Articles by "ΑΡΘΡΑ"
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

6:30:00 π.μ.

Στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 17-18/3 και συγκεκριμένα στο δισέλιδο «Για τους Ενστολους», δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Οι αλύγιστοι φαντάροι της ΟΚΝΕ», σχετικά με τον «Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου». Εκεί, παραθέταμε απόσπασμα της απολογίας των κομμουνιστών φαντάρων: «Είμαστε κομμουνιστές και σαν τέτοιοι αγωνιζόμαστε μέσα στον αστικό στρατό για τα ζητήματα των φαντάρων, ενάντια στην αποκτηνωτική πειθαρχία, ενάντια στον πόλεμο», συνοδευόμενο από σχετικό σκίτσο. Το «Δίκτυο Σπάρτακος», σε άρθρο του, προσπαθεί να παραχαράξει την Ιστορία. Για να δικαιολογήσει τη θέση του, ισχυρίζεται ότι οι κομμουνιστές δεν πολεμάνε και καλεί τους φαντάρους να κάνουν το ίδιο. Το ΝΑΡ - «Σπάρτακος» δηλώνει ότι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να επιδιώξουν την καθοδήγηση της λαϊκής πάλης ενάντια στην ξένη εισβολή και την πιθανή κατοχή εδαφών. Πρέπει να αδιαφορήσουν δηλαδή για τα σύνορα και την εδαφική κυριαρχία, να μην πάρουν μέρος στην υπεράσπιση από πιθανή εισβολή. Η ιστορική πείρα δείχνει όμως ότι οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν στην οργάνωση αυτού του αγώνα, επιδιώκοντας να τον συνδέσουν με την πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και στην εξουσία της αστικής τάξης, που γεννά τη φτώχεια και τους πολέμους, ανεξάρτητα από σημαντικά λάθη που έγιναν εξαιτίας μη ξεκάθαρης στρατηγικής αντίληψης στη σύνδεση αυτής της πάλης.
***
Οι κομμουνιστές πολέμησαν στην πρώτη γραμμή ενάντια στην επίθεση των Ιταλών φασιστών, των Γερμανών ναζιστών. Φυλακισμένοι στην Ακροναυπλία και στο Ιτζεδίν, και εξόριστοι από τη Φολέγανδρο και την Κίμωλο, ζήτησαν με επιστολές τους να πολεμήσουν στο μέτωπο. Ο λαός και η νεολαία οργάνωσαν την ένοπλη πάλη με το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ. Να θυμηθούμε επίσης το κάλεσμα του Ζαχαριάδη από τη φυλακή. Οι άθλιοι ψεύτες και διαδρομιστές του υπουργείου Αμυνας, του ΝΑΡ - «Σπάρτακος», δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παραχαράζουν ή και να οικειοποιούνται τη δράση και την αγωνιστική παρακαταθήκη των κομμουνιστών, μέσα στα κολαστήρια. Η αστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρέτησαν, έφτιαχναν σε κάθε περίοδο «τάφους των ζωντανών νεκρών». Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και ο «Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου», για να χτυπηθεί η δράση των κομμουνιστών και μέσα στα στρατόπεδα.
***
Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που αναδεικνύει το χαρακτήρα του πολέμου ως σφαγής των λαών για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Το ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι οι ίδιοι που κλέβουν τον ιδρώτα της εργατικής τάξης σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» είναι οι ίδιοι που τη στέλνουν στον πόλεμο, για να σκοτωθεί για τα συμφέροντά τους. Επιμένει να μιλάει για τον πόλεμο και τις αιτίες του, ταυτόχρονα όμως πρωτοστατεί ώστε να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στα σενάρια αλλαγής συνόρων, σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε αυτά τα σχέδια. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που σταθερά αποκαλύπτει τι σημαίνει για την εργατική τάξη, το λαό της Ελλάδας, η συμμετοχή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, ποιος ωφελείται και ποιος ωφελήθηκε. Θέτει το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ζήτημα που μπορεί να το εγγυηθεί οριστικά και μόνιμα μόνο η εργατική - λαϊκή εξουσία, με την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας και φιλίας με όλους τους λαούς.
***
Το ΚΚΕ καλεί το λαό να παλέψει μαζί του μέσα στους τόπους δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές. Για να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις. Να επιστρέψουν οι Ελληνες στρατιωτικοί από αποστολές εκτός συνόρων. Κανείς στρατιωτικός ή νεολαίος φαντάρος της πατρίδας να μη δώσει το αίμα του σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο εκτός συνόρων. Ολοι τους είναι ταγμένοι να υπερασπιστούν τα σύνορα της χώρας, στον αέρα, στη στεριά και στη θάλασσα. Πουθενά αλλού! Οι κομμουνιστές, όπως πάντα στην ηρωική 100χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων, για να συντριβεί ο όποιος ξένος εισβολέας, ταυτόχρονα όμως το ΚΚΕ επισημαίνει από τώρα ότι δεν θα δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που θα κάνει τον πόλεμο.
***
Χρειάζεται να παλέψουμε ενάντια σε κάθε επιδίωξη αλλαγής συνόρων, κάθε αλλαγή διεθνών συνθηκών, που οδηγεί στην αιματοχυσία των λαών. Ενάντια στον εθνικισμό, που θέλει να κρύψει πως οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, στην Τουρκία και σε άλλες χώρες έχουμε σήμερα τον ίδιο αντίπαλο: Τα μονοπώλια, τον καπιταλισμό, τις κυβερνήσεις και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους. Να δυναμώσει η πάλη που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να μπει μια και καλή τέρμα στις αιτίες που γεννούν τον πόλεμο. Το ΚΚΕ θέτει μπροστά στην εργατική τάξη το καθήκον να χαράξει τη δική της πάλη, μαζί με όλα τα άλλα λαϊκά στρώματα και το κίνημά τους, για να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων, ή της δήθεν «ειρήνης» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών. Το ΚΚΕ είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που μπορεί να ηγηθεί της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της προώθησης της Κοινωνικής Συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Για να έρθει πραγματικά ο λαός στην εξουσία, να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία, χωρίς ανεργία, κρίσεις και πολέμους, που δεν μπορεί παρά να είναι σοσιαλιστική - κομμουνιστική.

Twitter Facebook

10:24:00 μ.μ.

Τις ξόβεργες της πολιτικής εξαπάτησης ενόψει της «μεταμνημονιακής εποχής» στήνουν τα κόμματα του κεφαλαίου, σε μια προσπάθεια να αιχμαλωτίσουν το λαό και τους εργαζόμενους στο νέο αφήγημα της «ανάπτυξης», που όπου να 'ναι φτάνει, πάνω στο άρμα της «εξόδου στις αγορές» και των καπιταλιστικών επενδύσεων που η πολιτική τους θα φέρει. Στο πλαίσιο αυτής της «αφήγησης», στη βάση και του ανταγωνισμού για το ποιος θα αποτελέσει τον πυρήνα μιας επόμενης κυβερνητικής πλειοψηφίας, κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση συνεχίζουν να χαράσσουν κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Αυτήν τη φορά, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι αναφορές τους για τους μισθούς των εργαζομένων και ιδιαίτερα για το αίσχος του «υπο-κατώτερου» μισθού. Το έναυσμα έδωσε ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος, μιλώντας σε συνέδριο της ΔΑΠ, αφού υποσχέθηκε στον επιχειρηματικό κόσμο «σοβαρή μείωση φόρων και εισφορών, όπως και νέες επενδύσεις», «δεσμεύτηκε» για την κατάργηση του «υπο-κατώτατου» μισθού σε βάθος χρόνου και υπό την προϋπόθεση ότι η ανεργία θα μειωθεί κατά 7 μονάδες και την επόμενη τριετία θα δημιουργηθούν 600.000 θέσεις εργασίας!
***
Από κοντά, η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής, Φώφη Γεννηματά, δήλωσε πως «είναι ώρα για ουσιαστικά μέτρα (...) με την αύξηση του κατώτερου μισθού και τον προσδιορισμό του μέσω της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Και με πλήρη επαναφορά της καθολικής εφαρμογής των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ώστε να καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους». Εννοείται ότι σε αυτό το προκλητικό γαϊτανάκι των υποσχέσεων πρωταγωνιστεί η κυβέρνηση, καθώς δεν υπάρχει μέρα που η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας να μην επαναλάβει το γνωστό τροπάρι ότι «η επεκτασιμότητα των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων, μαζί με την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, θα τεθούν σε ισχύ με τη λήξη του προγράμματος τον ερχόμενο Αύγουστο». Ενώ, όπως δήλωσε η υπουργός Εργασίας σε πρόσφατη συνέντευξή της, επικαλούμενη το παράδειγμα της Πορτογαλίας, «μπορούμε και στη χώρα μας να σχεδιάσουμε τεκμηριωμένα και να εφαρμόσουμε, σε συνεργασία με τους παραγωγικούς φορείς και τους εργαζόμενους, μία συγκεκριμένη πορεία αύξησης του κατώτατου μισθού, μετά το τέλος της επιτροπείας».
***
Το πρώτο που «βγάζει μάτι» σε όλη αυτήν τη φιλολογία, είναι η προσπάθεια των κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης να καλλιεργήσουν προσδοκίες στους εργαζόμενους ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, είτε με το «τέλος των μνημονίων», όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, είτε με το δικό της «σχέδιο», αν εκλεγεί κυβέρνηση, όπως λέει η ΝΔ. Ολοι τους, όμως, βάζουν ως κοινή προϋπόθεση την επίτευξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης: Τις επενδύσεις και τη μείωση της ανεργίας βάζει ως όρο το κόμμα της ΝΔ. Για «αλλαγή παραγωγικού μοντέλου» και «δίκαιη ανάπτυξη» κάνει λόγο η κυβέρνηση. Στην πράξη, επιχειρούν και οι δύο να στοιχίσουν τους εργαζόμενους πίσω από τους στόχους τους κεφαλαίου, με τη θολή προσδοκία ότι η ευόδωσή τους θα μεταφραστεί τουλάχιστον σε μια μικρή αύξηση στον κατώτερο και στους άλλους μισθούς. Καλούν το λαό να θεωρήσει «περασμένα ξεχασμένα» όσα έχασε στα χρόνια της κρίσης, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, και να εναποθέσει τις ελπίδες για βελτίωση της ζωής του στις σκόπιμα αόριστες διακηρύξεις για αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, πάντα υπό προϋποθέσεις, σε συνεννόηση με τους «θεσμούς» και βέβαια σε βάθος χρόνου. Τον καλούν, μάλιστα, να διαλέξει από το ράφι την «καλύτερη» πρόταση, όταν η ΝΔ ήταν αυτή που μαζί με το ΠΑΣΟΚ επέβαλαν το αίσχος των 586 και 511 ευρώ μεικτά κατώτερο μισθό και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ήταν αυτή που το διατήρησε.
***
Να, λοιπόν, ποιοι μιλάνε για αυξήσεις στους μισθούς! Αυτοί που με τα τρία διαδοχικά μνημόνια «έσφαξαν στο γόνατο» τους εργαζόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που διέλυσαν τις ζωές των εργαζομένων, καταδικάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να μην παίρνουν ούτε τα ψίχουλα του σημερινού κατώτερου μισθού, λόγω της υποαπασχόλησης και της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας. Ομως, δεν είναι μόνο τα πεπραγμένα τους. Εξίσου ενοχοποιητικά είναι και αυτά που διακηρύσσουν ότι θα κάνουν. Για ποια αύξηση των μισθών μπορεί να γίνεται λόγος, όταν με τη μείωση του αφορολόγητου, που θα εφαρμοστεί ενδεχομένως και από του χρόνου, περιμένουν νέες επώδυνες μειώσεις τους μισθωτούς; Για ποιες αυξήσεις μιλάνε, όταν ο ένας υπόσχεται παραπέρα μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών κερδών και ο άλλος δεσμεύτηκε για επώδυνα δημοσιονομικά πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια, τα οποία και τα δύο θα τα πληρώσουν και πάλι οι μισθωτοί; Οσο για το παράδειγμα της Πορτογαλίας, που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι του πάει «γάντι». Γιατί στην Πορτογαλία οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων κατά 8,3%, ενώ το δίχρονο της κυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών αυξήθηκαν κατά μόλις 0,1%. Να, λοιπόν, ποια είναι τα όρια της ...ελπίδας που σερβίρουν προκλητικά στο λαό και πρέπει να την απορρίψει.

Twitter Facebook

4:30:00 μ.μ. ,
Οι εξελίξεις στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας δεν μπορούν να ειδωθούν έξω από το όλο και πιο σύνθετο πλέγμα των ανταγωνισμών στην περιοχή, βασικά ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, για το ξαναμοίρασμα σφαιρών επιρροής, για τον έλεγχο πηγών και δρόμων Ενέργειας και εμπορευμάτων.
Για να ερμηνευτούν σωστά πρέπει να συσχετιστούν με το γεγονός ότι η Τουρκία έχει ειδικό βάρος στο συσχετισμό δυνάμεων του ΝΑΤΟικού στρατοπέδου, σε συνθήκες στις οποίες οι αντιθέσεις οξύνονται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, με επίκεντρο τη Συρία, αλλά αφορούν και το Ιράκ, το Ιράν και όλα τα ανοιχτά μέτωπα της περιοχής.
Το βέβαιο είναι ότι το παζάρι στην περιοχή «χοντραίνει» ανάμεσα στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα και τους «περιφερειακούς» τους συμμάχους, με διπλωματικά και στρατιωτικά μέσα, πάνω σε ανταγωνιστικά σχέδια, με τη διαμόρφωση αξόνων και αντιαξόνων. Και απ' αυτό το παζάρι, που γίνεται για λογαριασμό των μονοπωλίων, δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν ο ελληνικός, ο τουρκικός και οι άλλοι λαοί.
Σε αυτό το παζάρι, λόγω της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής της ισχύος, η Τουρκία παίζει σημαντικό ρόλο. Διεκδικεί να θωρακίσει και να διευρύνει τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης. Αυτός είναι ο λόγος της επέμβασης στο Αφρίν, των απειλών για επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ, των αμφισβητήσεων που διατρέχουν ολόκληρο το Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.
Το «κλειδί», για να κατανοηθούν οι εξελίξεις, είναι τα συμφέροντα και οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή, ανταγωνιστικά προς τη Ρωσία, και πώς επιδρούν αντιφατικά στις σχέσεις με τη σύμμαχο Τουρκία. Αποκαλυπτική για όλα αυτά είναι η συνέντευξη που έδωσε χτες σε διαδικτυακό μέσο ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα (βλέπε και σελ. 7).
Αναφερόμενος στο «τρίγωνο» Ελλάδα - Τουρκία - ΗΠΑ, ο Τζ. Πάιατ σημείωσε: «Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κρατάμε υπόψη είναι ότι Ελλάδα και ΗΠΑ έχουν παρόμοια συμφέροντα σχετικά με την Τουρκία. Αυτό φάνηκε καθαρά όταν ο πρωθυπουργός Τσίπρας βρέθηκε στην Ουάσιγκτον (...) ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι το συμφέρον της Ελλάδας, που είναι το ίδιο με το δικό μας, είναι να παραμείνει η Τουρκία συνδεδεμένη με τη Δύση, συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ, επικεντρωμένη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς».
Είναι φανερό επομένως ότι, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στη Συρία, επιλογή των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουν την Τουρκία στο «δυτικό», ΝΑΤΟικό στρατόπεδο και σε καμιά περίπτωση να μην επιτρέψουν την ανάπτυξη στρατηγικής συμμαχίας με τη Ρωσία, που θα σήμαινε σοβαρή μετατόπιση, με συνέπειες στο συσχετισμό δυνάμεων ΗΠΑ - Ρωσίας, σε βάρος της πρώτης.
Γι' αυτό οι ΗΠΑ επιμένουν να αναδεικνύουν τον σημαντικό ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, τη σημασία της για την «ασφάλεια» στην περιοχή, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι με την ανοχή τους η Τουρκία κατέλαβε το Αφρίν. Βέβαια, μένει να αποδειχτεί μέχρι ποιου σημείου τα ανταγωνιστικά συμφέροντα και οι οξυμένες αντιθέσεις, θα διευθετούνται με συμβιβασμούς.
Είναι αυτονόητο, επίσης, ότι οι σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας αναπτύσσονται σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη συνδέει άμεσα τα συμφέροντά της με την προώθηση της «ατζέντας» ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή, έναντι των ανταγωνιστών τους, κυρίως απέναντι στη Ρωσία. Γι' αυτό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμμετέχει ενεργά στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς και, ταυτόχρονα, καλλιεργεί εφησυχασμό σε ό,τι αφορά την τουρκική επιθετικότητα, αναγορεύοντας το ΝΑΤΟ σε εγγυητή της «ασφάλειας» και της «σταθερότητας» στην περιοχή.
Γι' αυτό, άλλωστε, ο Πάιατ «καρφώνει» την ελληνική κυβέρνηση στη συνέντευξή του, απαντώντας στην κριτική ότι οι ΗΠΑ «νίπτουν τας χείρας τους» για την τουρκική επιθετικότητα έναντι της Ελλάδας. Οπως είπε, «υποστηρίζουμε την προσέγγιση του πρωθυπουργού Τσίπρα και την έμφαση στο να διατηρηθούν κανάλια επικοινωνίας με την Αγκυρα (...) έχουμε να κερδίσουμε πολλά από τη διατήρηση πολύ στενής επικοινωνίας μεταξύ μας, μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, όσο αναπτύσσουμε τις αντίστοιχες ατζέντες μας σε σχέση με την Τουρκία (...) Γιατί όσο δύσκολο και αν είναι αυτό για εσάς, και όσο δύσκολο και αν είναι για εμάς, δεν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική»...
  • Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Αποψή μας», του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 23 Μάρτη 2018.
Twitter Facebook

3:54:00 μ.μ. ,
Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα diktiospartakos.blogspot.gr, των παραδοσιακά διαστρεβλωτών των θέσεων του ΚΚΕ, του ΝΑΡ - Σπάρτακος, με θέμα «Το ΚΚΕ και τα κυριαρχικά δικαιώματα», συνεχίζουν τη βρώμικη δουλειά, με ταχυδακτυλουργικά κόλπα, αλλοίωσης των θέσεων του ΚΚΕ. Προσπαθούν να συγκαλύψουν με αυτό τον τρόπο τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, που ως νέοι πασιφιστές έχουν το σύνθημα: «Δεν πολεμάμε».
Θα μπορούσαμε να τους αφήσουμε στη μοναχική διαδρομή τους και τις κολακείες από τους ομογάλακτους, τους σημαιοφόρους της πολιτικής των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, δηλαδή την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Για μια ακόμα φορά όμως θα αποκαλύψουμε τον βρώμικο και προβοκατόρικο ρόλο των παρατρεχάμενων του υπουργείου Άμυνας.
Οι επαγγελματίες ψεύτες και ταχυδακτυλουργοί γράφουν: «Το ΚΚΕ αποσυνδέει τη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ και γενικά τις ολοκληρώσεις του δυτικού καπιταλισμού, με τις προθέσεις και τους στόχους της ελληνικής αστικής τάξης». Πού το βρήκαν κάτι τέτοιο; Πουθενά φυσικά. Οι θέσεις, οι διαδηλώσεις, τα συνθήματά μας τους αποστομώνουν.
Ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ στην ομιλία του 22 Μάρτη στην Κάλυμνο ανάμεσα στα άλλα τόνισε: «Όλοι μας είμαστε ταγμένοι να υπερασπιστούμε τα σύνορα της χώρας, στον αέρα, στη στεριά και τη θάλασσα και πουθενά αλλού! Ταυτόχρονα είμαστε ταγμένοι να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της τάξης μας στη χώρα μας, της ειρήνης και της φιλίας των λαών στη γειτονιά μας, σε όλο τον κόσμο.
Οι κομμουνιστές όπως πάντα στην ηρωική 100χρονη Ιστορία μας θα πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για να αποκρουστεί ο όποιος ξένος εισβολέας, εάν και όποτε τολμήσει και επιτεθεί στην Ελλάδα.
Ταυτόχρονα όμως επισημαίνουμε από τώρα ότι δεν δείχνουμε και καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που κάνει τον πόλεμο. Καμιά ανοχή στην άρχουσα τάξη που υποκινεί ή συμμετέχει στον πόλεμο για την προώθηση των δικών της οικονομικών συμφερόντων, βάζοντας το λαό μας να χύνει το αίμα του.
Θα επιδιώξουμε να τη βάλουμε με την πάλη μας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, με την ανατροπή της, για την οριστική νίκη του λαού, έτσι ώστε επιστέγασμα και έπαθλο αυτής της πάλης να είναι η εργατική εξουσία, η ανάπτυξη και ευημερία για το λαό, με ειρήνη και ευτυχία για όλους και όλες, για τα παιδιά μας, για τις γενιές που έρχονται.
Ελάτε να παλέψουμε όλοι μαζί ενάντια σε κάθε επιδίωξη αλλαγής συνόρων, κάθε αλλαγή διεθνών συνθηκών που οδηγεί στην αιματοχυσία των λαών».
Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Γι' αυτό κάποιοι νέοι άνθρωποι, που ακολουθούν το ΝΑΡ, να βγάζουν συμπεράσματα και να γυρίσουν την πλάτη σ' αυτούς τους κύριους που το έβαλαν στα πόδια τρέχοντας και εγκαταλείποντας την ταξική πάλη, φωνάζοντας ψευτιές για το ΚΚΕ και κραυγάζοντας το σύνθημα «Δεν πολεμάμε».
Twitter Facebook

8:38:00 π.μ. ,
Η ενσωμάτωση της Χρυσής Αυγής στο σώμα της ελληνικής σύγχρονης κοινωνίας επισπεύδεται με ταχύτητες ευθέως ανάλογες της ανόδου ακροδεξιών και ναζιστοειδών μορφωμάτων στην υπόλοιπη Ευρώπη, παρά και πέραν της καταγραφής των δυνάμεών της στις δημοσκοπήσεις. Σ' αυτές μπορεί να φαίνεται μια τάση πτωτική ως σταθερή, σε συνδικάτα και επαγγελματικές ενώσεις το μόρφωμα μπορεί να δυσκολεύεται να συγκροτηθεί και να εξασφαλίσει παρουσία, αλλά στα πραγματικά και διαδικτυακά πεζοδρόμια, στη λεγόμενη κοινή γνώμη αντίληψης της πραγματικότητας, τα χρυσαυγίδια αμοιβαδοποιούνται επικίνδυνα. Στα δε σώματα ασφαλείας, στον ευρύτερο χώρο της Δικαιοσύνης, εξακολουθούν να απολαμβάνουν μιας ιδιότυπης ασυλίας που καλύπτεται πίσω απ' το δόγμα «έχουμε σοβαρότερα θέματα να επιλύσουμε».

Το είδος, η ποιότητα και κυρίως η ένταση με την οποία αντιμετωπίστηκε η βάρβαρη χυδαία κι επικίνδυνη τραμπούκικη επίθεση των χρυσαυγιτών στην δικηγόρο Ευγενία Κουνιάκη, μπροστά από το κτίριο όπου διεξάγεται η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης, ήταν δυσανάλογα ήπια, τυπική σχεδόν, και, κατά μίαν εκδοχή, έμοιασε φοβική και προσαρμοσμένη στο αναμενόμενο: Αυτή είναι η ΧΑ, αυτά κάνει, τι άλλο να κάνουμε... Δεν είναι τυχαίο ότι τη σφοδρότερη ανακοίνωση εξέδωσε το ΚΚΕ. Τα δε ΜΜΕ «ξεπέταξαν» το γεγονός στο ένα εκατοστό άλλων συμβάντων του κοινού ποινικού δικαίου. Ελάχιστα, δε, συσχέτισαν την επίθεση με την ιδιότητα της δικηγόρου να έχει «επιτύχει», ως συνήγορος πολιτικής αγωγής, την καταδίκη της Θ. Σκορδέλη σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή, για το μαχαίρωμα τριών μεταναστών στον Αγιο Παντελεήμονα το 2011.

Εύκολα θα συκοφαντήσει κανείς την οργισμένη ανησυχία μου για το φως που δε ρίχνεται και την αντιφασιστική φλόγα που δεν φουντώνει, πίσω απ' το τάχα μου δήθεν προσωπικό εμπειρικό «απωθημένο». Σ' αυτήν τη θέση θα προσχωρήσουν όσοι δεν θέλουν να δουν τον ύπουλο τρόπο με τον οποίο το αστικό σύστημα εξασφαλίζει τη διατήρηση στην πολιτική ζωή των χρήσιμων σκυλιών του. Κυρίως, όμως, όσοι δεν παίρνουν πρέφα την άριστη χρυσαυγίτικη επικοινωνιακή τακτική, να καυχώνται, λόγου χάρη, που αφέθηκαν ελεύθεροι οι τραμπούκοι που συνελήφθησαν αλλού (ενώ στον τόπο του συμβάντος οι αστυνομικοί δεν κούνησαν δαχτυλάκι) κι αφού έσπευσαν τέσσερις βουλευτές στη ΓΑΔΑ να τους συνδράμουν. Μεταξύ αυτών κι ο γνωστός για τις επιδόσεις του στο σπορ «βαράω γυναίκες» που καθιέρωσε τις «κασιδιαριές» εντός - εκτός Βουλής ως νομιμοποιημένη πολιτική πρακτική. Και λέω νομιμοποιημένη, γιατί ούτε καταδικάστηκε ούτε έμεινε «απροστάτευτος», ως υπόδικος μάλιστα, πρώτα από την τότε πρόεδρο Ζωή, ύστερα από τους υπερήφανα στημένους δίπλα του σε τελετές και παράτες προέδρους κι αρχηγούς κομμάτων, με αποκορύφωμα την παρέλαση προ ημερών στη Θεσσαλονίκη.

Οταν όμως κάποιος, όπως η Σκορδέλη, έχει καταδικαστεί για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνη σωματική βλάβη και βγαίνει φόρα παρτίδα να ευχαριστήσει και να συγχαρεί τα χρυσαυγίδια για την επίθεση στην δικηγόρο, το σχόλιο δεν περισσεύει. Γιατί έτσι τα τάγματα εφόδου που τον τελευταίο καιρό ξαναβγήκαν παγανιά στους δρόμους, κοπιάροντας τις ρουβικωνιές της «ήπιας βίας» (!), εμπεδώνονται στη συνείδηση του κόσμου ως αντιδραστική μεν αλλά αβλαβής για το γενικό συμφέρον ομάδα.

Κοντολογίς η ΧΑ ξαναγυρίζει εκεί που ξεκίνησε. Θα κλείνει γραφεία, θα χάνει στελέχη προς άλλους ακροδεξιούς σχηματισμούς, προσωρινά όμως, για να εξασφαλίσει ευνοϊκή ετυμηγορία το ηγετικό της κονκλάβιο. Από κάτω θα δέρνει. Θα γλιτώνει τους δράστες της. Θα διεισδύει στις νομιμότητες άλλων νόμιμων σχηματισμών και θα εξασφαλίζει μια σχεδόν ουδέτερη προβολή για τις βαρβαρότητες κι ασχήμιες της. Μια υπενθύμιση στα όρια της προειδοποίησης για όσους, ακόμη και καλοπροαίρετα, πιστεύουν ότι τελειώσαμε με τη ΧΑ κι ότι ξεθύμανε η επιρροή της:

Αν μεσούσης της δίκης, ξυλοκοπιέται δικηγορίνα, καταδικασμένη χρυσαυγίτισσα πανηγυρίζει δημόσια, η κρατική τηλεόραση φιλοξενεί δηλώσεις του δηλωμένου ενυπόγραφα ναζί αμέσως μετά την παρέλαση, και στις συζητήσεις στα καφενεία «το Αφγανάκι καλώς παρέλασε αλλά όχι και με τη σημαία», οπότε οι γονείς στηρίζουν(;) τους δασκάλους που υπέκυψαν στην τόση «εθνική υπερηφάνεια», τι θα γίνει όταν εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου; Προσοχή. Οποια απόφαση. Είτε απαλλακτική είτε καταδικαστική. Πόσοι τραμπούκοι, πόσα φασιστικά σπυριά θα μολύνουν το σώμα μιας κοινωνίας που εκπαιδεύτηκε, χρόνια τώρα κι απ' τα δεξιά κι απ' τα αριστεροδέξια, να θεωρεί χρόνιο νόσημα τον εκφασισμό της, ένα «φαινόμενο» μετεωρολογικό κι όχι πολιτική επιλογή και εργαλείο επικίνδυνο μεν, αλλά χρήσιμο στον αντικομμουνισμό...


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

10:22:00 π.μ. ,
Σπάνια μπερδεύεται, λόγω επαγγελματικής εμπειρίας και όχι διαστροφής, στο δικό μου το μυαλό η τηλεοπτική εικονική πραγματικότητα με αυτή καθαυτή την πραγματικότητα της ζωής. Θες επειδή απ' την εποχή της μαυρόασπρης εικόνας έως τα διαδικτυακά συνδεδεμένα ρολόγια χειρός, θες επειδή αγαπάω την τεχνολογική εξέλιξη αλλά όχι τη διανομή της, δε συγχέω εικόνες.
Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι ο Τσίπρας το κατάφερε. Και ως παρών και ως απών. Χάζευα τις φωτογραφίες του με φόρμα και διατάσεις στο πεντακάθαρο πλακόστρωτο του Λίνκολν Παρκ στην Ουάσιγκτον κι έβλεπα τον Κέβιν Σπέισι στη σειρά House of Cards να εκτονώνεται απ' τις ίντριγκες και τις συνωμοσίες του Λευκού Οίκου. Υστερα έβλεπα την εκδρομή των βετεράνων, όχι των Αμερικανών, των αριστερών, στη Μακρόνησο και διάβαζα, μα την εικοστή ογδόη Οκτωβρίου, Long Island, που σημαίνει Μακρονήσι αγγλιστί. Και καλά, αυτά ήταν αποτυπωμένες εικόνες, όπως λέμε photovideo στις ιστοσελίδες. Εύκολα πιάνεται κανείς στον ιστό. Αλλά να είμαι στην επιτροπή της Βουλής κι ύστερα στην Ολομέλεια για νομοσχέδιο του ΥΠ.ΕΘΑ (Εθνικής Αμυνας, για όποιον πιστεύει ότι έχει απομείνει κάτι τέτοιο) και να βλέπω τους κ.κ. Καμμένο και Βίτσα ως πενταγωνίτες Αμερικανούς που παράξενα μιλούσαν Ελληνικά και ενώ έστριβαν το κεφάλι τους νόμιζες ότι κοιτούν το ολόγραμμα του Τραμπ ή του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, δεν το φαντάστηκα. Συντελούσης και της αγκυλωτής Χρυσής Αυγής, που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της π.χ. διά Χρ. Παππά για να εκστομίσει φασιστοεθνικιστίλες του τύπου «ο στρατός είναι όλη μου η ζωή», οπότε ξέρεις αμέσως ποιος στρατός, έχοντάς τον χορτάσει μπροστά απ' τα ναζιστικά σύμβολα σε χαιρετισμό heil, η ανάμειξη της εικονικής με την πραγματικότητα είναι εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία.
Οσο κι αν αναλύσει κανείς τις συριζανέλικες επικοινωνιακές αμερικανιές, μετά το ταξίδι της Αμερικής η κυβέρνηση τερμάτισε κάθε οπορτουνιστική αντίφαση ακόμα και στο επίπεδο της σάτιρας. Ακούγοντας μεγαλοστομίες περί «ρεαλισμού» και φληναφήματα περί «τιμής» στη μαρτυρική Μακρόνησο, η υποκρισία μιας ευτελισμένης από την εξουσία αριστεροσύνης συνθέτει κυνικά πλέον μια διαφήμιση της σύγχρονης ευρωενωσιακής πολιτικής, αισθητικής και επιπέδου Jumbo...
Μέρες που είναι, είμαι πεπεισμένη ότι και το στραπατσάρισμα του γαϊδάρου σε καμήλα αγγλιστί, είναι μέρος ενός σχεδίου μαγνητισμού της προσοχής μας στο προκλητικό στιλ τρολαρίσματος, έτσι ώστε να υψώνεται φράγμα στις συνειδήσεις του λαού - θεατή και να μην μπορεί να διακρίνει την αποτρόπαιη μετάβαση απ' τη δεξιά εξάρτηση της μεταπολίτευσης στην αριστερή υποτέλεια του εικοστού πρώτου αιώνα.
Ετσι, το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» εμπεδωμένο στη λαϊκή συνείδηση ως συμπύκνωση της εγκληματικής φύσης του ιμπεριαλισμού, μετατρέπεται τώρα σε «καλώς τα τ' αμερικανάκια μας», όπως μια πορεία σε καρναβάλι ή μια πλατεία αγανακτισμένων σε βιβλίο του Βαρουφάκη κατάλληλο για ενήλικες...
Δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι αυτοί που επέλεξαν αυτήν την επικοινωνιακή πολιτική τακτική, δηλαδή το βάφτισμα του κρέατος σε ψάρι, όπως λέει κι ο λαός για τους χορτασμένους σε νηστεία, έχουν συναίσθηση της ζημιάς που επιφέρουν στο αγωνιστικό φρόνημα του τόπου. Εκτός κι αν τους αρκεί η διεθνοποίηση της λατινογραμμένης kolotoumpa κι αισθάνονται φορείς «ιστορικής» αλλαγής του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Ισως το μυστικό του αμοραλισμού και της αδιαφορίας για το πολιτισμικό τραύμα να κρύβεται σ' εκείνη την προεκλογική διαφήμιση του Καμμένου που παίζει με τα τρενάκια του Αλέξη, που 'χε το χέρι στο γύψο. Τώρα τ' αεροπλανάκια, πραγματικό παιχνίδι, θα τα πληρώσουμε ακριβά ως μάρμαρο σπασμένο. Απομεινάρια μιας διαφήμισης!...


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

6:06:00 π.μ.
Η αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ με αφορμή τα όσα ειπώθηκαν από τον Κυρ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και από τον πρωθυπουργό στο υπουργικό συμβούλιο, για την αναλογία των περικοπών και των φόρων στο «μείγμα» της δημοσιονομικής πολιτικής, δύο πράγματα φανερώνει:
Πρώτον, τη στρατηγική τους σύμπλευση σε ό,τι αφορά τα ζητούμενα του κεφαλαίου, όπως είναι η «δημοσιονομική σταθερότητα» και τα κίνητρα στους επενδυτές, για τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Δεύτερον, την «αγωνιώδη» προσπάθεια να διαφοροποιηθούν έστω και στα επιμέρους, για να παίζεται «αξιοπρεπώς» το παιχνίδι εγκλωβισμού του λαού στη λογική της κυβερνητικής εναλλαγής.
Ετσι, η κυβέρνηση από τη μια παίρνει την «μπουκιά απ' το στόμα» της ΝΔ και των άλλων αστικών κομμάτων, οδηγώντας τους σε αντιπολιτευτική «αμηχανία» και μια απλή πλειοδοσία για το ποιος είναι ικανός να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά την αντιλαϊκή πολιτική για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, κι απ' την άλλη επιτίθεται στη ΝΔ, με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που έστρεφαν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ τα άλλα αστικά κόμματα, τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του.
Για παράδειγμα, ο «φιλοκυβερνητικός» Τύπος κατηγορεί τη ΝΔ ότι έχει «συνταγή δημοσιονομικού εκτροχιασμού», ότι οι οικονομικές εξαγγελίες του προέδρου της ΝΔ είναι «έωλες», αφού οδηγούν σε απώλεια εσόδων για το αστικό κράτος και παραβίαση των «συμφωνηθέντων» με τους δανειστές.
Οτι, δηλαδή, οι εξαγγελίες της ΝΔ - που βρίθουν από κίνητρα στο κεφάλαιο και στους «επενδυτές», έχοντας στην προμετωπίδα τους τη μείωση της φορολογίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους - βάζουν σε κίνδυνο τους αντιλαϊκούς στόχους και τη «δημοσιονομική σταθερότητα», την επιχείρηση ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και την προσπάθεια του αστικού κράτους να τη στηρίξει, εξασφαλίζοντας «δημοσιονομικό χώρο» από το ξεζούμισμα του λαού.
Οχι τυχαία, εξάλλου, από την αντιπαράθεση αυτή, που γίνεται από τη σκοπιά του κεφαλαίου, «εκτός κάδρου» μένουν η ισοπέδωση των Συλλογικών Συμβάσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων, η γενίκευση της μερικής απασχόλησης και της δουλειάς - λάστιχο, η ένταση της εκμετάλλευσης, το τσάκισμα φτωχών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων. Δηλαδή, όλα όσα συνθέτουν τη «ραχοκοκαλιά» της ανάπτυξης του κεφαλαίου και από κοινού στηρίζουν τα αστικά κόμματα.
Στο φόντο μιας τέτοιας κριτικής (πολύ περισσότερο των αντιλαϊκών πεπραγμένων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ), αποκαλύπτεται ακόμη περισσότερο το μέγεθος της υποκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάει για «ταξική» πολιτική υπέρ του λαού και προσπάθεια άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε αντιπαράθεση υποτίθεται με τη ΝΔ, που στην προσπάθειά της να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση και να δώσει διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, φτάνει να αναπαράγει τις πλέον αντιδραστικές θεωρίες, τύπου Μένγκελε, για τις κοινωνικές ανισότητες που βρίσκονται «στην ανθρώπινη φύση».
Η υποκρισία και η απάτη, τα καλέσματα για ένα «δικαιότερο» άδικο σύστημα και μια ταξική κοινωνία... χωρίς ανισότητες, για μια καπιταλιστική ανάπτυξη στην οποία θα κερδίζουν μαζί εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, πλάι στον κυνισμό των εκπροσώπων του συστήματος, αποτελούν απαραίτητα συνοδευτικά της αντιλαϊκής πολιτικής, των ατελείωτων αντεργατικών νόμων, της πολιτικής που στηρίζει το κεφάλαιο και την εξουσία του, συνολικά το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετούν και οι δύο και που όσο υπάρχει θα γεννάει τις κοινωνικές ανισότητες, την ταξική εκμετάλλευση και τη φτώχεια, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.

Ολα, δηλαδή, όσα πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο η λαϊκή πάλη και η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα, για να απαλλαγούν από τους καπιταλιστές - κηφήνες και τις συμμαχίες τους, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες τους.
Twitter Facebook

5:00:00 π.μ. 1 ,
Δώδεκα πίθηκοι έπαθαν ομαδικά καρδιακή προσβολή κι έμειναν στον τόπο! Στην Ινδία. Επειδή δεν το χωράει ο νους του πιθηκάνθρωπου έγινε έρευνα. Το κράτος είπε ότι δε βρήκε ούτε αρρώστια, ούτε δηλητήριο. Εδωσε ως εξήγηση την... πιθανότητα τα πιθήκια να είδαν μια τίγρη, κοψοχολιάστηκαν και πήγαν στον πλανήτη της άλλης τους ζωής.
Στην Ελλάδα του 2017 δυόμισι χιλιάδες τόνοι μαζούτ πισσάρησαν μες στο μικρό καλοκαιράκι του φετινού Σεπτέμβρη χιλιόμετρα παραλίας στη Σαλαμίνα, την Πειραϊκή, το Φλοίσβο, τη Γλυφάδα. Ηδη ο μαύρος θάνατος, αυτή η πανούκλα της θηριώδους πετρελαϊκής ρύπανσης των θαλασσών, πλέει στο πέλαγο και σκοτώνει κάθε μορφή ζωής απ' τους σπάρους και τους γύλους έως τα φύκια, τα καβούρια και το πλαγκτόν. Αυτήν την τίγρη δεν τη φοβήθηκαν τα κυβερνητικά λιοντάρια, δεν έπαθαν καρδιακή προσβολή και δεν έμειναν στον τόπο. Ευτυχώς. Οπως λένε και οι ψυχραιμότεροι, οι κηδείες δημοσία δαπάνη του περιβάλλοντος του πεθαμένου ανατίθενται από ζωντανούς πολιτικούς σε ιδιώτες με το αζημίωτο και ασφαλιστικές εταιρείες τρίβουν τα χέρια τους. Ο πλοιοκτήτης του σαπακίου ανήμερα του Σταυρού, προσοχή, της ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δηλώνει ότι το βαρύγδουπα βαφτισμένο Αγία Ζώνη κεφάλαιό του δεν ξέρει πώς βυθίστηκε, αλλά ο ίδιος δεν είναι παχύδερμο. Εκτός του ότι καταστράφηκε, πονάει γιατί τα παιδιά του δεν θα μπορούν να κάμουν μπάνιο στη Σαλαμίνα, παρά την προτροπή του κ. Κουρουμπλή.
Η αποκάλυψη του portal του «902» για τις υπουργικές παρατάσεις στο έγκλημα «αγία ζώνη», οι καταγγελίες χρόνια τώρα των ναυτεργατικών σωματείων για την κατάσταση των πλωτών φέρετρων στα οποία βγάζουν μεροκάματα, η διακίνηση και το λαθρεμπόριο καυσίμων σ' ένα απ' τα μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου όπως ο Πειραιάς, δείχνουν ότι αυτή η Αγρια εφοπλιστική ναυτιλιακή Δύση, όπου συγκεντρώνονται οι χρυσοθήρες κυνηγοί του πλούτου και πουλάνε νταβατζιλίκι τα ναζιστοειδή της περιοχής, εμφανίζει σαν ατύχημα ένα έγκλημα καπιταλιστικής διάρκειας, με δεδομένο το δόλο της ταξικής ανάπτυξης και των θηριωδών κερδών. Αλλωστε, ο πρωθυπουργός, που στη ΔΕΘ τέθηκε αυτοβούλως και προσωπικώς επικεφαλής αυτής της ανάπτυξης, δεν μπορεί να είναι και αυτοβούλως υπεύθυνος για ατυχήματα. Είτε αυτά είναι υπόγεια ρεύματα, είτε μια τίγρης απ' το πουθενά που μπορεί να τρομάξει την αριστερή του καρδιά.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν φωτογραφίες από βάρκες που επιπλέον μαύρες κι άραχλες στο μαζούτ, δίχτυα που 'χουν πάρει τη μορφή καρβουνιασμένης θανατηφόρας δαντέλας. Σ' αυτά τα δίχτυα δε φτάνει ούτε η μπόχα, ούτε το δάκρυ της χαμένης επιβίωσης... Η οδύνη κι η αγανάκτηση κι η οργή κι ο τρόμος περίκλειστα στη χολιγουντιανή ειρωνική προσομοίωση του παραλιακού μετώπου της Αττικής με... Ριβιέρα, σε συνδυασμό με τον κυβερνητικό κυνισμό ώστε ν' αποφευχθεί η τυχόν μοιραία μικροπολιτική ζημιά, δίνουν το μέτρο της καπιταλιστικής κατεύθυνσης της ανάπτυξης: τα πιθήκια, εν προκειμένω ανθρώπους, ψάρια, ζώα, πτηνά τα περνάς από νεκροψία. Οι τίγρεις να 'ναι καλά κι ας μην την έχει δει κανείς...


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

4:50:00 π.μ.
1. Η γενικευμένη ψευδαίσθηση απλώνεται στον κόσμο ως τρόπος ζωής. Ενας μεγάλος αριθμός πολιτών νιώθει πως ματαιοπονεί, αφήνοντας τη ζωή τους στα χέρια της τύχης, σαν να περιμένουν τη λύση εξ ουρανού. Πρόκειται για σπαρακτικό λάθος. Ο εσωτερικός κόσμος της ψευδαίσθησης είναι ανύπαρκτος, και ό,τι φτάνει στη βιτρίνα του καθίσταται γελοίο. Πρόκειται για συσκευασμένο ψέμα, για μια εφεύρεση του συστήματος που ασπάζεται μόνο το κενό.
2. Οργανωμένες μετριότητες, γκουρού της συμφοράς, που τείνουν να γίνουν μόδα, ρασοφόροι οι οποίοι πουλάνε χοντρικά τον Θεό, εκτίθενται στο κοινό τους παρουσιάζοντας το ψέμα με φωνή ευνούχου. Εχθροί του καθαρού λόγου, ελπίζουν πως, καταδικάζοντας τον Καντ μαζί με τον Μαρξ, θα στρέψουν τον κόσμο στην τύχη του, καθώς οι ίδιοι χάνονται μέσα στο στόμα της κυρίαρχης ιδεολογίας - θύματα στο τέλος κι αυτοί. Ετσι είναι, το κεφάλαιο δεν ξεχωρίζει κανέναν.
3. Η Εκκλησία, στα χρυσά της χρόνια, δημιουργούσε ουρές από υποταγμένους, γεμάτους ενοχές για τις αμαρτίες που τυχόν είχαν διαπράξει, κυρίως για τη συμμετοχή τους στη συνωμοσία ενάντια στον Θεό. Με την ισχύ της, ασκούσε ένα είδος τρομοκρατίας στους πολίτες. Δυστυχώς μέσα στις δεκαετίες έχει ταυτιστεί με κάθε συντηρητική κυβέρνηση, καταντώντας εαυτόν δικηγόρο του κεφαλαίου. Στη χούντα συμμάχησε με τους πραξικοπηματίες υιοθετώντας την ίδια αποστροφή για τον κόσμο. Μέρος του συστήματος, προσπάθησε με τον δικό της τρόπο να ναρκώσει κάθε σπόρο δημιουργίας, κάθε σπίθα αντίστασης, αλλά ακόμα δεν τα κατάφερε.
4. Η ελπίδα του συστήματος να οδηγηθούν οι προσπάθειες του κινήματος στο κενό, διαψεύστηκε. Οι καθωσπρέπει πολιτικοί των αστικών κομμάτων συνεχίζουν να υφαίνουν το δίχτυ για κάθε ζωντανό σχηματισμό, όπως το ΠΑΜΕ. Αντικομμουνιστές, φιλοδράματοι, έχουν διαμορφώσει μιαν άτυπη συμμαχία ενάντια στους Κόκκινους, περιμένοντας πότε ο λόγος τους θα λάβει σάρκα και οστά.
5. Γιατί χτυπούν το ΠΑΜΕ; Είναι η μόνη συσπείρωση που λειτουργεί στο τώρα, που δίνει μια ώθηση στα πράγματα, μέσα σε ένα περιβάλλον εγκατάλειψης, λειτουργώντας σαν παράδειγμα κυρίως σε όσους έχουν χάσει την αποφασιστικότητά τους και εξαπατούν με ψευδαισθήσεις τον εαυτό τους. Απευθύνεται σε εκείνους που πιστεύουν πως, απέχοντας από την πολιτική σκηνή, προστατεύουν τον εαυτό τους. Ωστόσο, αυτοί αφήνουν όλα τα δικαιώματά τους στους επιτήδειους, οι οποίοι ξεμπερδεύουν με τους τελευταίους σπασμούς μιας κάποιας άμυνας και απονευρώνουν καθετί που θα μπορούσε κάποτε να περάσει στην επίθεση. Ετσι, όλοι αυτοί οι απέχοντες, απόντες από την πραγματική ζωή, ουσιαστικά στρέφονται εναντίον του εαυτού τους.
6. Το συσκευασμένο ψέμα βρίσκεται έτσι ή αλλιώς εκτεθειμένο. Εκφράζει έναν πολιτισμό που καταρρέει, και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την πτώση του. Οταν η επαναστατική πράξη πάρει την υπόθεση όλων στα χέρια της, θα το πετάξει στη σκοτεινιά.


Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
Twitter Facebook

4:15:00 μ.μ. ,
Δεν έχω πρόβλημα με καμιά καινοτομία. Το πρόβλημα προκύπτει απ' την κενολογία περί αυτής. Τα δημοκρατικά ευρωπαϊκά κι αμερικανικά παρτάλια του πλούτου τη χρησιμοποιήσανε σαν τυράκι στη φάκα της υπεραξίας. Παγιδεύουν όλη τη φρεσκάδα, τις agooglάριστες ιδέες εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως νέων, όπου Γης και την κατευθύνουν στην τσέπη τους με τρόπο κυνικό, βαθιά εκμεταλλευτικό. Η απάτη ξεκινάει με τη διαβεβαίωση ότι υπηρετώντας την αγορά και όχι τους ανθρώπους οι καινοτόμοι θα ξεφύγουν από την ένταξή τους σ' ένα τεράστιο υπερμορφωμένο μεταβιομηχανικό προλεταριάτο. Ερχεται κι ένας ιδιόκτητος των πολυεθνικών οργανισμός ή σύνδεσμος που τους βραβεύει, ένας ηγετίσκος που τάχα μου δήθεν χαλαρώνει εντυπωσιασμένος σε ζωντανή κουβεντούλα μαζί τους (live chat) και η αγορά πάει μπροστά κατασκευάζοντας μιλιούνια μικρούς εκμεταλλευτές με την υπόσχεση ότι θα γίνει μεγάλη.

Το χυδαιότερο των παρασήμων που απονέμουν οι αγοραίοι στους καινοτόμους είναι αυτό που τους μετατρέπει κυριολεκτικά σε «εφευρέτες θέσεων εργασίας». Θα 'ρθει από δίπλα κι ο καλός κοινωνικός, συνήθως συγγενής, «καθοδηγητής» που έχει αντικαταστήσει το «μπράβο που βγάζεις το ψωμί σου» με το «μπράβο που δίνεις ψωμάκι στους λιγότερο καινοτόμους φίλους σου» και μετά έρχονται οι μετοχές, τα τραπεζικά δάνεια, το γλύψιμο για τις επιδοτήσεις, τα προγράμματα κι ενδεχομένως στο τέλος ο νευρολόγος και τα χάπια για τους ενενήντα εννιά στους εκατό που δεν κατάφεραν σαν τον έναν να γίνουν μπίζνες σταρς και να προσφερθούν σα μόσχος σιτευτός σε μια πολυεθνικάρα που πραγματοποιεί το φιλάνθρωπο χόμπι της να εξαγοράζει τα μυαλά που δεν τη συμφέρει να σκοτώσει.

Η αστική προπαγάνδα αντιπαραθέτει και στην πραγματικότητα αντιπαρατάσσει, όπως σε πόλεμο, την επιχειρηματική καινοτομία - ρίσκο στη ριζοσπαστικοποίηση - εξέγερση νεανικών μαζών που ολοένα και ταχύτερα συνειδητοποιούν ότι κινδυνεύουν να βρεθούν αποκλεισμένοι από τον κόσμο της εργασίας. Οι ριζοσπαστικές ιδέες που δεν ελέγχονται από το κεφάλαιο και την αγορά, αυτές που συσπειρώνουν μάζες κι επιδιώκουν μετασχηματισμό της κοινωνίας, συκοφαντούνται ως επικίνδυνες κι όποτε χρειαστεί και τρομοκρατικές. Ενώ οι χρήσιμες στην αγορά καινοτομίες εξατομικεύονται τόσο όσο η ισχύς που μπορεί να αποκτήσει ο εμπνευστής τους - και πέραν των χρημάτων - να περιορίζεται σε χειραγωγήσιμο μέγεθος. Ετσι το κριάρι στολίζεται μέχρι και με φωτάκια στα κέρατα, μαθαίνει να τρώει χαβιάρι, φτάνει να αποκόπτεται από τα πρόβατα που του υποδεικνύονται όχι ως ωφελούμενα άτομα - μέλη της κοινωνίας, αλλά ως χρήσιμοι ηλίθιοι καταναλωτές των ιδεών του.

Η ζωή βέβαια δεν είναι application - εφαρμογή. Τα δε όνειρα στο τέλος παίρνουν πάντα εκδίκηση, ερήμην του ονειροκρίτη.


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

7:07:00 π.μ.
Γεναριάτικο βράδυ του ' 06 στο μουντό Στρασβούργο. Στις λιγοστές ανοιχτές μπυραρίες ακούγεται η «Διεθνής» από κατάκοπες αλλά ενθουσιώδεις συντροφιές κομμουνιστών, που είχαν συρρεύσει από τα τέσσερα σημεία του ευρωπαϊκού ορίζοντα. Εχω την αίσθηση ότι ζω σ' έναν μελλοντικό αλλά όχι μακρινό κόσμο ακαταδίωκτης αλλά και δίκαιης χαράς. Το βάρος της ευθύνης που συγκυριακά σήκωσα εκείνες τις μέρες, όταν η Ευρώπη ύπουλα και... δημοκρατικά προσπαθούσε να περάσει το Αντικομμουνιστικό Μανιφέστο απ' το Συμβούλιο της Ευρώπης για να πλασάρει αντικομμουνισμό «απ' τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια», συνθλίβεται απ' τη χαμογελαστή μορφή του υπέροχου συντρόφου Μπάμπη Αγγουράκη και τη στεντόρια φωνή του Στρατή του Κόρακα.

Το πρωί, στους δρόμους του Στρασβούργου, οι κόκκινες παντιέρες με το σφυροδρέπανο, σε πορεία προς το ΣτΕ, προς κατάπληξη της αστυνομίας που μας είχε προειδοποιήσει να μη βγούμε σε διαδήλωση γιατί μας την είχαν στημένη οι ναζιστοφασίστες που αφθονούν στην περιοχή, κατατρόπωσαν τα μαύρα κοράκια, που δεν εμφανίστηκαν πουθενά. Η πρωτοβουλία του ΚΚΕ, να μάθουν οι λαοί τι απεργάζονταν σε βάρος τους, πίσω απ' την πλάτη τους, περιλάμβανε και συνέντευξη Τύπου μέσα στο κτίριο του ΣτΕ. Και βεβαίως θέλαμε να είναι ανοιχτή και στο πλήθος που υπερασπιζόταν τους νικητές του φασισμού. Οταν φτάνουν στην πόρτα οι πρώτοι διαδηλωτές για να μπουν, η φρουρά στηλώνει τα πόδια. Λόγοι... ασφάλειας. Ο μοναδικός τρόπος να μπουν ήταν να θεωρηθούν «προσωπικοί» μου καλεσμένοι (το μόνο μέλος της Συνέλευσης ήμουν άλλωστε, οπότε τυπικώς έφερα το βάρος) κι επειδή ήταν πολλοί κι ο έλεγχος για τα στοιχεία τους θα ήθελε μια μέρα, μου ζητήθηκε να εγγυηθώ για όλους και να αναλάβω την όποια αστική και ποινική ευθύνη για ό,τι γίνει.

Δε χρειάστηκαν πολλά. Απλώς να το πούμε στο πλήθος κι από στόμα σε στόμα να φτάσει έως το τέλος της ουράς. Κάπου 500 σύντροφοι μπήκαν με περηφάνια και τάξη και διπλάσιοι έμειναν έξω να φυλάνε καραούλι μην και πλακώσουν προβοκάτορες. Στην αίθουσα Τύπου, μοντέρνα κι υπερεξοπλισμένη, με καμιά πενηνταριά θέσεις, στριμώχτηκαν αγόγγυστα καμιά διακοσαριά όρθιοι. Και ώ! του δημοκρατικού θαύματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν υπάρχει ούτε ένας δημοσιογράφος, δεν λειτουργούν τα μικρόφωνα, και μεταφραστής ούτε για δείγμα!... Και θα μιλούσαν ο εκπρόσωπος του ΚΚ Πορτογαλίας με δεύτερη γλώσσα τα γαλλικά και ο Ρώσος με δεύτερη γλώσσα τα αγγλικά, με το κοινό στην πλειοψηφία του Ελληνες. Μισή ώρα αναμονής και οι αρμόδιοι εξέφρασαν τη λύπη τους που δεν έγινε γραπτή αναφορά αιτήματος για μια συνέντευξη Τύπου, η οποία κατά την κρίση τους, εξελίχθηκε σε κατάληψη τρόπον τινά από διαδηλωτές κομμουνιστές. Τότε κάποιοι σύντροφοι μου φώναξαν, «άστους!, τους ξέρουμε, μπορούμε και μόνοι μας, ξεκίνα»!

Η συνέντευξη κράτησε δυόμιση ώρες. Μετέφραζα σε τρεις γλώσσες, όσο ταχύτερα μπορούσα, κι όπως το πλήθος είχε δεσμευτεί, έκαμε μια απόλυτη πεντακάθαρη ησυχία. Ετσι και χωρίς μικρόφωνα, ακούστηκαν όλοι, μα τον Στάλιν μου μέσα, κι έξω από την αίθουσα. Αποχωρήσαμε συντεταγμένα. Στις μοκέτες δεν έπεσε μήτε ένα χαρτάκι. Στην πύλη οι φάτσες των έκπληκτων φρουρών ήταν όλα τα λεφτά. Κάποιοι έλεγαν και ωρεβουάρ και μπονζούρ, στους χαμογελαστούς συντρόφους, μ' έναν σεβασμό αυθόρμητο. Στην Ολομέλεια, όπου ψηφίζουν αντιπρόσωποι βουλευτές από 47 χώρες, το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό πόνημα, αυτό που επί έντεκα χρόνια τώρα περιφέρεται μέχρι και σήμερα στο Ταλίν, δεν πέρασε. Το φίδι κουλουριάστηκε. Λούφαξε τότε. Για λίγο. Ξαναβγαίνει και σέρνεται στον κόρφο των λαών, αλλάζοντας πουκάμισα με κάθε ευκαιρία. Τώρα τι χρώμα θα φοράει αύριο μεθαύριο, που θα πλακώσουν οι Γάλλοι επίσημοι για ευρωμπίζνες, ας το αποφασίσει ο λογογράφος του πρωθυπουργού κι η ενδυματολόγος της μαντάμ Μπριγκίτ.


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

9:40:00 μ.μ. ,
Ο χυδαίος αντικομμουνισμός της ΝΔ και άλλων αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, με αφορμή τις αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ, όπως και η αυτονόητη απόφαση της κυβέρνησης να μη συμμετάσχει σε αυτές, σε καμιά περίπτωση δεν απαλλάσσουν τον ΣΥΡΙΖΑ από τις ευθύνες και τη συμβολή του στη γενικότερη προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας, στη συκοφάντηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, στην αναπαραγωγή της «θεωρίας των δύο άκρων», που εδράζεται στην ταύτιση του κομμουνισμού με το ναζισμό.
Και, βέβαια, δεν παραγράφουν τη συμβολή του στον εξωραϊσμό τέτοιων επικίνδυνων και ανιστόρητων θεωριών, μέσα από την αποθέωση της ΕΕ, που έχει για επίσημη ιδεολογία της τον αντικομμουνισμό. Ειδικά σ' αυτό το τελευταίο, οι ευθύνες της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλες.
Χαρακτηριστικό της κυβερνητικής υποκρισίας είναι και το γεγονός ότι εκπρόσωπος της κυβέρνησης είχε παραβρεθεί στις αντίστοιχες περσινές αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις στην Μπρατισλάβα, όπως είχε καταγγείλει το ΚΚΕ.
Το γεγονός, εξάλλου, ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ορισμένα από τα Μέσα που στηρίζουν την κυβέρνηση έχουν κάνει σημαία τους τα «εγκλήματα του σταλινισμού», τον οποίο διαχωρίζουν τάχα από τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, είναι ο «φερετζές» με τον οποίο πλασάρεται στην ΕΕ και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο η πολεμική στο σοσιαλισμό, η συκοφάντηση των κατακτήσεων και των επιτευγμάτων που είχε η εργατική τάξη και ο λαός στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, παρά τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις στρεβλώσεις στην ανάπτυξη των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, που σε μια πορεία οδήγησαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.
Στόχος είναι να συγκαλυφθούν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα που έζησαν και ζουν οι λαοί σε όλο τον κόσμο, να αποκρυφτεί η ανωτερότητα του σοσιαλισμού απέναντι στο σάπιο καπιταλισμό. Κυρίως, όμως, θέλουν να συκοφαντήσουν και να βάλουν εμπόδια στους σύγχρονους ταξικούς αγώνες, στην αμφισβήτηση της αντιλαϊκής πολιτικής του κεφαλαίου, στην οργάνωση της πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του.
Διεκδικώντας άλλοθι αριστεροσύνης για την αντιλαϊκή του πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε λάβρος να αποκηρύξει ως ανιστόρητη τη «θεωρία των δύο άκρων». Δεν πέρασε, όμως, πολύς καιρός απ' όταν η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης φιλοξενούσε αρθρογραφία για τις «ακραίες ιδεολογίες», ανακαλύπτοντας σημεία ταύτισης του κομμουνισμού με το ναζισμό.
Έγραφε, μεταξύ άλλων, η «Αυγή» στα μέσα Ιούλη: «Το μίσος που χωρίζει τις ιδεολογίες της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς δεν είναι μίσος πολιτικό, ούτε ταξικό. Είναι μίσος θρησκευτικό. Προκύπτει μάλιστα περισσότερο από τις ομοιότητες και λιγότερο από τις διαφορές τους. Οι ιδεολογίες τους στην πραγματικότητα είναι "κοσμικές" θρησκείες. Οι παλιές θρησκείες είχαν στο κέντρο τους τον Θεό, οι νέες θρησκείες του φασισμού και του σταλινικού κομμουνισμού είχαν στο κέντρο τους το κράτος (...)
Η άκρα αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη (...) Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά (...) Έτσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».
Από την πλευρά της, με αφορμή και τη συζήτηση που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης να μη συμμετέχει επίσημα στις αντικομμουνιστικές παράτες της εσθονικής προεδρίας, η ΝΔ αποδίδει στον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που δεν έχει, αναζητώντας σημεία διαφοροποίησης, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει τη δική της πολιτική και της στερεί τα εύσημα από τους εργοδοτικούς φορείς και τους ιμπεριαλιστές «συμμάχους», ΗΠΑ και ΕΕ.
Χαράσσουν μεταξύ τους κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, ενώ ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο και διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να τσακίσει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα για να εξασφαλίσει την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Υπηρετούν την ΕΕ, που έχει στο DNA της τον αντικομμουνισμό. Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο χρειάζεται να σταθεί απέναντί τους ο λαός, βλέποντας πίσω από τη σκόνη και τα πλαστά δίπολα.
Twitter Facebook

11:51:00 μ.μ. ,
Είναι βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός είναι πλέον εκτός από ταυτισμένος με τους έως χτες εχθρούς του και ορκισμένος Βορειοευρωπαίος και ορκισμένος τουρίστας. Περπατάει (;) στην Αθήνα και βλέπει όλο χαμογελαστούς ανθρώπους. Σαν τουρίστας ένα πράγμα. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μας χαρούμενο να σουλατσάρει στις αγορές με λίγα δανεικά στην τσέπη για ένα πουκάμισο του ΣΥΡΙΖΑ αδειανό και μιαν Ελένη (υπουργό Τουρισμού) ευτυχισμένη που με τρία κατοστάρικα μισθό και τριάντα ώρες τουριστική εφημερία εξυπηρετεί τριάντα εκατομμύρια τουρίστες. Για τα τριάντα θερινά αργύρια και τρία δισεκατομμύρια η χώρα αναφωνεί «τι έχει ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;»...
Εμείς ζούμε σε άλλο πλανήτη. Με μαγαζιά που φθίνουν ή κλείνουν απ' τα εκατομμύρια βραχιολάκια περασμένα στα χέρια τουριστών, κακοπληρωμένων δηλαδή Ευρωπαίων τε και άλλων εργαζομένων που όπως έλεγε η μάνα μου «έκαναν το σκατό τους παξιμάδι» για δέκα μέρες λιακάδα και θάλασσα έστω και με μαμ, κακά και νάνι, συμπεριλαμβανομένων όλων εντός ξενοδοχειακών μονάδων. Χαμογελαστοί πολίτες που κατ' αποκλειστικότητα γνωρίζει, βλέπει και συναντά ο Αλέξης είναι αυτοί που έμειναν στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις για να παίζουν το κυνήγι του φορολογικού θησαυρού, του ΕΝΦΙΑ και του POS - μηχανακίου ως αριστερή δημιουργικότητα που καταπολεμά την αδράνεια του ελεύθερου χρόνου της ανεργίας.
Αυτός ο μειλίχιος τόνος του εξοδόχου των αγορών στην εμφανώς προσυνεννοημένη συνέντευξή του στον «Alpha», που, για λόγους σκοπιμότητας, εξαιρέθηκε για μια ώρα από το κυβερνητικό μπούλινγκ εναντίον σταθμών και δημοσιογράφων, ήταν μια καλά μελετημένη εισαγωγή στη νέα πολιτική του «mea culpa αλλά για το καλό σας» που φανερά εγκαινιάζει το Μαξίμου ενόψει Θεσσαλονίκης, χωρίς πρόγραμμα αυτήν τη φορά. Ο πρωθυπουργός εισάγει εθνική περηφάνια από το εξωτερικό. Θα μας βομβαρδίζει με τα καλά λόγια που λένε οι μεγάλες κυρίες και οι μεγάλες εφημερίδες απ' την Λαγκάρντ και την Μέρκελ έως την «Γκάρντιαν» και την «Μπιλντ» για το παιδί που έμεινε στο δωμάτιο των ενηλίκων και συνέχισε να μπουσουλάει στα τέσσερα του κουαρτέτου μαζί με τον Καμμένο, όταν άλλοι πήραν τα νι τους κι έφυγαν για να ωριμάσουν πολιτικά μακριά (;) από τον Πίτερ Παν των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Το δεύτερο σκέλος είναι η συγγραφή του έπους της Ρουβικωνιάδας. Μ' αυτήν ο τελευταίος μικρός αριστερός αυτοκράτωρ δείχνει ότι μπορεί να μετατρέψει σε ταξί τα περιπολικά της αστυνομίας και να γυρνάει τα παιδιά απ' τη ΓΑΔΑ πίσω στο «μπορντέλο» που δεν κάηκε. Μεταξύ μας, καλύτερο τρόπο για να επιτρέψει τις κασιδιαριές εντός κοινοβουλίου η κυβερνώσα αριστερά δεν μπορούσε παρά εξαντλώντας τη βαθιά της ψυχή στη μη διάβαση του ψηφοθηρικού Ρουβίκωνα.
Μειλίχια, χαμογελαστά, ύπουλα, απειλητικά και με φιλότιμο χαμένο πίσω από πανάκριβες συγγνώμες, ο κ. Τσίπρας θα πάει στη Θεσσαλονίκη με αποστειρωμένες προσδοκίες να πουλήσει το μέλλον μετά το 2021, έχοντας αξιολογήσει όλους εμάς ως μαζοχιστές γητεμένους και τον εαυτό του όπως ο ίδιος είπε ως καπάτσο, ψεύτη αλλά όχι λαμόγιο. Ως γνωστόν σ' αυτόν τον τόπο οι μάσκες δεν πέφτουν. Αλλοιώνονται. Και ουδείς τιμωρείται για τη μετατροπή των προσδοκιών σε απογοήτευση, αφού στην αστική πολιτική και Δικαιοσύνη δεν νομιμοποιείται ο απλήρωτος πλέον ούτε να κουνηθεί, ούτε ν' απεργήσει...


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Twitter Facebook

10:07:00 π.μ.
Ως μέρες «γενικής επιθεώρησης» μοιάζουν οι τελευταίες για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με αντικείμενο τα βήματα που επιτυγχάνει προς την πολυπόθητη καπιταλιστική ανάκαμψη. Η ανακοίνωση του κλεισίματος της διαδικασίας «υπερβολικού ελλείμματος» από την Κομισιόν, τα περιφερειακά συνέδρια της παραγωγικής ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν από την Κοζάνη, η συντηρούμενη φιλολογία για επικείμενη έξοδο στις αγορές περιλαμβάνονται στο «success story» που φιλοτεχνεί για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Στο φόντο αυτής της συζήτησης γίνονται διάφορες παρεμβάσεις από αστικά κόμματα, επιχειρηματικούς φορείς και άλλα επιτελεία, που «επιθεωρώντας» με τη σειρά τους το κυβερνητικό έργο, είτε το επιβραβεύουν, είτε εκφράζουν προβληματισμούς για τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, κάνοντας συστάσεις, ώστε να γίνει πιο αποφασιστικό στην προώθηση των μέτρων/«μεταρρυθμίσεων» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Ετσι, τα βέλη της κριτικής επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται «βαρίδια», μια αντιπαράθεση που προφανώς αντανακλά και ανταγωνισμούς ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους οι οποίοι δείχνουν τις προτιμήσεις τους.
Στη συζήτηση αυτή, για την «επόμενη μέρα» εντάσσονται και τοποθετήσεις από κυβερνητικά στελέχη, οι οποίες περιγράφουν, εκτός από το οικονομικό, και το πολιτικό πλαίσιο που αποτελεί προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάκαμψη.
Εδαφος για την καπιταλιστική ανάπτυξη...
Επισημαίνεται, για παράδειγμα, σε σχετική αρθρογραφία ότι ένας από τους όρους για να αξιοποιηθεί το «παράθυρο ευκαιρίας» από τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ, είναι να αποφευχθεί η «παλινόρθωση της δεξιάς», την οποία ενδέχεται να στηρίξουν δυνάμεις «που θέλουν την ελληνική οικονομία σε καταστολή». Σημειώνεται, επίσης, με νόημα ότι η υπόθεση της ανάκαμψης «δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλες τις δυνάμεις που δεν θέλουν ως μέλλον της χώρας τη συντηρητική παλινόρθωση και την επιστροφή στο προ κρίσης καθεστώς». Απευθύνουν, δηλαδή, κάλεσμα σε δυνάμεις όπως η Δημοκρατική Συμπαράταξη για να επιλέξουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με τη ΝΔ.
Συμπληρωματικά με τα παραπάνω, τονίζεται ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να στηρίζονται στον κοινωνικό διάλογο, με αξιοποίηση κάθε πρόσφορου μέσου, σε συνθήκες «κρίσης της συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησης». Εντοπίζεται, δηλαδή, η ανάγκη να εφαρμοστούν και νέες μορφές «πρόληψης» των λαϊκών αντιδράσεων που γεννάει η βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, μέσω της αναβάπτισης του «κοινωνικού εταιρισμού» στο όνομα της διατήρησης της «συνοχής», δηλαδή της εξουδετέρωσης των αγώνων και των διεκδικήσεων. Αναζητείται, μάλιστα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, με νέες μορφές και δομές... Συνδυάζοντας αυτά τα σχέδια με τις αλλαγές που θα επιχειρηθούν στον συνδικαλιστικό νόμο και τη θέσπιση εμποδίων για την κήρυξη της απεργίας, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι φιλοδοξία της κυβέρνησης είναι να κάμψει προκαταβολικά κάθε λαϊκή αντίδραση, κάθε διεκδίκηση που αμφισβητεί τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου και της ανάπτυξής του. Πρόκειται για ρυθμίσεις και προτάσεις που ομολογούν εμμέσως ότι ο «καθαρός διάδρομος» που διαμορφώνει η κυβέρνηση θα αποτελεί μήτρα έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας και γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους.
... Καθαρό από εργατικά - λαϊκά δικαιώματα
Το γαϊτανάκι αυτό, λοιπόν, που έχει στηθεί γύρω από την «έξοδο στις αγορές» και τα πανηγύρια της κυβέρνησης για το «παράθυρο ευκαιρίας» αφορά εκείνους που ξερογλείφονται και γι' αυτό δίνουν συχαρίκια στην κυβέρνηση: Τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τους μεγαλεμπόρους, τα στελέχη της ΕΕ, του ΔΝΤ κ.λπ.
Τι μένει απέξω; Τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αφού η ισοπέδωσή τους αποτελεί τον βασικό όρο, προκειμένου ο «διάδρομος» να είναι πράγματι «καθαρός», ώστε να «απογειωθεί» η καπιταλιστική οικονομία. Η πείρα των εργαζομένων είναι πολύ πλούσια και πρέπει να αξιοποιηθεί, για να απορρίψουν το παραμύθι της κυβέρνησης ότι τα τελευταία 8 χρόνια ήταν μια «περιπέτεια», στην οποία μπαίνουν τίτλοι τέλους.
Αλλωστε, είναι εδώ τα δύο μνημόνια που φόρτωσε πάνω στα δύο προηγούμενα, ώστε να έρθει σήμερα το άνοιγμα της συζήτησης για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Είναι εδώ τα προαπαιτούμενα και οι δεσμεύσεις τους που φτάνουν μέχρι το 2060.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, στο ερώτημα αν θα «βγούμε και πότε» στις αγορές, πρέπει να αντιτείνουν τα δικά τους ερωτήματα, όπως: Σε πόσα χρόνια «δίκαιης ανάπτυξης» οι μισθοί και οι συμβάσεις θα επιστρέψουν στα επίπεδα του 2009; Πότε θα επιστραφούν όσα επιδόματα και προνοιακές παροχές κόπηκαν τα τελευταία χρόνια; Πότε θα καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ; Θα σταματήσουν οι πλειστηριασμοί ακινήτων; Πόσα δις πρέπει να κερδίσουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, ώστε να καταργηθεί η μερική απασχόληση; Πότε θα καταργηθούν οι ατομικές συμβάσεις εργασίας και οι «ενώσεις προσώπων», η εκ περιτροπής εργασία; Θα καταργηθούν ποτέ οι αντιασφαλιστικοί νόμοι; Μετά από πόσα χρόνια ανάκαμψης θα μπορούν οι συνταξιούχοι να δουν ανάκτηση των απωλειών τους; Πότε θα καταργηθεί το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές;
Βεβαίως, σε αυτά τα ερωτήματα, η κυβέρνηση δίνει απαντήσεις, δεν κρύβεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι μαζί με τα πανηγύρια της τη βδομάδα που μας πέρασε, έστειλε και την «επιστολή προθέσεων» προς το ΔΝΤ, με επιπλέον διαβεβαιώσεις για την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων. Η «επόμενη μέρα», λοιπόν, περιλαμβάνει ως απάντηση στα παραπάνω: Τον «εξορθολογισμό των περιττών κοινωνικών προγραμμάτων», δηλαδή τη νέα κατακρεούργηση προνοιακών επιδομάτων. Τη νομοθετική θέσπιση ανώτατου ορίου στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Την ολοκλήρωση του «επανυπολογισμού» των συντάξεων μέχρι τέλος του χρόνου, δηλαδή τη μονιμοποίηση των περικοπών. Τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για τα «κόκκινα» δάνεια, την αξιοποίηση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ κ.λπ.
Από το βήμα του 1ου συνεδρίου «παραγωγικής ανασυγκρότησης» στην Κοζάνη, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε μεταξύ άλλων: «Χρειαζόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα είναι βιώσιμο, ανταγωνιστικό αλλά και κοινωνικά δίκαιο, που θα οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης και θα παράγει θέσεις σταθερής και αξιοπρεπούς εργασίας...». Πρόκειται για απάτη πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πριν βγει κυβέρνηση ότι θα έσκιζε τα μνημόνια.
Οι εργαζόμενοι να παλέψουν με το δικό τους σχέδιο
Η ίδια η πραγματικότητα ακυρώνει όχι μόνο τις προσδοκίες για στοιχειώδη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά ακόμα και την αναμονή έστω για «πάγο» σε νέα μέτρα. Δεν είναι τυχαίο ότι πουθενά σήμερα στον κόσμο, με οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν εφαρμόζεται αυτό το «μοντέλο», μιας «δίκαιης ανάπτυξης» για την κοινωνική πλειοψηφία. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν η καπιταλιστική ανάπτυξη να είναι «βιώσιμη» για την εργατική τάξη, να είναι δίκαιη για αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Δεν νοείται ανάπτυξη στον καπιταλισμό χωρίς κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Δεν νοείται ανάκαμψη χωρίς ένταση της εκμετάλλευσης, χωρίς άνοιγμα νέων πεδίων δράσης για τα μονοπώλια, επομένως εκτοπισμό μικρών αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών.
Ετσι κι αλλιώς έχει περάσει προ πολλού η εποχή που η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορούσε να επιφέρει έστω κάποια βελτίωση σε μισθούς και δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για καπιταλιστικές οικονομίες ακόμα πιο ισχυρές. Πλέον ο καπιταλισμός, σάπιος μέχρι το μεδούλι, κάθε μέρα γίνεται και πιο επιθετικός, πιο αντιδραστικός και αδίστακτος απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου.
Στα παραμύθια, λοιπόν, περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης», η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορούν και πρέπει να αντιπαραβάλουν το δικό τους αυτοτελές και ρεαλιστικό σχέδιο για τη διέξοδο από τη σημερινή βαρβαρότητα. Η μη υποταγή στους «εθνικούς στόχους» για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου είναι όρος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής. Αυτόν το δρόμο φωτίζουν οι κινητοποιήσεις εργαζομένων σε κλάδους, που χαρακτηρίζονται «ατμομηχανές» της οικονομίας: Την περασμένη Πέμπτη στη Ναυπηγική Βιομηχανία, σήμερα στο Εμπόριο και την ερχόμενη Πέμπτη στον Επισιτισμό - Τουρισμό. Οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν το «λίπασμα» για νέους αγώνες και σε άλλους κλάδους, για να ανέβουν η μαχητικότητα και η αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης, να πολλαπλασιαστούν τα τμήματά της που επιστρέφουν στην κυβέρνηση ως απαράδεκτα τα σχέδια «παραγωγικής ανασυγκρότησης» που σηματοδοτούν τον νέο γύρο έντασης της εκμετάλλευσης.

Το μεγαλύτερο εφόδιο για την αποτελεσματικότητα αυτής της πάλης είναι η κατάκτηση από όλο και περισσότερους εργαζόμενους της πεποίθησης ότι η οριστική απαλλαγή από αυτόν το ματωμένο κύκλο κρίσης - ανάπτυξης - κρίσης δεν θα είναι έργο καμιάς αστικής κυβέρνησης, αλλά της ίδιας της εργατικής τάξης. Μέσα από την οργανωμένη πάλη της, με προοπτική την κατάκτηση της δικής της εξουσίας. Οτι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας προς όφελός της, με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών της και όχι την αποκόμιση κερδών για μια χούφτα καπιταλιστές.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget