ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Κρύβοντας την αλήθεια με χρεοκοπημένα ψέματα

Η κατάληξη της διαπραγμάτευσης με την τρόικα που φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την υποστήριξη των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού και τα ασήκωτα προαπαιτούμενα του 3ου αβάστακτου μνημονίου προσφέρονται για ουσιαστικά συμπεράσματα, πολύ χρήσιμα για την επίσπευση της οργάνωσης των εργαζομένων και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης.

Διαψεύστηκαν στρατηγικές

Δεν διαψεύστηκαν ή επιβεβαιώθηκαν απλά τοποθετήσεις, θέσεις ή προβλέψεις. Διαψεύστηκαν και επιβεβαιώθηκαν πάνω από όλα στρατηγικές.

Ηττήθηκε μια ολόκληρη στρατηγική δεκαετιών του διεθνούς οπορτουνισμού, όσο και της νεόκοπης σοσιαλδημοκρατίας που οικοδομήθηκε στη βάση κοινοβουλευτικών αυταπατών, ποντάροντας να εγκλωβίσει εκ νέου εργατικές - λαϊκές δυνάμεις. Μια στρατηγική που ισχυριζόταν ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή αστική διαχείριση, «παραγνωρίζοντας» τους νόμους που διέπουν την καπιταλιστική οικονομία, κάνοντας πως δεν υπάρχει η ΕΕ, η διακρατική αυτή ένωση του κεφαλαίου.

Οσο πιο ορατή είναι η χρεοκοπία αυτής της στρατηγικής σήμερα, τόσο περισσότεροι από όσους την υπερασπίζονται επιχειρούν τώρα να εμφανίσουν ακόμα μια παραλλαγή της. Τι επιδιώκουν; Επικεντρώνοντας σε μια αλλαγή νομίσματος με ορισμένες κρατικοποιήσεις, να αφήσουν και πάλι στο απυρόβλητο το κύριο, την καπιταλιστική οικονομία και την ΕΕ την οποία στοχεύουν πάνω από όλα και πάλι να διασώσουν. Υποβαθμίζουν τον ίδιο το χαρακτήρα της οικονομίας, το ποιος είναι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής και μετατρέπουν σε άπαν το νόμισμα. Συμπλέουν, δηλαδή, με την επιδίωξη ισχυρών μερίδων του κεφαλαίου στην ΕΕ για Grexit και την έξοδο των πιο αδύναμων οικονομιών από την Ευρωζώνη.

Αυτές οι δυνάμεις από τη στιγμή που δεν συγκρούονται με το βασικό αντίπαλο, τα μονοπώλια, την εξουσία και τις ενώσεις τους, μπροστά στην ανάγκη τους να εφευρεθεί αντίπαλος επιστρατεύουν κάθε είδους ακροβασίες. Μιλούν για μια παραστρατημένη «από τις αρχές και τα ιδανικά της» ΕΕ. Σκόπιμα κρύβουν ότι η ΕΕ είναι μια ιμπεριαλιστική συμμαχία που ποτέ δεν είχε ούτε θα αποκτήσει φιλολαϊκές αρχές. Οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό της ξεπερνούν το ελληνικό ζήτημα. Εχουν επίκεντρο το μέλλον της ΟΝΕ. Την ίδια ώρα ΗΠΑ και Γερμανία ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς τους εκτός από την αρένα της Ευρωζώνης και αλλού... Στη μεν Ουκρανία με επίδικο τις σχέσεις τους με τη Ρωσία κι «αρτηρία» τους την ματωβαμμένη Ουκρανία αλλά και στο Ιράν, πεδίο ανταγωνισμών ανάμεσα στα αμερικανικά και γερμανικά μονοπώλια που ανταγωνίζονται για το ποιος θα προλάβει να επωφεληθεί από την πρόσφατη συμφωνία - συμβιβασμό με πρόσχημα τα πυρηνικά.

Το μέλλον της Ευρωζώνης και οι ανταγωνισμοί

Οσον αφορά τη συζήτηση για αλλαγές στη δομή της ΟΝΕ και τους ανταγωνισμούς που εκδηλώνονται, αυτοί δεν είναι τωρινοί, είναι τουλάχιστο από το 2012. Δυόμισι χρόνια αργότερα, στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ του Ιούνη, στην οποία συμμετείχε κι ο Τσίπρας, συζήτησε το περιβόητο κείμενο των 5 προέδρων της ΕΕ (Γιούνκερ, Τουσκ, Ντράγκι, Ντάισελμπλουμ, Σουλτς) για την εμβάθυνση της ΟΝΕ την επόμενη δεκαετία. Το κείμενο εγκρίθηκε ως βάση για συζήτηση χωρίς να ακουστεί ούτε κιχ από την ελληνική κυβέρνηση. Μέσα σε αυτό περιγράφεται με λεπτομέρειες τι Ευρωζώνη απεργάζονται για τα επόμενα χρόνια. Σχεδιάζουν έτσι μεταξύ άλλων: Αυστηροποίηση των κριτηρίων, ενίσχυση της εποπτείας με περαιτέρω θωράκιση της διαδικασίας του «ευρωπαϊκού εξαμήνου», μόνιμο αυτόματο μηχανισμό περικοπής μισθών, συντάξεων, κοινωνικών υπηρεσιών που ξεφεύγουν από τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ενιαία χρηματοπιστωτική και κεφαλαιακή αγορά, Τραπεζική Ενωση κι αναβαθμισμένο ρόλο του Γιούρογκρουπ. Βασικό δε στοιχείο όλων των προβλεπόμενων αλλαγών στην Ευρωζώνη είναι ότι ενισχύονται οι μηχανισμοί που θα υλοποιούν και θα ελέγχουν σε κάθε χώρα όσα αντιλαϊκά μέτρα και μνημόνια διαρκείας θα αποφασίζονται και σε ευρωενωσιακό επίπεδο. Εκτός κειμένου, ακούγονται ακόμα «φωνές» για καθιέρωση υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης και για ξεχωριστό Κοινοβούλιο της Ευρωζώνης.

Με τη συζήτηση αυτή σε επίπεδο Ευρωζώνης για την εμβάθυνση της ΟΝΕ προωθούνται παραπέρα αντιδραστικές αλλαγές που γενικεύουν την πείρα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και της ένωσής τους από το ξέσπασμα της κρίσης. Επιδιώκουν να θωρακίσουν την κερδοφορία τους, σε συνθήκες των επερχόμενων καπιταλιστικών κρίσεων που γνωρίζουν καλά ότι δεν μπορούν να αποφύγουν, σε συνθήκες σφοδρών ανταγωνισμών με ανερχόμενες καπιταλιστικές οικονομίες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία που δεν διεκδικούν απλώς μερίδιο, επιδιώκουν να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια. Ολα όσα λοιπόν επιχειρούσαν να διαχειριστούν «στο πόδι» αυτά τα χρόνια της συγχρονισμένης κρίσης σε επίπεδο ΕΕ και Ευρωζώνης, επιδιώκουν τώρα να τα συστηματοποιήσουν με μηχανισμούς, για να ελέγχουν κραδασμούς και να θωρακίζουν τη λυκοσυμμαχία και το εκμεταλλευτικό σύστημα. Ομως οι νόμοι του καπιταλισμού είναι αμείλικτοι, υπακούν στο κριτήριο του κέρδους κι ό,τι κι αν κάνουν οι αστοί οι κρίσεις είναι στη φύση αυτού του βάρβαρου συστήματος, όπως κι οι σφοδροί ανταγωνισμοί τους.

Πανταχού παρούσα η βαρβαρότητα του καπιταλισμού

Θα θέλαμε εδώ να θυμίσουμε ότι το 2005, πριν ξεσπάσει η καπιταλιστική κρίση, στην ΕΕ έμπαινε η βούλα στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Το, μεταξύ άλλων, «καινούργιο» στοιχείο, που έφερνε αυτή σε σχέση με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν ότι η ένταξη στην ΟΝΕ παρουσιαζόταν σαν ο κανόνας, με τα κράτη - μέλη που δεν έχουν νόμισμα το ευρώ να θεωρούνται ως κράτη - μέλη «με παρέκκλιση». Η ΟΝΕ, δηλαδή, παρουσιαζόταν ως συστατικό στοιχείο της ΕΕ κι όχι σαν ένα είδος «ενισχυμένης συνεργασίας» μεταξύ κάποιων κρατών - μελών. Η εξέλιξη, ωστόσο, της κρίσης στην ΕΕ και η όξυνση του ανταγωνισμού για το πέρασμα στη φάση της ανάκαμψης δυναμώνει τις φυγόκεντρες τάσεις, τη δημιουργία αντιαξόνων, συμμαχιών και ομαδοποιήσεων ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη, προσωρινών ή μονιμότερων, ενώ σχετικά με την Ευρωζώνη και τη μελλοντική μορφή της τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι η συγκρότηση της ΕΕ δεν αποτελεί νομοτέλεια, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ταυτιστεί η ύπαρξή της με την Ευρώπη ως γεωγραφική ήπειρο, όπως αυθαίρετα και ανιστόρητα ισχυρίζονται όλα τα κόμματα της ευρω-λαγνείας. Είναι μια συμμαχία ιμπεριαλιστών και η ύπαρξή της υπαγορεύεται από τα συμφέροντά τους. Η δε «αυστηρότητα» και η «χαλαρότητα» στο μείγμα διαχείρισης που ακολουθείται δεν έχει να κάνει με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αλλά με το καθεστώς πολύμορφης και συστηματικής στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων.

Ανεξάρτητα από σχεδιασμούς και προτεραιότητες, από τη νομισματική πολιτική που ακολουθεί ή σκέφτεται να υιοθετήσει η αστική τάξη σε κάθε κράτος - μέλος, οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας είναι πανταχού παρόντες. Η εξασφάλιση της μέγιστης δυνατής κερδοφορίας μέσα από την όσο το δυνατό συρρίκνωση της τιμής της εργατικής δύναμης είναι οδηγός τους. Μια ματιά στα μέτρα που προωθούνται σε κάθε χώρα και μόνο πείθει. Οι ατομικές συμβάσεις, τα δουλεμπορικά γραφεία, η δουλειά τύπου μαθητείας, η διάλυση του Ασφαλιστικού δεν γνωρίζουν σύνορα. Γενικεύονται και στη «σφιχτή» Γερμανία και στις «χαλαρές» Γαλλία και Ιταλία που όλες ευρώ έχουν, και στη Δανία της κορόνας και στη Βρετανία της ισχυρής λίρας που συζητά μέχρι κι έξοδο από την ΕΕ. Τα πρότυπα που κάποτε μας έδειχναν με το δάχτυλο σήμερα δεν πείθουν. Αυτήν την πραγματικότητα κρύβουν Λαφαζανικοί, Ανταρσύες και άλλοι οπορτουνιστές που, με τις πλάτες μερίδας των αστών, ορέγονται άλλο νόμισμα αλλά το ίδιο ...πάντα καπιταλιστικό σύστημα που δεν έπαψαν στιγμή να υπηρετούν με τη διαχειριστική πολιτική τους, ανεξάρτητα από τη συνθηματολογία τους.

Ο μόνος δρόμος που μπορείς σήμερα να εμπιστευτείς

Το εκβιαστικό σερβίρισμα αντιλαϊκών εκδοχών και σεναρίων (grexit/ χρεοκοπία ή μνημόνια) σε ένα χρεοκοπημένο λαό, δεν τον οδηγεί μόνο στην προσαρμογή στην απελπισία, στις αντιδραστικές αντιλήψεις προκειμένου να βρίσκει βολικούς κι εύκολους αντιπάλους, για τα δεινά που αντιμετωπίζει. Περικλείει και σοβαρές δυνατότητες. Γιατί ο λαός, εκτός από τη συνήθεια να διαλέγει δήμιο, να επιλέγει πόσο και με ποιο τρόπο θα πονέσει, σήμερα μπορεί να δει πιο καθαρά ότι έχουν γκρεμιστεί μύθοι που χτίστηκαν μεθοδικά τα τελευταία χρόνια στη λαϊκή συνείδηση με ειδική στόχευση να τον δέσουν χειροπόδαρα. Το σύστημα έχει ακόμα βεβαίως εμπειρία και δυνατότητες να τρομοκρατεί, να παγιδεύει, να κερδίζει χρόνο. Το ότι σήμερα όμως δέχονται πλήγμα οι προσδοκίες και οι αυταπάτες για άλλη φιλολαϊκή παραλλαγή του καπιταλιστικού δρόμου, επιβάλλεται να βάλει σε δεύτερες σκέψεις όσους είχαν διστάσει να εξετάσουν το δρόμο που προτείνει το ΚΚΕ. Δρόμο δύσκολο, απαιτήσεων αλλά που ριζικά θα αντιμετωπίσει τα σημερινά δίχως τέλος αδιέξοδα.

Και κάτι ακόμα, αυτό που η αστική τάξη, η ΕΕ και τα επιτελεία της δεν μπορούν να χωνέψουν και που τους προβληματίζει σοβαρά είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες που το πολιτικό προσωπικό τους απαξιώνεται με ρυθμούς πιο γρήγορους από όσο προλαβαίνουν να το αντικαταστήσουν, το ΚΚΕ είναι εδώ, μάχεται στην πρώτη γραμμή και η πολιτική του πρόταση μπορεί να δώσει δύναμη και προοπτική στην πάλη της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων. Ο ρεαλισμός αυτής της πρότασης είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ίδια τη δυναμική της λαϊκής πάλης, με την πίστη του ίδιου του λαού στη δύναμή του.

Μια πρόταση που στο επίκεντρό της έχει μια εξουσία και οικονομία απαλλαγμένη από το κριτήριο του κέρδους, από την υποχρέωση να ταΐζονται οι επιχειρηματικοί όμιλοι για να επενδύσουν όπου εξασφαλίζουν υψηλό κέρδος σε πλήρη αντίθεση με τις λαϊκές ανάγκες και προτεραιότητες. Γιατί αυτά τα παράσιτα και το εκμεταλλευτικό τους σύστημα που κατατρώνε το μόχθο του εργάτη, τον πλούτο που αυτός παράγει, μπορούν να φύγουν από τη μέση. Με μια εξουσία και οικονομία αποδεσμευμένες από την ΕΕ κι όλες τις δεσμεύσεις, τις ποσοστώσεις και τις αντεργατικές κατευθύνσεις της. Με το λαό ιδιοκτήτη, συλλογικό σχεδιαστή, παραγωγό και κουμανταδόρο της δικής του περιουσίας. Με ανάπτυξη όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων σε όλους τους κλάδους οικονομίας που σήμερα άλλοι ατροφούν, άλλοι φυτοζωούν κι ορισμένοι χτυπούν «κόκκινο», όμως σε κάθε περίπτωση οι λαϊκές ανάγκες καταπνίγονται προς όφελος των κερδών της πλουτοκρατίας. Ωστόσο, αυτό που χρειάζεται σήμερα κιόλας να αναβαθμιστεί στην εργατική - λαϊκή συνείδηση είναι ότι η οργάνωση κι η πάλη αποτελούν μονόδρομο, ως μοναδική διέξοδος απέναντι στη νέα επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου. Το δυνάμωμα της κοινωνικής - λαϊκής συμμαχίας και η ισχυροποίηση του ΚΚΕ μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

Περί «ρωγμών», «χαραμάδων» και άλλων...

Η ύπαρξη της κυβέρνησης της Αριστεράς αποτελεί ρωγμή στο σύστημα, ανοίγει χαραμάδες με δεδομένο τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, αφήνει υποθήκες για το μέλλον, το κύριο λοιπόν είναι να μην πέσει η κυβέρνηση, να μη γίνει "αριστερή παρένθεση", αυτό το στόχο εξυπηρετεί η αποδοχή μιας επώδυνης συμφωνίας...».

Αυτά πάνω - κάτω λένε τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη νέα αντιλαϊκή συμφωνία - μνημόνιο που φέρνει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Η επιχειρηματολογία τους συνοδεύεται από ψευτο-θεωρητικές αναλύσεις περί «τακτικών ελιγμών», περί «αναγκαίων υποχωρήσεων», αξιοποιώντας τα γνωστά ευρωκομμουνιστικά και αναθεωρητικά ιδεολογήματα ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν φιλολαϊκές εξελίξεις μέσα από μια βαθμιαία μετεξέλιξη του αστικού κράτους και των καπιταλιστικών σχέσεων.

Βεβαίως και μόνο η πλούσια ιστορική πείρα που έχει αποδείξει τη χρεοκοπία αυτών των αντιλήψεων, είναι αρκετή για να απαντηθούν. Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ο λαός έχουν πληρώσει ακριβά πολλές φορές και με το αίμα τους την επικράτηση τέτοιων αντιλήψεων στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, που έχει οδηγηθεί σε βαριές ήττες και ιδεολογικοπολιτικές υποχωρήσεις, απογοητεύσεις και αποστρατεύσεις.

Πρέπει, πάντως, να σημειώσουμε ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με παλιότερα, με τις δεκαετίες του 1960, 1970 ή του 1980. Τότε ο καπιταλισμός είχε ακόμα ορισμένα περιθώρια να μπορεί να διατηρεί ένα πιο ευρύ πλαίσιο ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μέσω ορισμένων θεσμοθετημένων παροχών που αποσπάστηκαν και μέσα στη διαδικασία της ταξικής πάλης με μορφή κατακτήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, προβαλλόταν η δυνατότητα μιας «αριστερής κυβέρνησης» να κατοχυρώσει και να διευρύνει αυτά τα δικαιώματα ως μια διαδικασία που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε σταδιακά στην αναίρεση του καπιταλισμού.

Σήμερα όμως, ο καπιταλισμός δεν έχει τέτοια περιθώρια. Σήμερα, ακόμα και τα όρια αλλαγών στο μείγμα της αστικής διαχείρισης είναι περιορισμένα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, σε αυτό που πόνταρε για να εφαρμόσει ένα διαφοροποιημένο μείγμα διαχείρισης με ορισμένα όχι δικαιώματα αλλά ψίχουλα για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, ήταν η χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής σε επίπεδο ΕΕ, που όμως δεν ήρθε.

Αν, λοιπόν, τότε η μεθοδευμένη εξαπάτηση των εργαζομένων, η προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στο πλαίσιο του συστήματος ήταν πιο συγκαλυμμένη, σήμερα είναι εξόφθαλμη.

Καμιά ρωγμή στο σύστημα...

Είναι προφανές ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν αποτελεί καμιά ρωγμή στο σύστημα. Αποτελεί συνέχεια όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων.

Κατ' αρχήν, στηρίχθηκε η ανάδειξή της από σημαντικά τμήματα του κεφαλαίου με την προσδοκία ότι αυτή θα μπορέσει καλύτερα να διαπραγματευτεί μια χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής που ζητούσε το κεφάλαιο, ότι θα μπορέσει να εξασφαλίσει την κοινωνική συναίνεση.

Αλλωστε, οι πρώτες δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού περιλάμβαναν τις διαβεβαιώσεις ότι το «κράτος έχει συνέχεια». Αυτό έχει αποδειχθεί σε όλα τα μέτωπα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της Ν/Α Ευρώπης και της Μ. Ανατολής, η προθυμία ενεργής εμπλοκής που έφτασε στο σημείο να ανοίγει ζήτημα νέας στρατιωτικής βάσης στο Αιγαίο, να ανοίγει ζήτημα αναγνώρισης του Κοσσόβου, να προωθεί τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ κ.ά. Εχει αποδειχτεί επίσης, με τη στάση της απέναντι στο κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους, τόσο με την εξασφάλιση διευκολύνσεων, φοροαπαλλαγών, την ίδια ώρα που έμπαιναν χέρι στα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων όσο βεβαίως και το ίδιο το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης. Την προσπάθεια, δηλαδή, της κυβέρνησης να εξασφαλίσει στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας τους.

Το νέο μνημόνιο που έφερε αποτελεί αποκορύφωμα όλης της διαπραγμάτευσης με σημαντικούς σταθμούς τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, τις προτάσεις 47 σελίδων που έφερε στη Βουλή και βεβαίως τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης που εγκρίθηκαν στη Βουλή στις 10 Ιούλη.

Το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση - πάρα τις ταλαντεύσεις της όπως εκφράστηκαν την περίοδο του δημοψηφίσματος - ανταποκρίθηκε στην επιδίωξη βασικών τμημάτων του κεφαλαίου για παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη φέρνοντας ένα τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο είναι μια ακόμα απόδειξη. Οποιος έχει αμφιβολίες, ας ρίξει μια ματιά στο πώς στέκονται σήμερα απέναντι στη συγκυβέρνηση διάφοροι αστικοί κύκλοι και αστικά ΜΜΕ ελληνικά και ξένα. Εχουν πυκνώσει οι δηλώσεις πως αυτή είναι η μόνη κατάλληλη κυβέρνηση προκειμένου να περάσει αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και μεταρρυθμίσεις που οι προηγούμενοι δεν μπόρεσαν, δυσκολεύτηκαν και λόγω των λαϊκών αντιδράσεων. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιβεβαιώνει τη γνωστή ρήση του μεγάλου Ιταλού αυτοκινητοβιομηχάνου Τζιοβάνι Ανιέλι (της FIAT): «Το προσόν της Αριστεράς είναι ότι πολύ συχνά κάνει αυτό που δεν είχε πετύχει πριν απ' αυτή η Δεξιά», αναφερόμενος στην κυβέρνηση της «Ελιάς» στην Ιταλία.

Δεν αποτελεί, λοιπόν, κανένα ρήγμα, κανένα οχυρό και όπλο υπέρ του λαού. Αντίθετα, ανέλαβε την αποστολή ως συνήθως να ενσωματώσει τους εργαζόμενους στα νέα δεδομένα της αστικής διαχείρισης, εκτονώνοντας κάθε δυσαρέσκεια, αγανάκτηση, διαλύοντας στην πράξη κάθε προσδοκία και αυταπάτη ότι μπορεί να μπει φρένο στην επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων. Συνεχίζοντας την πορεία αυτής της επιδείνωσης, αλλά παίζοντας το παιχνίδι «ότι αυτό γίνεται αναγκαστικά αποτελεί ελιγμό σε μια μεγάλη ταξική σύγκρουση που γίνεται για το καλό του λαού»!

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν υποχρεώθηκε από τους «αρνητικούς συσχετισμούς» να υιοθετήσει αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα που δήθεν «δεν πιστεύει αλλά είναι υποχρεωμένη να υλοποιήσει». Στις διαπραγματεύσεις παζάρευε για λογαριασμό του κεφαλαίου και μόνο, παζάρευε επίσης τη δυνατότητα μιας πιο ήπιας υλοποίησης της αντεργατικής πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ως κυβέρνηση της αστικής τάξης, ως όργανο της εξουσίας των μονοπωλίων, αποτελεί μέρος του αρνητικού συσχετισμού σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων γεγονός που επιβεβαιώνουν οι τελευταίες εξελίξεις.

Η μεγάλη προσφορά της συγκυβέρνησης στο σύστημα είναι η συμβολή της στην αναχαίτιση κάθε τάσης ριζοσπαστικοποίησης, κάθε διάθεσης αμφισβήτησης. Αυτή η προσφορά αναγνωρίζεται απ' όλα τα αστικά επιτελεία που λένε πως «μόνο ο Τσίπρας μπορεί να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις».

Αν όμως δεν επέλεγε τη συμφωνία;

Θα μπορούσε, άραγε, να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Θα μπορούσε, μήπως, αν η κυβέρνηση δεν κρατούσε αυτή τη στάση να ερχόταν σε αντιπαράθεση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αν επέλεγε την εκδοχή του grexit συναινετικού ή όχι; Τότε η κυβέρνηση θα αποτελούσε πράγματι ρήγμα, θα σηματοδοτούσε μια ρήξη με το σύστημα;

Το ερώτημα είναι τι θα σηματοδοτούσε μια τέτοια επιλογή;

Την κυριαρχία αυτών των τμημάτων του κεφαλαίου στην Ελλάδα - όχι κυρίαρχων σε αυτήν τη φάση, αλλά όχι και τόσο περιθωριακών - που σε συμμαχία με άλλα τμήματα ιμπεριαλιστικών κέντρων θεωρούν προσοδοφόρα λύση γι' αυτούς την έξοδο της Ελλάδας απ' το ευρώ. Οι υποστηρικτές αυτής της θέσης θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να εξασφαλιστούν καλύτερα οι όροι για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου για το πέρασμα στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εξάλλου, μια τέτοια επιλογή δεν έχει αποκλειστεί στο μέλλον ως ένα ενδεχόμενο που μπορεί να προκύψει και αντικειμενικά, εξαιτίας της πορείας όξυνσης των αντιθέσεων στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αλλωστε, αρκετοί λένε - και τμήμα της κυβέρνησης - ότι δεν «ήμασταν έτοιμοι για μια τέτοια επιλογή σήμερα», το ίδιο εκφράζεται και από τμήμα της ΕΕ και ιδιαίτερα του γερμανικού κεφαλαίου όπως φάνηκε, άλλωστε, μέσα από το περίφημο «σχέδιο Σόιμπλε».

Πώς άραγε είναι δυνατόν μια τέτοια επιλογή να σηματοδοτεί ρήγμα προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων όπως υποστηρίζουν τόσο οι της «Αριστερής Πλατφόρμας» εντός ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλες οπορτουνιστικές ομάδες; Πώς μπορεί να αποτελέσει έναρξη μιας ριζοσπαστικής ανατρεπτικής διαδικασίας;

Στην πραγματικότητα, οι δυνάμεις αυτές επιδιώκουν την αναστήλωση της ρεφορμιστικής γραμμής της ψευδαίσθησης και αυταπάτης ότι μπορεί μια κυβέρνηση, στο πλαίσιο της αστικής εξουσίας και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, να γίνει εφαλτήριο για ανατρεπτικές αλλαγές, εξαιτίας ορισμένων επιλογών π.χ. αλλαγή διεθνών συμμαχιών, κρατικό έλεγχο τραπεζών, στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Επιλογές που μπορεί σε κάποια φάση να αποτελέσουν στοιχεία μιας αλλαγής της αστικής διαχείρισης, προκειμένου να στηριχθεί η προσπάθεια ανάκαμψης του κεφαλαίου.

Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι κάθε κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, κυβέρνηση που προκύπτει μέσα από διαδικασίες αστικής εναλλαγής, αντικειμενικά, ανεξάρτητα από προθέσεις θα είναι όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου. Δεν μπορεί να μεταλλαχθεί στο αντίθετό της σε μια κυβέρνηση όργανο της ταξικής πάλης των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων όπως και αν αυτοαποκαλείται ό,τι και να πιστεύουν αυτοί που τη συγκροτούν.

Η ρήξη, η σύγκρουση που χρειάζεται ο λαός απαιτεί ένα ρωμαλέο ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, μια λαϊκή συμμαχία που θα βάλει στο στόχαστρο την εξουσία των μονοπωλίων του κεφαλαίου και όλες τις κυβερνήσεις του, θα βάλει στο στόχαστρο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, θα βάλει στο στόχαστρο τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ενώσεις. Μια λαϊκή συμμαχία που θα παλέψει για να έρθει ο ίδιος ο λαός στην εξουσία.

Το ιστορικό παράδειγμα

Εχει αξία να αντληθούν ιστορικά παραδείγματα. Προσφέρεται γι' αυτό η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας της Χιλής ως παράδειγμα μιας κυβέρνησης που επιδίωξε ορισμένες αλλαγές στην αστική διαχείριση και τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας. Μια διακυβέρνηση βεβαίως σε ένα πολύ διαφορετικό διεθνές πλαίσιο που καθοριζόταν από την αντιπαράθεση σοσιαλισμού - καπιταλισμού.

Θυμίζουμε, για την ιστορία, ότι της πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνησης Αλιέντε είχαν προηγηθεί μια σειρά πολιτικές κατευθύνσεις, που εμφανίζονταν ως υποχωρήσεις και συμβιβασμοί στο όνομα της καθησύχασης του κεφαλαίου και των ΗΠΑ. Τέτοιες ήταν για παράδειγμα: η άρση των περισσότερων κρατικοποιήσεων που έγιναν την πρώτη περίοδο, η διατήρηση των στρατιωτικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, η συμμετοχή στο «ΝΑΤΟ της Αμερικάνικης Ηπείρου», η προσπάθεια συμμαχίας με τους Χριστιανοδημοκράτες κ.ά. Θυμίζουμε ότι η ανατροπή της ήρθε ως αποτέλεσμα διαμάχης στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ανάμεσα σε τμήματα που έβλεπαν θετικά την αξιοποίησή της για την τιθάσευση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη Λ. Αμερική και σε άλλους που θεωρούσαν ότι η στάση της κυβέρνησης Αλιέντε στο ζήτημα της εθνικοποίησης του χαλκού δυσκολεύει τις ΗΠΑ στον ανταγωνισμό τους με το ευρωπαϊκό και ιαπωνικό κεφάλαιο. (Για περισσότερα δες στην ΚΟΜΕΠ τ. 5/2013 Τ. Τραβασάρου: Το ΚΚ Χιλής στην κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας. Διδάγματα για το σήμερα).

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ούτε «εκβιάζεται», ούτε «αντιστέκεται», μόνο τσακίζει το λαό

Από την επίσκεψη του Ν. Κοτζιά στη Βοσνία

Οσο περισσότερο προσπαθεί η κυβέρνηση να πείσει πως τάχα εκβιάζεται από τους «εταίρους», από τους «ξένους», για να συμφωνήσει και να εφαρμόσει το τρίτο κατά σειρά μνημόνιο, τόσο αποδεικνύεται στην πράξη ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, χωμένη «με τα μπούνια» στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις, είναι νύχι-κρέας με αυτούς ακριβώς τους «κακούς» της υπόθεσης.

Μαζί τους απεργάζεται και δρομολογεί σχέδια σε βάρος του λαού, για λογαριασμό του κεφαλαίου, των ντόπιων μονοπωλίων και της πρεμούρας τους να αναθερμάνουν την οικονομία τους πάνω στα ερείπια μισθών και δικαιωμάτων, αλλά και να αναβαθμιστούν γεωστρατηγικά στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, ώστε να διεκδικήσουν εκεί μεγαλύτερα μερίδια από την καπιταλιστική λεία.

«Thank you USA» μέρος 2ο

Διόλου τυχαία, ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκης, δεν μπόρεσε παρά να κονιορτοποιήσει τα τέτοια προπαγανδιστικά κυβερνητικά φληναφήματα (περί τάχα ανεξάρτητης, περήφανης και αξιοπρεπούς πολιτικής που ασκεί στις σχέσεις της στο εξωτερικό), σπεύδοντας πριν κάποιες μέρες να δηλώσει ανερυθρίαστα στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΣΥΡΙΖΑ:

«Πρέπει να ευχαριστήσω δημόσια την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον Πρόεδρο Ομπάμα,διότι ενδεχομένως χωρίς τη δική του συμβολή και επιμονή ότι η συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει και θέματα χρέους και αναπτυξιακό ορίζοντα, ίσως να μην πετυχαίναμε».

Σημειωτέον, αυτό το νέο «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», το επόμενο μετά απ' αυτό που εκστόμιζε στη Βουλή ο Κ. Σημίτης, το Γενάρη του 1996, ειπώθηκε ενώ κυβερνητικά στελέχη που ...σπαράζουν στη Βουλή και τα κανάλια ότι καθόλου δεν ήθελαν μια τέτοια συμφωνία (στην οποία, κατά Δραγασάκη, συνέβαλαν και οι Αμερικανοί!), αλλά «αναγκάστηκαν» να την αποδεχτούν μπρος στην «καταστροφή του Grexit». Καθένας στο ρόλο που του ανατέθηκε στο εσωτερικό της κυβέρνησης και των συγκυβερνώντων κομμάτων: Ο μεν κλείνει το μάτι στους «εταίρους» - οι δε αποπροσανατολίζουν στο εσωτερικό.

Επιπλέον, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Δραγασάκη, ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος,ευχαριστούσε από το βήμα της Βουλής το Γάλλο ομόλογό του, Μ. Σαπέν, για τη βοήθεια που παρείχε στην ελληνική κυβέρνηση να μείνει στην Ευρωζώνη. Αλλη μια κατανομή τέτοιου ρόλου.

Μαζί στο μνημόνιο Τσίπρα

Σημειωτέον, οι τέτοιες ευχαριστίες και δηλώσεις ήρθαν μετά τις απανωτές τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα, με στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης, ακόμα και στον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, όπως και με το Γάλλο Πρόεδρο.

Ευχαριστίες, δηλώσεις και συνεννοήσεις, που φανερώνουν ότι η «περήφανη διαπραγμάτευση» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι τμήμα ευρύτερων ενδοϊμπεριαλιστικών παζαριών και αντιθέσεων για τα κέρδη των κάθε εθνικότητας μονοπωλίων, την ίδια ώρα που ομονοούν στη λαϊκή εξαθλίωση, όπως αποτυπώνεται στο, με τις ευλογίες Γαλλίας και ΗΠΑ, νέο αντιλαϊκόμνημόνιο Τσίπρα. Αυτό για το οποίο ...οδύρονται στελέχη της κυβέρνησης και της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Επομένως, όντως οι «εταίροι» δεν είναι φίλοι του λαού. Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και των ΗΠΑ στηρίζουν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη για τα δικά τους συμφέροντα, σε αντιπαράθεση με τη γερμανική κυβέρνηση, στον ανταγωνισμό τους για την πορεία της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ολοι αυτοί μαζί καλούν και συνεννοούνται με την ελληνική κυβέρνηση για να επιταχύνει την προώθηση των αντιλαϊκών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Απ' ό,τι μαθαίνουμε, μάλιστα, ορισμένοι «εταίροι» έβαλαν ενεργά το χεράκι τους στη σύνταξη του νέου αντιλαϊκού μνημονίου. Ετσι όπως, άλλωστε, κάνουν και στο εσωτερικό των χωρών τους, τσακίζοντας τους δικούς τους λαούς.

Η δε κυβέρνηση, σε αγαστή συνεργασία μαζί τους, προχωρά ακάθεκτη τις «μεταρρυθμίσεις» στην εγχώρια οικονομία.

«Συνέχεια του κράτους» στην «πρώτη φορά Αριστερά»

Παράλληλα, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι τις μέρες που στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες και σε άλλα κέντρα, γινόταν ο κακός χαμός για την παραπέρα διαχείριση του δημόσιου χρέους, για το πέρασμα νέων αντιλαϊκών μέτρων από τη Βουλή, τουλάχιστον δύο κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης τηρούσαν κατά γράμμα το πρόγραμμα επαφών τους στο εξωτερικό.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, μετέβη στο Ισραήλ, έκανε και τις περιοδείες του στα Δυτικά Βαλκάνια, αναγγέλλοντας κινήσεις που οδηγούν σε «ντε φάκτο» αναγνώριση του Κοσσόβου,υλοποιώντας κατά γράμμα σχεδιασμούς των ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, είπε στην Πρίστινα, όπου βρέθηκε, ότι «στηρίζουμε το Κόσσοβο στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της συνεργασίας με τις ευρωατλαντικές δομές και θεσμούς (...) έχουμε την τεχνογνωσία, έχουμε τις δυνατότητες και μπορούμε να προσφέρουμε τη βοήθειά μας, όποτε αυτό μας ζητηθεί». Στην ίδια βάση, προσκάλεσε τον Κοσσοβάρο Αλβανό ομόλογό του στην Ελλάδα και ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει η ίδρυση γραφείου (τύπου πρεσβείας) του Κοσσόβου στην Αθήνα.

Ο ίδιος, βέβαια, επιστρέφοντας στην Αθήνα και μπρος σε κριτική που του έγινε για τις τέτοιες δηλώσεις, έσπευσε να καλυφτεί, λέγοντας ότι εφαρμόζει όσα δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, στη γνωστή λογική «συνέχειας του κράτους» από την κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς». Αλλωστε, τα αιτούμενα του κεφαλαίου για διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας στην ενδοχώρα της Βαλκανικής δεν αλλάζουν κι εκεί κουμπώνουν και προσαρμόζονται οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, όποια προβιά κι αν φοράνε.

Σημειωτέον, ο Κοτζιάς βρέθηκε στα Βαλκάνια, ίδιες μέρες που περιδιάβαιναν τις βαλκανικές πρωτεύουσες παράγοντες όπως η Αμερικανίδα υφυπουργός Νούλαντ, η Γερμανίδα καγκελάριοςΜέρκελ, ο γγ του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ, ο Γερμανός πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Σουλτς,σηματοδοτώντας την απόφαση της κυβέρνησης να εμπλέξει βαθύτερα το λαό στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για τον έλεγχο αγορών, διαύλων και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Κι αυτό διεκδικώντας να ξανανοίξει πεδία κερδοφορίας για τα ντόπια μονοπώλια. Εξ ου και ο Ελληνας ΥΠΕΞ έκανε μεσοβδόμαδα δηλώσεις, όπως ότι τα προηγούμενα χρόνια, λόγω κινήσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων, «χάθηκε η ενδοχώρα των Βαλκανίων» και ότι πλέον «η Ελλάδα επιστρέφει στα Βαλκάνια»...

Κολεγιές και στο Ισραήλ

Της επίσκεψης Κοτζιά στο Ισραήλ ακολούθησε λίγες μέρες αργότερα η επίσκεψη στο Τελ Αβίβ του υπουργού Αμυνας, Π. Καμμένου. Συναντήθηκε με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Μ. Γιαλόν και όπως ανακοινώθηκε, «συζήτησαν θέματα που αφορούν τη θαλάσσια ασφάλεια και τηνασφάλεια των ενεργειακών πηγών στην ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ (βλ. τη φύλαξη πλατφορμών και αγωγών καυσίμου από δυνάμεις των τριών κρατών), θέματα συνεργασιών στην αμυντική βιομηχανία και σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα μεταφοράς τεχνολογίας όχι μόνο στον τομέα "Goverment to Goverment" αλλά και "Business to Business"», καθώς επί κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, μια σειρά υπουργεία, όπως αυτό της Αμυνας, λειτουργούν ως πλασιέ και αντιπρόσωποι επιχειρηματικών συμφερόντων.

Αλλωστε, όπως έγινε γνωστό, ο Καμμένος συνοδευόταν στην επίσκεψή του στο Ισραήλ από περίπου 10-15 επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των αμυντικών βιομηχανιών και επισκέφτηκαν τα γραφεία ισραηλινών εταιρειών του χώρου, όπως η «Elbit», η «ΙΑΙ» κ.ά.

Παραπέρα, ο Καμμένος, με δηλώσεις του που δημοσιεύτηκαν στον ισραηλινό Τύπο, αναπαρήγαγε ουσιαστικά τη γραμμή του Ισραήλ για το Ιράν ως «παράγοντα ανασφάλειας στην περιοχή». Είπε μεταξύ άλλων: «Αν πέσει ένας ιρανικός πύραυλος στη Μεσόγειο, αυτό θα είναι το τέλος των κρατών της περιοχής». Ακόμα, φέρεται να υποστήριξε ότι η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στο βεληνεκές των πυραύλων του Ιράν!

Σημειωτέον, οι τέτοιες, εμπρηστικές κατά βάση, δηλώσεις του Ελληνα ΥΕΘΑ έμειναν ασχολίαστες από πλευράς στελεχών της κυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστεράς» και συναδέλφων του υπουργών. Μόνον ορισμένοι έσπευσαν εμπιστευτικά να τις αποδώσουν στο ...ασυγκράτητο του χαρακτήρα του.

Στην ουσία, δε, των όσων συμφωνήθηκαν στο Τελ Αβίβ μεταξύ των δύο κυβερνήσεων, είναι χαρακτηριστικά όσα έγραφε την Τετάρτη το «vima.gr», σε άρθρο με τίτλο «Σε εντυπωσιακό βαθμό η συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ»:

«Η τριήμερη επίσκεψη του Πάνου Καμμένου στο Ισραήλ, η οποία ολοκληρώθηκε την Τρίτη, επιβεβαίωσε ότι τουλάχιστον στο στρατιωτικό - αμυντικό τομέα, η συνεργασία των δύο χωρών έχει προχωρήσει σε βαθμό εντυπωσιακό. Η ισραηλινή κυβέρνηση εκτίμησε ιδιαίτερα, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το γεγονός ότι ο υπουργός Εθνικής Αμυνας ολοκλήρωσε την υπογραφή της Status of Forces Agreement (SOFA), η οποία εκκρεμούσε τα τελευταία χρόνια και περιέχει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τη διαμονή στρατιωτικών δυνάμεων της μίας χώρας στο έδαφος της άλλης. Ενδεικτικό της σημασίας που έχει η εν λόγω συμφωνία, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μόλις η δεύτερη χώρα που έχει υπογράψει SOFA με το Ισραήλ. Η μόνη άλλη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μία δε περίοδο που η στρατιωτική συνεργασία γίνεται όλο και πιο πυκνή (σ.σ. μεγάλος αριθμός του στόλου των επιθετικών ελικοπτέρων του Ισραήλ βρίσκεται αυτήν την περίοδο στις εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας στη Λάρισα, ενώ οι μαθητές της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων θα βρεθούν σύντομα στο Ισραήλ), αυτή η συμφωνία αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Σε αυτήν θα πρέπει να προστεθεί η συμφωνία που υπεγράφη για τη συνεργασία των υδρογραφικών υπηρεσιών των δύο χωρών».

Ο λαός έχει δικές του σημαίες

Ολα αυτά και πέραν της απόφασης της κυβέρνησης να εφαρμόσει ένα σκληρό τρίτο μνημόνιο στο εσωτερικό, είναι ενδεικτικά των προθέσεων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να μπλέξει ακόμα βαθύτερα τη χώρα στο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Της κυβέρνησης που όχι μόνο φέρνει νέα μνημόνια, αλλά υλοποιεί κατά γράμμα την επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης για αναβάθμιση της θέσης της στην περιοχή, ενισχύοντας τις «δουλειές» της και «τρέχοντας» ιμπεριαλιστικά σχέδια των ευρωατλαντικών συμμάχων της.

Ομως, τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό, δεν μπορεί να αναζητηθούν παρέα με τα ιμπεριαλιστικά γεράκια, όποια εθνικότητα και αν έχουν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ «συμμαχεί» μαζί τους, γιατί στις διαπραγματεύσεις δεν εκπροσωπεί τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, αλλά τα συμφέροντα των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, που ζητούν επιτάχυνση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, στήριξη, νέες κολεγιές και αγορές για την ανάκαμψη των κερδών τους.

Ολες αυτές οι επιδιώξεις, οι συμμαχίες, αλλά και οι ενδοαστικές αντιθέσεις μεταφράζονται σε νέα δεινά για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της χώρας μας, ακόμα και με το ενδεχόμενο εμπλοκής σε νέες ιμπεριαλιστικές πολεμικές συγκρούσεις.

Ο λαός ας κλείσει τ' αυτιά του στις τέτοιες σειρήνες της κυβέρνησης, να απορρίψει τις ξένες αντιλαϊκές σημαίες που τον καλούν να δεχτεί σαν δικές του, να σηκώσει τις δικές του.

Η Βουλή των Αγανακτισμένων

Απ' την πλατεία των αγανακτισμένων φτάσαμε δυσοίωνα και στη Βουλή των Αγανακτισμένων! Ο ....«ναός της δημοκρατίας», το άντρο των ψηφαλακίων της ενισχυμένης αναλογικής, των bonus και του φρεσκοσιδερωμένου και φρεσκοκουρεμένου Ευκλείδη πυρπολήθηκε εκ των έσω στα πλαίσια και του δεύτερου γύρου της άθλιας μνημονιάδας. Σαν έκρηξη σύγκρουσης της γνήσιας ελληναράδικης ευκλείδιας γεωμετρίας με τη γερμανοτσολιάδικη κβαντομηχανική της Ευρώπης, έλαμψαν αστέρες σούπερ νόβα. Η κάλυψη συγκλονιστική. Ηχηρά ΟΧΙ των πρωτοκλασάτων ΕΡΤοκαγκελιστών και ΝΑΙ σαν του Γιάνη, που πήρε το ν απ' τ' όνομά του και το βάλε στο ναι του σαλτιμπάγκου.

Μεταξύ δύο σημείων συντομοτέρα οδός η ευθεία που λέει κι η γεωμετρία, οπότε συντομοτέρα και μεταξύ δύο μνημονίων η ευθεία της αθλιότητας, της υποκρισίας και του σφάξε με ευραγά μου ν' αγιάσω. Κάθε απόπειρα να συσκευαστεί σε κονσέρβα και να πουληθεί σε αριστερό πάγκο της λαϊκής αγοράς των πεθαμένων ιδεολογιών το καμένο παραλήρημα «θα σας τσακίσουμε» και τα μαθήματα μαρξισμού με τη μέθοδο του σκωτσέζικου ντους, κάτι σε βασανιστήριο της ξεφτίλας, εν μέσω δηλώσεων του τύπου: καταδέχτηκα να σας φέρω και τις λίρες μου στη μνημονιακή σας ψωροκώσταινα, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Χειρότερα. Οδηγεί εκούσια στρατιές πολιτικών αναλυτών, επικοινωνιολόγων, διαφημιστών και ψευτοδιανοούμενων στο ιδιότυπο Γκουαντάναμο - στρατόπεδο εγκλεισμού όλων των ελεύθερων αδέσποτων λέξεων όπως αξιοπρέπεια, λαός, περηφάνια κι άλλα τέτοια βδελύγματα του νου.

Σ' αυτό το άντρο της δημοκρατίας, ακόμη κι η βραχυπρόθεσμη μνήμη, συλλογική κι ατομική, δεν έχει κοντά, έχει κομμένα ποδάρια. Εδώ τα τελευταία χρόνια θριάμβευσε η αμοιβαδική αναπαραγωγή της κυρίαρχης πολιτικής. Απ' τα υπαρκτά κόμματα ξεφύτρωσαν ως σκωληκοειδείς αποφύσεις άλλα, πρωθυπουργοί αψήφιστοι, ναζιστο-τραμπούκοι ψηφισμένοι, παραχαράκτες ιδεολογιών που εμπλούτισαν την πορεία τους με στάσεις από πολιτικό χωρίο εις πολιτικόν χωρίον, σκίστες εγγράφων, σφάχτες τιμής, μακελάρηδες προσδοκιών και καταχραστές της λογικής. Εικόνα αξιαγάπητη στο κοινό, βυζιά τροφοδοτικά της εκτονωτίλας στα διαδίκτυα και της ατέρμονης μποχολογίας αναρίθμητων φατσομούρηδων. Η ποιητική της νομιμοποιημένης με ψήφο ασχήμιας βγαίνει σε πλειστηριασμό εντυπώσεων σε κάθε συνεδρίαση, με μοχλό και κίνητρο να μη χρεοκοπήσουμε!... Οποιος άντεξε να βλέπει μια δίμετρη γίγαντα υπερψηφισμένη προεδρίνα, την ώρα των νυχτερίδων να βρικολακιάζει σαδιστικά τα ανθρώπινα δικαιώματα μ' εκείνο το μειδίαμα απέναντι σε εξαθλιωμένους, αγανακτισμένους της Βουλής και τον εργατολόγο αντιπρόεδρο να υπερασπίζεται το δικαίωμά της να φτύνει εκεί που έφαγε πολιτικά, ξέρει και τι πάει να πει χρεοκοπία και τι πάει να πει πτώχευση σ' έναν τέτοιο ναό με μια τέτοια δημοκρατία.

Το τρίτο μνημόνιο, λοιπόν, απενοχοποιεί οποιονδήποτε πολίτη που θέλει να κάνει οτιδήποτε εναντίον οποιουδήποτε για οποιονδήποτε λόγο με οποιοδήποτε μέσο οποτεδήποτε και στο διηνεκές, απλώς μαϊμουδίζοντας το κοινοβούλιο του. Η αγανάκτηση έγινε πλέον ιερή, Μνημονιάδα όπως λέμε Ιλιάδα και Οδύσσεια μαζί στον 21ο αιώνα και δεν της γλιτώνει ούτε όποιος δηλώσει πως τον λένε «Κανένα».

Στον «αφρό» οι τράπεζες

Κεφάλαια που φτάνουν μέχρι και τα 25 δισ. ευρώ, εξετάζεται να διατεθούν μέσω της νέας δανειακής σύμβασης, για την ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζικών ομίλων, ενώ το ύψος των νέων «αναγκών» τους θα προσδιοριστεί σε επόμενη φάση, μετά από τους διαγνωστικούς ελέγχους που θα διενεργήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και άλλοι οργανισμοί.

Και σε αυτό το επίπεδο, βέβαια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δίνει στην κυριολεξία τα ρέστα της. Προασπίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ταυτίζεται απόλυτα με τις προτάσεις της τρόικας για τον ιδιωτικό χαρακτήρα των τραπεζών που θα ενισχυθούν και από τη νέα δανειακή σύμβαση, στην πραγματικότητα με κρατικό χρήμα, ενώ από την άλλη, φορτώνει τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες του λαού.

Oπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο νόμο που κατέθεσε η συγκυβέρνηση και ψηφίστηκε αυτήν τη βδομάδα από τη Βουλή, η συμμετοχή του κράτους στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών «ασκείται με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια».Σ' αυτό το πλαίσιο, η κρατική συμμετοχή επιστρέφεται στους ιδιώτες μετόχους,«μόλις το επιτρέψουν οι εμπορικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες»...

Να σημειωθεί το γεγονός ότι στα προηγούμενα προγράμματα ανακεφαλαιοποίησης, το ελληνικό κράτος (μέσω των προηγούμενων δανειακών συμβάσεων) διέθεσε για τη στήριξη των 4 «συστημικών» τραπεζικών ομίλων, κεφάλαια ύψους 25 δισ. ευρώ. Τα ποσά αυτά, σε τρέχουσες τιμές στο χρηματιστήριο της Αθήνας διαμορφώνονται σήμερα σελιγότερα από 6,5 δισ. ευρώ.Πέρα από τα 25 δισ. ευρώ, το κράτος και οι προηγούμενες κυβερνήσεις της μνημονιακής περιόδου διέθεσαν ακόμη 13,5 δισ. ευρώ - ανεβάζοντας δηλαδή το σύνολο στα 38,5 δισ. ευρώ - για την κάλυψη προβληματικών τραπεζών, για τις αποσχίσεις σε «καλές» και «κακές» τράπεζες (ΑΤΕ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κ.ά.), τα κερδοφόρα τμήματα των οποίων συγχωνεύθηκαν στους σημερινούς τραπεζικούς ομίλους.

Μετά και τις παραπάνω ενισχύσεις, οι τράπεζες γίνονται σήμερα και πάλι «κεφαλαιακά ανεπαρκείς». Μάλιστα, σύμφωνα με τις πληροφορίες, η διάθεση των νέων κρατικών ενισχύσεων - μέσω αύξησης του κρατικού χρέους - από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προς τους ιδιώτες μεγαλομετόχους των τραπεζών, εξετάζεται να γίνειμε ακόμη ευνοϊκότερους όρους. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ισχυρισμοί ότι τα παζάρια για την ελάφρυνση του κρατικού χρέους, τάχα για την ανακούφιση του λαού, κατά το κοινώς λεγόμενο, αποδείχνονται «παραμύθια της Χαλιμάς».

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Οχημα κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής

Νέα δανειακή σύμβαση, αύξηση εισπρακτικών στόχων από ιδιωτικοποιήσεις, διαμόρφωση προϋποθέσεων για νέο δανεισμό από τις αγορές: Πλευρές της ενιαίας αντιλαϊκής επίθεσης για λογαριασμό του κεφαλαίου

Κάτω από σημαίες ολότελα ξένες για τα λαϊκά συμφέροντα συνεχίζονται οι κόντρες και η ενδοκαπιταλιστική διαπάλη γύρω από την υπόθεση της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους. Πέρα από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις εντός και εκτός της Ευρωζώνης, το ζήτημα είναι αναπόσπαστα δεμένο με μια σειρά από καθοριστικούς παράγοντες, όπως οι ρυθμοί εξέλιξης του ΑΕΠ στα επόμενα χρόνια και η έκταση των νέων αντιλαϊκών μέτρων που θα αναπτυχθούν στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου (2015 - 2018), αλλά και πέρα από αυτό. Επιπλέον, το ζήτημα της «ελάφρυνσης» από το παλαιότερης κοπής κρατικό χρέος, σχετίζεται και με το ύψος της νέας δανειακής σύμβασης, αλλά και τη δομή που αυτή θα έχει σε ό,τι αφορά τις ετήσιες αποπληρωμές στη διάρκεια της επόμενης περιόδου.

Σε κάθε περίπτωση, κεντρικό ζητούμενο για το εγχώριο κεφάλαιο είναι η επάνοδος του αστικού κράτους στις διεθνείς χρηματαγορές, προς αναζήτηση φρέσκων δανείων (τα οποία φυσικά θα φορτωθούν και πάλι στις πλάτες του λαού), χωρίς τα οποία οι καπιταλιστικές οικονομίες, ανεξάρτητα από τη θέση τους στην πυραμίδα της ανταγωνιστικότητας, δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε ρούπι. Μάλιστα, η «βιωσιμότητα» και η «αξιολόγησή» του κρατικού χρέους αποτελούν το «διαβατήριο» των μονοπωλίων και των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων του κάθε κράτους σε ό,τι αφορά την προσέλκυση επενδυτών, την άντληση φρέσκων κεφαλαίων, προκειμένου να τονωθούν οι κερδοφόρες επενδύσεις και συνολικά η καπιταλιστική οικονομία.

Σε αυτήν τη βεντάλια, εκδηλώνονται οι κόντρες και οι αντιθέσεις του κεφαλαίου, σε συνδυασμό βέβαια με τις γενικότερες εξελίξεις στις οικονομίες της Ευρωζώνης, αλλά και της «αβεβαιότητας» που αφορά στους αδύναμους κρίκους της, όπως η ελληνική οικονομία, που δεν μπορούν να ακολουθήσουν την κλίμακα της ανταγωνιστικότητας.

Νέα δάνεια πάνω στα παλιά

Από 82 έως 86 δισ. ευρώ εκτιμώνται οι ανάγκες χρηματοδότησης του ελληνικού κράτους, για την επόμενη τριετία, σύμφωνα με την αξιολόγηση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ. Την ίδια ώρα, το Γιούρογκρουπ αναφέρεται στην ανάγκη αποκατάστασης της πρόσβασης στις αγορές, που με τη σειρά της συνεπάγεται τη μείωση των χρηματοδοτικών αναγκών.

Παράλληλα, η εξελισσόμενη εξέταση των δυνατοτήτων μείωσης των χρηματοδοτικών αναγκών, συνδέεται αναπόσπαστα με την παραπέρα απογείωση του πήχη με τα αντιλαϊκά μέτρα, είτε στο δημοσιονομικό σκέλος (κρατικά έσοδα - δαπάνες), είτε μέσω της αύξησης των εισπρακτικών στόχων από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Να σημειωθεί ότι το κρατικό χρέος της Ελλάδαςδιαμορφώνεται σήμερα στα 301,5 δισ. ευρώ. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δάνεια της ερχόμενης δανειακής σύμβασης φτάνουν, ούτε λίγο - ούτε πολύ, στο 28,5% της σημερινής μάζας του κρατικού χρέους, που η συγκυβέρνηση λέει ότι διαβουλεύεται για την «ελάφρυνσή» του...

Στρατηγικές συμπλεύσεις στην αντιλαϊκή πολιτική

Την ίδια ώρα, και ενώ οι «αβεβαιότητες» ως προς τον παράγοντα του ΑΕΠ πολλαπλασιάζονται, οι εκτιμήσεις των επιτελείων της Ευρωζώνης και αυτές του ΔΝΤ χαρακτηρίζονται από μεγάλες αποκλίσεις.

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, ωστόσο, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί έχουν ως βάση για τις εκτιμήσεις το εύρος της αντιλαϊκής πολιτικής που θα ακολουθήσει,σε συνδυασμό με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις (ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.) που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Κομισιόν σε έκθεσή της εκτιμά πως ηκατρακύλα του παραγόμενου ΑΕΠ για το 2015 θα διαμορφωθεί από 2% μέχρι και 4%, ενώ προβλέπεται να συνεχιστεί και το 2016 με ρυθμό από 0,5% μέχρι 1,75%. Μάλιστα, για το 2015, προβλέπεται η επανεμφάνιση πρωτογενούς ελλείμματος, μέχρι και 1% του ΑΕΠ, μια εξέλιξη που είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθεί στην κατεύθυνση και συμπληρωματικών αντιλαϊκών μέτρων. Να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη έκθεση είναι απόρροια του αιτήματος που κατέθεσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για ένταξη στον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας» (ESM) και βέβαια στο τρίτο μνημόνιο.

Την ίδια ώρα, στη δική του έκθεση το ΔΝΤ αναφέρει:

-- «Οι σημαντικές αστοχίες στην εφαρμογή του προγράμματος (δηλαδή του μνημονίου) τον τελευταίο χρόνο, οδήγησαν σε σημαντική αύξηση της χρηματοδοτικής ανάγκης - κατά περισσότερο από 60 δισ. ευρώ - που υπολογιζόταν μόλις πριν από μερικές βδομάδες».

-- «Οι προβλέψεις αυτές συνεχίζουν να υπόκεινται σεσημαντικούς κινδύνους αποκλίσεων, τονίζοντας ότι θα μπορούσε να υπάρξει η ανάγκη για επιπρόσθετη περαιτέρω έκτακτη χρηματοδότηση, με συνακόλουθη επιδείνωση της δυναμικής του χρέους».

-- Σε αυτό το πλαίσιο, η «επικαιροποιημένη ανάλυση βιωσιμότητας τους χρέους» του ΔΝΤ επισημαίνει ότι τα κράτη της ΕΕ θα πρέπει να δώσουν στην Ελλάδα μια 30ετή περίοδο χάριτος για την εξυπηρέτηση όλου του ευρωπαϊκού χρέους, συμπεριλαμβανομένων και των νέων δανείων.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι μετά το προηγούμενο «κούρεμα» του κρατικού χρέους (PSI) το 2012, σε συνδυασμό με την «αναδιάρθρωση», η μεγάλη μάζα του παλαιότερης κοπής κρατικού χρέους έφυγε από τα χέρια των ιδιωτών (τράπεζες κ.ά.) για να περάσει κατά κύριο λόγο στα κράτη της Ευρωζώνης. Αυτά με τη σειρά τους, για σημαντικό τμήμα αυτών των δανείων, έδωσαν δεκαετή «περίοδο χάριτος» (μέχρι το 2022), αλλά και επιτόκια πολύ χαμηλότερα από αυτά που «προσφέρει» η πλευρά του ΔΝΤ. Σήμερα το ΔΝΤ διεκδικεί την περαιτέρω επιμήκυνση, αλλά και το «κούρεμα» των διακρατικών δανείων για την πλευρά της Ευρωζώνης, η οποία, βέβαια, κάθε άλλο παρά πρόθυμη εμφανίζεται στο ενδεχόμενο «κουρέματος», συζητώντας άλλους τρόπους «ελάφρυνσης».

Να θυμίσουμε επίσης ότι το PSI συνδυάστηκε με τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, εξέλιξη που με τη σειρά της οδήγησε σε σειρά από αντιλαϊκά μέτρα. Από την άλλη πλευρά, το «κούρεμα» των ελληνικών τραπεζικών ομίλων έδωσε το «σινιάλο» για νέα πακέτα στήριξης και διάσωσης, με τα «σπασμένα» της καπιταλιστικής κρίσης να φορτώνονται στις πλάτες του λαού.

Το ίδιο αντιλαϊκό σκηνικό, αν και με σαφώς διαφορετικούς όρους, εξελίσσεται και στη σημερινή φάση της καπιταλιστικής κρίσης.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News