ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΓΥΝΑΙΚΑ

ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ Στο περιθώριο το δικαίωμα των παιδιών στην Προσχολική Αγωγή

Από παλιότερη κινητοποίηση της ΟΓΕ

Η εργασία και η μητρότητα γίνονται «αντικρουόμενες» στο πλαίσιο του καπιταλισμού, καθώς τα μέτρα προστασίας της μητρότητας αποτελούν κόστος για την καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος

Με χιλιάδες οικογένειες να μη βρίσκουν θέση για τα παιδιά τους στους δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς πρόκειται να ξεκινήσει ακόμα μια σχολική χρονιά. Η εγγραφή στους σταθμούς μετατρέπεται σε αγώνα δρόμου και μάλιστα μετ' εμποδίων για τους γονείς, με τις δυσκολίες που συναντούν να μεγαλώνουν χρόνο με το χρόνο: Οι παιδικοί σταθμοί των δήμων δεν επαρκούν για να καλύψουν παρά ένα μικρό μέρος από το σύνολο των παιδιών. Το προσωπικό τους συρρικνώνεται, η χρηματοδότηση φθίνει, τα τροφεία και οι πληρωμές αυξάνονται για τους «τυχερούς» γονείς που θα καταφέρουν να εγγράψουν το παιδί τους.

Για τους υπόλοιπους, απομένει η «λύση» των ιδιωτικών σταθμών, το κόστος της οποίας είναι σαφώς μεγαλύτερο και οι περισσότεροι δεν μπορούν να το επωμιστούν. Στο παραπάνω φόντο, όλο και περισσότερες οικογένειες καταφεύγουν στο πρόγραμμα που υλοποιεί η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), με τις αιτήσεις που κατατίθενται να αυξάνονται χρόνο με το χρόνο.

Η ένταξη στο πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ μοιάζει «σανίδα σωτηρίας» για τους γονείς, αφού αν καταφέρουν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο των «ωφελούμενων» εξασφαλίζουν την εγγραφή, το «κουπόνι» (voucher), την επιδότηση των τροφείων και βγαίνουν «στο κυνήγι» για να βρουν και μια διαθέσιμη θέση στους σταθμούς. Για να δουν όμως το όνομά τους στον κατάλογο των «ωφελούμενων» πρέπει αφενός να μην «κοπούν» από τους όρους και τις προϋποθέσεις που έχει η συμμετοχή στο πρόγραμμα, αφετέρου να συγκεντρώσουν μεγαλύτερη μοριοδότηση από τους άλλους γονείς για να διεκδικήσουν μια από τις περιορισμένες θέσεις που χρηματοδοτεί το πρόγραμμα.

Ο αριθμός των αιτήσεων αυξάνεται με γρήγορο ρυθμό και μαζί του αυξάνεται ο αριθμός και το ποσοστό των γονιών και των παιδιών που απορρίπτονται. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΕΤΑΑ, που έχουν γίνει γνωστά από τον περασμένο μήνα, τα παιδιά που έχουν αποκλειστεί φέτος ξεπερνούν τις 55.000. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 37,58% του συνόλου των παιδιών που αφορούσαν οι κατατεθειμένες για την προσεχή σχολική χρονιά αιτήσεις των μητέρων.

Με «πυξίδα» τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας...

Πριν από λίγους μήνες, η κυβέρνηση είχε σπεύσει να εντάξει τη «δωρεάν πρόσβαση παιδιών από φτωχές οικογένειες σε βρεφονηπιακούς σταθμούς» στις διακηρύξεις της για μια δέσμη «αντίμετρων», τα οποία θα ανακούφιζαν υποτίθεται τους εργαζόμενους από τα μέτρα που νομοθετεί, ισοπεδώνοντας τα δικαιώματα των ίδιων και των οικογενειών τους.

Πιο πρόσφατα, η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Θεανώ Φωτίου, επανήλθε στο θέμα προαναγγέλλοντας την ίδρυση νέων παιδικών σταθμών, η λειτουργία των οποίων θα μπορούσε να καλύψει επιπλέον 45.000 θέσεις. Ακόμα κι αν η εξαγγελία αυτή πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον, σίγουρα όχι τη φετινή χρονιά, ο πήχης της κυβέρνησης έχει μπει πολύ χαμηλά.

Είναι ενδεικτικό ότι οι 45.000 θέσεις σε παιδικούς σταθμούς που «υπόσχεται» γενικά και αόριστα η κυβέρνηση δεν φτάνουν ούτε για να καλύψουν τον αριθμό των παιδιών που αποκλείστηκαν φέτος από το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ (55.542 παιδιά). Χωρίς καμία πρόβλεψη για τους χώρους στους οποίους θα δημιουργηθούν νέοι σταθμοί, χωρίς σχεδιασμό για προσλήψεις παιδαγωγικού και βοηθητικού προσωπικού, οι εξαγγελίες αποτελούν «αέρα κοπανιστό» και δεν ανταποκρίνονται στο ελάχιστο στις ανάγκες που υπάρχουν σε κάθε δήμο και περιφέρεια.

Το «αντίμετρο» των παιδικών σταθμών που σκιαγραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει τη σφραγίδα της διαχείρισης της ακραίας φτώχειας. Ο στόχος που περιγράφεται από τις κυβερνητικές εξαγγελίες περιορίζεται στο να βρίσκουν μια στοιχειώδη φροντίδα τα παιδιά των οικογενειών που ζουν κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας. Η λογική αυτή αντανακλάται και στους όρους με τους οποίους υλοποιείται το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ.

Οι «ωφελούμενοι» γονείς λαμβάνουν το voucher για να εγγράψουν τα παιδιά τους στους σταθμούς, σύμφωνα με την κατάταξή τους ως προς το επίσημο όριο της φτώχειας. Το όριο αυτό έχει τεθεί από την ΕΛΣΤΑΤ για το τρέχον έτος στα 4.512 ευρώ ετήσιο εισόδημα για τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά. Στην περίπτωση μιας τετραμελούς οικογένειας, με δύο μικρά παιδιά, το επίσημο όριο της φτώχειας διαμορφώνεται στα 9.475 ευρώ.

Ετσι κι αλλιώς, τα εισοδηματικά κριτήρια αποκλείουν από τη συμμετοχή στο πρόγραμμα τις οικογένειες με ετήσιο εισόδημα που υπερβαίνει τις 27.000 ευρώ (για την τετραμελή οικογένεια). Ανάμεσα στις απορριφθείσες αιτήσεις 6.589 έχουν γίνει από οικογένειες με ετήσιο εισόδημα χαμηλότερο από 12.000 ευρώ. Οσον αφορά την εισοδηματική κατηγορία από 12.000 έως 26.000 ευρώ ετήσιο οικογενειακό εισόδημα, δεκτές έγιναν μόλις 12.041 αιτήσεις από ένα σύνολο 44.041 αιτήσεων, δηλαδή περίπου μία στις τέσσερις.

...και τις ευρωενωσιακές πολιτικές «συγκερασμού» εργασίας και οικογένειας

Το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ είναι κομμένο και ραμμένο στις κατευθύνσεις της ΕΕ και αντανακλά την αφετηρία από την οποία εκκινεί το ενδιαφέρον των κυβερνήσεων για τους παιδικούς σταθμούς. Ο τίτλος «Εναρμόνιση Οικογενειακής και Επαγγελματικής Ζωής», κάτω από τον οποίο υλοποιείται, αποδίδει το στίγμα.

Η «πρόσβαση» σε υπηρεσίες «παιδικής μέριμνας» εντάσσεται στην προσπάθεια της ΕΕ να αυξηθεί το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών, της απασχόλησης με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, χωρίς δικαιώματα. Αντίστοιχα προγράμματα επιδότησης ενός μέρος του κόστους που συνεπάγονται τα τροφεία των παιδικών σταθμών, για έναν περιορισμένο αριθμό παιδιών που επιλέγονται με εισοδηματικά και άλλα κριτήρια, προκειμένου να διευκολύνεται η απασχόληση των μητέρων τους, εφαρμόζονται και σε άλλες χώρες.

Στον άξονα αυτό κινείται και η συγκεκριμένη δράση της ΕΕΤΑΑ, στοχεύοντας «στην αύξηση της απασχόλησης και τη διατήρηση των ωφελούμενων γυναικών από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα σε θέσεις εργασίας». Μάλιστα, στη δημόσια πρόσκληση του προγράμματος γίνεται λόγος για την ανάγκη να διευκολυνθούν οι γυναίκες «να ανταποκριθούν στους απαιτητικούς κι αντικρουόμενους ρόλους τους».

Μόνο που η εργασία και η μητρότητα γίνονται «αντικρουόμενες» στο πλαίσιο του καπιταλισμού, καθώς τα μέτρα προστασίας της μητρότητας αποτελούν κόστος για την καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος. Μπαίνουν διαρκώς «στο ζύγι» τα κέρδη που προσδοκούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι από τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, κυρίως ως φτηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη, και το «κόστος» των απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών και υποδομών για την οικογένεια.

Δικαίωμα όλων των παιδιών η Προσχολική Αγωγή

Το δικαίωμα όλων των παιδιών στη δημόσια και δωρεάν Προσχολική Αγωγή τίθεται στο περιθώριο από την πολιτική της ΕΕ και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Πρόκειται για την πολιτική που αντιμετωπίζει τις δομές και τις υπηρεσίες για τη φροντίδα και την αγωγή βρεφών και νηπίων ως «εργαλείο» για την αύξηση των ποσοστών απασχόλησης των γυναικών αλλά και ως έναν τρόπο διαχείρισης των αυξανόμενων διαστάσεων του φαινομένου της παιδικής φτώχειας. Ομως, ο ρόλος των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών δεν αφορά τη φύλαξη των βρεφών και των νηπίων κατά τις ώρες εργασίας των γονιών, ούτε περιορίζεται στη στοιχειώδη προνοιακή φροντίδα, όπως είναι η παροχή ενός πιάτου φαγητού, στο πλαίσιο της διαχείρισης της φτώχειας των λαϊκών οικογενειών και των συνεπειών που έχει στα παιδιά της.

Η ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών απαιτεί δομές Προσχολικής Αγωγής αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν για όλα τα παιδιά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στην αποκλειστική ευθύνη του κράτους, με επαρκή χρηματοδότηση, κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και στελέχωση με επιστημονικό παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό.

Στη σημερινή κατάσταση, με δεκάδες χιλιάδες παιδιά να μένουν χωρίς θέση στους σταθμούς, με τους γονείς να αναγκάζονται να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα τροφεία, με τις ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό να επιδεινώνονται, η απάντηση των μαζικών οργανώσεων των εργαζομένων, σωματείων, συλλόγων και φορέων, μπορεί να είναι μόνο μία: Η διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών της λαϊκής οικογένειας, μεταξύ αυτών και της ανάγκης των παιδιών της για δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες υπηρεσίες Προσχολικής Αγωγής.

Αντιδραστικές θεωρίες με... «προοδευτικό» περιτύλιγμα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, απασχολούν ιδιαίτερα τον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο ορισμένα ζητήματα σχετιζόμενα με την πολιτική πρακτική των αντιεπιστημονικών θεωριών για τα φύλα. Υπερπροβλήθηκε η θεσμοθέτηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών στη Γερμανία και η στάση της καγκελαρίου, Αγκ. Μέρκελ, που καταψήφισε το νόμο, αλλά τον υπερψήφισαν οι βουλευτές του κόμματός της και του κόμματος που συγκυβερνούν. Αντίστοιχα, υπήρξε προβολή του αντίστοιχου νόμου στη Μάλτα, όπως και άλλες νομοθετικές αλλαγές που αφορούν στην αναγνώριση των «έμφυλων ταυτοτήτων». Ανάμεσά τους περιλαμβάνεται η αντικατάσταση των όρων «μητέρα» και «πατέρας» με το «γονέας που γεννά» και «γονέας που δεν γεννά». Στο ίδιο μήκος κύματος, παρουσιάζεται ως «καλή πρακτική» η αλλαγή της προσφώνησης στα Μέσα Μεταφοράς στο Λονδίνο, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Αντικαθίσταται η προσφώνηση «κυρίες και κύριοι» με άλλη, που θα σέβεται το «ουδέτερο φύλο». Οσον αφορά την Ελλάδα, απασχόλησε η στάση του Κυρ. Μητσοτάκη, προέδρου της ΝΔ, ο οποίος συναντήθηκε με φορείς της ΛΟΑΔΚ κοινότητας και δήλωσε τη θετική στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στο σχέδιο νόμου για τη «Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου - Εθνικός Μηχανισμός Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Σχεδίου Δράσης για τα δικαιώματα του παιδιού» του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Αντιδραστικό περιεχόμενο...

Ενα μέρος της αρθρογραφίας στέκεται με αρνητικό τρόπο απέναντι στις συγκεκριμένες απόψεις, από τη σκοπιά της αναπαραγωγής αντιδραστικών, οπισθοδρομικών απόψεων για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Πρόκειται για θέσεις που συνδέονται με την υπεράσπιση της αναγκαιότητας παραμονής της γυναίκας «στο σπίτι», με στόχο τη φροντίδα της οικογένειας και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Προβάλλουν ότι αμφισβητείται και αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της οικογένειας, ως κοινωνικός θεσμός που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης στην Ελλάδα. Οι αντίστοιχοι σχολιασμοί απορρέουν από αντιδραστικές θέσεις εκθειασμού της οικογένειας ως πυρήνα αναπαραγωγής της κοινωνίας, κινούμενη στη γνωστή ιδεολογική γραμμή «Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια».

Βέβαια, το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιευμάτων, σε γραμμή υπεράσπισης των συγκεκριμένων νομοθετικών, θεσμικών πρωτοβουλιών, προβάλλει το αστικό ρεύμα σκέψης που αναπαράγει τις θεωρίες για το «κοινωνικό φύλο». Πρόκειται για αντιεπιστημονικές θεωρίες που υποστηρίζουν ότι το φύλο είναι «κοινωνική» και «γλωσσική κατασκευή». Διατυπώνουν τη θέση ότι ο καθένας αυτοπροσδιορίζεται με βάση τις δικές του απόψεις ή απόψεις που κυριαρχούν στην κοινωνία, ότι το φύλο είναι κάτι ρευστό, που μπορεί να αλλάζει οποιαδήποτε στιγμή. Αφορά την ιδεαλιστική θεώρηση που δεν αναγνωρίζει το φυλετικό διαχωρισμό σε άνδρες και γυναίκες ως αντικειμενικό γεγονός. Οι θεωρίες αυτές αρνούνται την ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει ανεξάρτητα από την ανθρώπινη γνώση και απεικονίζεται από αυτή π.χ. με το βίωμα, τη γλώσσα.

Ορισμένες πιο «εκλεπτυσμένες» κατευθύνσεις αυτών των θεωριών βλέπουν το φύλο ως μορφή και όχι τη σχέση μεταξύ των δύο φύλων, με βάση τα χαρακτηριστικά του καθένα, που πηγάζουν από τη φυσιολογία του ανθρώπινου είδους. Στην ουσία, δεν παραδέχονται ότι υπάρχει ένα βιολογικό υπόβαθρο στην έλξη άντρα - γυναίκας για την πραγματοποίηση της σεξουαλικής πράξης. Αντίθετα, υποστηρίζουν ότι η έλξη αυτή έχει αποκλειστικά κοινωνικά αίτια. Το φύλο, όμως, προσδιορίζεται αντικειμενικά. Αυτό δεν αναιρεί ότι οι κοινωνικές σχέσεις με βάση το φύλο έχουν ιστορικότητα, δηλαδή είναι προϊόν των συνολικότερων κοινωνικών σχέσεων, πρώτα απ' όλα των σχέσεων ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής που καθορίζουν μια συγκεκριμένη κοινωνία.

Ο πυρήνας αυτών των θεωριών τελικά είναι η αστική αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διατυμπανίζουν ότι η υπάρχουσα νομοθεσία περιορίζει τα ατομικά δικαιώματα γενικά και με βάση τον αυτοπροσδιορισμό του φύλου, οπότε «απαιτείται η συνταγματική κατοχύρωση δικαιωμάτων της μειονότητας». Πρόκειται για απόψεις ενταγμένες στην αστική άποψη περί πλουραλισμού, δικαιώματος στη διαφορετικότητα, στην αυτοδιάθεση του σώματος, στο δικαίωμα της ατομικής επιλογής, στα ατομικά δικαιώματα. Η έννοια ατομικό δικαίωμα τοποθετείται έξω από τον κοινωνικό προσδιορισμό της, αποστειρωμένη από κάθε ταξική αναφορά. Ιδιαίτερα σήμερα, το ατομικό δικαίωμα προβάλλεται σε αντιπαράθεση με το κοινωνικό δικαίωμα στην εργασία, στη μόρφωση, στην Υγεία, την Πρόνοια κ.λπ. Η κάλυψη όλων των παραπάνω θεωρείται ατομική υπόθεση, αποτέλεσμα ατομικής ικανότητας και όχι καθολικό δικαίωμα.

Αλλωστε, αυτές οι θεωρίες και οι αντίστοιχες πολιτικές πρακτικές αποτελούν κεντρικές στρατηγικές κατευθύνσεις διακρατικών - ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Η ίδια η ΕΕ, σε έκδοση με τίτλο «Τransgender Europe», χαρακτηρίζει «αναπόφευκτο κομμάτι της κοινωνικής προόδου» την αμφισβήτηση των εννοιών άνδρας και γυναίκα.

...με πολλές στοχεύσεις

Η πιο μακροπρόθεσμη συνέπεια των συγκεκριμένων αστικών επιδιώξεων είναι ο αποπροσανατολισμός σε σχέση με τις κοινωνικές αιτίες για τα οξυμένα προβλήματα, τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής τάξης, του λαού, ιδιαίτερα της νεολαίας.

Επιδιώκεται να προσανατολιστούν οι νέοι και οι νέες στην επιλογή στάσης ζωής με κριτήριο τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό - και ανάμεσα στα δύο φύλα - τον εγωισμό. Προφανώς είναι ιδιαίτερα βολική για τα αστικά συμφέροντα η συγκρότηση σμπαραλιασμένων «ταυτοτήτων» π.χ. φύλου, ως υπόβαθρο ευάλωτο για τη συνειδητοποίηση της ταξικής τους ταυτότητας, της ανάγκης πάλης για τα σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα, καθολικά για όλες και για όλους. Τελικά, η έννοια της «ατομικής ελευθερίας», του «ατομικού δικαιώματος» ακολουθεί σαν σκιά την ελευθερία του κεφαλαιοκράτη στην κίνηση κεφαλαίου, εμπορευμάτων, εργατικού δυναμικού, υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, αξιοποιείται για τη διάσπαση της εργατικής τάξης, ως ένα επιπλέον εμπόδιο στην κοινή δράση των λαϊκών δυνάμεων, με βάθεμα του περιεχομένου του αγώνα, για την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Είναι μια μορφή ιδεολογικού και κοινωνικού αμοραλισμού, που συνοδεύει τη σήψη του καπιταλισμού.

Ως άποψη και πολιτική πρακτική, είναι εξίσου επικίνδυνη για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, στην οικογένεια. Από τη στιγμή που δεν αναγνωρίζεται ο φυλετικός διαχωρισμός ως αντικειμενικό γεγονός, παραμορφώνεται η ταξική και φυλετική καταπίεση των γυναικών, κατ' επέκταση και οι ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες των γυναικών που προκύπτουν από το ρόλο τους στην αναπαραγωγή.

Ουσιαστικά, αποτελεί την άλλη όψη του αντιλαϊκού νομίσματος ΕΕ, αστικών κυβερνήσεων, μονοπωλίων. Στο όνομα της «ισότητας» των φύλων, τα όποια μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού, της μητρότητας δέχονται αλλεπάλληλα χτυπήματα από την καπιταλιστική εργοδοσία και το αστικό κράτος. Εξάλλου, η αστική στρατηγική, από τη δεκαετία του '90, οδήγησε στην εξίσωση προς τα κάτω των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών. Η κατάργηση της πενταετούς διαφοράς στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, η άρση της απαγόρευσης εργασίας των γυναικών στη νυχτερινή βάρδια σε ορισμένους κλάδους της βιοτεχνίας και βιομηχανίας ήταν τα πρώτα βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Η επίθεση αυτή θα συνεχίζεται, πλέον, στο όνομα της «μη διάκρισης» με βάση το φύλο. Θα πετσοκόβονται άδειες και επιδόματα μητρότητας, τα ελάχιστα μέτρα για την προστασία του γυναικείου οργανισμού στο χώρο εργασίας π.χ. περιορισμοί στην άρση βάρους.

Συνήθως, ο «προοδευτισμός» των αστικών επιτελείων στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο εξαντλείται στην προώθηση ποσοστώσεων με βάση το φύλο σε κάποια αστικά όργανα, που ευνοεί κυρίως γυναίκες της αστικής τάξης. Αλλά και η «ευαισθησία» για τη νομοθεσία της Μάλτας περιορίζεται στην αναγνώριση της «ταυτότητας φύλου», θεωρώντας την βέλτιστη πρακτική, αφήνοντας στην άκρη τις υπάρχουσες νομοθετικές απαγορεύσεις για την άμβλωση. Επίσης, καμιά ευαισθησία δεν εκδηλώνεται απέναντι στην πρακτική ορισμένων μονοπωλιακών ομίλων που απολύουν εγκύους ή θηλάζουσες μητέρες, που ζητούν έγγραφη διαβεβαίωση από νέες γυναίκες ότι δεν θα τεκνοποιήσουν, ως προϋπόθεση για την πρόσληψή τους. Εξάλλου, τόσο η «προοδευτική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ στηρίζουν απλόχερα τη διάκριση των εργαζομένων σε άνω και κάτω των 25 ετών όσον αφορά στον κατώτατο μισθό (511 ευρώ μεικτά - 586 ευρώ μεικτά).

Κριτήριο η ταξική προσέγγιση των κοινωνικών φαινομένων

Η ικανότητα ταξικής προσέγγισης, διαλεκτικής υλιστικής αντίληψης των κοινωνικών φαινομένων διαμορφώνει κριτήρια, εφόδια μπροστά σε νέα κοινωνικά ζητήματα, σε μια καινούρια όψη της κοινωνικής ζωής. Στην πορεία εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, επέρχονται ορισμένες αλλαγές στη θέση της γυναίκας στην κοινωνική παραγωγή, στην κοινωνία και στην οικογένεια, χωρίς να σημαίνει ότι απαλλάσσεται από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, όπως και ο άνδρας. Αυτές οι αλλαγές εκφράζονται κοινωνικά στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, σε τριγμούς στην παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια. Οι «παραδοσιακοί ρόλοι» μέσα στην ατομική οικογένεια έχουν αλλάξει.

Ταυτόχρονα, οι αρνητικές συνέπειες των αντιδραστικών εξελίξεων, όπως της αντεπανάστασης, των απωλειών που επέφερε για την εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο, επιδρούν και στις κοινωνικές σχέσεις, ακόμα και στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Επηρεάζουν αρνητικά τις φιλικές, συναισθηματικές, πνευματικές, σεξουαλικές σχέσεις. Το περιεχόμενο του συναισθήματος, του ψυχικού, πνευματικού, σεξουαλικού δεσμού έχει κοινωνικά, ιστορικά χαρακτηριστικά. Συνδέεται με το τι αντίληψη διαμορφώνει ένα άτομο για την κοινωνία, με την αντίστοιχη συνείδηση για την κοινωνική πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός έριξε τα τείχη επικοινωνίας ανάμεσα στα δυο φύλα, που υπήρχαν περίπου 3.000 χρόνια, αλλά δεν μπόρεσε να διαμορφώσει τις νέες ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Σχέσεις που θα στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στην αμοιβαία πνευματική - ψυχική - σωματική έλξη, στον αμοιβαίο σεβασμό και την ειλικρίνεια, όχι από οικονομικό κίνητρο ή νόμο, αλλά από τη δική τους θέληση. Σπέρματα αυτών των σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα, και στη μορφή συμβίωσης και στην οικογένεια, εν μέρει διαμορφώνονται στο ζευγάρι των κομμουνιστών. Ομως, δεν μπορούν να γενικευτούν στην κοινωνία γιατί δεν υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις για το νέο περιεχόμενο, δηλαδή οι νέες μη εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Οι οικονομικές - κοινωνικές - πολιτικές σχέσεις της σοσιαλιστικής, πρώιμης κομμουνιστικής κοινωνίας μπορούν να εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για την ισότιμη συμμετοχή των δύο φύλων στην οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα. Βέβαια, οι επαναστατικές αλλαγές στις κοινωνικές σχέσεις, στις σχέσεις του ατόμου με την κοινωνία και της κοινωνίας με το άτομο, στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, στη συνείδηση, στην κομμουνιστική στάση και σκέψη έρχονται πολύ αργά και βασανιστικά να ακολουθήσουν τις επαναστατικές ανατροπές που επέρχονται με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, με το ΚΚ ως καθοδηγήτρια δύναμη.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Συμπαραστέκεται στο δίκαιο αγώνα των μικρομεσαίων αγροτών

Από παλιότερη παρουσία της ΟΓΕ στα μπλόκα των μικρομεσαίων αγροτών

Ανακοίνωση συμπαράστασης στο δίκαιο αγώνα των μικρομεσαίων αγροτών, που προχωράνε το επόμενο διάστημα σε νέες κινητοποιήσεις ενάντια στο ξεκλήρισμά τους από την πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ και κεφαλαίου, εξέδωσε η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΟΓΕ έχει ως εξής:

«Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της συμπαραστεκόμαστε στο δίκαιο αγώνα των μικρομεσαίων αγροτών, που ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής των Μπλόκων, ετοιμάζονται να βγουν ξανά στους δρόμους, στήνοντας μπλόκα σε όλη τη χώρα, για να αντιπαλέψουν τις πολιτικές που τους ξεκληρίζουν.

Στο στόχαστρο της πάλης τους βρίσκονται η πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης, τα μέτρα που εφαρμόζουν στo πλαίσιo της νέας ΚΑΠ και των μνημονίων διαρκείας, επιταχύνοντας τη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής σε λίγα χέρια, με συνέπεια το παραπέρα ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών.

Αντίπαλοι της αγωνιζόμενης μικρομεσαίας αγροτιάς είναι οι εμποροβιομήχανοι και τα μονοπώλια που εκμεταλλεύονται το μόχθο της, κερδοσκοπούν σε βάρος της αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Οι τράπεζες που με τα υψηλά επιτόκια και πανωτόκια της «πίνουν το αίμα»

Tα δίκαια και ζωτικά αιτήματα των αγωνιζόμενων αγροτών αφορούν και τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα των πόλεων.

Ιδιαίτερο κάλεσμα απευθύνουμε στις γυναίκες της υπαίθρου, που η πλειοψηφία τους είναι άνεργες, συμβοηθούντα μέλη, εργάτριες γης ή εποχιακά εργαζόμενες. Είναι τα μεγαλύτερα θύματα της αντιαγροτικής - αντιασφαλιστικής πολιτικής που έχει τη σφραγίδα της ΕΕ, της κυβέρνησης, των επιχειρηματικών ομίλων.

Γυναίκα της υπαίθρου,

Απέναντι στο «σκληρό» κοινωνικό αποκλεισμό, το κλείσιμο και την υπολειτουργία σχολείων στα χωριά, τις τεράστιες ελλείψεις σε δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, την ανύπαρκτη κοινωνική μέριμνα, που φορτώνει αποκλειστικά στις δικές σου πλάτες τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμΕΑ...

ΠΑΡΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΘΕΣΗ ΣΤΑ ΜΠΛΟΚΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ,

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ!

Η απειλή του αφανισμού σου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ευχολόγια και παυσίπονα, με διάφορα ψευτοπακέτα αποζημιώσεων ή προγράμματα επιχειρηματικότητας, αλλά ούτε και με προτάσεις για διαχειριστικές αλλαγές στη νέα ΚΑΠ.

Με την οργάνωση στους αγροτικούς συλλόγους, στους συλλόγους γυναικών της ΟΓΕ, μπορούμε να στείλουμε ένα βροντερό μήνυμα στους εκμεταλλευτές του μόχθου μας, την ΕΕ, την κυβέρνηση και τους υπερασπιστές τους.»

ΣΥΡΙΖΑ - ΚΕΑ - ΕΕ Ορκίζονται στην «ισόρροπη» εκπροσώπηση στα «κέντρα λήψης αποφάσεων

«Δεν είναι μια υπόθεση των γυναικών του κόμματος, είναι μια υπόθεση δημοκρατίας για το κόμμα μας. Και δεν μπορεί να είμαστε δημοκράτες και δημοκράτισσες α λα καρτ. `Η είμαστε ή δεν είμαστε». Το ζήτημα της «ισότητας» και της «δημοκρατίας» στο κόμμα, για το οποίο γίνεται λόγος, έχει να κάνει με την «ισόρροπη συμμετοχή» γυναικών και ανδρών στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Η παραπάνω φράση προέρχεται από την ομιλία της Μαρίας Γκασούκα, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν, στα μέσα του Ιούνη, το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου του ΣΥΡΙΖΑ, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και το Ιδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ».

«Η θέση των γυναικών στα κόμματα της αριστεράς: Συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων, στη δράση και στη λειτουργία των κομμάτων. Καταστατική αποτύπωση των πολιτικών για την ισότητα». Αυτός ήταν ο ακριβής τίτλος της εκδήλωσης, στην οποία πήραν μέρος και άλλα κόμματα - μέλη του ΚΕΑ, μερικά από τα οποία διατηρούν ακόμα τον τίτλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, έχουν όμως εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά. Η αναδρομή στην ιστορική τους πορεία και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή, δεν αποτελούν όμως αντικείμενο του παρόντος κειμένου.

Στη συζήτηση περίσσεψαν οι επισημάνσεις για τη σημασία της συμμετοχής των γυναικών στα λεγόμενα «κέντρα λήψης των αποφάσεων» και τη μάχη ενάντια στην «πατριαρχική κοινωνία», ζητήματα που δε λείπουν από την προπαγάνδα μιας σειράς κομμάτων με διαφορές στην πολιτική τους φυσιογνωμία, από σοσιαλδημοκρατικά μέχρι φιλελεύθερα κόμματα, όσο και της ίδιας της ΕΕ. Ολοι τους διακηρύττουν, ακόμα και χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια, πως η «ισόρροπη» εκπροσώπηση και συμμετοχή των γυναικών σε όργανα και θεσμούς είναι «ζήτημα δημοκρατίας».

«Φρεσκάρουν» και ανανεώνουν τις αυταπάτες

Η εκδήλωση παρουσιάστηκε ως η πρώτη πρωτοβουλία που εντάσσεται στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του ΣΥΡΙΖΑ, στην πορεία προς το συνέδριό του, που έχει οριστεί για τον προσεχή Οκτώβρη. «Αν αυτή η εκδήλωση είναι η πρώτη του προσυνεδριακού διαλόγου (...), νομίζω ότι είναι μια εντυπωσιακή έναρξη με ένα σημαντικό θηλυκό "παρών" στο κόμμα», είπε η Μ. Γκασούκα, ενώ επιχειρηματολόγησε για τους λόγους για τους οποίους επιλέχθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα, ως εξής: «Το κάναμε αυτό γιατί θεωρούμε πως ένα καταστατικό είναι το Σύνταγμα ενός κόμματος. (...) Ενα καταστατικό αποτυπώνει θέτοντας τα ζητήματα της ισότητας και της άρσης κάθε αποκλεισμού που συνδέεται με φύλα, φυλετικές ταυτότητες, σεξουαλικότητα, την εμβάθυνση της εσωκομματικής δημοκρατίας, την ισοκατανομή της εσωκομματικής εξουσίας».

Οσον αφορά τις σχετικές καταστατικές προβλέψεις, η ομιλήτρια στάθηκε στην αντίφαση που υπάρχει στο σημερινό καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ, που από τη μια κάνει λόγο για «ισόρροπη συμμετοχή ανδρών και γυναικών στις διαδικασίες του κόμματος», αλλά στη συνέχεια προβλέπει ποσόστωση της τάξης του 1/3. Πρόσθεσε, ακόμα, ότι αυτή η ποσόστωση ισχύει μόνο για τα όργανα του κόμματος που χαρακτηρίζονται «βουλευόμενα» και δεν έχει εφαρμογή στα «μη βουλευόμενα» όργανα. Πρόκειται για μια διάκριση που, σύμφωνα με την ίδια, αποτελεί «μια κατασκευή» χωρίς πραγματική βάση, που στην πράξη συμβάλλει στο να παρακάμπτεται η προβλεπόμενη ποσόστωση.

Ανάμεσα σε δυο «πακέτα» αντεργατικών νομοθετικών ρυθμίσεων, ένα ήδη ψηφισμένο και ένα που προετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες, ενώ η καθημερινότητα που ζουν τα λαϊκά στρώματα και οι γυναίκες που ανήκουν σε αυτά περιλαμβάνει προβλήματα που συνεχώς μεγαλώνουν, ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρατεύει κάθε ζήτημα που θα μπορούσε να «φρεσκάρει» τις αυταπάτες για το χαρακτήρα του και την πολιτική που εφαρμόζει. Ετσι, δίπλα στη συζήτηση για τις αλλαγές στον εκλογικό νόμο τη θέση τους παίρνουν και οι διακηρύξεις για την «ισόρροπη εκπροσώπηση» των γυναικών και τον πόλεμο ενάντια στην «πατριαρχία».

Στο στόχαστρο η «πατριαρχία»...

Το υπόβαθρο πάνω στο οποίο χτίζεται η συζήτηση για τη συμμετοχή των γυναικών στα «κέντρα λήψης των αποφάσεων», είναι η εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ και των συνοδοιπόρων του στο ΚΕΑ πως η κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα είναι «πατριαρχική» κοινωνία. Είναι η αντίληψη πως τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις, που είναι ασφαλώς υπαρκτά, αποτελούν την αιτία της ανισότιμης θέσης των γυναικών. Στο φόντο αυτό, οι εκπρόσωποι των κομμάτων δεν παρέλειψαν να αναφερθούν και από το βήμα της εκδήλωσης στα αποσπάσματα των καταστατικών τους που αναφέρονται στη μάχη που δίνουν «κατά της πατριαρχικής κοινωνίας».

Στο κείμενο των θέσεων που είχε στο παρελθόν καταθέσει προς διαβούλευση το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου, κείμενο το οποίο βρίσκεται αναρτημένο και στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρεται: «Σε αντίθεση με τη νέα εκδοχή της πατριαρχίας, η οποία προσφέρει ελάχιστες οδούς στις γυναίκες για πολιτική παρέμβαση και εκδημοκρατισμό των τυπικών θεσμών του κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να κατοχυρώσει την ενεργητική συμμετοχή των γυναικών στο σχεδιασμό και τη χάραξη πολιτικών, διότι θεωρεί την ισόρροπη συμμετοχή των γυναικών ως το αυτονόητο και αναγκαίο βήμα για ανάπτυξη δημοκρατικών θεσμών πολιτικής».

Ας υπενθυμίσουμε πως πρόσφατα, λίγες μόνο μέρες μετά την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΕΑ, εφημερίδες και δελτία ειδήσεων μας κατέκλυσαν, με αφορμή τις δημοτικές εκλογές στην Ιταλία, με ρεπορτάζ για την ανάδειξη δύο γυναικών στη δημαρχία της Ρώμης και του Τορίνο. Αν και πρόκειται για τις υποψήφιες του λεγόμενου «Κινήματος των Πέντε Αστέρων», ο πολιτικός προσανατολισμός του οποίου κινείται σε σαφώς φιλελεύθερη κατεύθυνση, το «περιτύλιγμα» είναι το ίδιο: «Πρόκειται για ιστορική στιγμή. Είναι η πρώτη φορά που στην ιταλική πρωτεύουσα εκλέγεται γυναίκα δήμαρχος, σε μια φάση κατά την οποία η ισότητα απέχει ακόμη πολύ από το να εφαρμοστεί πραγματικά» δήλωσε η νεοεκλεγείσα δήμαρχος της Ρώμης.

...στο απυρόβλητο η εκμετάλλευση

Το γεγονός ότι οι λαθεμένες αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο αναπαράγονται όχι μόνο μέσω της στάσης των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, αλλά και μέσω της στάσης, της συμπεριφοράς ανδρών σε όργανα του αστικού κράτους, μέσω των ΜΜΕ, της Εκπαίδευσης, μέσα από τα θρησκευτικά δόγματα, δεν αναιρεί ότι η πηγή της γυναικείας ανισοτιμίας είναι η διαίρεση της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε όσους υφίστανται την εκμετάλλευση. Επικεντρώνοντας σε ζητήματα νοοτροπίας, συμπεριφοράς των ανδρών προς τις γυναίκες, αθωώνουν την ανισότιμη, ταξική κοινωνία και καλούν τις γυναίκες να στοιχηθούν πίσω από στόχους που υπηρετούν ξένα προς το λαό συμφέροντα. Κρύβουν ότι τα προβλήματα στη σχέση των δύο φύλων - επικοινωνίας, συμπεριφοράς - έχουν τη ρίζα τους χιλιάδες χρόνια πίσω, στην πρώτη ταξική κοινωνία.

Οι απόψεις που αποδίδουν την ανισοτιμία των γυναικών στην «πατριαρχική κοινωνία» είναι χρήσιμες για τη χειραγώγηση των γυναικών. Δεν τις χρησιμοποιεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για να μοιράζει υποσχέσεις για «εκδημοκρατισμό» του κράτους και των θεσμών του. Τις θεωρίες της «πατριαρχίας» πρώτη και καλύτερη προβάλλει η ίδια η ΕΕ, στα όργανα και τους θεσμούς της οποίας κόβεται και ράβεται το κοστούμι της αντιλαϊκής πολιτικής. Στο βαθμό που το πρόβλημα της ανισοτιμίας γίνεται αντιληπτό σαν ένα ζήτημα που αφορά τα κοινωνικά στερεότυπα, τις «πατριαρχικές» αντιλήψεις και τις διακρίσεις που απορρέουν από αυτά, τότε είναι επόμενο να θεωρείται πως είναι ένα πρόβλημα που αφορά εξίσου όλες τις γυναίκες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους προέλευση και την τάξη στην οποία ανήκουν. Οσο για τη λύση του, αυτή μπορεί να έρθει, ακολουθώντας το ίδιο σκεπτικό, σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, από την ανάδειξη περισσότερων γυναικών στα «κέντρα λήψης αποφάσεων».

Η συζήτηση για τη συμμετοχή των γυναικών στα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων», από τα Διοικητικά Συμβούλια των επιχειρήσεων μέχρι τα όργανα της αστικής εξουσίας, εντάσσεται στην προσπάθεια της αστικής τάξης να διαμορφώσει μία γυναικεία πρωτοπορία, η οποία θα περνάει τις αστικές αξίες και ιδέες στις γυναίκες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων. Προβάλλονται συστηματικά γυναίκες, από αστές πολιτικούς μέχρι επιχειρηματίες, καλλιεργώντας τη λογική της ενότητας στη βάση του φύλου, θολώνοντας τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής. Με το μανδύα του προοδευτισμού, παρουσιάζουν στις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων το δρόμο της ανάθεσης της λύσης των προβλημάτων τους σε άλλες γυναίκες, διαφορετικής ταξικής προέλευσης και ένταξης, να τις εκπροσωπήσουν - υποτίθεται - σε πολιτικά και οικονομικά «κέντρα αποφάσεων».

Ο αντιλαϊκός απολογισμός της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα, όπως και των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν, δεν οφείλεται στο χαμηλό βαθμό εκπροσώπησης των γυναικών στις κοινοβουλευτικές ομάδες, τα υπουργικά συμβούλια, τα όργανα των κομμάτων που συμμετέχουν στις κυβερνήσεις. Εχει το ταξικό πρόσημο της στρατηγικής υπεράσπισης των συμφερόντων της αστικής τάξης.

Απάντηση για τις μισθωτές και αυτοαπασχολούμενες εργαζόμενες, για τις άνεργες, τις αγρότισσες, για τις νέες γυναίκες, είναι να πάρουν τη θέση τους στην κοινωνική και πολιτική ζωή, εκεί που οι αποφάσεις που λαμβάνονται αφορούν τον αγώνα για τις ανάγκες τους, την οργάνωση της πάλης για τα δικαιώματά τους, δηλαδή στα σωματεία και τους μαζικούς φορείς. Αντί να προσβλέπουν στην κατάργηση της «πατριαρχικής» κοινωνίας, ας παλέψουν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για να μπει τέρμα στη βαρβαρότητα που ζουν σήμερα.

ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων γυναικών με πρόσχημα την ισότητα των φύλων

Αποσπάσματα από την παρέμβαση της Λίνας Ράλλη, μέλους του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Επισιτισμού - Τουρισμού (ΠΟΕΕΥΤΕ), στην Ημερίδα του ΠΑΜΕ για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που έγινε στις 6/6/2016

Ελαστικές σχέσεις εργασίας, συμβάσεις ενός μήνα, μιας μέρας ή και λίγων ωρών, δουλειά - σκλαβιά μέσα από «δουλεμπορικά» συνεργεία, που καταργούν στην πράξη το δικαίωμα του εργάτη να αμείβεται με Συλλογικές Συμβάσεις (ΣΣΕ), ανεργία και αβεβαιότητα για το μέλλον είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλές γυναίκες της εργατικής τάξης.

Ενδεικτικά ορισμένα στοιχεία από το 2008:

Το γυναικείο εργατικό δυναμικό αποτελούσε το 39,82% του συνολικού εργατικού δυναμικού.
Το 71,7% των μερικά απασχολούμενων ήταν γυναίκες.
Το 65% των απλήρωτων εργαζομένων ήταν γυναίκες.
Το 50,4% των εποχιακών εργαζόμενων ήταν γυναίκες.

Με πρόσχημα την ισότητα των δύο φύλων ΕΕ, κυβερνήσεις και εργοδοσία εξαπολύουν επίθεση σε στοιχειώδη δικαιώματα των γυναικών και της εργατικής τάξης συνολικά, υπηρετώντας την ανάγκη του κεφαλαίου να αυξήσει και να θωρακίσει την κερδοφορία του.

Η μείωση της γυναικείας απασχόλησης έγινε μετά το 2010, που ξεκίνησαν οι επιπτώσεις των αντεργατικών, αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων στο δημόσιο τομέα, αλλά μειώθηκε και η ζήτηση για οικιακές υπηρεσίες από μεσαία στρώματα.

Για το 2014, τα ποσοστά ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 20 - 24 ετών ήταν 55,9% στις γυναίκες και 47,4% στους άνδρες, ενώ στην ηλικιακή κατηγορία 25 - 29 ετών ήταν 42,4% στις γυναίκες και 37,8% στους άνδρες.

Ενώ για το 4ο τρίμηνο του 2015, το 55,2% των υποαπασχολούμενων ήταν γυναίκες, το 51,9% των ανέργων είναι γυναίκες, ενώ στις ηλικίες 30 - 44 αυτό το ποσοστό είναι στο 55,2%.

Το αντεργατικό οπλοστάσιο έπληξε περισσότερο τις γυναίκες, οι οποίες εργάζονται περισσότερο με μερική απασχόληση, ως ανειδίκευτες.

Συνέπειες από την κατάργηση της υποχρεωτικότητας των Συλλογικών Συμβάσεων

Η μετατροπή των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής, η επιβολή εκ περιτροπής εργασίας, η αντικατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων από ατομικές έχουν αρνητικές επιπτώσεις που δεν περιορίζονται στη μείωση στο μεροκάματο και κατ' επέκταση στο συντάξιμο μισθό των γυναικών. Η εξάπλωση των ατομικών συμβάσεων οδηγεί στην κατάργηση θετικών ρυθμίσεων και παροχών που περιέχονταν στις κλαδικές συμβάσεις, κατακτήσεων που μπορεί βέβαια να υπολείπονταν σε σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες, αποτελούσαν όμως βοήθεια για τις εργαζόμενες.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κλάδο του Επισιτισμού - Τουρισμού, κλάδο που ειδικά τα τελευταία χρόνια σημειώνει εντυπωσιακά οικονομικά αποτελέσματα και που κατά κύριο λόγο η πλειοψηφία των γυναικών εργάζεται σε βαριές και δύσκολες ειδικότητες που δεν απαιτούν ιδιαίτερη εξειδίκευση.

Παρά το γεγονός ότι υπάρχει κλαδική ΣΣΕ Ξενοδοχοϋπαλλήλων, αυτή κατ' αρχάς εφαρμόζεται σε ελάχιστα ξενοδοχεία ακριβώς λόγω της κατάργησης της υποχρεωτικότητας των ΣΣΕ, αλλά και γιατί στη μεγάλη πλειοψηφία των εποχικών ξενοδοχείων κάνουν θραύση οι Ενώσεις Προσώπων που υπογράφουν ειδικές επιχειρησιακές ΣΣΕ με μισθούς στα όρια της Εθνικής ή και κάτω από αυτή (πρόσφατα παραδείγματα στη Θεσσαλονίκη).

Οι εργαζόμενες που «νοικιάζονται» σε ξενοδοχεία μέσα από «δουλεμπορικά» για διάφορες θέσεις εργασίας (κατά κύριο λόγο καμαριέρες, καθαρίστριες και λαντζέρες) στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν αμείβονται με την κλαδική ΣΣΕ (μετά και τον εφαρμοστικό νόμο του 2012) και όπου γίνεται αυτό έχει επιτευχθεί κάτω από την παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων μαζί με τις εργαζόμενες αυτές.

Πιο συγκεκριμένα, ο βασικός μισθός, για παράδειγμα, μιας καμαριέρας όπως αυτή προβλέπεται από τη ΣΣΕ (μετά τη μείωση 15% που επιβλήθηκε με την υπογραφή της πλειοψηφίας της Ομοσπονδίας - ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - το 2012) είναι στα 796,58 ευρώ και επίσης προβλέπονται και μια σειρά από επιδόματα όπως ανθυγιεινό, επίδομα σχολής, αλλά και επίδομα γάμου. Οι εργαζόμενες από τα συνεργεία υπογράφουν συμβάσεις που προβλέπουν μισθούς στο ύψος της ΕΓΣΣΕ, ενώ ελάχιστες από αυτές πληρώνονται το επίδομα γάμου ή νυχτερινά και αργίες καθώς αυτές είναι οι συμφωνίες ανάμεσα στον άμεσο (γραφείο ενοικιάσεως εργαζομένων - «δουλεμπορικό») και τον έμμεσο εργοδότη (π.χ. το ξενοδοχείο). Οι περισσότερες εργαζόμενες δουλεύουν πότε στο ένα και πότε στο άλλο ξενοδοχείο χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα, περιμένοντας πάνω από το τηλέφωνο πότε θα τις καλέσουν για δουλειά, έχοντάς τες έτσι όχι μόνο σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας, αλλά παράλληλα τις αξιοποιούν σε κάθε περίπτωση και σαν απεργοσπαστικό μηχανισμό. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας στην Αθήνα, όπου σε εργαζόμενες από τέτοια συνεργεία είχαν να τους «δώσουν» μεροκάματο σχεδόν ένα χρόνο και τις κάλεσαν για δουλειά τη μέρα της απεργίας.

Είναι σημαντικό το ότι οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης (συνεργεία, συμβάσεις λίγων μηνών ή και μιας μέρας) επί της ουσίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε παροχές ασθένειας ακριβώς λόγω της φύσης αυτών των σχέσεων εργασίας, με ελάχιστα μεροκάματα και ένσημα. Πράγμα που κατ' επέκταση σημαίνει ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία προστασία της μητρότητας για τις εργαζόμενες γυναίκες με τέτοιες μορφές απασχόλησης, αφού δεν δικαιούνται άδειες κυήσεως - λοχείας κ.λπ., άρα και τα αντίστοιχα επιδόματα, αλλά και το μειωμένο ωράριο θηλασμού, αφού στην περίπτωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου η λήξη της σύμβασης δεν εκλαμβάνεται ως απόλυση.

Μισθολογικές διαφορές

Σε ό,τι έχει να κάνει δε με τις μισθολογικές διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2010 (δεν υπάρχουν πιο πρόσφατα), οι μισθολογικές διαφορές ανδρών και γυναικών φτάνουν το 15%.

Μερικά παραδείγματα κλάδων (στοιχεία 2014):

Τρόφιμα Ποτά: 38% των μισθωτών είναι γυναίκες. Το μέσο ημερομίσθιο για τους άνδρες βρίσκεται στα 51,2 ευρώ και για τις γυναίκες στα 41,04 ευρώ.

Βιομηχανία Ενδυσης: 60% των μισθωτών είναι γυναίκες. Το ημερομίσθιο για άνδρες και γυναίκες ήταν 39,52 ευρώ.

Εντυπωσιακή είναι η μείωση που έχουμε το 2013 - 2014 στις αμοιβές των γυναικών στην προσωρινή απασχόληση, όπου είναι 7,8%. Στη μόνιμη απασχόληση η πτώση των αμοιβών στις γυναίκες είναι γύρω στο 5%.

Με την κατάργηση των ΒΑΕ καταδίκασαν όλους τους εργαζόμενους σε τουλάχιστον 10 χρόνια παραπάνω δουλειάς, καταργώντας και την πενταετή διαφορά στα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης μεταξύ αντρών και γυναικών, ισοπεδώνοντας στο όνομα της ισότητας των φύλων κάθε ευνοϊκή διάταξη και ρύθμιση που ίσχυε για τις γυναίκες, ενώ με το νόμο - λαιμητόμο για το ασφαλιστικό που έφεραν τσακίζουν κάθε έννοια Κοινωνικής Ασφάλισης, εξισώνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, καταργούν κυριολεκτικά την προστασία της μητρότητας. Κατάργησαν το δικαίωμα στην πρόωρη συνταξιοδότηση της μητέρας με ανήλικα παιδιά, με ΑμΕΑ κ.α.

Απαξιώνουν το ρόλο της μητρότητας

Με τα συνθήματα περί «ισότητας των δύο φύλων» δεν αντιμετωπίζεται η απαξίωση του κοινωνικού ρόλου της μητρότητας. Στο κάτω - κάτω εργάτριες και εργοδότριες δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα, πρώτα και κύρια γιατί ανήκουμε σε διαφορετικές τάξεις. Η μητρότητα βρίσκεται στο απόσπασμα, όταν εντείνεται η εργοδοτική επιθετικότητα που φτάνει μέχρι την απόλυση εγκύου ή τον εκβιασμό να υπογράψει η εργαζόμενη δήλωση ότι δε θα κάνει οικογένεια.

Η μητρότητα, βιολογική και κοινωνική διαδικασία, δημιουργεί ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες και δεν αφορά μόνο ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας και όμως αντιμετωπίζεται σαν κόστος από την εργοδοσία, αλλά και το ίδιο το κράτος. Κατακτήσεις, όπως η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των εγκύων καταργούνται στην πράξη από την εργοδοσία. Ακόμη όμως και το επίδομα τοκετού (900 ευρώ), που αποτελούσε μια ανάσα για τις πρώτες ανάγκες του μωρού δίνεται πλέον μόνο σε όσες ασφαλισμένες γεννούν στο σπίτι! Μας γυρνάνε δεκαετίες πίσω.

Εχει μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των γυναικών που δικαιούνται και παίρνουν άδειες μητρότητας, γονικές ή θηλασμού, καθώς οι ανασφάλιστες αυξάνονται, οι αγρότισσες, οι αυτοαπασχολούμενες δεν την δικαιούνται. Μια εργαζόμενη με μπλοκάκι δεν δικαιούται απολύτως τίποτα σε περίπτωση που αποφασίσει να αποκτήσει οικογένεια, δεν δικαιούται άδεια τοκετού, μητρότητας, δεν θα πληρωθεί για όσους μήνες λείψει - αν της επιτραπεί να λείψει καθόλου - από την εργασία της, δεν έχει καμία διευκόλυνση σε σχέση με την ανατροφή των παιδιών (μειωμένο ωράριο κ.λπ.).

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το Δ΄ τρίμηνο του 2014, 135.400 εργαζόμενες εργάζονταν με μερική απασχόληση - υποαπασχολούνταν, με το μεγαλύτερο ποσοστό στις ηλικίες 35 - 65 ετών, ενώ το ποσοστό ανεργίας των γυναικών ανήλθε στο 29,6%, ιδιαίτερα στις νέες άγγιξε το 58,1%. Αυτές οι γυναίκες στερούνται μια σειρά επιδομάτων, τα οποία απαιτούν ορισμένο αριθμό ημερομισθίων (επίδομα γάμου, τοκετού, λοχείας, ασθένειας, ανεργίας κ.ά.). Μιλάμε για μισό μεροκάματο - μισό ένσημο. Το γεγονός αυτό διευκολύνει τους εργοδότες, οι οποίοι καταβάλλουν χαμηλές εισφορές, ή ακόμα δεν καταβάλλουν και καθόλου εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.

Οι γυναίκες επιφορτισμένες και με τη φροντίδα της οικογένειας συνολικά (παιδιά, νοικοκυριό, ηλικιωμένοι), υποκαθιστώντας έτσι τις κοινωνικές δομές που ξεθεμελιώνονται όλο και πιο πολύ, με την εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών νόμων των τελευταίων χρόνων, και έχοντας έτσι κι αλλιώς αυξημένη την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στην οικογένεια, είναι πιο ευάλωτες απέναντι στις εργοδοτικές επιθέσεις, τις πιέσεις, την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς. Αξιοποιούνται σαν φτηνό εργατικό δυναμικό και παράλληλα σαν μέτρο πίεσης για την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Αξιοποιήθηκαν για να αιτιολογηθεί και να γενικευτεί η μερική απασχόληση.

Απαντάμε με οργανωμένη ανυπακοή και απειθαρχία

Εμείς λέμε ότι αυτή ακριβώς η ευθύνη απέναντι στην οικογένεια χρειάζεται να εκφραστεί με την αποφασιστική συμμετοχή των γυναικών μέσα από τα σωματεία, σε κατεύθυνση ρήξης με τα μονοπώλια και την εξουσία τους, με αγώνα για την κάλυψη των απωλειών που είχαμε τόσο στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης όσο και της ανάπτυξης.

Με οργανωμένη ανυπακοή και απειθαρχία, κόντρα στην ηττοπάθεια και τους συμβιβασμούς, παλεύουμε για να πάρει η εργατική τάξη στα χέρια της όλα όσα παράγει και τα αρπάζουν μια χούφτα καπιταλιστές.

Εκεί που η εργατική τάξη κατέκτησε την εξουσία και είχε τα μέσα παραγωγής στα χέρια της, πρώτη προτεραιότητα ήταν πραγματικά η προστασία της γυναίκας, της μητρότητας και των παιδιών. Με παιδικούς σταθμούς μέσα σε εργοστάσια και μονάδες παραγωγής, ακόμη και στα πανεπιστήμια, κάθε εργαζόμενη είχε απαλλαχτεί από την έννοια του πού θα αφήσει το παιδί της για να πάει στη δουλειά ή να σπουδάσει.

Είναι ζήτημα αποφασιστικής σημασίας για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος να εξασφαλιστεί η συμμετοχή των γυναικών στα σωματεία και την οργάνωση του αγώνα. Και όταν μιλάμε για συμμετοχή των γυναικών στα σωματεία, δεν εννοούμε απλώς να είναι γραμμένες οι γυναίκες στο σωματείο. Εννοούμε να συμμετέχουν ενεργά στη ζωή και τη δράση του σωματείου, στη λήψη των αποφάσεων και το σχεδιασμό. Να παίρνουν πρωτοβουλίες και να κινητοποιούν τους εργαζόμενους στο χώρο δουλειάς τους, να είναι πρωτοπόρες εργάτριες κι αγωνίστριες. Παράδειγμα για τους συναδέλφους τους στην πάλη ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, ενάντια σε κάθε πολιτική που στο στόχαστρο έχει το σύνολο της ζωής της εργατικής τάξης.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Για την 8η Μάρτη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

Η ΚΕ του ΚΚΕ στέλνει αγωνιστικό, χαιρετιστήριο μήνυμα, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στις μισθωτές, στις άνεργες, στις συνταξιούχους, στις αυτοαπασχολούμενες στην πόλη και στην ύπαιθρο, στις νέες μητέρες, στις κοπέλες που βρίσκονται στα σχολεία, στις σχολές μαθητείας, στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, στις μισθωτές επιστήμονες.

Ιδιαίτερα χαιρετίζει τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, τις γυναίκες των μονογονεϊκών και πολύτεκνων οικογενειών, τις γυναίκες ΑμΕΑ και τις μητέρες παιδιών με αναπηρία.

Η ιστορική επέτειος της Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας, αφιερωμένη κυρίως στις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι ανεξάντλητη πηγή πολύτιμων διδαγμάτων για τη συμμετοχή της γυναίκας στην ταξική πάλη, για την κατάργηση της γυναικείας ανισοτιμίας, αλλά και της μήτρας που τη γέννησε: Της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του χωρισμού της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση. Χαιρετίζουμε την 8ηΜάρτη έχοντας τη σκέψη μας σε σταθμούς της Ιστορίας του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος, στη σχεδόν 100χρονη ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ στην κυριολεξία έγραψε Ιστορία στην ανάδειξη της γυναίκας του λαού σε συνειδητή αγωνίστρια στον τόπο εργασίας, στο σωματείο, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο χωριό, στην αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, στον ΔΣΕ, στα όργανα του Κόμματος και του κινήματος.

Η Κεντρική Επιτροπή και οι Οργανώσεις του ΚΚΕ, μαζί με την ΚΝΕ, με την πολύμορφη δραστηριότητα μέχρι το 2018, στο πλαίσιο του γιορτασμού των 100χρονων, επιδιώκουμε να αναδειχθεί η μεγάλη πείρα από την προσπάθεια του Κόμματός μας στη δουλειά με τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου, στην επεξεργασία πολιτικών, μαζικών στόχων διεκδίκησης και αγώνα για τις εργάτριες, για τις αυτοαπασχολούμενες, για τις άτυπα εργαζόμενες, όπως ήταν παλιότερα οι αποκαλούμενες υπηρέτριες, αργότερα οι φασονίστριες, οι καθαρίστριες.

Το ΚΚΕ, σε όλη τη διαδρομή του, διεκδίκησε επίδομα για όσες γυναίκες δεν έχουν τα ένσημα για να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα, τον πολιτικό γάμο, την αναγνώριση των παιδιών εκτός γάμου, το δικαίωμα της ψήφου στη γυναίκα, τα δικαιώματα στη δουλειά. Σταθερά αναδεικνύει μέσα στο εργατικό, λαϊκό κίνημα τον ιδιαίτερο ρόλο της πάλης για ισότιμα δικαιώματα στην εργασία, στη μόρφωση, στην οικογένεια, σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας και για τα δύο φύλα, αλλά και για τα δικαιώματα της γυναίκας λόγω της θέσης της στην αναπαραγωγική διαδικασία. Παλεύει για τη γυναικεία ισοτιμία σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά.

Σ' αυτόν τον αγώνα, στην ανειρήνευτη πάλη των τάξεων, αναδείχτηκαν πρωτοπόρες γυναίκες κομμουνίστριες, από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του Κόμματος. Εγραψαν λαμπρές σελίδες σε όλη την Ιστορία της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Αντλούσαν την ορμή τους από τη συνείδηση και βαθιά πίστη στο σκοπό της πάλης τους, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιδιαίτερα τιμάμε τις κομμουνίστριες και τις άλλες πρωτοπόρες μαχήτριες του ΔΣΕ, που φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ίδρυσή του. «Μέσα σε τούτο το ξεφάντωμα της λεβεντιάς, που ο ηρωισμός γίνεται κάτι το απλό, το φυσικό, σαν την ανάσα», αναδείχτηκε το πρότυπο της γυναίκας που παλεύει ισότιμα με τον άνδρα, συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική δράση. Αλλες πάλεψαν με το όπλο στο χέρι, άλλες συνέβαλαν στις υγειονομικές υπηρεσίες, άλλες αναδείχτηκαν στους λαογέννητους θεσμούς, άλλες συνέβαλαν στα μετόπισθεν, ως σύνδεσμοι, με την προκήρυξη και το χωνί στο χέρι. Σε μια περίοδο που κυριαρχούσε η ιδέα της βιολογικής κατωτερότητας της γυναίκας, ήταν αδιανόητο εργάτριες, αγρότισσες να τα βγάζουν πέρα με πολλαπλάσιο και καλύτερα εξοπλισμένο ανδρικό αστικό στρατό. Τρόμαζε το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα ο αριθμός της γυναικείας συμμετοχής στην κορυφαία περίοδο της ταξικής πάλης στη χώρα μας κατά τον 20ό αιώνα, στον ΔΣΕ. Πολύ περισσότερο τρομάζουν ακόμα και σήμερα οι ιδέες που ενσάρκωναν αυτές οι εργάτριες, οι απλές γυναίκες του λαού, οι κοπέλες του χωριού, αλλά και οι κομμουνίστριες και οι αγωνίστριες που βρέθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες.

Το κίνητρο της αυτοθυσίας τους είναι και σήμερα πηγή έμπνευσης και απαράμιλλων συμπερασμάτων. Οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Μας θυμίζουν ότι χρειάστηκε μια γυναικεία πρωτοπορία στις σκληρές ταξικές μάχες για να ανάψει η φλόγα της συσπείρωσης και του αγώνα στις πολλές γυναίκες. Αποτελούν την πυξίδα για το σύγχρονο και «αθόρυβο» ηρωισμό πρωτοπόρων γυναικών στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στις λαϊκές γειτονιές και τα χωράφια, στις σχολές μαθητείας, στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ, των μητέρων που με την αγωνιστική τους στάση ζωής γίνονται παράδειγμα για τα παιδιά τους.

Φωτίζει την ανάγκη της ασίγαστης προσπάθειας για την ανάπτυξη του Κόμματος με πρωτοπόρες εργάτριες, μισθωτές, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες, νέες γυναίκες. Καθρεφτίζει την ανάγκη το Κόμμα και η ΚΝΕ να δρουν ως πρωτοπορία καθημερινά στον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες της γυναίκας, για την ισοτιμία της και την κοινωνική απελευθέρωση, για την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στην ταξική πάλη και την ανάδειξή τους στα όργανα του εργατικού, λαϊκού κινήματος, στους μαζικούς φορείς. Η συμμετοχή των γυναικών στις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, στις απεργίες, στα συλλαλητήρια, στα μπλόκα του αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς, δείχνει ότι μπορεί να γίνουν βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση, υπερβαίνοντας το κλίμα μοιρολατρίας, ηττοπάθειας, που είναι μόνιμα στον προσανατολισμό της παρέμβασης των αστικών επιτελείων στις γυναίκες.

Η συλλογική, ριζοσπαστική δράση των γυναικών είναι στοιχείο για να ανοίξουν δρόμοι στη λαϊκή πάλη, μπροστά στις σύγχρονες συνθήκες της ταξικής πάλης, που ξεδιπλώνεται η επίθεση του κεφαλαίου, της κυβέρνησης, των ιμπεριαλιστικών συμμάχων της απέναντι στα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα του λαού μας. Η κυβέρνηση καλύπτει με το μανδύα της «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» την αντιλαϊκή πολιτική που σφαγιάζει κατακτήσεις. Επιχειρεί να εμφανίσει ότι η κοινωνική ανισότητα βρίσκεται ανάμεσα στους εργατοϋπάλληλους και τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και αγρότες, ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, ανάμεσα στις γυναίκες της εργατικής, λαϊκής οικογένειας. Πετσοκόβει επιδόματα, τσακίζει μισθούς και συντάξεις, βάζει νέους φόρους και τέλη, υποστηρίζοντας προκλητικά ότι κάνει «αναδιανομή» στα εισοδήματα προς όφελος των πολύ φτωχών. Στην πραγματικότητα, κάποια ψίχουλα στην έσχατη εξαθλίωση επιχειρεί να τα παρουσιάσει ως κοινωνική πολιτική, ενώ διόλου δε θίγει τα πραγματικά μεγάλα εισοδήματα, τα καπιταλιστικά κέρδη.

Στο όνομα της «κοινωνικής ισότητας», ΕΕ, κεφάλαιο, κυβερνήσεις, τα προηγούμενα χρόνια, κατάργησαν θετικές ρυθμίσεις υπέρ των εργαζόμενων γυναικών που ανταποκρίνονταν στις ιδιαίτερες ανάγκες τους λόγω της μητρότητας. Αύξησαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια για άνδρες και γυναίκες, κατάργησαν την 5ετή διαφορά, στην κατεύθυνση της «ενεργού γήρανσης», της παράτασης του εργάσιμου βίου. Σήμερα, με το κυβερνητικό σχέδιο - λαιμητόμο κατεδαφίζεται ο κοινωνικός χαρακτήρας της Ασφάλισης. Δεν αφορά μόνο τη σύνταξη, αλλά και την άδεια μητρότητας, ασθένειας, την προστασία από τον επαγγελματικό κίνδυνο, τις επαγγελματικές ασθένειες, την ιατροφαρμακευτική, νοσηλευτική και μαιευτική περίθαλψη. Αφορά κάθε μέλος της λαϊκής οικογένειας. Οι μόνοι και μεγάλοι κερδισμένοι από το αντιασφαλιστικό έκτρωμα είναι η καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος, που εδώ και χρόνια έχουν στόχο να απαλλαγούν από το «βάρος» των ασφαλιστικών εισφορών, στο όνομα του ανταγωνισμού, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της διεύρυνσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στο όνομα της «ισονομίας» γενικεύουν την εργασιακή ζούγκλα σε όλο το εργατικό δυναμικό, σε άνδρες και γυναίκες, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη μερική απασχόληση, που εφαρμόστηκε πρώτα στις εργαζόμενες γυναίκες. Χρησιμοποίησαν τις αντικειμενικές δυσκολίες συνδυασμού της εργασίας με τη μητρότητα στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, για να ανατρέψουν - χωρίς την απαιτούμενη λαϊκή αντίδραση - το σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση, τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση ανά μέρα, βδομάδα, μήνα, χρόνο. Σήμερα, με το πρόσχημα της συμμετοχής και των ανδρών στην οικογενειακή φροντίδα χτυπούν τα συλλογικά κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα και των δύο φύλων.

Την ίδια στιγμή, επικαλούνται τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των γυναικών για να αξιοποιήσουν αντιδραστικά τη σχέση της γυναίκας με τη μητρότητα. Χρησιμοποιούν τη γυναικεία εργασία σε ληξιπρόθεσμα προγράμματα κακοπληρωμένης και ανασφάλιστης δουλειάς, σε υποβαθμισμένες υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας της Τοπικής Διοίκησης, διαφόρων ΜΚΟ και «κοινωνικών συνεταιρισμών». Είναι η «σύγχρονη» στρατηγική της ΕΕ και των κυβερνήσεων για να συρρικνωθούν κοινωνικές υπηρεσίες και υποδομές, μετακυλίοντας το βάρος στο εργατικό, λαϊκό εισόδημα, με τις αυξημένες πληρωμές για την Παιδεία, την Υγεία - Πρόνοια. Την ίδια κατεύθυνση υπηρετεί σήμερα και η προβολή ως πρότυπου επιτυχίας της γυναίκας που καταφέρνει να συνδυάσει τη δουλειά, τη φροντίδα των παιδιών, του σπιτιού, τις προσωπικές σχέσεις. Αφού κάνουν τη ζωή της πλειοψηφίας των γυναικών «λάστιχο» από την κοινωνική καταπίεση, τις τιμούν και από πάνω.

Σήμερα, η γυναίκα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων «...διπλά δεσμά πρέπει να σπάσει». Οι γυναικείες κατακτήσεις, στην εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, συχνά ναρκώνουν τις συνειδήσεις, ακόμα και των πιο πρωτοπόρων. Σήμερα, μαθήτριες, σπουδάστριες, φοιτήτριες, νέες γυναίκες δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τον ταξικό χαρακτήρα των πρόσθετων κοινωνικών ανισοτιμιών σε βάρος της γυναίκας. Επιφανειακά βλέπουν μόνο προβλήματα στη συμπεριφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, στην οικογένεια.

Το ΚΚΕ παλεύει για να συνειδητοποιηθεί το σύγχρονο περιεχόμενο του γυναικείου ζητήματος, που αφορά τις ανισοτιμίες, αλλά και τις σύγχρονες ανάγκες της γυναίκας του λαού, από το κορίτσι έως την ηλικιωμένη. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, αντιπαλεύει αυτές τις ανισοτιμίες και διακρίσεις, που υφίστανται οι γυναίκες από τα εργατικά, λαϊκά στρώματα, τις σκοταδιστικές και αντιεπιστημονικές θεωρίες για το γυναικείο ζήτημα, που διδάσκονται όχι μόνο στις νέες γυναίκες, αλλά γενικά στους νέους. Δεν πρόκειται μόνο για τις αναχρονιστικές και αντιδραστικές απόψεις που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, όπως το «Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια», οι οποίες θέλουν τη γυναίκα δεμένη στο ατομικό νοικοκυριό, μακριά από την κοινωνική παραγωγή και την κοινωνική δράση. Οι σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας επενδύονται με το μανδύα του προοδευτισμού, διαμορφώνοντας στρεβλές αντιλήψεις για τις αιτίες της ανισότιμης θέσης της γυναίκας.

Παρουσιάζουν ως αιτία την αντίθεση των δύο φύλων, την «πατριαρχική» κοινωνία και εξουσία. Το γεγονός ότι οι λαθεμένες αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο αναπαράγονται όχι μόνο μέσω της στάσης των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, αλλά και μέσω της στάσης, της συμπεριφοράς ανδρών σε όργανα του αστικού κράτους, μέσω των ΜΜΕ, της Εκπαίδευσης, μέσα από τα θρησκευτικά δόγματα, δεν αναιρεί ότι η πηγή της γυναικείας ανισοτιμίας είναι η διαίρεση της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε όσους υφίστανται την εκμετάλλευση. Επικεντρώνοντας σε ζητήματα νοοτροπίας, συμπεριφοράς των ανδρών προς τις γυναίκες, αθωώνουν την ανισότιμη, ταξική κοινωνία και καλούν τις γυναίκες να στοιχηθούν πίσω από στόχους που υπηρετούν ξένα προς το λαό συμφέροντα. Η συζήτηση για τη συμμετοχή των γυναικών στα λεγόμενα «Κέντρα Λήψης Αποφάσεων» (δηλαδή, στα Διοικητικά Συμβούλια των επιχειρήσεων, στα όργανα της αστικής εξουσίας) εντάσσεται στην προσπάθεια της αστικής τάξης να διαμορφώσει μία γυναικεία πρωτοπορία, η οποία θα περνάει τις αστικές αξίες και ιδέες στις γυναίκες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων.

Στις μέρες μας, η αστική προπαγάνδα, στο όνομα της δήθεν «ελευθερίας», αναπαράγει θεωρίες που φθάνουν μέχρι και σε ανορθολογικές απόψεις για την τεκνοποίηση και την τεκνοθεσία. Με αυτόν τον τρόπο παραμορφώνουν την ταξική και φυλετική καταπίεση των γυναικών, κατ' επέκταση και τις ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες των γυναικών που προκύπτουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο. Ετσι, κρύβουν ότι τα προβλήματα στη σχέση των δύο φύλων - επικοινωνίας, συμπεριφοράς - έχουν τη ρίζα τους χιλιάδες χρόνια πίσω, στην πρώτη ταξική κοινωνία. Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας αναπαράγονται ο ατομισμός και ο ανταγωνισμός, ο εγωιστικός τρόπος ζωής, που επιδρούν και στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα και σμπαραλιάζουν τις κοινωνικές σχέσεις, τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, τις προσωπικές σχέσεις.

Οι φυλετικές και ταξικές διακρίσεις εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλες τις πλευρές της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής ζωής της γυναίκας, αφού αποτελούν πηγή πρόσθετου κέρδους για το κεφάλαιο. Αξιοποιούνται από τις αστικές κυβερνήσεις παγκόσμια για την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων.

Στο όνομα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού υποφέρουν οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών στην Ελλάδα και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Αυτός είναι η «καύσιμη ύλη» που πυροδοτεί τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο, που δημιουργεί την προσφυγιά. Η ΝΑΤΟική εμπλοκή στο Αιγαίο εγκυμονεί νέους κινδύνους επέκτασης του πολέμου, μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι μητέρες, πρέπει να στείλουν αποφασιστικό μήνυμα. Να μην αποδεχτούν τα παιδιά της εργατικής τάξης, του λαού, να γίνουν θύτες ή θύματα στα κανόνια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Να δείξουν τη λαϊκή αλληλεγγύη στους χιλιάδες πρόσφυγες, που ανάμεσά τους βρίσκονται γυναίκες, βρέφη, ασυνόδευτα παιδιά και έφηβοι, απομονώνοντας το ρατσιστικό δηλητήριο. Να τιμήσουν και έτσι την ιστορική επέτειο της 8ης Μάρτη αποδίδοντας το σύγχρονο διεθνιστικό μήνυμά της.

Η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, 159 χρόνια μετά τη μαχητική απεργία των εργατριών στα ραφτάδικα και τα υφαντουργεία της Ν. Υόρκης, φωτίζει, στις σύγχρονες συνθήκες της ταξικής πάλης, τον πραγματικό ριζοσπαστισμό στον αγώνα για τη γυναικεία ισοτιμία.

Η ασίγαστη δουλειά για την προσέλκυση όσο γίνεται περισσότερων εργατριών, υπαλλήλων, γυναικών από τα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα νέων ηλικιών, στην ταξική πάλη, στη συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί να δώσει νέα δυναμική, νέα πνοή στην ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, στην κοινωνική συμμαχία, με δυναμισμό, αποτελεσματικότητα και προοπτική, στην επαναστατική πάλη για να «...θριαμβεύσει η ζωή» με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αξιοποιώντας όλη τη θετική και αρνητική εμπειρία που έδωσε η ταξική πάλη στον 20ό αιώνα.

Η ΚΕ του ΚΚΕ

4/3/2016

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Ο αγώνας για την Κοινωνική Ασφάλιση απαιτεί όλες τις δυνάμεις στη μάχη

Δράση με επίκεντρο την Κοινωνική Ασφάλιση, καλώντας τις γυναίκες σε ξεσηκωμό μπροστά στα αντιασφαλιστικά μέτρα, αναπτύσσουν οι δυνάμεις της ΟΓΕ. Για τη δραστηριότητα αυτή, το περιεχόμενο και τους στόχους της, η πρόεδρος της ΟΓΕ, Μαιρήνη Στεφανίδη, σημειώνει τα εξής: «Οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ βρίσκονται σε θέση μάχης, όπως και εκατοντάδες εργατικά σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, Συνταξιουχικά Σωματεία, Ενώσεις Αυτοαπασχολούμενων, Αγροτικοί Σύλλογοι και Φοιτητικοί Σύλλογοι, που παλεύουν με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, κόντρα στις απαιτήσεις επιχειρηματικών ομίλων, κυβέρνησης, ΕΕ, για το δικαίωμα στην Κοινωνική Ασφάλιση», επισημαίνει η Μ. Στεφανίδη και συνεχίζει: «Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις, τις παρεμβάσεις, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας που γίνονται και θα κορυφωθούν το επόμενο διάστημα και με πανελλαδική πανεργατική απεργία. Συζητάμε με τις γυναίκες στους χώρους δουλειάς, στα νοσοκομεία, στους παιδικούς σταθμούς, στα εμπορομάγαζα, στις λαϊκές γειτονιές, μοιράζοντας την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας και αξιοποιώντας το πρόσφατο τεύχος του Δελτίου, το οποίο περιλαμβάνει στις σελίδες του άρθρο για την Κοινωνική Ασφάλιση. Οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ ήδη έχουν οργανώσει εκατοντάδες ενημερωτικές εκδηλώσεις».

Μάχη ζωτικής σημασίας για εργαζόμενες και άνεργες

Οπως εξηγεί, ο στόχος δεν περιορίζεται στην ενημέρωση γύρω από τα νέα μέτρα, αλλά ο πήχης έχει τεθεί αρκετά ψηλότερα: «Με τις δυνάμεις της και μέσα από την παραπάνω δραστηριότητα, η ΟΓΕ έχει στόχο να συμβάλει ώστε να φωτίζονται όλο και περισσότερες πλευρές γύρω από το τι σημαίνει Κοινωνική Ασφάλιση, γιατί αφορά κάθε γυναίκα.

Το πιο σημαντικό είναι το κριτήριο με βάση το οποίο οι γυναίκες πρέπει να κρίνουν τα κυβερνητικά σχέδια για το Ασφαλιστικό, που έσπευσαν να χειροκροτήσουν οι εργοδοτικές ενώσεις, η ΕΕ. Το κριτήριο αυτό δεν μπορεί να είναι μόνο πόσο περισσότερα θα χάσουν, πόσο αυξάνονται τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, πόσο μειώνονται οι συντάξεις, πόσο ψαλιδίζονται οι παροχές, από το ένα αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο στο άλλο. Το δικό μας κριτήριο πρέπει να είναι οι σημερινές, οι σύγχρονες ανάγκες μας, οι δυνατότητες που υπάρχουν να γίνουν πράξη. Δηλαδή, με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, μπορούμε να δουλεύουμε λιγότερες ώρες, με αξιοπρεπείς μισθούς και πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, να συνταξιοδοτούμαστε οι γυναίκες στα 55 χρόνια και στα 50 όσες δουλεύουμε στα ΒΑΕ. Αυτή η λογική συγκρούεται με το κριτήριο που θέτουν οι εκμεταλλευτές του λαού, που αντιμετωπίζουν την Κοινωνική Ασφάλιση ως "κόστος" για το κράτος και την εργοδοσία.

Τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις που πρέπει να προσανατολίζουν την πάλη των γυναικών, βρίσκονται στην αντίπερα όχθη από τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Στην υπόθεση αυτή προσπαθεί η ΟΓΕ να βάλει τη σφραγίδα της. Για τις χιλιάδες άνεργες γυναίκες, τις εργαζόμενες με "μαύρη" εργασία και "πεντάμηνα" προγράμματα, τις αυτοαπασχολούμενες, τις αγρότισσες, τις χαμηλοσυνταξιούχους, ο αγώνας για την Κοινωνική Ασφάλιση είναι μάχη ζωής», καταλήγει.

Ιδιαίτερες πλευρές της αντιασφαλιστικής επίθεσης που αφορούν τις αυτοαπασχολούμενες και τις γυναίκες της υπαίθρου, αναδεικνύουν η Μαρία Φιλανταράκη και η Ρούλα Χαλάτση, μέλη του προεδρείου και του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας αντίστοιχα.

«Η υπέρογκη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, σε συνδυασμό με τη φορολεηλασία, οδηγούν σε λουκέτο και ανεργία ή σε "μαύρη" εργασία ακόμα περισσότερες αυτοαπασχολούμενες. Αυτό φέρνει με μια φράση το νέο αντιασφαλιστικό "πακέτο"», εξηγεί η Μαρία Φιλανταράκη και προσθέτει: «Οι επιπτώσεις της ανασφάλιστης εργασίας είναι γνωστές σε πολλές γυναίκες που ήδη τα τελευταία χρόνια δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο κόστος των εισφορών και μένουν χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Οι προληπτικές και διαγνωστικές εξετάσεις, το φάρμακο και ο γιατρός πολλές φορές είναι απαγορευτικά για τις αυτοαπασχολούμενες και για τα παιδιά τους. Αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζουν και οι γυναίκες συμβοηθούντα μέλη σε οικογενειακές επιχειρήσεις. Οι αυτοαπασχολούμενες, λοιπόν, που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει το "ξήλωμα" της Κοινωνικής Ασφάλισης, πρέπει να δώσουμε ηχηρό "παρών" στις κινητοποιήσεις».

Οσο για τις σημερινές ασφαλισμένες στον ΟΓΑ, η Ρούλα Χαλάτση υπογραμμίζει ότι πρώτες απ' όλους βρίσκονται ή απειλούνται να βρεθούν εκτός Ασφάλισης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνταξιοδότηση, την ασφάλιση και την υγειονομική τους περίθαλψη. «Αυτή τη στιγμή, το 40% των αγροτών είναι ανασφάλιστοι, ποσοστό που θα γιγαντωθεί με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών. Δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία που να δίνουν μια εικόνα για το ποσοστό ανά φύλο. Η πείρα όμως των Συλλόγων Γυναικών της ΟΓΕ στην Καρδίτσα και σε άλλες περιοχές της ελληνικής υπαίθρου δείχνει ότι ο αριθμός των ανασφάλιστων γυναικών χτυπά "κόκκινο". Στο στόχαστρο βρίσκονται και οι νέοι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, που στράφηκαν τα τελευταία χρόνια σε αγροτικές εργασίες και καλλιέργειες», τονίζει. «Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η συνταξιοδότηση για τις ασφαλισμένες στον ΟΓΑ γίνεται ήδη στα 67 τους χρόνια, αλλά και τα εκρηκτικά προβλήματα στην Υγεία, με χωριά χωρίς Κέντρα Υγείας, αποψιλωμένα από προσωπικό και υποδομές. Οι Σύλλογοι της ΟΓΕ, όπως αυτοί της Καρδίτσας και της Σέκλιζας, ετοιμάζουν ανακοίνωση, προκειμένου να προχωρήσουμε σε πανεξόρμηση και πλατιά ενημέρωση των γυναικών της υπαίθρου, απευθύνοντας κάλεσμα οργάνωσης στους Συλλόγους Γυναικών της ΟΓΕ, στους Αγροτικούς Συλλόγους και στις αγροτικές κινητοποιήσεις που προετοιμάζονται».

Συναγερμός απέναντι στη νέα αντιασφαλιστική επίθεση

Στην ανακοίνωση - κάλεσμα η ΟΓΕ αναφέρει: «Εργαζόμενη, άνεργη, συνταξιούχε, αυτοαπασχολούμενη, γυναίκα της υπαίθρου, νέα γυναίκα. Η ΟΓΕ σε καλεί σε γενικό ξεσηκωμό για το δικαίωμά μας στην Κοινωνική Ασφάλιση, στη ζωή που αξίζει σε μας και τις οικογένειές μας! Με τη δική μας οργάνωση, να στείλουμε αποφασιστικό μήνυμα αγωνιστικής απάντησης στα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα!

Η πρόταση - σφαγείο των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων που κατέθεσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δεν αφήνει καμιά μας απ' έξω. Ούτε τις σημερινές συνταξιούχους, ούτε τις αυριανές. Χτυπάει ιδιαίτερα τη νέα γενιά, τις νέες γυναίκες, που περιπλανιούνται από την ανεργία στην ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη δουλειά, με τις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις.

Τσακίζει κυριολεκτικά τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης και τη μετατρέπει σε ατομική υπόθεση. Δεν αφορά μόνο τα συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα, αλλά συνδέεται άμεσα με τις παροχές Υγείας, Κοινωνικής Πολιτικής και Πρόνοιας. Αφορά την άδεια μητρότητας, ασθένειας, την προστασία από τον επαγγελματικό κίνδυνο, τις επαγγελματικές ασθένειες, από εργατικό ατύχημα, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κάθε μέλους της λαϊκής οικογένειας. Αυτές τις κατακτήσεις δεν μας τις χάρισαν. Είναι αποτέλεσμα σκληρών αγώνων.

Η νέα αντιασφαλιστική επίθεση όχι μόνο διατηρεί τις αιματηρές μειώσεις της τάξης του 40% που υπέστησαν οι συνταξιούχοι την τελευταία πενταετία, αλλά χειροτερεύει και τους όρους υπολογισμού και επανυπολογισμού των συντάξεων, οδηγώντας σε νέες περικοπές. Οχι μόνο νομιμοποιεί τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, αλλά προχωρά σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση.

Το "σπάσιμο" της κύριας σύνταξης, το τσάκισμα των επικουρικών και αναπηρικών συντάξεων, η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ με βάση εισοδηματικά κριτήρια, είναι μόνο ορισμένες πλευρές της "χαριστικής βολής" που δίνεται στα ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα.

Με τις νέες προτάσεις της κυβέρνησης, οι γυναίκες της υπαίθρου, που δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και τις σημερινές ασφαλιστικές εισφορές, σταδιακά οδηγούνται μέχρι και σε τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών. Στην ίδια μοίρα βρίσκονται και οι αυτοαπασχολούμενες της πόλης.

Ηδη τρίβουν τα χέρια τους οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Υγεία, με τον αντιασφαλιστικό σχεδιασμό της κυβέρνησης.

Είναι πρόκληση, κυβερνητικά στελέχη να επικαλούνται τη "βιωσιμότητα" των ασφαλιστικών ταμείων, όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αν κόπτονται τόσο πολύ, να επιστρέψουν τώρα όλα τα κλεμμένα, να αποδώσουν τις οφειλές κράτος και εργοδοσία.

Δεν τσιμπάμε στα ψέματά τους, που μιλάνε για "κοινωνική δικαιοσύνη". Εννοούν ισοπέδωση προς τα κάτω μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων, όπως έγινε και με την κατάργηση της πενταετούς διαφοράς στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών.

Προετοιμαζόμαστε για δυναμική απάντηση με απεργιακή κινητοποίηση, μαζί με εκατοντάδες φορείς (σωματεία, συλλόγους αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, επιτροπές ανέργων, φοιτητικούς συλλόγους). Να τους κόψουμε το βήχα, δυναμώνοντας τους αγώνες μας για τις σύγχρονες ανάγκες μας».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News