ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Τη διαθεσιμότητά του να βάλει πλάτη στην κυβέρνηση, ώστε να περάσουν και τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούν κεφάλαιο και ευρωμονόδρομος, διακήρυξε ο Στ. Θεοθωράκης, μιλώντας την Κυριακή σε κομματικού ακροατήριο τουΠοταμιού, μιλώντας ανοιχτά για «μια άλλη κυβέρνηση από αυτήν τη Βουλή».

Είπε, μεταξύ άλλων: «Αυτή είναι η κυβέρνηση σήμερα - μια κυβέρνηση που δεν σώζεται. Μια κυβέρνηση που δεν μπορείς να βρεις λόγους να την υποστηρίξεις. Με ρώτησαν και γιατί ψάχναμε λόγους να υποστηρίξουμε αυτήν την κυβέρνηση. Και ίσως το ίδιο να αναρωτήθηκαν και κάποιοι από εσάς. Είναι λάθος. Ψάχναμε και ψάχνουμε λόγους να στηρίξουμε τη χώρα»...

Συνέχισε: «(...) προκύπτει ένα ερώτημα: "Και τι θα κάνετε αν η κυβέρνηση φέρει στη Βουλή μια συμφωνία με τους εταίρους μας". Αυτό το ερώτημα είναι εύκολο για μας (...) μια συμφωνία που θα κρατάει την Ελλάδα στην Ευρώπη εμείς θα την ψηφίσουμε. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι στη συνέχεια θα στηρίξουμε μια αλλοπρόσαλλη πολιτική νέων φόρων και νέας λιτότητας - αυτή τη φορά με αριστερή σφραγίδα», πρόσθεσε τασσόμενος ενάντια σε μέτρα που πολλοί απ' αυτούς φοβούνται ότι θα βυθίσουν σε νέο κύκλο ύφεσης την ντόπια καπιταλιστική οικονομία.

Στο ίδιο πλαίσιο, πρόσθεσε: «Οταν μια κυβέρνηση δεν πάει πουθενά, οι λύσεις είναι μόνο δύο, φίλοι μου. 'Η μια νέα κυβέρνηση από την ίδια Βουλή. 'Η εκλογές. Το Ποτάμι, για να αρχίσω από τα εύκολα, δεν θέλει εκλογές (...) Αν αποκλείσουμε όμως τις εκλογές, τι μας μένει; Μια άλλη κυβέρνηση από αυτήν τη Βουλή. Είναι δυνατόν; Είναι εύκολο; Τίποτα δεν είναι εύκολο στην Ελλάδα του 2015 - και πολλές φορές το ένα σενάριο είναι χειρότερο από το άλλο, και μέχρι να γίνουμε εμείς πρωταγωνιστές είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε το λιγότερο κακό σενάριο».

Συμπλήρωσε: «Ο τόπος έχει ανάγκη λοιπόν από μια νέα κυβέρνηση λογικής και σύνεσης. Μια υπεύθυνη που θα υπηρετήσει ένα πατριωτικό σχέδιο και όχι ακροαριστερές και ακροδεξιές μονομανίες. Και μια τέτοια κυβέρνηση το Ποτάμι θα την στήριζε - χωρίς παζάρια για υπουργεία».

Παρακάτω, εξήγησε και τη χρησιμότητα του κόμματός του ως κομμάτι αυτής της νέας κυβερνητικής συμμαχίας στον εξωραϊσμό της ΕΕ και στην αποδοχή από μέρους του λαού της φτώχειας όπου τον καταδικάζουν: «Θα κρατήσουμε, λοιπόν, την Ελλάδα στην Ευρώπη και θα εξηγήσουμε στον κόσμο ότι η συμφωνία δεν είναι της κακής Ευρώπης αλλά είναι της κακής διαπραγμάτευσης. Θα δείξουμε, δηλαδή, τον άλλο δρόμο που θα έπρεπε να είχαμε ακολουθήσει. Η μικρή συμφωνία που έρχεται, βέβαια, δεν θα σημάνει το τέλος της κρίσης», παραδέχτηκε κάνοντας σαφές ότι ράβεται νέο κουστούμι για το λαό.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

1824 Γεννιέται ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, πολιτικός και πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

1864 Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας Ναθάνιελ Χόθορν.

1890 Γεννιέται ο Χο Τσι Μινχ (ψευδώνυμο του Νγκουέν Τατ Τχαν). Επιφανής προσωπικότητα του βιετναμέζικου και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής της ΕΣΣΔ (όπου είχε φοιτήσει μεταξύ άλλων και ο Νίκος Ζαχαριάδης), υπήρξε αντιπρόσωπος στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1924, ενώ διετέλεσε για χρόνια Α’ Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Ο Χο Τσι Μινχ ηγήθηκε του κινήματος κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας και της ιαπωνικής κατοχής. Μετά τη νίκη της επανάστασης, τον Αύγουστο του 1945, εκλέχτηκε πρωθυπουργός και στη συνέχεια πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Υπό την καθοδήγησή του, ο λαός του Βιετνάμ διεξήγαγε το σκληρό αγώνα κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ και κατήγαγε περιφανή νίκη. Πέθανε το 1969.

1934 Εγκαθιδρύεται στη Βουλγαρία με πραξικόπημα στρατιωτική - φασιστική δικτατορία.

1941 Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ και μια σειρά πατριωτικές οργανώσεις συνενώνονται σε Σύνδεσμο Αγώνα (Βιετ-Μιν) για την ανεξαρτησία του Βιετνάμ.

1960 Η κυβέρνηση Καραμανλή στήνει σειρά δικών στα έκτακτα Στρατοδικεία, με κατηγορούμενους στελέχη του ΚΚΕ. Στο εδώλιο του Στρατοδικείου κάθονται στελέχη και μέλη του Κόμματος, με την κατηγορία ότι «δραπετεύσαντες εις το σιδηρούν παραπέτασμα επεδίδοντο εις την συγκέντρωσην πληροφοριών στρατιωτικής φύσεως και την δι' ασυρμάτων μετάδοσίν τους εις την ηγεσίαν του ΚΚΕ και την βουλγαρικήν υπηρεσίαν πληροφοριών». Ανάμεσα στους κατηγορούμενους και ο Χαρίλαος Φλωράκης. Τη νύχτα της 19ης προς την 20ή Μάη, το Στρατοδικείο καταδικάζει σε ισόβια τους Χαρίλαο Φλωράκη, Κώστα Λουλέ, Κυριάκο Τσακίρη, Μήτσο Δάλλα, Γιώργο Κουτρούκη και την Πολυξένη Χρυσοχοΐδου.

902.gr

«Η χώρα βρίσκεται ίσως στην πιο κρίσιμη θέση που βρέθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και ως εκ τούτου απαιτούνται τρία πράγματα. Αποφάσεις, όπως είπατε, ευθύνη και αλήθειες», τόνισε ευθύς εξαρχής ο Σαμαράς στην ομιλία του, εκφράζοντας ξεκάθαρα ανησυχίες του ντόπιου κεφαλαίου για τις γραμμές χρηματοδότησής του και τη θέση του στο διεθνές περιβάλλον εν μέσω οξυμένων ανταγωνισμών.

Υπερασπιζόμενος την πολιτική της δικής του κυβέρνησης επέμεινε για «μεταρρυθμίσεις», κάνοντας και αυτοκριτική για το γεγονός ότι «τις ξεκινήσαμε, δεν τις ολοκληρώσαμε.Επρεπε να γίνουν ακόμα πολλά».

Κατηγόρησε την κυβέρνηση για στάση πληρωμών στο εσωτερικό και έλλειψη ρευστότητας («η πιο άμεση απειλή στην οικονομία μας»). Επιπλέον, κατηγόρησε τους κυβερνώντες ότι «συζητούν σήμερα πρόσθετα μέτρα ύψους 3,6 δισεκατομμυρίων μόνο για φέτος και 14 δισεκατομμύρια σωρευτικά για τα επόμενα χρόνια, 14 δισεκατομμύρια που, βεβαίως, σε ξαναβάζουν σε μνημόνιο».

Στη συνέχεια υπογράμμισε: «Από την επομένη των εκλογών καλούμε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε συμφωνία με τους δανειστές (...) Ξοδεύει πολύτιμο χρόνο, που σήμερα δεν υπάρχει. Η συμφωνία πρέπει να κλείσει χθες! Και πρέπει να είναι μια συμφωνία που δεν θα πνίγει την ανάκαμψη (...) Και ανάκαμψη, βέβαια, δεν πρόκειται να γίνει με νέες αυξήσεις φόρων, αλλά μόνο με τη μείωση των αντιπαραγωγικών δαπανών του κράτους και τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων που είχαμε ξεκινήσει. Και είναι ολέθριο λάθος και αποτελεί πολιτική αμαρτία, να πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας φόρους, επειδή η κυβέρνηση θέλει να ικανοποιήσει την κομματική της πελατεία και να οικοδομήσει το κομματικό της κράτος (...) Εχει, επομένως, ιστορική ευθύνη ο πρωθυπουργός να αποφασίσει, με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει».

Συνέχισε: «Αν κατανοεί την ανάγκη μιας εθνικής συνεννόησης που θα τον βοηθούσε να ξεπεράσει τις αντιστάσεις όσων ζουν σε ένα ξεπερασμένο κομματικό μικρόκοσμο, εμείς δεν θα κλείσουμε την πόρτα. Θα κάνουμε το εθνικό μας καθήκον (...) Θεωρούμε πως είναι ολέθριο λάθος η φορο-επιδρομή που λέγεται ότι ετοιμάζουν, η ύφεση που λέγεται ότι φέρνουν και το κομματικό κράτος που σίγουρα φαίνεται ότι οικοδομούν. Είμαστε, λοιπόν, υπεύθυνη αντιπολίτευση (...) Δεν είμαστε δεκανίκι μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί να πείσει ούτε τους δικούς της, αλλά επιμένει να σέρνει τη χώρα στα βράχια. Και είμαστε πάνω από όλα φιλοευρωπαϊκή δύναμη, που πιστεύει στην ανταγωνιστικότητα και στην ανάπτυξη. Οχι στο μεγάλο κράτος και στην αναδιανομή δανεικών».

Απαντώντας εξάλλου σε μια σειρά από επιτελεία, αλλά και σε στελέχη της ΝΔ που ζητούν από την αξιωματική αντιπολίτευση να υπερψηφίσει την όποια συμφωνία, είπε: «Κάποιοι μας συμβουλεύουν να δεσμευτούμε ότι θα ψηφίσουμε αυτά που... ούτε ακόμα είδαμε, ούτε και γνωρίζουμε. Και που κανείς δεν ξέρει αν καν θα υπάρξουν... Και τους ρωτάω: Αν δεν τα ψηφίσουν οι ίδιοι οι κυβερνητικοί βουλευτές, ποιος θα τα εφαρμόσει στη συνέχεια; Πώς θα εφαρμοστούν; Πώς θα συνεχίσει να παίρνει η Ελλάδα χρηματοδότηση, για μια συμφωνία που κυβερνητικοί βουλευτές δεν θα στηρίζουν;Αυτό δεν θα ήταν ο ορισμός της ακυβερνησίας;»...

Το θέμα της στάσης της ΝΔ σε μια τέτοια ψηφοφορία αναμένεται να συζητηθεί και σήμερα, στην προγραμματισμένη συνεδρίαση του άτυπου Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος, παρουσία του Σαμαρά. Στο όργανο μετέχουν στελέχη πρώτης γραμμής, όπως οι Ευ. Μεϊμαράκης, Νικ. Κακλαμάνης, Κυρ. Μητσοτάκης, Μ. Βαρβιτσιώτης, Μ. Βορίδης, Αδ. Γεωργιάδης κ.ά.

Ηδη, ανοιχτά υπέρ της υπερψήφισης της όποιας συμφωνίας τάχτηκε η Ντόρα Μπακογιάννη στον «Τύπο της Κυριακής»: «Η ΝΔ είναι βέβαιο ότι θα έχει μια στάση υπεύθυνη, βάζοντας πάνω από όλα το συμφέρον της χώρας. Είναι καλύτερα μια συμφωνία με τους εταίρους από τη μη συμφωνία, που θα ισοδυναμεί με χρεοκοπία».

Ο δε Κυρ. Μητσοτάκης, μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Real fm» δήλωσε: «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα διαπράξουμε το ίδιο λάθος που κάναμε και το 2010 - εγώ ήμουν αντίθετος θυμίζω τότε, υπάκουσα στην κομματική πειθαρχία για την καταψήφιση του πρώτου μνημονίου - στο τέλος κινδυνεύουμε να ζαλιστούμε εμείς από τις πιρουέτες μας. Η ΝΔ θα πρέπει να είναι υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη, η οποία θα βάλει πλάτη στην εθνική προσπάθεια. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση εμένα προσωπικά θα με βρει κάθετα αντίθετο».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Τα τελευταία 5 χρόνια, είτε το αστικό πολιτικό σύστημα υπογράφει και επιβάλλει τα Μνημόνια εκ δεξιών, είτε διαπραγματεύεται τα Μνημόνια εξ αριστερών, οι επικοινωνιακές πυροβολαρχίες του συστήματος στην προσπάθεια να διαμορφώσουν στα μέτρα τους τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» αναφέρονται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα επικρατούν, όπως σημειώνουν,«ειδικές συνθήκες».

    Προσθέτουν, δε, ότι η πολιτική των κομμάτων και των κυβερνήσεων θα πρέπει να κριθεί στη βάση αυτών των «ειδικών συνθηκών». Συμφωνούμε.

    Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, όμως, και σε κάτι ακόμα: Στο ποιες είναι, τελικά, αυτές οι «ειδικές συνθήκες». Για την ακρίβεια, ποια είναι η πρώτη και η κύρια «ειδική συνθήκη» που βιώνουμε (και) στην Ελλάδα). Ας δούμε:

    Η βαρβαρότητα με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας, του εργασιακού μεσαίωνα, που εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη, στην Αμερική και στον κόσμο ολόκληρο, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας κρίσης. Αλλά, όπως άλλωστε το παραδέχονται οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες και τα πολιτικά τους όργανα, αυτή η κρίση έχει όνομα: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση.

    Αυτή είναι η πρώτη και κύρια «ειδική συνθήκη»: Η κρίση του καπιταλισμού.Όπως κι αν εκδηλώνεται: Με εκτίναξη των δημόσιων χρεών, με υπερδιόγκωση της χρηματοπιστωτικής φούσκας, με οικονομική στασιμότητα και ύφεση κοκ. 

    Ποιο είναι, επομένως, το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει από τούτη την κομβική όσο και αυτονόητη διαπίστωση; Τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:

    Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της (ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της), είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη» που αναδεικνύει - και μάλιστα με απόλυτο τρόπο – ότι: Η βαρβαρότητα όπως τη βιώνουμε στην καπιταλιστική Ελλάδα δεν αποτελεί παρά την τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος (του καπιταλιστικού) που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος) προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή.

    Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα (και παντού) αναζητά διέξοδο από την κρίση του μέσα από την κοινωνική λεηλασία. Αυτό έγινε με την κρίση του 1929. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Το κεφαλαιοκρατικό καθεστώς προχωρά βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κ.λπ.).

    Συνεπώς, από τούτη τη δεύτερη αλήθεια το συναφές και ιστορικά και πολιτικά επαναλαμβανόμενο συμπέρασμα που εξάγεται, είναι ότι:

    Αφενός μέσα σε αυτό το σύστημα της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει αποσπασμένη από την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος.

    Αφετέρου σε αυτές τις συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» - ο διαρκής, ο αναγκαίος, ο καθημερινός αγώνας για το φρενάρισμα της επιδείνωσης της ζωής του λαού, για την ανακούφιση, τη βελτίωση και τηνκαλυτέρευση της ζωής του είναι εκατό φορές συνδεδεμένος με την άρνηση των παραγόντων που επιφέρουν την καταστροφή του.

    Με δυο κουβέντες: Είναι σε αυτές τις συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» - που τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται«βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, είναι οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι «σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά», που ισχύουν χίλιες φορές.

    Αν θέλουμε, επομένως, να έχουμε ένα επαρκές κριτήριο για το πόσο αξιόπιστος, πόσο «σωτήριος», πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «προοδευτικός», «αριστερός»,  «επαναστατικός» ή «υπερεπαναστατικός» είναι ο λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, της κάθε κυβέρνησης, για το «αν» και το «πώς» θα υλοποιηθούν όσα λέει, πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: «Πού» λέει ότι θα γίνουν όσα λέει και όσα υπόσχεται.     

    Αυτό είναι το κριτήριο με βάση το οποίο προκύπτει - και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο - το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός» ή το πόσο δημαγωγικός, καιροσκοπικός, απατηλός ή πολιτικά μετέωρος είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.

    Αλλά: Τι είδους «λύση» μπορεί να υπάρξει μέσα σε εκείνο ακριβώς το σύστημα και μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!

    Ναι, λοιπόν, έχουμε «ειδικές συνθήκες». Τέτοιες που βοούν ότι όσα υποφέρει ο λαός δεν τα υποφέρει γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο σύστημα, αλλά διότι το ίδιο το σύστημα είναι το πρόβλημα.

    Οι «ειδικές συνθήκες» βοούν ότι το πρόβλημα είναι συστημικό, και άρα αγιάτρευτο, που σημαίνει  ότι η λύση του προβλήματος υπέρ του λαού ή θα είναι αντισυστημική ή δεν θα υπάρξει.    

    Και είναι αυτή η «ειδική συνθήκη», η κρίση του καπιταλισμού, που αποκαλύπτει τα «κατά (καθεστωτική) συνθήκην ψεύδη» των κάθε λογής «σωτήρων».   

    Το ψεύδος από τη μια να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» η παραμονή στο σύστημα που η κρίση του γεννά και επιβάλλει Μνημόνια, και από την άλλη να εμφανίζεται αυτή η υποταγή σαν «σωτηρία» - και ενίοτε σαν «αριστερή σωτηρία».

    Το ψεύδος να πλασάρεται στο λαό σαν «αριστερή» πολιτική η φενάκη για «εξανθρωπισμένη» διαχείριση του ίδιου εκείνου συστήματος που αφανίζει το λαό.

    Το ψεύδος με τους νεφελώδεις όρους περί επίτευξης «έντιμου συμβιβασμού» που θα προκύψει τάχα με σεβασμό και σε συμφωνία με το σύστημα που ατιμάζει το λαό. 

    Το μεγαλύτερο ψεύδος, δε, είναι να πλασάρεται σαν «αριστερή» πολιτική η «αδιαμφισβήτητη» διατήρηση της Ελλάδας εντός και επί τ' αυτά του καταστροφικού κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου- και τούτο μάλιστα τη στιγμή που (ακριβώς εξ αιτίας των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού) τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του.

enikos,gr

Πριν από λίγες μέρες (Τετάρτη 6 Μάη, σελίδα 11) ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε ρεπορτάζ με τίτλο: «Διπλές περικοπές στα φάρμακα για σπάνιες παθήσεις». Τα στοιχεία που παρουσιάζονται εμφανίζουν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να σχεδιάζει περικοπές στα Φάρμακα Υψηλού Κόστους (ΦΥΚ) θεωρώντας το κόστος υπερβολικό. Προχωρά μάλιστα σε σύσταση τεχνικής επιτροπής για να διερευνήσει το θέμα.

Πιστή, λοιπόν, η κυβέρνηση στις μνημονιακές δεσμεύσεις για μείωση των φαρμακευτικών δαπανών, ετοιμάζεται να κόψει τα άκρως απαραίτητα αυτά φάρμακα. Στην ουσία, ετοιμάζεται να κόψει το νήμα της ζωής σε εκατοντάδες ανθρώπους (μόνο οι ασθενείς με πνευμονική υπέρταση είναι περίπου 500). Για να τα δώσει στους δανειστές!

«Μα είναι δυνατόν να το κάνει αυτό;», είπαν κάποιοι.

Αν είναι λέει;

Και οι λίστες αναμονής ακόμα και σε καρκινοπαθείς, οι κάθετες μειώσεις των δαπανών στην Υγεία, οι τρομακτικές ελλείψεις προσωπικού, φαρμάκων, μηχανημάτων, η αύξηση συμμετοχής στα φάρμακα, δε θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων;

Το τρέξιμο που κάνουν οι νοσηλευτές αλλά και οι γιατροί για να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς, σου φέρνει στο νου τον Θανάση Βέγγο που, στις ταινίες του, τρέχει από το πρωί έως το βράδυ για να ταΐσει την οικογένειά του.

Από την άλλη, έχει γεμίσει ο τόπος από ιδιωτικές κλινικές, νοσοκομεία, ιατρικά κέντρα, ενώ οι εταιρείες φαρμάκων και νοσοκομειακού εξοπλισμού διαπλέκονται ολοένα και περισσότερο με τα δημόσια νοσοκομεία πουλώντας τα προϊόντα τους. Επόμενο είναι τα νοσοκομεία να λειτουργούν ως επιχειρηματίες. Η Υγεία γίνεται εμπόρευμα και ως τέτοιο πωλείται κι ο λαός αναγκάζεται να το αγοράσει. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν τρεις φορές για την υγεία τους. Μία με τη φορολογία, μία με τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, μία με τις αναγκαστικές επισκέψεις στις ιδιωτικές δομές Υγείας. Χωρίς να υπολογιστούν τα «φακελάκια». Οι εργαζόμενοι πληρώνουν ενώ οι ιδιωτικοί όμιλοι, οι φαρμακοβιομήχανοι, τα διαγνωστικά κέντρα αυξάνουν τα κέρδη τους.

Δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος λέει πως γιατρεύονται όσοι έχουν χρήματα. Οι άλλοι μπαίνουν στις λίστες θανάτου.

Οι τελευταίες εξελίξεις, με την ελληνική κυβέρνηση να διαπραγματεύεται με τους δανειστές για το πώς το ντόπιο κεφάλαιο θα εξασφαλίσει την κερδοφορία του (κι όχι για τα λαϊκά συμφέροντα που μας τσαμπουνάνε χωρίς ντροπή), δείχνουν περίτρανα πως το αστικό κράτος, είτε λειτουργεί επεκτατικά είτε περιοριστικά, τον πλούτο που εξοικονομεί και συσσωρεύει τον διαθέτει στην αστική τάξη για τις επενδύσεις της, για νέα υπερκέρδη. Ετσι, το μάρμαρο το πληρώνουν η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα αγοράζοντας και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά τους στην Υγεία ή πεθαίνοντας στον Καιάδα του καπιταλιστικού κέρδους.

Ναι, να αντισταθούν και να παλέψουν οργανωμένα οι ασθενείς, είτε έχουν δύσκολες, χρόνιες και δυσίατες ασθένειες είτε απλές και περαστικές, μαζί με τους συγγενείς, με όλους τους εργαζόμενους, διεκδικώντας δωρεάν φάρμακα, όσο ακριβά και αν είναι. Να μην τρέφουν καμιά αυταπάτη ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν θα τα περικόψει. Αν περιμένουμε παθητικά το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές ή στηρίζουμε την κυβέρνηση στα παζάρια της (στόχος τους να μας κάνουν συνένοχους στα αντιλαϊκά μέτρα), είναι σίγουρο πως θα μας τα κόψουν όλα. Μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία μας δίνεται τώρα με τη συμμετοχή μας στην πανυγειονομική απεργία και στα συλλαλητήρια στις 20 του Μάη.

Ναι, να δημιουργηθεί μέτωπο πάλης για την Υγεία γιατί η Υγεία πρέπει να είναι αγαθό κι όχι εμπόρευμα κι αφορά όλο το λαό.

Ναι, να παλέψουμε για αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο, δωρεάν, καθολικό σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας, με κρατικό οργανισμό φαρμάκου, με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού που θα αμείβεται ικανοποιητικά, με ουσιαστικά μέτρα για την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, για τη δημιουργία Κέντρων Υγείας με προσανατολισμό την πρόληψη.

Για να είναι όμως αποτελεσματικός αυτός ο αγώνας θα πρέπει να συνδέεται με την προοπτική βαθιών αλλαγών στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Γιατί όσο η εργατική δύναμη θα πωλείται και θα αγοράζεται (τα τελευταία χρόνια νοικιάζεται κιόλας με τα Γραφεία Ενοικίασης Εργαζομένων) τόσο και η Υγεία (όπως η Παιδεία, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός κ.ά.) θα πωλείται και θα αγοράζεται.

Χρειάζεται, λοιπόν, αλλαγή εξουσίας. Οχι απλά κυβέρνησης αλλά πραγματικής εξουσίας. Να αλλάξει η κατοχή στα μέσα μαζικής παραγωγής. Σήμερα, βρίσκονται στα χέρια μιας φούχτας βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών, μεγαλοεπιχειρηματιών κι όχι αυτών που παράγουν τον πλούτο, δηλαδή των εργαζομένων. Ετσι που με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο ο πλούτος θα πηγαίνει για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, μαζί και για υψηλού επιπέδου δωρεάν παροχές Υγείας σε όλο το λαό.

Ας προβληματιστούμε πώς το κατάφεραν αυτό στις σοσιαλιστικές χώρες. Αλήθεια, πόσοι Ελληνες, στα χρόνια του σοσιαλισμού, γιατρεύτηκαν δωρεάν σε αυτές τις χώρες; Πώς το καταφέρνει σήμερα η μικρή Κούβα, παρά τον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό, να παρέχει δωρεάν υπηρεσίες όχι μόνο στον κουβανέζικο λαό αλλά και σε άλλους λαούς της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής κ.ά.; Αυτό το δρόμο προτείνει το ΚΚΕ και γι' αυτό αξίζει να ενισχυθεί από το λαό.

Ανατροπή, λοιπόν, αυτής της πολιτικής που παίρνει από τους πολλούς και δίνει στους λίγους, που γεννά την ανεργία, την πείνα, τη δυστυχία, την απαξίωση της δημόσιας Υγείας.

Της πολιτικής που συνεχίζει με νέο μακροχρόνιο μνημόνιο στη χώρα μας η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Της πολιτικής του ιμπεριαλισμού που βομβαρδίζει λαούς, που κλέβει τον πλούτο τους προκαλώντας αφάνταστη φτώχεια, που τους αναγκάζει να πάρουν των ομματιών τους για μια καλύτερη ζωή και να βρεθούν πνιγμένοι κατά εκατοντάδες στο Αιγαίο. Με αυτή την πολιτική ευθυγραμμίζεται η ελληνική κυβέρνηση, αποφασίζοντας, όταν το κρίνουν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, να στείλει τα παιδιά μας να σκοτώσουν και να σκοτωθούν στη Μέση Ανατολή (Συρία και αλλού) για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών, με το πρόσχημα της προστασίας των χριστιανικών πληθυσμών από τους τζιχαντιστές, που είναι δικό τους δημιούργημα.

Γι' αυτό και αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θέση του ΚΚΕ για μονομερή διαγραφή του χρέους, έξοδο από την ΕΕ, λαϊκή εξουσία.