ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

«Υπάρχουν τα κείμενα που ορίζουν το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης» είπε χτες ο υπουργός Εργασίας, οριοθετώντας ταυτόχρονα την προπαγάνδα της κυβέρνησης απέναντι στο λαό

Με οδηγό το αντιλαϊκό 3ο μνημόνιο πορεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και στα Εργασιακά, σε μια προσπάθεια να νομοθετήσει για τις ανάγκες της μεγαλοεργοδοσίας και να ενσωματώσει ταυτόχρονα τις λαϊκές αντιδράσεις.

Οπως χαρακτηριστικά είπε χτες ο αρμόδιος υπουργός, «υπάρχουν τα κείμενα που ορίζουν το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης» για τα Εργασιακά! Αυτά, βέβαια, δεν περιορίζονται στο μνημόνιο, αλλά επεκτείνονται σε όλα τα κείμενα στρατηγικής της ΕΕ, όπου περιγράφονται οι κατευθύνσεις των ανατροπών, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Σε σχετική ενημέρωση, ο Γ. Κατρούγκαλοςσημείωσε ότι η διαπραγμάτευση με τους δανειστές που θα γίνει τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα αφορά τρεις άξονες: Τις αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο 1264/1982, το νόμο για τις ομαδικές απολύσεις και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Παράλληλα με την ατζέντα της διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση διαμορφώνει και την προπαγανδιστική της τακτική. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, ο υπουργός Εργασίας αποδίδει κατά βάση στο ΔΝΤ τους σχεδιασμούς για παραπέρα μείωση των μισθών και νέες ανατροπές σε Συλλογικές Συμβάσεις και ομαδικές απολύσεις, λέγοντας ότι «το ΔΝΤ θέλει αίμα» (!)

Οταν, όμως, ρωτήθηκε χτες για το τι ακριβώς ζητάει το Ταμείο, απάντησε ότι «δεν έχουμε συγκεκριμένο κατάλογο, ξέρουμε από το παρελθόν ότι υποστηρίζει την περαιτέρω απορρύθμιση», προσθέτοντας πως «δεν έχει τεθεί με ρητό τρόπο η μείωση μισθών». Είναι φανερό ότι ο υπουργός Εργασίας προσπαθεί να θολώσει τα νερά και να κατευθύνει τις λαϊκές αντιδράσεις ενάντια στο ΔΝΤ, για να μείνει στο απυρόβλητο το κεφάλαιο και η ίδια η κυβέρνηση, που ετοιμάζεται να νομοθετήσει προς όφελός του.

Αδειανό πουκάμισο...

Κατά τ' άλλα, ο υπουργός Εργασίας απέφυγε να διευκρινίσει ακόμα και τι εννοεί η κυβέρνηση με τη γενική διατύπωση περί «επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων», που είναι το βασικό προπαγανδιστικό της χαρτί. Πρόκειται, βέβαια, για «αδειανό πουκάμισο», με δεδομένο ότι στο μνημόνιο προβλέπεται ρητά πως «οι αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας δεν θα πρέπει να περιλαμβάνουν επιστροφή σε ρυθμίσεις του παρελθόντος που δεν συμβαδίζουν με το στόχο προώθησης βιώσιμης ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς».

Γι' αυτό, άλλωστε, η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει μέχρι σήμερα στην παραμικρή αλλαγή προς όφελος των εργαζομένων. Γι' αυτό δεν έχει θίξει ούτε στο ελάχιστο το νομικό αντεργατικό πλαίσιο, ενώ σε επίπεδο καθημερινής διαχείρισης το υπουργείο Εργασίας παρατηρεί ως «επιτήδειος ουδέτερος» τη σφαγή των εργατικών δικαιωμάτων στους χώρους εργασίας (απολύσεις, απληρωσιά, λουκέτα, εργοδοτική τρομοκρατία).

Προαναγγέλλει εφαρμογή του 4172/2013

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο η κυβέρνηση ελίσσεται και στην περίπτωση του κατώτερου μισθού και της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ο υπουργός Εργασίας από τη μια εμφανίζεται να επιδιώκει την «επαναφορά» στους εργοδότες και στη ΓΣΕΕ της αρμοδιότητας για τη σύναψη της ΕΓΣΣΕ και του καθορισμού των κατώτερων μισθών και από την άλλη δεσμεύεται για την εφαρμογή του νόμου που συνέταξε η προηγούμενη κυβέρνηση, αν οι διαβουλεύσεις δεν αποδώσουν.

Οπως προέκυψε από τα λεγόμενά του, σε περίπτωση που από τη διαπραγμάτευση του Σεπτέμβρη δεν προκύψει επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την ΕΓΣΣΕ, τότε θα εφαρμοστεί ο νόμος 4172/2013 (ο καθορισμός του κατώτερου μισθού είναι στην αρμοδιότητα της κυβέρνησης). Για να χρυσώσει όμως το χάπι, ο Γ. Κατρούγκαλος είπε ότι αυτό θα γίνει μετά το τέλος των «προγραμμάτων», δηλαδή στο τέλος του 2018, αντί του 2017 που όριζε ο συγκεκριμένος νόμος!

Δηλαδή, ζητάει να του πουν και «μπράβο» οι εργαζόμενοι για το γεγονός ότι από το 2012 μέχρι και το 2018, για μια ολόκληρη επταετία, ο κατώτερος μισθός θα παραμείνει καθηλωμένος στα 586 και 511 ευρώ μεικτά, κάτω ακόμα και από τα όρια της φτώχειας, ενώ παραμένει άγνωστο σε ποια επίπεδα θα διαμορφωθεί μετά την έναρξη της εφαρμογής του νόμου.

Στο στόχαστρο η απεργία

Ενδεικτική για το τι πραγματικά επιδιώκει η κυβέρνηση, είναι και η στάση της στο ζήτημα της κήρυξης της απεργίας, για την οποία ο υπουργός διατύπωσε τη θέση ότι τάσσεται υπέρ της λήψης αποφάσεων «με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο». Το πρόβλημα, βέβαια, για την κυβέρνηση δεν είναι η έκταση της «δημοκρατικότητας» με την οποία οι εργαζόμενοι αποφασίζουν συλλογικά την κήρυξη μιας απεργίας, αλλά αυτό καθ' αυτό το δικαίωμα στην απεργία, που ενοχλεί τους εργοδότες, και γι' αυτό θέλει να το περιστείλει με νέους περιορισμούς.

Αλλωστε, είναι προκλητικό να μιλάει για δημοκρατία ο εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης στη θητεία της οποίαςσυνεχίζεται η «παράδοση» 9 στις 10 απεργίες να κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές από τα δικαστήρια.

Μέρος της ίδιας τακτικής είναι και η φιλολογία του ίδιου του υπουργού περί «κρατικής» χρηματοδότησης των συνδικάτων, όταν είναι γνωστό ότι η χρηματοδότηση είναι οι εισφορές των εργαζομένων, στις οποίες ο εκάστοτε υπουργός Εργασίας έχει τον τελευταίο λόγο. Το πραγματικό πρόβλημα και εδώ δεν είναι η «κρατική» χρηματοδότηση, αλλά η απροκάλυπτη κρατική παρέμβαση στη λειτουργία των συνδικάτων, με την πολύμορφη στήριξη του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Τέλος, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έδωσε ο υπουργός Εργασίας, η επόμενη επίσκεψη της «Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων» στη χώρα μας θα γίνει στις 18 έως 20 Ιούλη, ενώ σκοπεύει στις αρχές Σεπτέμβρη να διοργανώσει για το ζήτημα των Εργασιακών διεθνές συνέδριο, με τη συμμετοχή και της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ). Θα φέρουν, δηλαδή, το μακρύ χέρι της Κομισιόν και της μεγαλοεργοδοσίας να ...υπερασπιστεί τα δικαιώματα των εργαζομένων!

«Πάσες» στις πλάτες των εργαζομένων αντάλλαξαν, τις προάλλες, στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, ο πρωθυπουργός και οι βιομήχανοι. Ο «άτυπος» διάλογος που έγινε μέσα από τις ομιλίες του Αλ. Τσίπρα και του Θ. Φέσσα έχει ιδιαίτερη αξία, τώρα που ξεκινάει για τα καλά η διαδικασία αναθεώρησης προς το χειρότερο του Εργατικού Δικαίου.

Απ' όσα ειπώθηκαν, ξεχωρίζουμε το εξής απόσπασμα από την ομιλία του πρωθυπουργού: «Η μονομερής και (...) ακραίας νεοφιλελεύθερης προσέγγισης εμμονή στην ελαστικοποίηση της εργασίας, στη μείωση του εργατικού κόστους και στην απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, σε τελευταία ανάλυση είναι αντιπαραγωγική, καθώς λειτουργεί εις βάρος όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά και της ίδιας της παραγωγικότητας της εργασίας».

Τα λέει αυτά ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που δεν κατάργησε ούτε έναν από τους αντεργατικούς νόμους των προηγούμενων, χάρη στους οποίους περισσότερες από τις μισές προσλήψεις που γίνονται σήμερα είναι μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας! Τέτοιο είναι το θράσος με το οποίο κοροϊδεύουν το λαό.

Εξίσου προκλητικό είναι, όμως, και το γεγονός ότι αυτά τα λόγια ειπώθηκαν στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, όταν συνολικά το κεφάλαιο στην Ελλάδα ανακυκλώνει με καταιγιστικούς ρυθμούς το εργατικό δυναμικό, έχοντας φτάσει σήμερα να απολύει το 60% των εργαζομένων μέσα σε ένα χρόνο! Σ' αυτά τα αστρονομικά επίπεδα έχει φτάσει η ελαστικότητα στην αγορά εργασίας, ακριβώς επειδή αυτό είναι που υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Αλλωστε, όπως και ο ίδιος ομολογεί, η «έγνοια» του Αλ. Τσίπρα για την ευελιξία στην αγορά εργασίας εξαντλείται στο κατά πόσο υπηρετεί την αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων. Απ' αυτήν τη σκοπιά και μόνο επιχειρηματολόγησε στη ΓΣ του ΣΕΒ υπέρ τού να θεσπιστούν ορισμένοι «ρυθμιστικοί» κανόνες.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει κατάργηση της ευελιξίας, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ανάκτηση δικαιωμάτων που χάθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Ούτε, βέβαια, η αναφορά του στο χαμηλό «κόστος εργασίας» σημαίνει επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ, αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των όρων που περιέχονταν στις κλαδικές συμβάσεις του 2009.

Αντίθετα, η κυβέρνηση σχεδιάζει τη νέα επίθεση στα Εργασιακά με οδηγό τις «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ, όπως αυτές στη Γαλλία, παρουσιάζοντας μάλιστα ως συμμάχους τους εργοδότες. Ποιους δηλαδή; Αυτούς που, μέσω του προέδρου του ΣΕΒ, ζήτησαν την καθιέρωση «σύγχρονων εργασιακών σχέσεων», αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου και «διασφάλιση της σωστής λειτουργίας του θεσμού της διαιτησίας, για να αποφύγουμε μισθολογικές υπερβολές και πισωγυρίσματα».

Ειδικά για το συνδικαλιστικό νόμο, η επιμονή της εργοδοσίας είναι μεγάλη και ο Θ. Φέσσας δεν έκανε καμιά προσπάθεια για να την κρύψει. Γι' αυτό έφερε ως παράδειγμα τις απεργίες των λιμενεργατών, που φέρνουν στην επιφάνεια τις «παρενέργειες» του συνδικαλιστικού νόμου «σε κρίσιμες δραστηριότητες, όπως στα λιμάνια που παραλύουν το τελευταίο διάστημα και απειλούν την κρουαζιέρα».

Η μεγαλύτερη πίεση που μπορούν να ασκήσουν οι εργαζόμενοι στο κεφάλαιο, παλεύοντας για τις δικές τους διεκδικήσεις, είναι το εμπόδισμα της αναπαραγωγής των κερδών τους, η παρέμβαση στην καρδιά της παραγωγής και αυτό εκφράζεται με την απεργία. Γι' αυτό, κεφάλαιο, κυβέρνηση και ΕΕ συζητάνε ανοιχτά πλέον τη νομοθέτηση επιπλέον μέτρων, που θα δρουν παραλυτικά στην προσπάθεια των σωματείων να αποφασίσουν και να οργανώσουν απεργιακούς αγώνες.

«Ο κύβος ερρίφθη» για τους εργαζόμενους. Τα χαρτιά στο τραπέζι ανοίγουν σιγά σιγά και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το φθινόπωρο πάμε σε μια εφ' όλης της ύλης αναμέτρηση για τα Εργασιακά. Η περίοδος που διανύουμε πρέπει να αξιοποιηθεί για την καλύτερη οργάνωση και προετοιμασία του αγώνα, με ευθύνη των συνδικάτων και του κάθε εργαζόμενου ξεχωριστά.

Οι ομιλίες του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα και του προέδρου της ΝΔ Κ. Μητσοτάκη στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, με διαφορά λίγων ωρών, ήταν αποκαλυπτικές της στρατηγικής τους σύμπλευσης στο στόχο της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου. Ενώπιον των βιομηχάνων διαγκωνίστηκαν για το ποιος μπορεί να ικανοποιήσει καλύτερα τις στρατηγικές επιδιώξεις τους, παραπλανώντας το λαό ότι θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη. Χειραγωγώντας τον, δηλαδή, στα προτάγματα της αστικής τάξης, απολύτως εχθρικά προς τα δικά του συμφέροντα. Μάλιστα, στο σημείο αυτό συνέπεσαν ακόμα και στη φρασεολογία, αναγνωρίζοντας τη σημασία που το κεφάλαιο αποδίδει στην ικανότητα του πολιτικού του προσωπικού να χειρίζεται τις λαϊκές αντιδράσεις, χειραγωγώντας το λαό.

Την ίδια ώρα που αμφότεροι έταζαν ανέξοδα και αναίσχυντα στο λαό μέρισμα απ' τα κέρδη, προανήγγειλαν την κλιμάκωση της επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα, που είναι προαπαιτούμενο για την επίτευξη του στόχου της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Γι' αυτό, άλλωστε, η πολιτική της κυβέρνησης έχει το ίδιο αντιλαϊκό πρόσημο με αυτή των προηγούμενων. Μαζί εξάλλου ψήφισαν στη Βουλή το 3ο μνημόνιο, που αποτυπώνει τις επιταγές του κεφαλαίου, οι οποίες είναι για δαύτους «Ευαγγέλιο».

Για τον ίδιο λόγο, ενώπιον των βιομηχάνων έκλιναν σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «μεταρρυθμίσεις» ως αναγκαίες για να υπάρξει και να σταθεροποιηθεί η ανάκαμψη, παραπέμποντας σε νέες ανατροπές αυτή τη φορά σε εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, που είναι το «κυρίως πιάτο» της δεύτερης «αξιολόγησης» του φθινοπώρου.

Η ταύτισή τους έβγαζε μάτι ακόμα και σε επίπεδο φρασεολογίας. Ο Κυρ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι «πάνω απ' όλα, όμως, αναμένω να συμπράξετε με τους εργαζόμενους για την επίτευξη όλων όσων ανέφερα (σ.σ. αναθέρμανση της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας κ.λπ.). Είναι απαραίτητο να εμπεδωθεί ότι το συμφέρον εργαζομένων - επιχειρηματιών είναι κατά βάση κοινό».

Λίγο αργότερα, απ' το ίδιο βήμα, ο Αλ. Τσίπρας αναφωνούσε πως «δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι για την επιτυχία προγραμμάτων, ισχύ αξιώματος έχει η αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο για να επιτυγχάνεται κοινωνική συνοχή» και αναπαρήγαγε ότι «τούτη την ώρα έχουμε έναν κοινό στόχο και ένα κοινό συμφέρον, την έξοδο από την κρίση».

Κατά τα λοιπά, ο Αλ. Τσίπρας εξέθεσε τα πεπραγμένα της κυβέρνησης προς όφελος του κεφαλαίου: Νέος «αναπτυξιακός νόμος», διάφορα χρηματοδοτικά εργαλεία για την ενίσχυση της ρευστότητας, ολοκλήρωση της πρώτης «αξιολόγησης», που επιτρέπει στις τράπεζες να αποκτήσουν πρόσβαση σε φτηνά προγράμματα δανεισμού και να τα επεκτείνουν στις επιχειρήσεις, ξεμπλοκάρισμα μεγάλων έργων κ.ά. Δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνηση έκανε και κάνει «όλα τα απαραίτητα βήματα για την επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας» και την προσέλκυση επενδύσεων και πως όπου να 'ναι ανοίγουν οι κρουνοί ρευστού για τη στήριξη της κερδοφορίας τους.

Είχε προηγηθεί ο Κ. Μητσοτάκης, με τη δέσμευση: «...Για επίτευξη ετήσιου ρυθμού ανάπτυξης 4% από το 2018 και μετά (...) Για να πετύχουμε αυτόν το στόχο, είναι απαραίτητο να κάνουμε μια στροφή προς τη συστηματική στήριξη της επιχειρηματικότητας και την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων. Εφαρμόζοντας την αρχή "λιγότεροι φόροι - μικρότερες δαπάνες"».

Παραμυθιάζοντας και οι δύο το λαό, ισχυρίστηκαν ο Κ. Μητσοτάκης ότι «δεν μπορεί ο λαός να είναι συμμέτοχος μόνο στις ζημίες. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι θα πρέπει να έχουν μερίδιο και στα κέρδη της ανάπτυξης» και ο Αλ. Τσίπρας ό,τι «...στην αύξηση του παραγόμενου πλούτου, διότι αυτός πρέπει να είναι ο στόχος και από κει και πέρα, βεβαίως, αυτός ο πλούτος να διαχυθεί δίκαια στο σύνολο της κοινωνίας»...

Το μέρισμα στα κέρδη είναι για το λαό ότι το τυράκι στη φάκα για τα ποντίκια. Φάκα στην οποία οι εργαζόμενοι, ο λαός δεν πρέπει να πιαστούν για άλλη μια φορά.

Το νέο κακοστημένο θέατρο με τον τίτλο «κοινωνικός διάλογος» που επιχειρήθηκε να στηθεί για μια ακόμα φορά μπροστά στις νέες ανατροπές στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις, που δρομολογούνται να έρθουν το επόμενο χρονικό διάστημα, καταγγέλλει το ΠΑΜΕ.

Καλεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συζητήσουν άμεσα στα Διοικητικά Συμβούλια, σε Γενικές Συνελεύσεις, να πάρουν θέση και αγωνιστικές πρωτοβουλίες απέναντι στο νέο αντεργατικό κύμα μέτρων που προετοιμάζονται.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ έχει ως εξής:

«Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει στην εργατική τάξη της χώρας το νέο κακοστημένο θέατρο με τον τίτλο “κοινωνικός διάλογος” που επιχειρήθηκε να στηθεί για μια ακόμα φορά μπροστά στις νέες ανατροπές στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις, που δρομολογούνται να έρθουν το επόμενο χρονικό διάστημα.

Από τους “κοινωνικούς διαλόγους” οι εργαζόμενοι έχουν μεγάλη και πικρή εμπειρία, έχουν χορτάσει με τα αποτελέσματά τους. Αποτελούν το βασικό όχημα του εταιρισμού, της ταξικής συνεργασίας, της συνυπευθυνότητας για την παραπέρα συρρίκνωση δικαιωμάτων, στους μισθούς, στις εργασιακές σχέσεις, στο Ασφαλιστικό.

Από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών φάνηκε ακόμα πιο καθαρά πως τα μνημόνια, τα μέτρα που περιέχονται σε αυτά είναι σταθερές απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων, τα εργαλεία που γίνονται νόμοι για να προστατεύουν και να πολλαπλασιάζουν την κερδοφορία τους.

Γι’ αυτό οι επιδιώξεις και οι απαιτήσεις των βιομηχάνων, όπως αποτυπώθηκαν σε δηλώσεις και ομιλίες στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΕΒ, γίνονται την επόμενη στιγμή νόμοι, σχεδιασμοί και γλώσσα της κυβέρνησης. Σε αυτήν την κατεύθυνση ήδη έπιασε δουλειά η επιτροπή εμπειρογνωμόνων που συστάθηκε για τη νέα σφαγή στα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα.

Οι τοποθετήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο συνέδριο του ΣΕΒ, οι δηλώσεις του προέδρου των Ελλήνων Βιομηχάνων, αλλά και ο κοινός βηματισμός κυβέρνησης και αντιπολίτευσης πάνω στη στρατηγική και τις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου μέσω των τοποθετήσεων των πολιτικών αρχηγών τους, απαιτούν από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τους εργαζόμενους, ανοιχτές κεραίες και επαγρύπνηση.

Η ωμή απαίτηση του προέδρου του ΣΕΒ μέσα από την κεντρική ομιλία για αποφυγή "μισθολογικών υπερβολών και πισωγυρισμάτων" μέσω της διασφάλισης της "σωστής λειτουργίας του θεσμού της διαιτησίας" όταν στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς γίνεται η σφαγή του Δράμαλη σε τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων, η απαίτηση για “σύγχρονες εργασιακές σχέσεις” που στη γλώσσα των βιομηχάνων σημαίνει νέα παρέμβαση στο λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος, αποτελούν πρόκληση και νέο καμπανάκι για τους χιλιάδες εργαζόμενους.

Πρόκληση διότι η απουσία συλλογικών διαπραγματεύσεων έχει επιφέρει δραματική μείωση των μισθών σε χιλιάδες εργαζόμενους, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις κυριαρχούν παντού και οι ενώσεις προσώπων που φτιάχτηκαν για ισοπεδώσουν τα μεροκάματα και τις συλλογικές συμβάσεις, ξεσαλώνουν με την υπογραφή άθλιων συμφωνιών σε εκατοντάδες επιχειρήσεις.

Οι πρόσφατος νόμος-λαιμητόμος ως συνέχεια των προηγούμενων αντιασφαλιστικών ανατροπών δεν αρκεί στου βιομήχανους. Ζητούν επιπλέον μέτρα στην Ασφάλιση, την Υγεία, την Παιδεία, την έρευνα για να γίνει η χώρα μας “σύγχρονη και ανταγωνιστική”. Αποκαλούν το συνδικαλιστικό νόμο ξεπερασμένο, διότι έχουν βάλει στο μάτι το δικαίωμα στην απεργία, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες ώστε να προχωρούν χωρίς αντιστάσεις, στο πετσόκομμα δικαιωμάτων, σε μειώσεις μισθών, σε απολύσεις.

Με βάση τις απώλειες στους μισθούς και τα μεροκάματα, τα βαριά πλήγματα που έχουν δεχτεί οι εργαζόμενοι στους όρους εργασίας, πρέπει να διεκδικήσουμε την άμεση επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων. Να μην υπάρχει κανένας εργαζόμενος εκτεθειμένος στα νύχια της εργοδοσίας. Κανένας να μην εργάζεται με όρους σύγχρονης δουλείας, τέτοιους που θα διαμορφώνονται ανάλογα με τις ανάγκες της κερδοφορίας της κάθε επιχείρησης, χωρίς να υπάρχει πλέγμα προστασίας.

Με βάση τα στοιχεία που αποτυπώνουν την κατρακύλα στο εργατικό εισόδημα, τους μελλοντικούς αρνητικούς σχεδιασμούς που προδιαγράφονται στις εργασιακές σχέσεις, την παρέμβαση του νέου και παλιού εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους εργαζόμενους να βάλουν σε πρώτο πλάνο την πλήρη αποκατάσταση των κατώτερων μισθών και μεροκάματων. Κανένας εργαζόμενος κάτω από τα 751 ευρώ. Η αφετηρία αυτή να είναι η βάση για αυξήσεις. Ο αγώνας αυτός να συνδυάζεται με τη διεκδίκηση αυξήσεων στους κλαδικούς μισθούς.

Να καταργηθεί εδώ και τώρα όλο το αντεργατικό πλαίσιο για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Να διεκδικήσουμε την καθολική ισχύ και υποχρεωτικότητα των ΣΣΕ που δεσμεύει όλες τις επιχειρήσεις ανεξάρτητα αν είναι μέλη ή όχι σε εργοδοτικές οργανώσεις. Την καθολική ισχύ της ευνοϊκότερης σύμβασης που υπάρχει στον κλάδο με κατάργηση της δυνατότητας να υπογράφονται επιχειρησιακές με μικρότερους μισθούς και εργασιακούς όρους από αυτές που προβλέπει η κλαδική σύμβαση, την εφαρμογή της μετενέργειας της ΣΣΕ μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ και κατάργηση του νόμου που αφορά των ΟΜΕΔ και τις ενώσεις προσώπων.

Να διεκδικήσουμε συνολικά την κάλυψη των απωλειών μας, όλα όσα μας έκλεψαν, μας αφαίρεσαν, όλα όσα είναι δικαίωμά μας με βάση τον πλούτο που παράγουμε και τις σύγχρονες ανάγκες μας. Να διεκδικήσουμε την επαναφορά των κομμένων συντάξεων και επιδομάτων, την προστασία των ανέργων με αύξηση του επιδόματος ανεργίας. Να μπει φρένο στη φοροληστεία των εργαζομένων. Να πληρώσουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές.

Ειδικά σε αυτήν την περίοδο που σχεδιάζουν όλοι μαζί το νέο χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις, καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, να συζητήσουν άμεσα στα Διοικητικά Συμβούλια, σε Γενικές Συνελεύσεις, να πάρουν θέση και αγωνιστικές πρωτοβουλίες απέναντι στο νέο αντεργατικό κύμα μέτρων που προετοιμάζονται».

«Κοινωνικό διάλογο» για τη σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας

Θ. Φέσσας: Εφαρμόστε το μνημόνιο «σωστά και γρήγορα»