 32 ή 44 που δεν ψηφίσαμε το μνημόνιο, δεν είναι να ρίξουμε την κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση μέσα από διαδικασίες να απεμπλακεί άμεσα από το μνημονιακό δρόμο (...) Εγώ είμαι συνεπής με τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ», υποστηρίζει ο Θ. Πετράκος.

Ερώτηση: Ποιες είναι αυτές οι προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που επικαλούνται όλα τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας», κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι τις απεμπόλησε και καλώντας την να τις εφαρμόσει;

Απάντηση: Είναι αυτές που χειροκροτούσαν προεκλογικά οι βιομήχανοι. Είναι αυτές που συνέθεταν το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, με τα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια και τους «μποναμάδες» στο ντόπιο κεφάλαιο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Είναι αυτές που προσιδιάζουν σε ένα μείγμα πολιτικής που διαφέρει από το μνημόνιο στη ...λιγάκι περισσότερη χαλάρωση, για την επίτευξη πάντα του ίδιου στόχου, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την ενίσχυση δηλαδή των επιχειρηματικών ομίλων για τη διευρυμένη αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Είναι αυτές με τις οποίες η «Αριστερή Πλατφόρμα» επιχειρεί να χειραγωγήσει το λαό, κοροϊδεύοντας ότι υπάρχει δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, φράζοντάς του το δρόμο για την οργάνωση της πάλης, τη ρήξη και τη σύγκρουση με το κεφάλαιο, την ΕΕ, για την ανατροπή της εξουσίας τους, ώστε ν' ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή ευημερία.

Απ' τη σκοπιά αυτή, η «Αριστερή Πλατφόρμα» προσφέρει χρήσιμες υπηρεσίες στο σύστημα, από τη σκοπιά που του τις προσφέρει και η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτό λέει ότι δε θέλει να ρίξει την κυβέρνηση. Εχει την ίδια στρατηγική με διαφορετική δοσολογία στο μείγμα διαχείρισης και αν χρειαστεί, λέει, με εθνικό νόμισμα. Με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση. Με το ίδιο πρόγραμμα, η «Αριστερή Πλατφόρμα» χειραγωγεί το λαό, βοηθώντας αντικειμενικά όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τους αστούς. Κραδαίνοντάς το, επιχειρεί να ανακόψει ριζοσπαστικές διεργασίες, να «χωνέψει» τη δυσαρέσκεια απ' τα κυβερνητικά έργα, διατηρώντας την σε επίπεδα ασφαλείας. Καλλιεργεί αυταπάτες στο λαό, σκορπά επιζήμιο εφησυχασμό και νοθεύει το ριζοσπαστισμό, προβάλλοντας σαν ριζοσπαστικές χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, μέτρα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με μια διαδικασία επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Κρύβει, βεβαίως, απ' το λαό ότι η έξοδος από το ευρώ και μόνο, χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ, χωρίς η οικονομία και η εξουσία να έρθουν στα χέρια των εργαζομένων, είναι δρόμος που οδηγεί στον ίδιο γκρεμό το λαό και τα συμφέροντά του.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News