ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Την καθιερωμένη ετήσια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη Τύπου έδωσε σήμερα ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, την 11η στη σειρά, στην οποία ήταν διαπιστευμένοι 1.390 δημοσιογράφοι. Η συνέντευξη κράτησε πάνω από 3 ώρες έγιναν συνολικά 32 ερωτήσεις και κατά ένα μεγάλο μέρος της ασχολήθηκε με ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Όπως ήταν αναμενόμενο σημαντικό μέρος αφιερώθηκε στην επιδείνωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, με αφορμή την κατάρριψη στις 24 Νοέμβρη του ρωσικού βομβαρδιστικού στην τουρκοσυριακή μεθόριο. Ο Ρώσος πρόεδρος ερωτώμενος για το αν θεωρεί ότι συμμετείχε και άλλος στην ενέργεια αυτή ή αν βλέπει δυνατότητα βελτίωσης των σχέσεων Ρωσίας - Τουρκίας χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα.

Καταρχήν χαρακτήρισε την πράξη αυτή όχι απλά «μη φιλική» αλλά «εχθρική και εγκληματική» και για το αν συμμετείχε άλλος είπε με νόημα προκαλώντας τα γέλια στους παραβρισκόμενους στην συνέντευξη: «Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν ξέρουμε αν είναι σωστό ή λάθος, αν κάποιοι στην τουρκική ηγεσία αποφάσισαν να γλείψουν τους Αμερικανούς σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Δεν ξέρω αν το χρειάζονταν και οι Αμερικανοι. Ίσως πάντως υπήρξε κάποια συμφωνία σε ένα ορισμένο επίπεδο, ότι θα "καταρρίψουμε ένα ρωσικό αεροπλάνο και κάντε τα στραβά μάτια σε αυτό" ή "ας μπούμε στο Ιράκ και ας καταλάβουμε ένα μέρος του"». Και πρόσθεσε στο ίδιο πνεύμα: «Δεν ξέρω, αλλά ίσως αυτή η ανταλλαγή έλαβε χώρα, όμως, δεν το ξέρω στα σίγουρα. Οι τουρκικές αρχές υποτίθεται ότι δεν ήξεραν ότι ήταν ένα ρωσικό αεροπλάνο! Τι έπρεπε να γίνει σε τέτοιες περιπτώσεις άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ενα τηλεφώνημα θα έπρεπε να γίνει και να ακολουθήσουν. Αλλά αντί αυτού οι τουρκικές αρχές αμέσως έτρεξαν στις Βρυξέλλες φωνάζοντας "βοήθεια, βοήθεια, μας επιτίθενται". Μήπως έχουμε αγγίξει κάποιον εκεί; Τότε άρχισαν να κρύβονται πίσω από το ΝΑΤΟ. Μήπως το ΝΑΤΟ χρειαζόταν; Αποδείχθηκε ότι όχι».

Επίσης σημείωσε ότι βλέπει δύσκολο με την σημερινή τουρκική ηγεσία που σέρνεται στην ισλαμοποίηση, να υπάρχει προοπτική για βελτίωση των σχέσεων. Την κατηγόρησε ότι υποθάλπτει ισλαμιστές ακόμα και από τον Καύκασο, ότι κάνει λαθρεμπόριο με τους εγκληματίες του ΙΚ και την προειδοποίησε ότι πλέον δεν μπορεί να παραβιάζει τον συριακό εναέριο χώρο γιατί η Ρωσία τον καλύπτει με τα αντιεροπορικά πυραυλικά συστήματα S-400.

Αναφερόμενος στην επέμβαση της Ρωσίας στην Συρία, είπε ότι δεν ξεκίνησε η Ρωσία αυτό τον πόλεμο και ότι κλήθηκε να βοηθήσει, αναπαράγοντας το πρόσχημα της «καταπολέμησης των ισλαμιστών» που αξιοποιούν σήμερα και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) που ξεκίνησαν την επέμβαση στην Συρία, και τώρα τους δημιούργησαν. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι ρωσικές δυνάμεις έχουν σπεύσει να υπερασπιστούν τα σημαντικά συμφέροντα των μονοπωλίων στην περιοχή.

Όσον αφορά την τύχη του Σύρου προέδρου, επανέλαβε την θέση της Ρωσίας, ότι αρμόδιος να αποφασίσει είναι ο συριακός λαός. Πάντως δήλωσε ότι με τους «εταίρους ΗΠΑ και Ευρωπαίους, δουλεύουμε από κοινού για πολιτική λύση στην Συρία». Επίσης ερωτώμενος αν θέλει βάσεις στην Συρία, είπε ότι δεν είναι κάτι το απαραίτητο με τις υποδομές που υπάρχουν σήμερα και υπάρχουν τα μέσα να γίνονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Επίσης είπε ότι οι υπερπόντιες στρατιωτικές δεσμεύσεις της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων των μαζικών αεροπορικών επιδρομών στη Συρία, δεν επιβαρύνουν σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι δηλώσεις του αρχηγού του ρωσικού κράτους διατυπώνονται την παραμονή συνεδρίασης για τη Συρία στη Νέα Υόρκη μεταξύ υπουργών Εξωτερικών.

Σε ότι αφορά στην κατάσταση στην Ουκρανία, που απασχόλησε ένα σημαντικό μέρος της συνέντευξης, διέψευσε ότι η χώρα έχει αναπτύξει τακτικά στρατεύματα, αλλά δεν αρνήθηκε ότι υπάρχουν άτομα που ασκούν και στρατιωτικά καθήκοντα, και δεν απέκλεισε την «ανταλλαγή κρατουμένων με το σχήμα "όλοι με όλους"». Είπε ότι πιέζουν για την εφαρμογή της συμφωνίας του Μίνσκ και τις αρχές του Ντονμπάς (σ.σ. των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ) και να καταλήξουν σε συμβιβασμό αλλά κατηγόρησε την κυβέρνηση του Κιέβου ότι είναι αυτή που την παραβιάζει κατάφωρα μη προχωρώντας την πολιτική διευθέτηση που είχε συμφωνηθεί.

Σε ότι αφορά την εμπορική σύνδεση της Ουκρανίας με την ΕΕ που ξεκινάει από την 1 Γενάρη του 2016 σημείωσε ότι έχει το δικαίωμα να την κάνει, αλλά δεν μπορεί να περιμένει ότι θα διατηρηθεί η προνομιακή σχέση που υπήρχε με την Ρωσία, γιατί αυτό «θα πλήξει τα συμφέροντα μας» όπως τόνισε με έμφαση. Άρα κατέληξε «οι σχέσεις των δύο χωρών δεν μπορεί παρά να επιδεινωθούν».

Σε ότι αφορά την κατάσταση στην οικονομία που ήταν το θέμα των πρώτων ερωτήσεων που του έγιναν, παραδέχτηκε την ύφεση της τάξης του 2,8% - 2,9% του ΑΕΠ και λόγω της συντριπτικής πτώσης της τιμής του πετρελαίου στα 37 δολάρια το βαρέλι, αλλά είπε ότι έχει παρέλθει η κορύφωσης της κρίσης. Βεβαίως η κρίση δεν οφείλεται μόνο στην πτώση των καυσίμων αλλά είναι καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής.

Ο Πούτιν πάντως ισχυρίστηκε ότι αναμένεται 0,7% ανάπτυξη για το 2016 , 1,9% το 2017 και 2,4% το 2018. Σημείωσε ότι είναι ικανοποιητικός ο δείκτης της ανεργίας που βρίσκεται στο 5,6% και αναφέρθηκε σε κάποιες θετικές ενδείξεις σε μερικούς κλάδους, όπως η αγροτική παραγωγή.

Αίσθηση επίσης προκάλεσε ότι χαρακτήρισε τον υποψήφιο στις εσωκομματικές εκλογές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ΗΠΑ για το προεδρικό χρίσμα Ντόναλντ Τραμπ έναν «σπουδαίο άνθρωπο, γεμάτο ταλέντο, αδιαφιλονίκητο φαβορί, που θέλει βαθύτερες και ισχυρότερες σχέσεις με την Ρωσία».

Δεν κωλώνουν πουθενά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ! Στην προσπάθειά τους να στηρίξουν την κυβέρνηση και την αντιλαϊκή της πολιτική, ασχημονούν στην πραγματικότητα και καταφεύγουν σε οφθαλμοφανή ψεύδη. Ο γραμματέας της ΚΕ του κόμματος, Π. Ρήγας, σε συνέντευξή του χτες στον ΣΚΑΪ, ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίστηκε ότι υπέγραψαν μνημόνιο επειδή τους το ζήτησε ...ο λαός! «Υπογράψαμε μια συμφωνία δύσκολη για όλους μας και πήραμε αυτή τη μεγάλη ευθύνη για να ανταποκριθούμε στη διάθεση του ελληνικού λαού που φάνηκε στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις» είπε, φορτώνοντας τις επιλογές τους, που γίνονται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, στην πλάτη του λαού που τον γονατίζουν. Αλλά και γι' αυτό ψέμα πάνω στο ψέμα. «Εμείς παλεύουμε για να έρθουν καλύτερες μέρες για τη χώρα μας», υποστήριξε ο Π. Ρήγας, ταυτίζοντας τη χώρα και το λαό με το κεφάλαιο και τα κέρδη του που είναι και το μόνο για το οποίο παλεύει αυτή η κυβέρνηση.

Η επαναλειτουργία κλειστών εργοστασίων με τη συνδρομή του κράτους είναι το «φάρμακο διά πάσαν νόσο» που μοστράρει τελευταία η κυβέρνηση για να καλλιεργήσει προσδοκίες σε χιλιάδες ανέργους. Τελευταίο παράδειγμα είναι οι πρώην εργαζόμενοι στη Βιομηχανία Γάλακτος ΑΓΝΟ, με τους οποίους συναντήθηκαν ο Δημήτρης Μάρδας, υφυπουργός Εξωτερικών, άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο αντιδήμαρχος Λαγκαδά, όπου βρίσκεται το κλειστό εργοστάσιο. Στη συνάντηση, η κυβέρνηση υποσχέθηκε γενικόλογα να στηρίξει την προσπάθεια να ενταχθούν οι εργαζόμενοι στο ταμείο ανεργίας, να τους καταβληθούν χρήματα από το ταμείο φερεγγυότητας κ.ά. Παράλληλα, δεσμεύτηκε για την «ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών και εκπόνησης οικονομοτεχνικής αξιολόγησης, ώστε να προωθηθεί η κοινή πρόταση όλων των φορέων για επαναλειτουργία του εργοστασίου ΑΓΝΟ και συνολικά της επιχείρησης, με βάση ένα βιώσιμο πλαίσιο και σχέδιο». Μάλιστα, η κυβέρνηση είπε ότι θα στηρίξει την εκποίηση της επιχείρησης ως σύνολο και όχι την τμηματική πώληση των περιουσιακών στοιχείων και του εξοπλισμού, ώστε να υπάρχει προοπτική επαναλειτουργίας του εργοστασίου, με επενδύσεις από επιχειρηματίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Θυμίζουμε ότι ανάλογες πρωτοβουλίες υπάρχουν και για άλλες επιχειρήσεις, όπως η ΕΝ.ΚΛΩ. Εκεί όπου η ανεργία χτυπάει «κόκκινο» και οι απολυμένοι έχουν ακόμα απαιτήσεις από τους πρώην εργοδότες και τις τράπεζες, η κυβέρνηση παρεμβαίνει είτε για να πουλήσει φρούδες ελπίδες, είτε για να ανοίξει το δρόμο σε επιχειρηματικά συμφέροντα που καραδοκούν να βγάλουν κέρδη, πατώντας πάνω και στη μειωμένη απαιτητικότητα των απολυμένων, που ψάχνουν πάση θυσία ένα μεροκάματο.

Στη μείωση των θέσεων εργασίας κατά τουλάχιστον 5.694 εργαζομένους και στη διακοπή λειτουργίας 179 καταστημάτων θα προχωρήσουν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες μέχρι το τέλος του 2017, στο πλαίσιο των νέων αναθεωρημένων σχεδίων αναδιάρθρωσης που συμφώνησαν με τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν, μετά τη νέα ανακεφαλαιοποίηση. Θυμίζουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια υπήρξε ήδη μεγάλη συρρίκνωση του αριθμού των εργαζομένων στον τραπεζικό τομέα, όπου, από τα τέλη του 2009, έχουν χαθεί πάνω από 16.000 θέσεις εργασίας. Τι δείχνουν αυτά τα στοιχεία; Οτι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που προβλήθηκε σαν επίτευγμα από την κυβέρνηση, δεν είναι το ίδιο ...ωφέλιμη για όλους και προπάντων για τους εργαζόμενους στις τράπεζες, καθώς χιλιάδες από αυτούς θα πάρουν άμεσα το δρόμο για την ανεργία. Το δεύτερο που χρειάζεται προσοχή είναι ότι ο επόμενος γύρος «εκκαθάρισης» στις τράπεζες συμπίπτει με τις συζητήσεις για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, ως ένα από τα συστατικά στοιχεία της μεταρρύθμισης στα Εργασιακά που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Πληροφορούμαστε ότι ένας από τους βασικούς λόγους που επείγει η νομοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου είναι η «διευκόλυνση» των τραπεζικών ομίλων να απαλλαγούν από μερικές χιλιάδες ακόμα εργαζόμενους.

Μια εξέλιξη που στοιχειοθετεί την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που εκδηλώνονται στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, είναι και η νέα πρωτοβουλία που ανακοινώθηκε προχτές από τη Σαουδική Αραβία, φυσικά και πάλι με πρόσχημα την «καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων». Αυτή αφορά στη συγκρότηση νέου συνασπισμού της «Ισλαμικής Στρατιωτικής Συμμαχίας» 34 χωρών της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Αφρικής, που υποτίθεται θα συγκρουστούν με το ΙΚ, γιατί «το Ισλάμ δεν έχει σχέση με την τρομοκρατία». Και μόνο να δει κανείς τα μέλη της «νέας συμμαχίας», μπορεί να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα. Συμμετέχουν οι Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Ιορδανία, Μαρόκο, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη, Τυνησία, Υεμένη, Κατάρ, Παλαιστινιακά Εδάφη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Τουρκία, Μαλαισία, Μπαγκλαντές, Μπαχρέιν, Πακιστάν, Νησιά Μαλβίδες, Μάλι, Τσαντ, Τζιμπουτί, Μαυριτανία, Νίγηρας, Σουδάν, Σομαλία, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Γκαμπόν, Μπενίν, Τόγκο, Γουινέα, Νησιά Κομόρες, Ακτή Ελεφαντοστού, Νιγηρία.

***

Καταρχήν, οι βασικές χώρες που αποδεδειγμένα έχουν δημιουργήσει, εξοπλίσει, χρηματοδοτήσει αδρά τους τζιχαντιστές, όπως πρώτες απ' όλες η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εμφανίζονται τώρα ως δήθεν διώκτες τους. Ο υπουργός Αμυνας της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, εμφανίστηκε να δηλώνει ότι «το ΙΚ είναι μια ασθένεια που επηρεάζει τον ισλαμικό κόσμο και η συμμαχία είναι η εμπροσθοφυλακή που θα την αντιπαλέψει», ενώ η κυβέρνηση της Ιορδανίας δήλωσε ότι «αυτός είναι δικός μας πόλεμος, πόλεμος των Μουσουλμάνων». Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ανέκδοτο, αλλά δείχνει το πόσο μπλεγμένο είναι το «κουβάρι» στην περιοχή (Συρία, Ιράκ, ευρύτερη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική), που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι πλούσια σε ενεργειακούς πόρους και τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας. Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι η Σαουδική Αραβία αλλά και η Τουρκία συμμετέχουν και στο λεγόμενο διεθνή συνασπισμό στην επέμβαση στη Συρία, στον οποίο ηγούνται οι ΗΠΑ, άλλες χώρες του ΝΑΤΟ και από κοντά η ΕΕ, ακόμα και η Αυστραλία. Γίνεται, έτσι, φανερό ότι μια από τις κύριες επιδιώξεις του νέου εγχειρήματος που δεν αποκλείει και τη χρησιμοποίηση χερσαίων δυνάμεων, αφορά τα ιδιαίτερα συμφέροντα των αστικών τάξεων των ξεχωριστών χωρών, ανεξάρτητα αν συμμετέχουν σε κοινούς ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς. Και βέβαια και μέσα στην ίδια την «Ισλαμική Συμμαχία» δε σημαίνει ότι εκλείπουν οι αντιπαραθέσεις και οι κόντρες. Αλλωστε, αυτή είναι η φύση όλων των λυκοσυμμαχιών των καπιταλιστών (των συγκυριακών και των πιο μόνιμων), που ως μια αγέλη επιτίθενται σε ό,τι ορίζεται ως «κοινό θύμα» και στη συνέχεια τρώγονται μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι στη μοιρασιά της λείας. Μόνο που η πραγματική λεία σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους είναι πάντα οι εργάτες, οι εκμεταλλευόμενοι και ο τεράστιος πλούτος που αυτοί παράγουν.

***

Επίσης, ένα κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο της νέας λυκοσυμμαχίας είναι η συμμετοχή κρατών ή υπό διαμόρφωση κρατών, που έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, όπως και πολιτική συμβολική σημασία έχει το όλο εγχείρημα, ως καταγραφή και υποδήλωση των συμφερόντων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της περιοχής, που θέλουν να δηλώσουν «ηχηρό παρών». Σε ό,τι αφορά το λεγόμενο «τάιμινγκ», την ώρα δηλαδή εκδήλωσης της πρωτοβουλίας και τη σκοπιμότητά της, εδώ τα αστικά επιτελεία δίνουν διάφορες ερμηνείες. Σύμφωνα με διεθνή αστικά ΜΜΕ, οι ΗΠΑ «θέλουν να αποκτήσουν σαφή εικόνα για τη σκοπιμότητα της κίνησης» και μετά να τοποθετηθούν. Κάποιες πρώτες εξηγήσεις, ωστόσο, είναι χαρακτηριστικές. Λέει ο Ααρον Ντέιβιντ Μίλερ, πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, τώρα αντιπρόεδρος του Woodrow Wilson International Center (ίδρυμα του Κογκρέσου προς τιμήν του Αμερικανού Προέδρου Γουίλσον το 1913-21): «Οι Σαουδάραβες είναι κάτω από μεγάλη πίεση γι' αυτό που κάνουν στην Υεμένη και τις κατηγορίες ότι από εκεί εξαπλώνεται ο Ουαχαμπιτισμός (ακραίος ισλαμισμός) και γιατί δε συμβάλλουν στη συμμαχία των ΗΠΑ κατά του ΙΚ». Ετσι αποφαίνεται ότι δεν πρόκειται να έχει η συμμαχία καμία πρακτική αξία. Ο Φαρέα αλ Μουσλίμι, αναλυτής για ζητήματα του Περσικού Κόλπου από το ίδρυμα Carnegie Endowment στο Λίβανο, επίσης μιλάει για «συμβολική σημασία» και ότι το «ΙΚ και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις θα ευδοκιμούν όπου υπάρχει κενό εξουσίας όπως στην Υεμένη, τη Συρία, τη Λιβύη».

***

Οι εξηγήσεις αυτές μπορεί να έχουν κάποια δόση αλήθειας, ωστόσο δεν αγγίζουν, όπως είναι φυσικό, το γεγονός ότι η κίνηση των «34» της Σαουδικής Αραβίας όπως και των «65» των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, όπου εμπλέκεται και η Ελλάδα με ευθύνη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, είναι κινήσεις στη σκακιέρα των σφοδρών ανταγωνισμών καπιταλιστικών κρατών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μονοπωλιακών τους ομίλων. Και φυσικά, από αυτούς τους ανταγωνισμούς χαμένοι βγαίνουν οι λαοί, όσο μπαίνουν κάτω από τις σημαίες των αστών και δε σηκώνουν τις δικές τους, για ρήξη με τους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές τους, την καπιταλιστική εξουσία και οικονομία, που είναι η μήτρα των επεμβάσεων και των πολέμων.

«Σημαντική επιτυχία» της κυβέρνησης χαρακτηρίζεται ηιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ σε χτεσινό ενημερωτικό σημείωμα του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στο οποίο σημειώνεται πως η επιλογή αυτή «εξασφαλίζει τον δημόσιο έλεγχο επί της διαχείρισης και την ιδιοκτησία επί του Δικτύου Υψηλής Τάσης».

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται πως η συμφωνία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους «θεσμούς» προβλέπει το Ελληνικό Δημόσιονα διατηρήσει τον έλεγχο του 51% (πλειοψηφικός μέτοχος) των μετοχών του νέου ΑΔΜΗΕ, το 20% των μετοχών να πωληθεί σε εταιρεία που φέρει «πιστοποίηση» ως διεθνής Διαχειριστής Δικτύων και το υπόλοιπο 29% να διατεθεί μέσω του χρηματιστηρίου στο «επενδυτικό κοινό». Στη συμφωνία επισημαίνεται ακόμη πως η απόκτηση του προβλεπόμενου ποσοστού από τον «στρατηγικό επενδυτή» (αυτόν που θα αγοράσει το 20%) θα πρέπει να γίνει «το συντομότερο δυνατόν» και η διάθεση του υπόλοιπου μέρους των μετοχών στο χρηματιστήριο σε επόμενη φάση.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την αποζημίωση της ΔΕΗ ΑΕ για την απόσχιση του κλάδου μεταφοράς, προβλέπεται το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει το αντίτιμο για το Δίκτυο Υψηλής Τάσης, με τα έσοδα που θα προκύψουν από την πώληση του μετοχικού μεριδίου στον «στρατηγικό» επενδυτή, από τη διάθεση των μετοχών μέσω του Χρηματιστηρίου Αθηνών, καθώς και με ένα ποσοστό έως 10% από τα αποτελέσματα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων του ΑΔΜΗΕ σε ετήσια βάση, μέχρι την πλήρη εξόφληση του οριζόμενου τιμήματος.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος χαρακτηρίζει την τελική συμφωνία «αποτέλεσμα επίπονης και εμπεριστατωμένης διαπραγμάτευσης», με την οποία διασφαλίζεται ο δημόσιος έλεγχος στο Δίκτυο Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, ενώ ταυτόχρονα θεωρεί πως βρίσκεται «σε αντίθεση με την προηγούμενη επιλογή - η οποία είχε νομοθετηθεί - για ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ με απώλεια ποσοστού της τάξης του 66% των μετοχών του».

Συμπληρώνει, επίσης, πως η δομή της μετοχικής σύνθεσης του νέου ΑΔΜΗΕ «αντιστοιχεί με την υφιστάμενη μετοχική σύνθεση της ίδιας της ΔΕΗ, όπου το Δημόσιο διατηρεί επίσης το 51% των μετοχών».

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παραδέχεται δηλαδή ότι προχωρά και την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ με τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που έγινε η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ από τους προκατόχους της...

Στην πραγματικότητα, αυτό που επιβεβαιώνει και η κατάληξη των αντιλαϊκών παζαριών για τον ΑΔΜΗΕ, είναι ότι η κυβέρνηση υιοθετεί πλήρως την ευρωενωσιακή στρατηγική «απελευθέρωσης» της ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία προωθείται σε βάρος της λαϊκής κατανάλωσης και των εργαζομένων του κλάδου.