ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Εύσημα από τις Ενώσεις του κεφαλαίου πήρε η κυβέρνηση για το αντιλαϊκό νομοθετικό της έργο, κατά τη διάρκεια της συζήτησης που έγινε στις αρμόδιες Επιτροπές της Βουλής για τον «αναπτυξιακό νόμο». Στην ακρόαση φορέων συμμετείχαν ο ΣΕΒ, ο Σύνδεσμος Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εξαγωγέων, ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής, η Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων Ελλάδας και πολλοί ακόμα εκπρόσωποι των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων, οι οποίοι επιβράβευσαν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Μάλιστα δεν ήταν λίγοι οι φορείς που ανέφεραν ότι «επιτέλους έχουμε αναπτυξιακό νόμο»! Οι επιμέρους παρατηρήσεις και υποδείξεις που παρέθεσαν ήταν από τη μία προάγγελος των επόμενων προνομίων που θα έρθουν, αλλά και δείγμα των ανταγωνισμών μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου από την άλλη. 

Αυτή η υποστήριξη στο «έργο» της κυβέρνησης, που ήταν και απτή απόδειξη της βαθιά ταξικής πολιτικής της, έδειξε να φέρνει σε δύσκολη θέση τη ΝΔ. Μάταια η εισηγήτριά της, Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου προσπάθησε να εκμαιεύσει κάποια σοβαρή ένσταση από τους εκπροσώπους των επιχειρηματικών Ενώσεων ρωτώντας για παράδειγμα: «ποιο πιστεύετε ότι θα είναι το μέγεθος της συμβολής της λειτουργίας αυτού του συγκεκριμένου νομοθετήματος σε αυτό το οποίο όλοι προσδοκούμε ως ανάπτυξη», ενώ για να δείξει ότι η ΝΔ είναι το γνήσιο κόμμα της αστικής τάξης δήλωσε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα υποστηρίξει τα αιτήματα που έθεσαν τόσο στη διάρκεια της διαβούλευσης όσο και σε αυτήν τη συζήτηση.

Ο επικεφαλής του Τομέα Αναπτυξιακών Πολιτικών του ΣΕΒ, Γ. Ξηρογιάννης,  αφού επισήμανε ότι οι προηγούμενοι «αναπτυξιακοί νόμοι» δεν «έχουν αποδώσει», τόνισε ότι «ο νέος αναπτυξιακός νόμος έχει θετικά στοιχεία, όπως αντικαθιστά τις επιχορηγήσεις από κίνητρα, ενθαρρύνει εμβληματικές επενδύσεις, συγκεντρώνει τη δημόσια χρηματοδότηση και εκκαθαρίζει κάπως από προηγούμενα επιχειρηματικά σχέδια». Ωστόσο παρατήρησε ότι «χρειαζόμαστε ένα επενδυτικό σοκ της τάξεως περίπου των 90 δισ. μέχρι το 2020 - 2022», προσθέτοντας πως «ο νέος νόμος εισάγει σίγουρα ορισμένες βελτιώσεις, χωρίς ωστόσο να υιοθετεί μια ριζικά, καινοτόμο προσέγγιση ενθάρρυνσης των επενδύσεων». 

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), Ανδρ. Ανδρεάδης, σημείωσε ότι ο νόμος «έχει μια σωστή λογική», ωστόσο παρατήρησε ότι οι τουριστικές επιχειρήσεις θα «πρέπει να μπουν δίπλα» στις εταιρείες του αγροδιατροφικού τομέα και αυτών της υψηλής τεχνολογίας που φαίνεται να τους δίνει κάτι παραπάνω ο «αναπτυξιακός νόμος» σε σχέση με αυτά τα προνόμια που προσφέρει στους άλλους κλάδους.

«Η χώρα θα αποκτήσει αναπτυξιακό νόμο μετά από ένα μακροχρόνιο νομικό κενό», ανέφερε η πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων, Χρ. Σακελλαρίδη, προσθέτοντας πως «είναι θετικά και ορισμένα καινούργια πεδία προτεραιότητας που δίνονται. Είναι πεδία προτεραιότητας επενδύσεων, κυρίως σε εξαγωγικό χαρακτήρα σε καινοτόμες δράσεις και με ενίσχυση, επίσης, στην ειδική ρήτρα της απασχόλησης». Η παρατήρησή της ήταν ότι «βάζει όμως ένα κατώφλι πάρα πολύ χαμηλό, επενδύσεις των 100.000 ευρώ».

Την ικανοποίηση του κλάδου μετέφερε η αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδας (ΣΕΠΕ), Γ. Παπαρίδου, σημειώνοντας ότι «θεωρούμε θετικό σημείο του σχεδίου νόμου ότι για πρώτη φορά υπάρχει σαφής αναφορά στις επιχειρήσεις του κλάδου της τεχνολογίας».

Ο υπουργός Οικονομίας, Γ. Σταθάκης, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν «περαιτέρω βελτιώσεις» κατά τη συζήτηση του νόμου στην Ολομέλεια, με βάση αυτές τις επισημάνσεις. «Το πνεύμα της δικής μας πρότασης νόμου είναι πολύ σαφές και συγκεκριμένο, μπορεί όμως και στο πλαίσιο της συζητήσεως της Βουλής να υπάρξουν κάποιες μικρές μετατοπίσεις», είπε. 

Σε ανακοίνωσή του για τον αναπτυξιακό νόμο της κυβέρνησης το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Ο αναπτυξιακός νόμος της κυβέρνησης αποκαλύπτει το ταξικό αντιλαϊκό πρόσημο της κυβερνητικής πολιτικής. Προβλέπει προκλητικές φοροαπαλλαγές και άμεσες επιδοτήσεις, μέχρι και 20 εκατ. ευρώ, σε μεγάλες επιχειρήσεις, την ίδια ώρα που κλιμακώνεται η φοροαφαίμαξη μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων. Επιδοτεί με ζεστό χρήμα ακόμα και χωρίς “ίδια” κεφάλαια, δηλαδή χωρίς την ανάγκη να τοποθετήσει ο επενδυτής δικά του κεφάλαια.

Την ίδια στιγμή αποκαλύπτει πως οι φορολογικοί κανόνες δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο. Το νομοσχέδιο επιτρέπει στους επιχειρηματικούς ομίλους να χρησιμοποιήσουν, για να τροφοδοτήσουν τις νέες επενδύσεις, τα αφορολόγητα κέρδη του παρελθόντος μέσα απ’ τα αποθεματικά, για τα οποία δεν χρειάζεται να έχουν φορολογηθεί. Για τις μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις προβλέπει σταθεροποίηση του φορολογικού πλαισίου στα σημερινά επίπεδα, με τελικό αποτέλεσμα να μειωθεί ακόμη περισσότερο η συνολική φορολογική επιβάρυνση του κεφαλαίου σε σχέση με το σημερινό 5% του συνόλου των φορολογικών εσόδων.

Παρά τις διακηρύξεις για “δίκαιη ανάπτυξη”, ο αναπτυξιακός νόμος δεν προβλέπει κανενός είδους διάχυση των κερδών στους μισθωτούς, στα λαϊκά στρώματα. Αντίθετα, τόσο οι τοποθετήσεις του ΣΕΒ όσο και οι εκθέσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ κλπ., αλλά και οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για τα Εργασιακά το αμέσως επόμενο διάστημα, δείχνουν πως η πολιτική τους στοχεύει στην ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Συγχρόνως, η πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων και των πολύ μικρών επιχειρήσεων αποκλείονται απ’ τον αναπτυξιακό νόμο, αφού οι νέες κλαδικές προτεραιότητες δεν τους χωράνε.

Οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι δεν πρέπει να έχουν καμιά προσμονή για τη σωτηρία που δήθεν θα φέρει η καπιταλιστική ανάπτυξη. Ωφελημένο θα είναι μόνο το κεφάλαιο που επιδιώκει να αυξήσει ακόμη περισσότερο την κερδοφορία του. Η λύση βρίσκεται στον αντίποδα, στη σύγκρουση, τη ρήξη με το σημερινό δρόμο ανάπτυξης που εντείνει κι επιταχύνει τη χρεοκοπία του λαού προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων».

Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ),που θα εφαρμοστεί πιλοτικά από 1/7/2016 σε 30 δήμους της χώρας, και προπαγανδίζεται από την κυβέρνηση σαν «εγγύηση κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού», δεν προσθέτει, αλλά κόβει, από τις ελάχιστες προνοιακές παροχές που υπάρχουν σε κατηγορίες φτωχών λαϊκών στρωμάτων και τις περιορίζει για ένα μικρό μόνο μέρος της ακραίας φτώχειας.

Το ΚΕΑ είναι παροχές σε χρήμα (επίδομα), σε είδος (π.χ. κάρτα σίτισης) και σε υπηρεσίες (π.χ. παρακολούθηση προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης).

Ενδεικτικά, στην Ελλάδα η γενική εφαρμογή του ΚΕΑ προϋποθέτει πετσόκομμα των δαπανών Πρόνοιας κατά 900 εκατ. ευρώ ετησίως (στο 0,5% του ΑΕΠ), όπως έχει αποφασίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο 3ο μνημόνιο. Επίκειται, λοιπόν, σφαγή επιδομάτων και παροχών. Η αρχή έγινε με την κατάργηση του ΕΚΑΣ από 1/6/16, αρπάζοντας από τους χαμηλοσυνταξιούχους φέτος 168 εκατ. ευρώ και συνολικά την 4ετία 2016 - 2019, 2,4 δισ. ευρώ.

Τα εισοδηματικά κριτήρια για το ΚΕΑ είναι τόσο χαμηλά (σ.σ. ατομικό ετήσιο εισόδημα μέχρι 2.400 ευρώ ή 4.800 ευρώ για οικογένεια με δυο ανήλικα παιδιά), που εξαιρούν τη συντριπτική πλειοψηφία όσων λαμβάνουν τα κατώτερα όρια των συντάξεων. Οσο για την ένταξη του 10% των δικαιούχων ΚΕΑ σε προγράμματα εργασίας και κατάρτισης, τι να πει κανείς; Είναι προγράμματα που καταδικάζουν τους εργαζόμενους στη φτώχεια, όπως η 5μηνη Κοινωφελής Εργασία με 490 ευρώ μισθό και υποτυπώδη δικαιώματα.

Αυτή είναι η άθλια ουσία της κυβερνητικής και ευρωπαϊκής πολιτικής: Κόβει δισεκατομμύρια ευρώ από τους φτωχούς, τσακίζει συντάξεις, μισθούς, παροχές για Υγεία - Πρόνοια - Φάρμακο, λεηλατεί το λαϊκό εισόδημα και υπόσχεται λίγα ψίχουλα στους εξαθλιωμένους. Καλεί τους φτωχούς να «δώσουν τον οβολόν τους» για τους εξαθλιωμένους, λες και η διαχωριστική γραμμή της κοινωνίας πρέπει να τοποθετείται ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονται ή κατευθύνονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξαθλίωσης και στα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, όπως κάνει η ΕΕ και τα αστικά κόμματα, και όχι ανάμεσα στους παραγωγούς του πλούτου και σε αυτούς που τον καρπώνονται, τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Βασική στρατηγική μείωσης των κοινωνικών δαπανών

Το ΚΕΑ είναι η βασική πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ, σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής και μέρος της στρατηγικής της ΕΕ «Ευρώπη 2020», με βασική στόχευση τη διαχείριση της απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης, αλλά με το χαμηλότερο δυνατό κόστος για το κράτος. Ολα αυτά, για να απαλλάσσονται τα καπιταλιστικά κράτη από το «κόστος» της κοινωνικής πολιτικής και να ενισχύονται περισσότερο με χρήμα, κίνητρα, απαλλαγές για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας οι επιχειρηματικοί όμιλοι, όχι μόνο στη συγκυρία της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και μετά απ' αυτήν. Εξάλλου, πρόκειται για πολιτικές που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες σε πολλά κράτη - μέλη.

Ολα τα κράτη επιδιώκουν, με μειωμένες δαπάνες, να «καλύψουν» ορισμένες κατεπείγουσες ανάγκες για μεγαλύτερο αριθμό απόλυτα φτωχών. Αυτό εξασφαλίζεται με την προς τα κάτω ενοποίηση των παροχών και με την εξατομίκευση, ώστε το συνολικό ατομικό εισόδημα από κάθε πηγή, μαζί με το ΚΕΑ, να μην υπερβαίνει ένα όριο, που είναι πολύ χαμηλό.

Η βασική στρατηγική της ΕΕ «Ευρώπη 2020» στηρίζεται σε δυο βασικές προϋποθέσεις: Το συνολικό εισόδημα των δικαιούχων να είναι ελάχιστο έως μηδενικό και να μη διαθέτουν περιουσία. Να συνδέονται οι δικαιούχοι με την αγορά εργασίας ως πάμφθηνο εργατικό δυναμικό. Γι' αυτό και κατευθύνονται σε περιορισμένο αριθμό ατόμων, σε κατηγορίες του πληθυσμού που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης.

Οι διακηρύξεις τόσο της στρατηγικής «Ευρώπη 2020», όσο και της ελληνικής Εθνικής Στρατηγικής για την Κοινωνική Ενταξη (ΕΣΚΕ), ξεκαθαρίζουν ότι ακόμα και αυτά τα ελάχιστα μέτρα θα εφαρμόζονται με πιο αυστηρά κριτήρια και για ένα μέρος μόνο του πληθυσμού που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες του. Οπως ξεκαθαρίζεται, «η καθολική κάλυψη του πληθυσμού (...) μέσω δημοσίων μη ανταποδοτικών μεταβιβάσεων και υπηρεσιών δεν επιλέγεται ως βιώσιμο σενάριο στόχευσης της Στρατηγικής».

Παράλληλα, στην ΕΣΚΕ, επισημαίνεται ότι «δεν επιλέγεται η χορήγηση κοινωνικών παροχών/υπηρεσιών όταν οι ανάγκες του ενδιαφερόμενου μπορούν να καλυφθούν αποτελεσματικά από την απασχόληση ή τα προσωπικά περιουσιακά του στοιχεία» και «από άλλα μέλη της οικογένειάς του». Αυτό σημαίνει π.χ. ότι ένας άνεργος ανάπηρος που είναι ιδιοκτήτης σπιτιού, πρέπει να το «ρευστοποιήσει» για να αγοράσει ο ίδιος υπηρεσίες και είδη που χρειάζεται ή αν κάποιος στην οικογένειά του έχει εισόδημα, να επιβαρυνθεί.

Ορισμένα παραδείγματα εφαρμογής του ΚΕΑ

Στη Γαλλία, η πολιτική για το «Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα» (ΕΕΕ), τμήμα του οποίου είναι το ΚΕΑ, θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη σύνδεση της εισοδηματικής στήριξης με μέτρα κοινωνικής ένταξης των δικαιούχων. Στα διάφορα προγράμματα εντάσσονται περίπου 3 εκατ. άνθρωποι, ενώ ο πληθυσμός της χώρας είναι 65 εκατ. Ειδικά στο ΚΕΑ το 2003 είχαν ενταχθεί 1 εκατομμύριο δικαιούχοι. Το ποσό του ΚΕΑ καθορίζεται βάσει των πόρων του υποψήφιου δικαιούχου και των μελών της οικογένειάς του. Π.χ. επίδομα ασθένειας, ανεργίας, ΑμεΑ, έσοδα από κινητή και ακίνητη περιουσία, άλλες δραστηριότητες κ.λπ. Το ποσό που εισπράττεται είναι η διαφορά μεταξύ του ποσού του ΚΕΑ και των μηνιαίων προσωπικών πόρων.

Στην Πορτογαλία, παρόμοια του ΚΕΑ μέτρα μείωσαν την ένταση της φτώχειας για ορισμένους στο κατώφλι της εξαθλίωσης, αλλά όχι το δείκτη φτώχειας. Συνολικά, οι δικαιούχοι είναι στο 5%, ενώ το ποσοστό των φτωχών την τελευταία δεκαετία είναι στο 20% του πληθυσμού.

Στη Δανία, με νόμο του 2005 το επίδομα «Κοινωνικής Προστασίας» δίνεται σε όσους αδυνατούν να παρέχουν στους ίδιους και στα εξαρτώμενα μέλη της οικογένειάς τους τα αναγκαία. Το ύψος του επιδόματος ανέρχεται στο 80% του ανώτερου επιδόματος ανεργίας για γονείς ανήλικων τέκνων και στο 60% για τους υπόλοιπους. Το ποσό του επιδόματος δεν παραμένει σταθερό για όλη τη διάρκεια της χορήγησής του.

Ομως για το ακριβές ποσό λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των πόρων και των εισοδημάτων τους, με μόνη εξαίρεση το επίδομα αναπηρίας, που δεν προσμετράται. Μάλιστα, δεν χορηγείται αν κάποιος παίρνει επίδομα ανεργίας και ως εισόδημα υπολογίζεται η ιδιοκτησία κατοικίας και αυτοκινήτου, τα οποία πρώτα πρέπει να πωληθούν. Αν το εισόδημα από περιουσιακά στοιχεία είναι κάτω από ένα ποσό, παίρνει το επίδομα. Τις ηλικίες κάτω των 30 χρονών τις κατευθύνουν στην επανεκπαίδευση και σε εργασίες κυρίως στους δήμους.

Πάμφθηνοι ή και τζάμπα εργαζόμενοι, επιδοτούμενοι επιχειρηματίες

Ολα τα εφαρμοζόμενα προγράμματα ΚΕΑ συνδέονται με τη δυνατότητα ή μη να εργαστεί ένας άνεργος και η ένταξή του σ' αυτά συνδυάζεται με άλλα προγράμματα ή προϋποθέσεις που αφορούν τον εργασιακό τομέα.

Για παράδειγμα, στη Βουλγαρία και στη Νορβηγία, οι άνεργοι προκειμένου να λάβουν το μηνιαίο επίδομα κοινωνικής πρόνοιας, συμμετέχουν σε προγράμματα του δήμου παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Σε Δανία,Βουλγαρία, Ουγγαρία, Κύπρο η άρνηση συμμετοχής σε προγράμματα επανένταξης ή κατάρτισης ή η απόρριψη θέσης εργασίας, σημαίνει διακοπή της βοήθειας.

Οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται είναι προσωρινές και με μισθούς που δεν απαλλάσσουν, αλλά καταδικάζουν, τον εργαζόμενο στη φτώχεια. Ενδεικτικά στη Γαλλία, την περασμένη δεκαετία, το «Ελάχιστο Εισόδημα Απασχόλησης», που είναι συμπληρωματικό του ΚΕΑ, όπου υπάγονται περίπου το 1/3 των δικαιούχων που αντιμετώπιζε δυσκολίες ένταξης και παραμονής στην αγορά εργασίας, προέβλεπε 18μηνη απασχόληση για τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα, με μισθό 545 ευρώ. Τα χρήματα αυτά πλήρωνε ο εργοδότης, εισπράττοντας ο ίδιος ως επιδότηση το μεγαλύτερο μέρος τους και βάζοντας από την τσέπη του για τον εργαζόμενο μόνο 183 ευρώ.

Στο Βρετανικό πρόγραμμα του ΚΕΑ, κορυφαία θέση κατέχουν οι Νέες Συμφωνίες (New Deals) των δικαιούχων με την κυβέρνηση για παροχή κινήτρων προς τις επιχειρήσεις για πρόσληψη ειδικών κατηγοριών όπως νέοι, μακροχρόνια άνεργοι, άνω των 50 χρόνων, άτομα με αναπηρία, μονογονεϊκές οικογένειες.

Στο Βέλγιο, το δημόσιο κέντρο κοινωνικής βοήθειας μπορεί να προτείνει μια εργασία στον ενδιαφερόμενο, με σκοπό την απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας καθώς και να τον θέσει στη διάθεση εργοδοτών του ιδιωτικού τομέα, καλύπτοντας και ένα μέρος του μισθού του. Στη Σλοβενία, δίνονται 12 μηνιαίες πληρωμές στους εργοδότες που προσλαμβάνουν μακροχρόνια δικαιούχους.

Είναι φανερό ότι ανεξαρτήτως του «μείγματος» των μέτρων για το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και των ρυθμών εφαρμογής τους τόσο στην Ελλάδα όσο και στα άλλα - κράτη της ΕΕ, όλα υπηρετούν τη στρατηγική ανάπτυξης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Στρατηγική που παράγει φτώχεια και εξαθλίωση για το λαό, γιατί είναι σε πλήρη αντίθεση με τα δικαιώματά του και την ικανοποίηση των αναγκών του. Είναι στο χέρι του, με την οργάνωση και την πάλη του να σπάσει τον κρίκο που τον κρατάει δεμένο να εκπαιδεύεται πώς θα διαχειρίζεται τη φτώχεια του και τις μειωμένες απαιτήσεις. Να εκπαιδευτεί στο λαϊκό σχολείο του αγώνα που θα επιβάλει στην πράξη να καρπώνεται ο ίδιος τον πλούτο που παράγει και ο οποίος φτάνει και περισσεύει να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες του.

Νέα στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας για την υλοποίηση της επίθεσης στα Εργασιακά, σε μια στοχευμένη προσπάθεια τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης να φορτωθούν στις πλάτες των εργαζομένων και να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανάκαμψης για το κεφάλαιο, έχοντας πάντα το πρόσχημα της απελευθέρωσης της επόμενης δόσης του δανείου το ερχόμενο φθινόπωρο.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον κυριακάτικο Τύπο, στο επίκεντρο βρίσκονται οι περικοπές 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, η απελευθέρωση των απολύσεων, η πλήρης αναδιάρθρωση της λειτουργίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων, καθώς και η αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τον τρόπο λήψης της απόφασης των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού (δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα), θα αφορά κυρίως τους νεοπροσληφθέντες, ενώ για τους ήδη εργαζόμενους, αναμένεται να προταθεί οεπιμερισμός των ποσών αυτών στους εναπομείναντες 12 μισθούς. Κάτι, που όπως αναφέρεται και στα δημοσιεύματα, αναμένεται να πυροδοτήσει νέο μπαράζ απολύσεων «παλιών» εργαζομένων και αντικατάστασή τους με «νέους», που πλέον δεν θα έχουν ούτε αυτό το εργατικό δικαίωμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το μέτρο της κατάργησης των δυο μισθών, αλλά και της αυστηροποίησης των όρων για κήρυξη απεργιών, είναι στις πρώτες θέσεις των αιτημάτων του ΣΕΒ, στο όνομα της «βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων».

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται στην προπαγάνδα της ότι οι αλλαγές που σχεδιάζει στα Εργασιακά δεν είναι εθνικό, αλλά «ευρωπαϊκό ζήτημα», και γι' αυτό προσπαθεί να βάλει στο «παιχνίδι» το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και την επιτροπή των εμπειρογνωμόνων που συνεδριάζει στο Άμστερνταμ.

Αυτό είναι το «μελάνι της σουπιάς» μέσα στο οποίο θα προσπαθήσουν να κρύψουν αλλαγές στην εργατική νομοθεσία πέρα για πέρα αντιδραστικές, όπως αυτές που έχουν νομοθετηθεί έως τώρα στην Ελλάδα και αυτές που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση Ολάντ στη Γαλλία. Όλα αυτά τα μέτρα συνθέτουν τις «βέλτιστες πρακτικές» βάσει των οποίων δεσμεύεται να νομοθετήσει η ελληνική κυβέρνηση, με τους όρους που συμφώνησε μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα στο 3ο μνημόνιο.

Θυμίζουμε ότι η συμφωνία αυτή προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τα εξής στο κεφάλαιο για τα Εργασιακά:«Επανεξέταση των θεσμών της αγοράς εργασίας: Τα τελευταία έτη έχουν συντελεστεί μείζονες αλλαγές στους ελληνικούς θεσμούς της αγοράς εργασίας και στα συστήματα διαπραγμάτευσης των μισθών, ώστε να καταστεί η αγορά εργασίας πιο ευέλικτη. Οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί να ακολουθήσουν τις βέλτιστες πρακτικέςτης EE στους θεσμούς της αγοράς εργασίας και να ενισχύσουν τον εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.

Η προσέγγιση αυτή πρέπει όχι μόνο να εξισορροπήσει την ευελιξία με τη δικαιοσύνη για εργαζόμενους και εργοδότες, αλλά και να λάβει υπόψη το πολύ υψηλό επίπεδο ανεργίας και την ανάγκη επιδίωξης βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης, καθώς και κοινωνικής δικαιοσύνης (...).

Επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας: Εως τον Οκτώβριο του 2015 η κυβέρνηση θα δρομολογήσει διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσηςκαι των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Περαιτέρω συμβολή στη διαδικασία διαβούλευσης που περιγράφεται ανωτέρω, θα παρασχεθεί από διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της ΔΟΕ.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τις βέλτιστες πρακτικές στην EE (...) Οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής, ασύμβατα με τους στόχους της προώθησης μιας βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης».

Να τι εννοεί επομένως η κυβέρνηση όταν δεσμεύεται να αναμορφώσει το πλαίσιο για τα Εργασιακά, κάνοντας ανέξοδες διαπιστώσεις και περιγραφές της άθλιας σημερινής κατάστασης. Να τι εννοεί όμως και η Κομισιόν,μια από τους τέσσερις «θεσμούς» του κουαρτέτου, η οποία σχεδιάζει το επόμενο διάστημα - σύμφωνα με τον Ζ. Κ. Γιούνκερ - να προτείνει «έναν πυλώνα ελάχιστων κοινών εργασιακών δικαιωμάτων, ένα προστατευτικό δίχτυ στην αγορά εργασίας», με νέους κανόνες για τις εργασιακές σχέσεις, που δεν θα μπορούν να«προσαρμόζονται επί το δυσμενέστερο» για τους εργαζόμενους.

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Οι «νέοι» αυτοί κανόνες είναι τόσο παλιοί όσο και οι κατευθύνσεις της ΕΕ για παραπέρα ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, ώστε να μειώνεται το κόστος της εργασίας και να αυξάνεται η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων στα κράτη - μέλη. Τέτοια μέτρα εφαρμόζονται παντού στην ΕΕ, ανεξάρτητα από μνημόνια, επειδή είναι στρατηγική επιλογή και ανάγκη του κεφαλαίου. Υπηρετούν το στόχο της συμπίεσης του κόστους εργασίας, προκειμένου να αυξάνει το ποσοστό του κέρδους για την εργοδοσία.

Επιπρόσθετα, τα στοιχεία που παρουσιάζει ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης», για τις νομοθετικές παρεμβάσεις των αστικών κυβερνήσεων στις εργασιακές σχέσεις και τους μισθούς μέχρι το τέλος του 2012 (επιμέρους παρεμβάσεις έγιναν και στη συνέχεια), ένα πράγμα επιβεβαιώνουν. Ότι οι αντεργατικοί νόμοι των τελευταίων χρόνων και ιδιαίτερα αυτοί που ψηφίστηκαν στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, έχουν διαμορφώσει μια πραγματική ζούγκλα στην αγορά εργασίας, δίνοντας στις επιχειρήσεις το απόλυτο δικαίωμα να επιβάλουν όρους δουλειάς ανάλογα με τις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους, με τη βοήθεια του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού και την απειλή της απόλυσης.

Όσο κι αν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί σήμερα να επιρρίψει τις ευθύνες στους προηγούμενους, όσο κι αν παριστάνει προκλητικά το φίλο των εργαζομένων, η γαλέρα στους χώρους δουλειάς, μικρούς και μεγαλύτερους, έχει και τη δική της υπογραφή, καθώς όχι μόνο δεν κατάργησε κανέναν από τους αντεργατικούς νόμους των προηγούμενων, αλλά επιπλέον ετοιμάζεται τώρα να επεκτείνει το πλαίσιο υπέρ της εργοδοσίας, με βάση τη συμφωνία του τρίτου μνημονίου.

Χτες συνεχίστηκε επιτέλους, μετά από πολύμηνη διακοπή, η δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, στην αίθουσα των φυλακών του Κορυδαλλού. Ομως, για ακόμα μια φορά, φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις για την απρόσκοπτη και ταχεία συνέχισή της δεν έχουν εξασφαλιστεί. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η δίκη, εδώ και πάνω από ένα χρόνο, είχε καταγγελθεί από πλήθος φορέων και από την Πολιτική Αγωγή ότι ο χώρος που ορίστηκε για τη διεξαγωγή της, η αίθουσα στον Κορυδαλλό, δεν ήταν κατάλληλη γι' αυτή τη δίκη. Βρίσκεται δίπλα σε σχολεία, βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου διαπράχθηκαν τα κυριότερα εγκλήματα από αυτά που συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία κ.ο.κ. Η καταγγελία αυτή για την ακαταλληλότητα του χώρου δεν άργησε να επιβεβαιωθεί, με την άγρια επίθεση που δέχτηκαν μάρτυρες κατηγορίας, φίλοι του Παύλου Φύσσα, όταν πήγαιναν στην έναρξη της δίκης. Επιβεβαιώθηκε, ακόμα, με τις αραιές συνεδριάσεις που ορίζονταν εκείνη την περίοδο αναγκαστικά, λόγω των εξετάσεων που διεξάγονταν δίπλα στα σχολεία. Επιβεβαιώνεται και τώρα, ένα χρόνο μετά, καθώς και η ίδια η πρόεδρος του δικαστηρίου εξέφρασε τη δυσφορία της γιατί, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της για επιτάχυνση της διαδικασίας, ο προϊστάμενος του τριμελούς συμβουλίου της διοίκησης του Εφετείου όρισε μόνο πέντε δικάσιμους εντός του Ιούνη!

***

Ενώ έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από την έναρξη της διαδικασίας με 63 συνεδριάσεις, η δίκη έχει κολλήσει στην εξέταση του 17ου μάρτυρα κατηγορίας, όταν ο συνολικός αριθμός των μαρτύρων που έχει καλέσει η εισαγγελία φτάνει τους 132. Και προκαλεί ερωτήματα το γεγονός (που καταγγέλθηκε από την πρώτη στιγμή από την Πολιτική Αγωγή) ότι η εισαγγελία δεν συμπεριέλαβε στον κατάλογο των μαρτύρων κατηγορίας τους εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων που είχαν καταθέσει κατά την ανακριτική διαδικασία. Ενώ και για τους συμπληρωματικούς μάρτυρες που έχει δηλώσει ότι θα καλέσει η Πολιτική Αγωγή και που ανήκουν σε ένα ευρύτερο φάσμα της καλλιτεχνικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής, η έδρα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα τους δεχτεί, ενώ κωλύματα έχουν τεθεί και για την παράσταση της Πολιτικής Αγωγής για την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης. Υπάρχει, λοιπόν, έντονη και εύλογη ανησυχία από την αρχή της δίκης για τις προσπάθειες αποστείρωσής της από τον έντονο πολιτικό της χαρακτήρα, για τις προσπάθειες να διαχωριστούν οι εγκληματικές πράξεις από το κίνητρο της ναζιστικής ιδεολογίας που καθιστά την οργάνωση της Χρυσής Αυγής εγκληματική.

***

Οι κωλυσιεργίες και οι καθυστερήσεις στην όλη διαδικασία, πριν ακόμα και από την τυπική έναρξη της δίκης, αλλά και στη συνέχεια, είχαν ως αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν όλοι οι κατηγορούμενοι, ακόμα και ο καθ' ομολογία δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Γιώργος Ρουπακιάς. Και παρά το θόρυβο που είχε γίνει τότε, αποκαλύπτεται τώρα η υποκρισία πολλών απ' όσους διαμαρτύρονταν, αφού παρά τη λήξη της αποχής των δικηγόρων, η δίκη συνεχίζεται με ρυθμούς... χελώνας.

«Η απόφαση για ταχεία διεξαγωγή της δίκης είναι ξεκάθαρα ευθύνη θεσμική, του υπουργείου Δικαιοσύνης και της διοίκησης του Εφετείου, το ίδιο και οι πράξεις που την τορπιλίζουν. Οι μεθοδεύσεις καθυστέρησης της δίκης της Χρυσής Αυγής από πλευράς των χρυσαυγιτών - κατηγορουμένων ήταν και είναι αναμενόμενες. Ομως, η υπονόμευσή της από την κυβέρνηση και τα ίδια τα θεσμικά όργανα της πολιτείας πρέπει να σημάνει συναγερμό», ανέφερε σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η Πολιτική Αγωγή.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης και του Εφετείου γι' αυτή την εξέλιξη είναι μεγάλες. Το υπουργείο Δικαιοσύνης, αν και κατά καιρούς προέβη σε διάφορες διαρροές για χώρους που εξετάζονται για μεταφορά της δίκης, τελικά εδώ και ένα χρόνο όχι μόνο δεν έχει υποδείξει άλλη αίθουσα, αλλά με πρόσφατη ανακοίνωσή του προσπαθεί να πετάξει από πάνω του εντελώς το «μπαλάκι» των ευθυνών, ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να ορίσει το υπουργείο άλλο χώρο, λες και δεν έχει υποχρέωση το υπουργείο να διευκολύνει το έργο της Δικαιοσύνης και με τη διαμόρφωση κατάλληλων χώρων...

***

Η αναγνώριση μόλις χτες από την κυβέρνηση των καθυστερήσεων που υπάρχουν στη δίκη και η κίνηση της συνάντησης του προέδρου της Βουλής με την οικογένεια Φύσσα, από μόνα τους δεν αρκούν. Το αίτημα της Πολιτικής Αγωγής για άμεση και οριστική μεταφορά της δίκης στην αίθουσα εκδηλώσεων του Εφετείου, για την αποκλειστική χρήση της αίθουσας για τη δίκη και την αποκλειστική απασχόληση των μετεχόντων στη σύνθεση δικαστικών λειτουργών, είναι πλέον ανάγκη επιτακτική. Και είναι ευθύνη κυβέρνησης και Εφετείου να ικανοποιηθεί. Κάθε άλλη εξέλιξη αποτελεί υπονόμευση της δίκης, που μόνο την εγκληματική ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή διευκολύνει.