Latest Post
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

11:30:00 π.μ.
Μισθοφόρος της περιβόητης «Blackwater» στη Βαγδάτη. Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της ΕΕ χρειάζονται και τα ανάλογα «μπουμπούκια» που θα τα υλοποιήσουν
Την επιδίωξη για διευρυμένο ρόλο στις «ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες», στις στρατιωτικές και μη δράσεις και αποστολές κρατών - μελών και ΕΕ, αναγνώρισε με Εκθεσή του το Ευρωκοινοβούλιο, η οποία υπερψηφίστηκε πρόσφατα στην Ολομέλεια στο Στρασβούργο.
Πρόκειται για μια ακόμα επικίνδυνη Εκθεση, σαφώς ενταγμένη στο πλαίσιο παραπέρα στρατιωτικοποίησης της ΕΕ, που στρώνει και νομικά το έδαφος ώστε τα μισθοφορικά αυτά σώματα να αποτελέσουν άλλο ένα όπλο στα χέρια των μονοπωλίων για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τους σε τρίτες χώρες, αλλά και που μπορεί να αξιοποιηθεί ανά πάσα στιγμή με στόχο να καταπνίξει τη φωνή του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Χρήση σε όλο το εύρος...
Η Εκθεση του Ευρωκοινοβουλίου εκθειάζει τον βρώμικο ρόλο που παίζουν οι μισθοφορικές στρατιωτικές εταιρείες, που όπως σημειώνει αξιοποιούνται ήδη ευρέως σε μια σειρά περιπτώσεις από την ιμπεριαλιστική ένωση και τα κράτη - μέλη της, «συμπληρωματικά» προς τα σώματα καταστολής, αλλά και παρέχοντας μια σειρά από άλλες υπηρεσίες.
Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «το φάσμα υπηρεσιών που παρέχονται από τις ΙΕΑ (Ιδιωτικές Εταιρείες Ασφαλείας) είναι εξαιρετικά ευρύ, και ποικίλει από υπηρεσίες υλικοτεχνικής υποστήριξης μέχρι στήριξη σε πραγματικές μάχες», ενώ ξεχωριστή αναφορά γίνεται στο ότι οι μισθοφορικές αυτές εταιρείες «έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο για μη στρατιωτικές όσο και για στρατιωτικές αποστολές της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας (σ.σ. η περιλάλητη ΚΠΑΑ της ΕΕ), για τη φρούρηση αντιπροσωπειών της ΕΕ, για την κατασκευή στρατοπέδων, για την παροχή εκπαίδευσης, για αερομεταφορές και για τη στήριξη δραστηριοτήτων ανθρωπιστικής βοήθειας».
Ταυτόχρονα, η Εκθεση επισημαίνει τη χρήση τους και εντός συνόρων, όπου υποκαθιστούν λειτουργίες του κρατικού μηχανισμού και «παρέχουν επίσης ζωτικής σημασίας υπηρεσίες στο εσωτερικό των κρατών - μελών, όπως διαχείριση φυλακών και παροχή φρουρών για περιπολίες σε εγκαταστάσεις υποδομών».
Στο μεταξύ, ξεχωριστή αναφορά γίνεται στο ότι «οι ΙΕΑ θα μπορούσαν να διαδραματίσουν σημαντικότερο ρόλο στην καταπολέμηση της πειρατείας και στη βελτίωση της θαλάσσιας ασφάλειας, (...) στην άμυνα στον κυβερνοχώρο, στην έρευνα και την ανάπτυξη μέσων ασφαλείας, στις μεικτές αποστολές επιτήρησης και στην κατάρτιση σε συνεργασία με τις δημόσιες αρχές και υπό την εποπτεία αυτών».
Βλέπουν «πλεονεκτήματα» για βρωμοδουλειές
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η Εκθεση του Ευρωκοινοβουλίου «στοιχειοθετεί» επίμονα τα «πλεονεκτήματα» για τη «χρήση ΙΕΑ για τη στήριξη των στρατιωτικών δυνάμεων στο εξωτερικό» και όχι μόνο. Καταγράφουμε εδώ ορισμένα από αυτά, όπως εμφανίζονται στην έκθεση:
ü  «Οι ΙΕΑ διαδραματίζουν σημαντικό συμπληρωματικό ρόλο όσον αφορά την παροχή βοήθειας στους κρατικούς στρατιωτικούς και μη στρατιωτικούς οργανισμούς, μέσω της κάλυψης των ελλείψεων ικανοτήτων που δημιουργούνται από την αυξανόμενη ζήτηση για χρήση δυνάμεων στο εξωτερικό, ενώ, επίσης περιστασιακά, εφόσον το επιτρέπουν οι συνθήκες, παρέχουν δυνατότητες ταχείας κινητοποίησης». Κανονικό «σούπερ μάρκετ» μακελάρηδων και «δυνατοτήτων» για τους ιμπεριαλιστές, όπου επιτάσσουν τα συμφέροντα τους.
ü  «Η εξωτερική ανάθεση στρατιωτικών δραστηριοτήτων, που στο παρελθόν αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των δραστηριοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων, πραγματοποιείται μεταξύ άλλων για την παροχή οικονομικά αποδοτικότερων υπηρεσιών (...) στο πλαίσιο του αυξανόμενου αριθμού πολυμερών αποστολών στο εξωτερικό και των συρρικνούμενων προϋπολογισμών, που είναι το αποτέλεσμα της απροθυμίας των φορέων λήψης αποφάσεων να δεσμεύσουν τους κατάλληλους χρηματοδοτικούς πόρους». Το «νοίκιασμα» δηλαδή μισθοφόρων, ανάλογα και με τις ανάγκες, έρχεται πιο οικονομικά...
ü  «Οι ΙΕΑ έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας για την αποφυγή περιορισμών όσον αφορά τη χρήση στρατευμάτων, ιδίως για την αντιμετώπιση της πιθανής έλλειψης στήριξης του κοινού όσον αφορά τη χρήση των Ενόπλων Δυνάμεων». Οι μισθοφόροι δηλαδή κάνουν τη «βρωμοδουλειά» εκεί που υπάρχουν λαϊκές αντιδράσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις!
ü  «Σε σύγκριση με τα εθνικά στρατεύματα, οι ΙΕΑ - και δη οι εγκατεστημένες στις χώρες υποδοχής - μπορούν να παρέχουν πολύτιμη τοπική γνώση (...) παρόλο που πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν υπονομεύεται η ποιότητα». Η στρατολόγηση δηλαδή ντόπιων μακελάρηδων που ξέρουν το «πεδίο» εξασφαλίζει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα!
Ολα τα παραπάνω μάλιστα ντύνονται προκλητικά και μ' ένα μανδύα σχεδόν... λαϊκής απαίτησης, αφού το Ευρωκοινοβούλιο στην εισαγωγή του κειμένου λέει πως παίρνει υπόψη του ότι «οι δημοσκοπήσεις του Ευρωβαρόμετρου δείχνουν πως οι πολίτες της ΕΕ θέλουν η ΕΕ να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας»!
Ζητάνε «ευνοϊκότερο» νομοθετικό πλαίσιο
Μέσα σ' ένα τέτοιο πλαίσιο, το Ευρωκοινοβούλιο ζητάει η ΕΕ να ακολουθήσει «το παράδειγμα του ΝΑΤΟ, συνάπτοντας συμβάσεις μόνο με τις ΙΕΑ που εδρεύουν στα κράτη - μέλη της ΕΕ» και επιπρόσθετα, «συνιστά στην Επιτροπή να προβεί στην κατάρτιση Πράσινης Βίβλου με στόχο τη διασφάλιση της συμμετοχής όλων των ενδιαφερόμενων μερών από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα ασφαλείας σε μια ευρεία διαβούλευση και συζήτηση σχετικά με τις διαδικασίες για τον εντοπισμό ευκαιριών για αποτελεσματικότερη άμεση συνεργασία και τη θέσπιση ελάχιστων κανόνων δέσμευσης και βέλτιστων πρακτικών».
Να διαμορφώσει δηλαδή ένα νομοθετικό πλαίσιο για τη γενίκευση της χρήσης των «υπηρεσιών» των μισθοφόρων αφού σε άλλα σημείο «προτρέπει την Επιτροπή να αναπτύξει ένα αποτελεσματικό ευρωπαϊκό ρυθμιστικό μοντέλο, το οποίο θα συμβάλει στην εξομάλυνση των νομοθετικών διαφορών μεταξύ κρατών - μελών μέσω μιας Οδηγίας», και κατ' απαίτηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου «θα ενσωματώσει μια συγκεκριμένη ναυτιλιακή πτυχή, λαμβάνοντας υπόψη τον ηγετικό ρόλο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού(IMO)».
«Μπόχα» και απάτες...
Αξίζει τέλος να σημειωθεί και μια ακόμη πλευρά. Η «μπόχα» που αναδίνεται και ο βρώμικος ρόλος που παίζουν οι μισθοφορικές εταιρείες υπηρετώντας τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα όπου γης, ρόλος βέβαια που έχει αποκαλυφτεί ήδη σε πάμπολλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, από το Ιράκ έως τη Συρία και από την Αφρική έως τη ΝΑ Ασία, και που δεν κρύβεται. Χαρακτηριστικό είναι πως στην έκθεση «λαμβάνεται υπόψη», όπως λέγεται, πως «οι ΙΕΑ έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε σειρά παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε περιστατικά που οδήγησαν στην απώλεια ανθρώπινων ζωών», ότι «η χρήση ένοπλων ΙΕΑ δημιούργησε ιδιαίτερες προκλήσεις για τον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών και κατέληξε σε πολυάριθμα επεισόδιαπου οδήγησαν στην απώλεια ανθρώπινων ζωών και σε διπλωματικές συγκρούσεις», καθώς και ότι «η χρήση των υπηρεσιών που παρέχουν τοπικές ΙΕΑ σε ευάλωτες χώρες και σε επιρρεπείς σε κρίσεις περιφέρειες μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις για τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, αν η χρήση αυτή ενισχύει ορισμένους τοπικούς ένοπλους παράγοντες που θα μπορούσαν να καταστούν μέρος της σύγκρουσης», όπως λέγεται ο εξοπλισμός, χρηματοδότηση και στελέχωση κάθε λογής «τρομοκρατικών» ομάδων που σπέρνουν παντού οι ιμπεριαλιστές.
Απέναντι σε όλα αυτά, οι υποτιθέμενες ασφαλιστικές δικλίδες είναι σύμφωνα με το Ευρωκοινοβούλιο τα «σχετικά διεθνή νομικά κείμενα», ο «διάλογος» και η «εποπτεία», οι κατευθυντήριες γραμμές του ΟΗΕ, και οι «διαβεβαιώσεις» ότι «η ασφάλεια και η άμυνα θα πρέπει πρωτίστως (σ.σ. άρα όχι μόνο) να παρέχονται από τις δημόσιες αρχές», αλλά και ότι οι μισθοφόροι «μπορούν να αποτελέσουν μόνο συμπλήρωμα, χωρίς να διαθέτουν καμία εξουσία επί των στρατηγικών αποφάσεων». Αλλωστε, αυτοί θα είναι απλά το «βαρύ» και «βρώμικο» χέρι για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων...
Τεράστια «μπίζνα», με πλοκάμια παντού...
Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνεται στην Εκθεση, η «ΙΕΑ μπορεί να οριστεί ως μια εταιρική οντότητα που παρέχει έναντι αμοιβής στρατιωτικές υπηρεσίες και/ή υπηρεσίες ασφάλειας με φυσικά πρόσωπα και/ή νομικές οντότητες».
Ο δολοφονικός ρόλος τους παρουσιάζεται ως μια ακόμα «υπηρεσία», αφού όπως αναφέρεται «οι στρατιωτικές υπηρεσίες μπορούν, εν προκειμένω, να οριστούν ως εξειδικευμένες υπηρεσίες που συνδέονται με στρατιωτικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων του στρατηγικού σχεδιασμού, των πληροφοριών, της έρευνας, της χερσαίας, θαλάσσιας ή εναέριας αναγνώρισης, των πάσης φύσεως πτητικών επιχειρήσεων, επανδρωμένων ή μη επανδρωμένων, της δορυφορικής επιτήρησης και συγκέντρωσης πληροφοριών, της πάσης φύσεως μεταφοράς γνώσεων με στρατιωτικές εφαρμογές, της παροχής υλικής και τεχνικής υποστήριξης στις Ενοπλες Δυνάμεις και λοιπών συναφών δραστηριοτήτων».
Επίσης αναφέρεται ότι «οι υπηρεσίες ασφάλειας μπορούν να οριστούν ως ένοπλη φρούρηση ή προστασία κτιρίων, εγκαταστάσεων, ιδιοκτησίας και ανθρώπων, πάσης φύσεως μεταφορά γνώσεων με εφαρμογές στον τομέα της ασφάλειας και της αστυνόμευσης, ανάπτυξη και εφαρμογή μέτρων ασφαλείας των πληροφοριών και λοιπές συναφείς δραστηριότητες».
Κάτω από την «ομπρέλα» αυτών των γενικών ορισμών, ξεδιπλώνεται και μια τεράστια «μπίζνα» για μονοπώλια και επιχειρηματικούς ομίλους. Τα στοιχεία που καταγράφει η Εκθεση είναι πέρα για πέρα αποκαλυπτικά: Σε τέτοιες εταιρείες, μόνο το 2013 και μόνο για την Ευρώπη απασχολήθηκαν περισσότεροι από «1,5 εκατομμύριο ιδιωτικοί ανάδοχοι σε περίπου 40.000 ΙΕΑ». «Οι αριθμοί αυτοί αυξάνονται συνεχώς» σημειώνει η Εκθεση, προσθέτοντας πως «ο κύκλος εργασιών των εταιρειών αυτών κατά το ίδιο έτος ανήλθε σε περίπου 35 δισεκατομμύρια ευρώ». Η δε παγκόσμια αξία του κλάδου ιδιωτικών υπηρεσιών ασφάλειας το 2016 εκτιμήθηκε έως και 200 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ!
ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Οπλο στα χέρια των μονοπωλίων που μπορεί να αξιοποιηθεί ενάντια στο εργατικό κίνημα
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, σε δήλωσή της σχετικά με την εν λόγω έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, αναφέρει τα ακόλουθα:
«Το ΚΚΕ καταψήφισε την έκθεση που αναγνωρίζει προκλητικά τις "ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας", μεταξύ άλλων και των "ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών", εκθειάζει το "συμπληρωματικό ρόλο" τους στις στρατιωτικές και μη δράσεις και αποστολές κρατών - μελών και ΕΕ εντός της ΚΠΑΑ και εντάσσεται στο πλαίσιο στρατιωτικοποίησης της ΕΕ. Με πρόσχημα τις "οικονομικά αποδοτικότερες υπηρεσίες", οι "ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας" αναλαμβάνουν δράση όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο, αλλά και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε τρίτες χώρες, ενώ γίνονται συστάσεις για να ακολουθηθεί "το παράδειγμα του ΝΑΤΟ" και να προτιμώνται αυτές που εδρεύουν στην ΕΕ.
Οι φιλοδοξίες της ΕΕ στην επικίνδυνη για τους λαούς έκθεση σχετικά με την "ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού ευρωπαϊκού ρυθμιστικού μοντέλου" για τις "ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας" συνοδεύονται από τις γνωστές υποκριτικές διακηρύξεις για "διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω κοινοβουλευτικού ελέγχου", "κωδίκων δεοντολογίας", "κατάρτισης καταλόγου αναγνωρισμένων ΙΕΑ", "θέσπισης κανονιστικού πλαισίου".

Στην πραγματικότητα, τα μισθοφορικά αυτά σώματα δεν είναι παρά ένα ακόμη όπλο στα χέρια των μονοπωλίων για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τους σε τρίτες χώρες, με τις ευλογίες της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων, που μπορεί να αξιοποιηθεί ανά πάσα στιγμή με στόχο να καταπνίξει τη φωνή του εργατικού - λαϊκού κινήματος που παλεύει για την ικανοποίηση των συμφερόντων του ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους».
Twitter Facebook

11:00:00 π.μ. ,
Τώρα ή αργότερα; Με μεγάλο επιτόκιο και για «συμβολικούς» λόγους ή με μικρό και για «ουσιαστικούς», για να δημιουργηθεί «μαξιλάρι ασφαλείας»; Βοηθάει ή όχι η έκθεση του ΔΝΤ;
Με αυτά και άλλα ερωτήματα κυβέρνηση και αστικά επιτελεία ζάλισαν όλη τη βδομάδα το λαό, προσπαθώντας να του μεταφέρουν λίγο - πολύ τις «σκοτούρες» του κεφαλαίου σε σχέση με την αναμενόμενη «δοκιμαστική έξοδο στις αγορές». Την έκδοση, δηλαδή, ενός κρατικού ομολόγου, ώστε να «εξαργυρωθεί» το «ευνοϊκό μομέντουμ» που τους δίνει το πρόσφατο κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» και η «επιστροφή της εμπιστοσύνης» στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία, ανοίγοντας το δρόμο ώστε σταδιακά το κεφάλαιο να έχει πρόσβαση σε μπόλικο και φτηνό χρήμα και η κυβέρνηση μεγαλύτερη «ευελιξία» για την πολύπλευρη στήριξη του εγχώριου κεφαλαίου και την προσέλκυση «επενδυτών» και κεφαλαίων στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία.
Απάτες...
Οπως είναι φανερό, οι νέοι αυτοί «εθνικοί» στόχοι δεν αφορούν τίποτα παραπάνω από τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κεφαλαίου στη φάση αυτή, τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών του, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητάς του.
Συγκεκριμένα, αυτό που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «έξοδο» από την επιτροπεία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αναχρηματοδότηση ενός κομματιού του χρέους, ουσιαστικά τον επαναδανεισμό του αστικού κράτους - για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων - προκειμένου να βρεθεί το απαραίτητο «καύσιμο» για την επανεκκίνηση της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας. Το λογαριασμό, όπως και σήμερα, θα τον φορτωθεί και πάλι ο λαός, που θα ματώνει για να πιάνονται τα «πρωτογενή πλεονάσματα» και οι υπόλοιποι όροι που έχουν συμφωνήσει κυβέρνηση και δανειστές.
Από αυτήν την άποψη, ξεπερνάει τα όρια της πρόκλησης η κυβερνητική προπαγάνδα που επιχειρεί να πείσει πως η «επιστροφή στις αγορές» σηματοδοτεί τάχα το τέλος των θυσιών για το λαό. Συνοψίζοντας την απάτη αυτή, η «Αυγή» της περασμένης Κυριακής έγραφε στο κύριο άρθρο της: «Τώρα η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει στις αγορές από τη Δευτέρα... Το σημαντικό αυτής της πορείας που ξεκινά αυτή τη βδομάδα και θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2018, είναι ότι δεν σηματοδοτεί απλώς, αλλά είναι η ίδια η πορεία προς την έξοδο από τη συνολική επιτήρηση της χώρας. Είναι η διαδικασία που θα επιτρέπει στην ελληνική κυβέρνηση να σχεδιάζει και να υλοποιεί όχι αυτό που επιτάσσουν οι νεοφιλελεύθεροι ιθύνοντες του ΔΝΤ, αλλά αυτά που έχει ανάγκη η κοινωνία. Επούλωση των πληγών του μνημονίου, κοινωνικό κράτος, θέσεις εργασίας, βιώσιμη ανάπτυξη».
Μάλιστα, η κυβέρνηση επιχείρησε να «στοιχειοθετήσει» την απάτη, αμπαλάροντας (στο Υπουργικό Συμβούλιο που έγινε μεσοβδόμαδα) το μπαράζ νομοσχεδίων που περνάει αυτές τις μέρες από τη Βουλή και αφορούν το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας στο κεφάλαιο και την προσαρμογή του αστικού κράτους και των μηχανισμών του στις σημερινές ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, ως απόδειξη για τη... σταδιακή ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών!
...«εγγυητικές επιστολές»...
Για το λαό το πέρασμα στη νέα αυτή φάση δεν σηματοδοτεί τίποτα περισσότερο από ένταση της επίθεσης σε βάρος του. Η «εγγυητική επιστολή» της κυβέρνησης στη διαδικασία αυτή δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα πρόσφατα μέτρα της δεύτερης «αξιολόγησης», το 4ο μνημόνιο που πέρασε πρόσφατα από τη Βουλή και περιλαμβάνει τσεκούρωμα συντάξεων κι επιδομάτων, απελευθέρωση απολύσεων, γενίκευση της φοροληστείας και δέσμευση για αντιλαϊκά μέτρα στο διηνεκές.
Εξάλλου, μπροστά βρίσκονται τα μέτρα που περιλαμβάνονται στην τρίτη «αξιολόγηση» και έχουν στον πυρήνα τους τις νέες αντεργατικές ανατροπές, με βασικό τις αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο και το χτύπημα του δικαιώματος της απεργίας, την κατακρεούργηση των προνοιακών επιδομάτων σε λαϊκά νοικοκυριά, τη νομοθέτηση ανώτατου ορίου στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου για το 2017 και το 2018, τον «επανυπολογισμό» των συντάξεων κ.ο.κ.
Γι' αυτά, όπως και για τα υπόλοιπα μέτρα που αφορούν το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας στο κεφάλαιο, μέσα και από το τσάκισμα των αυτοαπασχολούμενων στους κλάδους που θα «απελευθερωθούν», η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για μια ακόμα φορά και με την «επιστολή προθέσεων» προς το ΔΝΤ, βάσει της οποίας πάρθηκε και η απόφαση για την υπό όρους συμμετοχή του Ταμείου στο πρόγραμμα.
...και αντιλαϊκά μέτρα στο διηνεκές
Εξίσου χαρακτηριστικές για το τι επιφυλάσσουν η καπιταλιστική ανάκαμψη και η έξοδος στις αγορές για τους εργαζόμενους είναι και οι «θετικές» δηλώσεις των εκπροσώπων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών αλλά και των εκπροσώπων του εγχώριου κεφαλαίου, που επαινούν μεν την κυβέρνηση για τη δέσμευσή της στις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, αλλά σταθερά θυμίζουν πως δεν πρέπει να υπάρξει καμία «κόπωση» ή κωλυσιεργία στα επόμενα βήματα.
Ενδεικτικά, ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι, δήλωνε μέσα στη βδομάδα πως «η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών εξαρτάται από την πιστή υλοποίηση του προγράμματος», προσθέτοντας πως η «έξοδος στις αγορές», για να έχει διάρκεια, θα πρέπει να βασίζεται σε μια ευρύτερη στρατηγική, η οποία «θα πρέπει να περιλαμβάνει την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης». Την ίδια ώρα, αξιωματούχοι της Ευρωζώνης σημείωναν πως η κυβέρνηση πρέπει «να αποφεύγει να υπονοεί ότι θα υπαναχωρήσει από συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις. Αυτό θα μπορούσε να αυξήσει την αστάθεια».
Η, δε, επικεφαλής του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ, μετά την προχτεσινή απόφαση δεν θα μπορούσε να ήταν πιο σαφής σε ό,τι αφορά τη διατήρηση όλου του αντεργατικού πλαισίου και μετά το τέλος του προγράμματος, προκειμένου να στηριχθούν οι επενδύσεις και η καπιταλιστική ανάκαμψη: «Παρά την πρόοδο στο μέτωπο των δομικών μεταρρυθμίσεων, βασική πρόκληση για την Ελλάδα παραμένει η απελευθέρωση από τους περιορισμούς που επιβαρύνουν το επενδυτικό κλίμα. Ως εκ τούτου, οι αρχές θα πρέπει να επανεξετάσουν τα σχέδιά τους να αντιστρέψουν κρίσιμες μεταρρυθμίσεις στις συλλογικές διαπραγματεύσεις μετά το τέλος του προγράμματος, και αντ' αυτού, να επικεντρωθούν στο να διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για να ανοίξουν κλειστές αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, ώστε να αυξήσουν τις επενδύσεις και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και οι επισημάνσεις των αστικών επιτελείων στον Τύπο, ότι την εμπιστοσύνη των αγορών «την κερδίζεις και την ξανακερδίζεις εφαρμόζοντας με συνέπεια όσα τους υποσχέθηκες», ότι «πρέπει να εφαρμοστούν όσα συμφωνήθηκαν τώρα και όχι το φθινόπωρο» και ότι οι αγορές «επιβάλλουν μια πειθαρχία που, από ορισμένη άποψη, είναι πιο σκληρή από την πειθαρχία της τρόικας».
Οι «επισημάνσεις» αυτές δείχνουν καθαρά πως τα «μνημόνια διαρκείας» για το λαό όχι μόνο δεν είναι πίσω του, αλλά ότι αντίθετα βρίσκονται μπροστά, με το πρόσχημα αυτήν τη φορά της «διατήρησης της εμπιστοσύνης των αγορών», την προσέλκυση επενδύσεων, τη σταθεροποίηση της ανάκαμψης κ.ο.κ.
Αργότερα ή νωρίτερα, για περισσότερο ή λιγότερο επικοινωνιακούς λόγους ή όχι, με μικρότερο ή μεγαλύτερο επιτόκιο, το μόνο σίγουρο είναι ότι από την «έξοδο στις αγορές» όχι μόνο δεν έχει να περιμένει τίποτα ο λαός, αντίθετα αυτή θα αποτελέσει ένα νέο «ορόσημο» για την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Οι εργαζόμενοι, ο λαός όχι μόνο δεν πρέπει να έχουν καμία «αγωνία» για τους στόχους του κεφαλαίου, αλλά χρειάζεται να αντιπαρατεθούν συνολικά με αυτούς και τη στρατηγική των καπιταλιστών, αν θέλουν να σταματήσουν τον κατήφορο και να ανοίξουν δρόμο για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

10:00:00 π.μ.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνεχίζει να «στηρίζει» την ελληνική οικονομία, η ΕΕ εκφράζει την «ικανοποίησή» της μέσω του Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων, Π. Μοσκοβισί, για την παραπάνω εξέλιξη, η ΕΚΤ δηλώνει ότι το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων των ελληνικών τραπεζών βρίσκεται «υπό έλεγχο», ο διεθνής οίκος αξιολόγησης «S&P» χαρακτηρίζει «θετικές» τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και η ελληνική κυβέρνηση πλέει σε... πελάγη ευτυχίας για τα «μπράβο» που εισπράττει από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και για την «εμπιστοσύνη των αγορών που επιστρέφει» στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία.
Στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, όλοι μαζί συνηγορούν ότι οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστούν σε όλα τα μέτωπα, στο εργασιακό, στη φορολογία, στα συνταξιοδοτικά, στην «απελευθέρωση» επαγγελμάτων και τομέων της οικονομίας, με λίγα λόγια ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει δίχως τέλος στο όνομα της «ανάκαμψης» της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Κάπως έτσι κύλησε και η βδομάδα που πέρασε με τις φήμες περί άμεσης «δοκιμαστικής εξόδου στις αγορές» (με έκδοση πενταετούς όπως λέγεται διάρκειας κρατικού ομολόγου) και έκλεισε με τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.
Προσωρινοί συμβιβασμοί...
Η έκθεση που τελικά έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη Πέμπτη το Ταμείο, παράλληλα με την ανακοίνωση της «κατ' αρχήν» συμμετοχής του στο ελληνικό πρόγραμμα, προβλέπει ότι μέχρι το 2030, έτος λήξης των δανείων που έχουν ληφθεί από τους «Ευρωπαίους εταίρους», το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα ανέλθει στο 150% του ΑΕΠ της, ενώ το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησής του στο 17% του ΑΕΠ. Από εκεί κι έπειτα οι προβολές των οικονομολόγων του Ταμείου προβλέπουν ότι θα εκτοξευθεί στο 195% του ΑΕΠ μέχρι το 2060 καθιστώντας το έτσι, «εξαιρετικά μη βιώσιμο» κατά την προσφιλή έκφραση που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ, καλώντας την πλευρά των Ευρωπαίων να λάβουν άμεσα και συγκεκριμένα μέτρα για την «ελάφρυνσή» του.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Κρ. Λαγκάρντ, σε ό,τι αφορά τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους λέγοντας ότι ακόμη κι αν εφαρμοστεί πλήρως το πρόγραμμα η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκαταστήσει την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά του, τονίζοντας πως «χρειάζεται περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους της».
Με λίγα λόγια, η κόντρα που έχει ξεσπάσει γύρω από τη διαχείριση του ελληνικού χρέους μεταξύ των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, η οποία εκφράζεται και στο εσωτερικό της ΕΕ, είναι κάτι που θα τραβήξει σε μάκρος, θα έχει πολλά διαφορετικά επεισόδια το επόμενο διάστημα μέχρι τη λήξη του τρέχοντος μνημονίου το 2018, αλλά και μετά από αυτό.
...και «βαθύτερες δομικές μεταρρυθμίσεις»...
Στην επίσημη ανακοίνωση του ΔΝΤ αναφέρεται επίσης ότι το δάνειο ύψους 1,6 δισ. ευρώ θα εκταμιευθεί και η συμφωνία θα ενεργοποιηθεί μόνο όταν υπάρξουν συγκεκριμένες «διασφαλίσεις» για το ελληνικό χρέος.
Σταθερή σε αυτό το σκεπτικό και η δήλωση της Κρ. Λαγκάρντ, η οποία σημείωσε ότι το τρέχον «πρόγραμμα παρέχει ταυτόχρονα τα περιθώρια για να κινητοποιηθεί η στήριξη για τις βαθύτερες δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα για να ευημερήσει εντός της ευρωζώνης, αλλά και μια δέσμη μέτρων για τους Ευρωπαίους εταίρους, ώστε να παράσχουν επιπλέον ανακούφιση στο χρέος ώστε να αποκατασταθεί η βιωσιμότητά του».
Σε ό,τι αφορά το «ξεσκαρτάρισμα του πεδίου», αλλά και την αναδιανομή της επιχειρηματικής πίτας που πραγματοποιείται σε αυτήν τη φάση με προμετωπίδα τη διαχείριση των «κόκκινων δανείων», η Κρ. Λαγκάρντ αναφέρθηκε στον εγχώριο χρηματοπιστωτικό τομέα, σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα ότι για να αποκατασταθεί η «ευρωστία» του τραπεζικού συστήματος και να υπάρξει ταχεία ελάφρυνση των κεφαλαιακών ελέγχων θα πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων και οι αρχές να προχωρήσουν σε νέα «stress tests» για να διασφαλιστεί η επαρκής κεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Για τη συνέχεια, το ΔΝΤ συνιστά τη μείωση του ύψους πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε να ενισχυθούν οι δημόσιες δαπάνες για επενδύσεις και μείωση της φορολογίας στους επιχειρηματικούς ομίλους.
...που θα πληρώσει ο λαός
Το μόνο βέβαιο είναι πως τις συμφωνίες των καπιταλιστών τις πληρώνει ο λαός. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα καταγράφονται στην ανακοίνωση του ΔΝΤ σχετικά με την πρόσφατη συμφωνία για το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης».
Η ανακοίνωση εστιάζει στα μέτρα που λήφθηκαν στο φορολογικό και συνταξιοδοτικό σύστημα σημειώνοντας ότι οι περικοπές που συμφωνήθηκαν «στις γενναιόδωρες φορολογικές εξαιρέσεις για τη μεσαία τάξη και τις υψηλές δαπάνες για συντάξεις», αποτελούν μέτρα που θα μπορέσουν να στηρίξουν τον στόχο επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022.
Και στην ανακοίνωση του ΔΝΤ, εξάλλου για τον τομέα των «δομικών μεταρρυθμίσεων» τονίζεται ότι θα πρέπει να διατηρηθούν οι μέχρι σήμερα αλλαγές στην αγορά εργασίας, ενώ σημειώνεται ότι το πρόγραμμα στηρίζει την αναθεώρηση του πλαισίου σχετικά με τις ομαδικές απολύσεις, το άνοιγμα των «κλειστών επαγγελμάτων» και την «απελευθέρωση» του κυριακάτικου εμπορίου.
Για τις «μεταρρυθμίσεις» αυτές εξάλλου, και μάλιστα με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση και με την «επιστολή προθέσεων» που απέστειλε στο Ταμείο την περασμένη βδομάδα.
«Ζεστό» χρήμα απαιτούν οι επιχειρηματικοί σχεδιασμοί
Μέσα σε αυτό το αντιλαϊκό κλίμα οι εγχώριοι όμιλοι βλέπουν πραγματικά ευνοϊκή συγκυρία για επέκταση των δραστηριοτήτων τους και ενίσχυση των κερδών τους. Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων την προηγούμενη βδομάδα, όπου καταγράφονται οι «θετικές επιδόσεις» των ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων και την ίδια στιγμή εκφράζονται απαιτήσεις για την περαιτέρω ενίσχυσή τους. Ετσι ζητείται η οριστική άρση των κεφαλαιακών ελέγχων και «αποκατάσταση της ρευστότητας» των επιχειρήσεων, που «θα συμβάλει στην υλοποίηση των επενδυτικών σχεδίων ανάπτυξης και επέκτασης στις διεθνείς αγορές», ταχύτερη επιστροφή του ΦΠΑ, «απάλειψη γραφειοκρατίας» για να επιταχυνθούν οι χρόνοι εξαγωγής και υλοποίηση «μεταρρυθμίσεων». Παράλληλα υπογραμμίζεται ότι «πληθαίνουν οι ξένες εταιρείες που θέλουν να συνεργαστούν με ελληνικές επιχειρήσεις» και προαναγγέλλεται επίσκεψη αντιπροσωπείας 16 Επιμελητηρίων του Πεκίνου, «που ενδιαφέρονται να συνεργαστούν με Ελληνες παραγωγούς».
Η κυβέρνηση, είναι αλήθεια, καταβάλλει «φιλότιμες» προσπάθειες για να κινητοποιήσει το σύνολο των κεφαλαίων που έχει στη διάθεσή της για την ενίσχυση των επιχειρηματικών σχεδιασμών στους τομείς προτεραιότητας. Πέραν των εξαγωγικών ομίλων για τους οποίους επιδιώκεται η πολύπλευρη υποστήριξη, την περασμένη βδομάδα ανακοινώθηκε η εξασφάλιση κονδυλίων ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη διαχείριση απορριμμάτων. Το επόμενο διάστημα αναμένονται ανάλογες ανακοινώσεις και για άλλους κλάδους της οικονομίας, όπως υποδομές μεταφορών, ναυπηγική βιομηχανία, επενδύσεις σε ενεργειακά σχέδια κ.ά., καθώς πραγματικά αποδεικνύεται ότι όλη η «αγωνία» της κυβέρνησης για τη ρύθμιση του χρέους και την «έξοδο στις αγορές» αφορά την παροχή φτηνής χρηματοδότησης προς τους επιχειρηματικούς ομίλους και άρσης των περιορισμών που αντιμετωπίζει σήμερα η επιχειρηματική δραστηριότητα, στο πλαίσιο των συμφωνιών δημοσιονομικής προσαρμογής.

Την ίδια στιγμή βέβαια η κυβέρνηση δεν παύει να ψάχνει και άλλες πηγές χρηματοδότησης για το κεφάλαιο, όπως προκύπτει και από την πρόσφατη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκε η συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνείς χρηματοδοτικούς θεσμούς. Ετσι, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι επιδιώχθηκε η συμμετοχή της χώρας στην Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων και Υποδομών (AIIB), ενώ το ΚΥΣΟΙΠ εξουσιοδότησε το υπουργείο Οικονομικών να ξεκινήσει επίσημες συζητήσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (New Development Bank), που έχουν ιδρύσει οι «BRICS».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

8:30:00 π.μ.
Στο μέσο σφοδρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο για τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας, βγάζει «μάτι» το επικίνδυνο παραμύθι που πλασάρει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ότι η συμμετοχή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι ασπίδα προστασίας για τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου. Και αυτό, όταν η εμπειρία έχει δείξει ότι όσο πιο βαθιά βρίσκεσαι χωμένος στο ιμπεριαλιστικό παζάρι, τόσο πιο εκτεθειμένος είσαι σε σχεδιασμούς για συνεκμεταλλεύσεις, για αλλαγές συνόρων κ.λπ., που στους λαούς φέρνουν μόνο δεινά.
Αλλωστε, η ιστορία του ΝΑΤΟ είναι καταρχάς γνωστή: Οπλισμένο χέρι του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, ισχυρός κατασταλτικός μηχανισμός κατά των λαών, οργανώνει επεμβάσεις, πολέμους, στηρίζει πραξικοπήματα, συνεχίζει την εγκληματική του δράση σε όλα τα μέτωπα των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Κομμάτι των οποίων είναι και η κυπριακή ΑΟΖ, όπως και η ανάπτυξη στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2, τάχα προς διαχείριση των προσφυγικών ροών, ενώ στην πράξη αφορά στη συγκέντρωση δυνάμεων στον άξονα που διαπλέουν τα ρωσικά πολεμικά πλοία καθ' οδόν για Συρία.
Απέναντι στη Σοβιετική Ενωση
Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε στην Ουάσιγκτον στις 4/4/1949 ως απότοκο της στρατηγικής των καπιταλιστικών κρατών για ενίσχυση του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ του ιμπεριαλισμού, ώστε να πιέσουν στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά την ΕΣΣΔ και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη.
Στα πρώτα βήματα της συμμαχίας συμμετείχαν οι ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Δανία, Ισλανδία, Πορτογαλία. Στις 17/10/1951 υπογράφτηκε στο Λονδίνο το πρωτόκολλο προσχώρησης Ελλάδας και Τουρκίας. Επιλογή στοχευμένη, καθώς αφορούσε τη θωράκιση και ενίσχυση της αστικής εξουσίας στις δύο χώρες, την αξιοποίηση της γεωπολιτικής τους θέσης ως προωθημένων ιμπεριαλιστικών φυλακίων.
Στο ιδρυτικό συμφωνητικό της λυκοσυμμαχίας γίνεται προσπάθεια απόκρυψης του επιθετικού της χαρακτήρα και παρουσιάζεται ως αμυντική συμμαχία που θέλει διαφύλαξη της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.
Ευθύς αμέσως, ωστόσο, με την ιμπεριαλιστική αποστολή στον πόλεμο της Κορέας το 1950 - 1953 (με κάλυψη του ΟΗΕ), τις υπονομευτικές κινήσεις των ΗΠΑ ενάντια στην Κούβα, την κλιμάκωση του αντικομμουνισμού και της γενικότερης αντιπαράθεσης με την ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αποκαλύπτεται στην πράξη ο πραγματικός του ρόλος.
Αλλωστε, το Δεκέμβρη του 1967 το ΝΑΤΟ αναθεώρησε τη στρατηγική του και προώθησε αυτή της «ευέλικτης απάντησης». Μάλιστα, παρά την καλλιέργεια προσδοκιών από την υπογραφή της «τελικής πράξης» στο Ελσίνκι μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, το 1975, κλιμάκωσε την ιμπεριαλιστική επιθετικότητά του με την ανάπτυξη πυραύλων «Πέρσινγκ» και «Κρουζ» στην Ευρώπη και το σχεδιασμό για τον «πόλεμο των άστρων». Το 1982 διεύρυνε το χώρο δράσης του με ένταξη της Ισπανίας.
Μετά την αντεπανάσταση
Μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές, το ΝΑΤΟ ενισχύθηκε και διεύρυνε το πεδίο της δράσης του, προσάρμοσε τη στρατηγική του στις σύγχρονες ανάγκες των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, πολύ περισσότερο που στις μέρες μας διαμορφώθηκε το έδαφος για όξυνση νέων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και άλλες ισχυρές χώρες του ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, την Κίνα, τις άλλες χώρες των BRICS (Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), σε περιβάλλον αναδιατάξεων στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.
Σε αυτές τις συνθήκες, εμπλούτισε τη στρατηγική του. Στη θέση του «εχθρού - σοσιαλισμού» τοποθέτησε την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», τις κάθε λογής «ασύμμετρες απειλές», συνεχίζοντας να στοχεύει τον «εχθρό - λαό», το επαναστατικό κίνημα.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 διαμόρφωσε πολύμορφες συμμαχίες, απλώθηκε σε Μεσόγειο, Μέση Ανατολή, Περσικό Κόλπο, Κασπία, Ειρηνικό, σε όλη την υδρόγειο, με το βλέμμα στραμμένο σε περιοχές με πλούσιους ενεργειακούς πόρους και σημαντική γεωπολιτική σημασία.
ΝΑΤΟ και ΕΕ πρωτοστάτησαν στη διαδικασία αλλαγής συνόρων, στο διαμελισμό χωρών, στη δημιουργία κρατών - προτεκτοράτων, στην υποδαύλιση των εθνικιστικών και θρησκευτικών συγκρούσεων στα Βαλκάνια και αλλού.
Η ένταση της επιθετικότητας των ΝΑΤΟ και ΕΕ εκφράστηκε σε Γιουγκοσλαβία (1999), Αφγανιστάν (2001), Ιράκ (2003), Λιβύη (2011), στην επέμβαση στη Συρία (2011 έως και σήμερα), στην Ουκρανία (2014 έως και σήμερα).
Προσχήματα που χρησιμοποιήθηκαν, π.χ. «εθνοκάθαρση», «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», «διατήρηση της τάξης», «φυλετικές συγκρούσεις», «εξάπλωση των όπλων μαζικής καταστροφής», επιχείρησαν να κρύψουν το βασικό στόχο, τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής της Ευρασίας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, σε ανταγωνισμό με Ρωσία και Κίνα.
Στις σημερινές συνθήκες
Σε αυτήν την κατεύθυνση, σε κάθε Σύνοδο Κορυφής της λυκοσυμμαχίας προστίθενται νέα επικίνδυνα στοιχεία στην ιμπεριαλιστική στρατηγική.
Ενδεικτικά, στη Σύνοδο Κορυφής στην Ουαλία, Σεπτέμβρη του 2014, η προσοχή επικεντρώθηκε στην κρίση της Ουκρανίας και τη διαπάλη με τη Ρωσία, στις εξελίξεις σε Ιράκ και Συρία, στο «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε».
Αποφασίστηκε και προωθείται έως τα σήμερα ενίσχυση της ΝΑΤΟικής παρουσίας στην Κεντρική - Ανατολική Ευρώπη, στις χώρες της Βαλτικής. Η δημιουργία Διακλαδικής Στρατιωτικής Δύναμης ταχείας αντίδρασης με επίλεκτες μονάδες στρατού ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας, από το σύνολο των κρατών - μελών. Δόθηκε βάρος στην εφαρμογή του άρθρου 5 της Ατλαντικής Συμμαχίας περί Συλλογικής Ασφάλειας και Συνδρομής. Αποφασίστηκε η αύξηση των δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τη Σύνοδο της Ουαλίας το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας ανακοίνωσε ότι αλλάζει το στρατιωτικό δόγμα της χώρας, «προκειμένου να ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες ασφαλείας, στην επέκταση του ΝΑΤΟ και την Αμερικανική Αντιπυραυλική Ασπίδα που θα εγκατασταθεί στην Ευρώπη».
Νέες επικίνδυνες για τους λαούς αποφάσεις πάρθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλη 2016 στη Βαρσοβία, αλλά και το Μάη 2017 στις Βρυξέλλες, με βασικά προτάγματα την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ, τον από κοινού έλεγχο με Ενοπλες Δυνάμεις της Μεσογείου, την εντατικοποίηση της ανταλλαγής πληροφοριών, την ανάληψη από μέρους των ευρωπαϊκών κρατών - μελών του ΝΑΤΟ, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι και μέλη της ΕΕ, μεγαλύτερων οικονομικών βαρών για τις «ανάγκες» της λυκοσυμμαχίας, την εκπόνηση «εθνικών σχεδίων» που θα υποβάλλονται ετησίως στο ΝΑΤΟ, ώστε κάθε κράτος - μέλος να ενημερώνει πόσα και ποια μέσα και προσωπικό έχει ανά πάσα στιγμή έτοιμα για τις αποστολές και επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ.
Από κοντά και η ΕΕ, που μέσα από αντίστοιχα πλάνα για δημιουργία μόνιμης στρατιωτικής συνεργασίας (PESCO), προχωρά και την υλοποίηση της λεγόμενης «Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ», σχέδιο προώθησης θέσεων των μονοπωλιακών της ομίλων σε άλλες ζώνες του πλανήτη, σε αντιπαράθεση με άλλα κεφάλαια.
Μάλιστα, τη Δευτέρα, σε Σύνοδό τους οι υπουργοί Εξωτερικών των κρατών - μελών της ΕΕ, ορίζοντας τις προτεραιότητες της Στρατηγικής για το 2017 - 2018, διατράνωσαν ότι «η ΕΕ πρέπει να συνεχίσει να ενισχύει τη συνεργασία της στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας».
Ξεχώρισαν, ως πεδία που πρέπει να εστιάσουν, τη μετανάστευση, την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», την αντιμετώπιση των υβριδικών απειλών, τη «στήριξη» της «σταθερότητας» γειτονικών εταίρων χωρών,τις «στρατηγικές επικοινωνίες», την περαιτέρω ενίσχυση της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο, την ενίσχυση των «πολιτικών δεσμεύσεων» της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια, την «εμβάθυνση των σχέσεων με τους εταίρους στην Ανατολή» μέσω της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης και «την ενίσχυση της εταιρικής μας σχέσης με την Αφρική», ιδίως με το Σαχέλ (Υποσαχάρια Αφρική) και το Κέρας της Αφρικής. Ολα σχέδια και μέτωπα που βρωμάνε μπαρούτι.
Σε Ελλάδα και Κύπρο
Για τη δράση του ΝΑΤΟ σε Ελλάδα και Κύπρο, τι να πρωτοπεί κανείς...
Η δικτατορία στην Ελλάδα το 1967 επιβλήθηκε στο έδαφος των έντονων ενδοαστικών αντιθέσεων, το πραξικόπημα όχι μόνο ήταν σε γνώση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά είχε τουλάχιστον την ανοχή, αν όχι και τη στήριξη μηχανισμών τους. Στο πραξικόπημα στην Κύπρο που οργάνωσε η χούντα της Αθήνας και την ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου, που αποτέλεσαν προσχήματα του τουρκικού κράτους (κυβέρνηση Ετσεβίτ) για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Εισβολή η οποία πραγματοποιήθηκε «κάτω από τα μάτια» του ΝΑΤΟ και του Αμερικανικού 6ου Στόλου που περιπολούσε στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το «πηγαινέλα» του Τζόζεφ Σίσκο, απεσταλμένου του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χ. Κίσινγκερ, σε Αθήνα, Αγκυρα και Λονδίνο, επί της ουσίας διευκόλυνε την τουρκική επίθεση. Στις επιλογές των ΝΑΤΟικών πρυτάνευε η εκτίμηση για τη στρατηγική θέση της Τουρκίας και τη χρησιμότητά της στην προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων απέναντι στην ΕΣΣΔ, στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή.
Η κυβέρνηση Καραμανλή, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας Ιούλη του 1974, απέσυρε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, εκφράζοντας την αντίδρασή της για τη στήριξή του στην τουρκική πολιτική.
Με τη συμφωνία «Ρότζερς» για επανένταξη της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, το 1980, περιπλέκεται παραπέρα η κατάσταση στο Αιγαίο, αφού ουσιαστικά διαμορφώνεται καθεστώς συγκυριαρχίας με την τουρκική αστική τάξη, υπό αμερικανοΝΑΤΟική εποπτεία.
Η Τουρκία προωθεί μεθοδικά τη θέση της συγκυριαρχίας, αξιοποιεί, με τη στήριξη του ΝΑΤΟ, το θέμα της «αποστρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών. Οι μεταπολιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις αποδέχονται αυτό το πλαίσιο, αφού θεωρούν τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ ζωτικής σημασίας για τη στήριξη των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Η στάση αυτή εκδηλώθηκε στην κρίση των Ιμίων το 1996 και το «ευχαριστώ» Σημίτη στις ΗΠΑ και επιβεβαιώθηκε από τις Συμφωνίες Μαδρίτης 1997 και Ελσίνκι 1999.
Με τη «νέα δομή» του ΝΑΤΟ, που αποφασίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής στην Ουάσιγκτον τον Απρίλη του 1999, προωθήθηκε η θέση του «Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» και καταργήθηκε η εθνική επιχειρησιακή ευθύνη. Προωθείται συστηματικά το γκριζάρισμα του Αιγαίου υπό ΝΑΤΟική εποπτεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ελληνικά νησιά εξαιρούνται από τα σχέδια των ΝΑΤΟικών ασκήσεων και σταδιακά κερδίζουν έδαφος οι τουρκικές θέσεις για το μοίρασμα του Αιγαίου, με σημείο βάσης τον 25ο Μεσημβρινό.
Στο φόντο αυτό, οξύνονται οι αντιπαραθέσεις με την τουρκική αστική τάξη, που αμφισβητεί σύνορα, διατηρεί το λεγόμενο casus belli αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Απειλές, επίσης, εκτοξεύονται για την περίπτωση ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ, για την οποία με ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων σημειώνονται χρόνια καθυστέρηση και συμβιβασμός με τις ΝΑΤΟικές προτροπές, που γίνονται στο όνομα διατήρησης ισορροπιών στο Αιγαίο.
Αρα είναι καθαρό ότι είναι αδύνατον εντός ιμπεριαλιστικών λυκοσυμμαχιών, παζαριών και ανταγωνισμών, να εξασφαλιστούν η σταθερότητα, η ειρήνη και διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των συνόρων, όπως υποστηρίζουν κυβέρνηση, κόμματα και επιτελεία της αστικής τάξης. Αλλωστε, στα παζάρια και τα πάρε - δώσε η ελληνική αστική τάξη δεν έχει ταμπού και προκαταλήψεις, αφού για αυτήν «κυριαρχικά δικαιώματα» θεωρούνται όσα εξασφαλίζουν την κερδοφορία της, τη συμμετοχή της στα μεγάλα παιχνίδια για το μοίρασμα των αγορών.

Υπάρχει, επομένως, στην Ελλάδα πλούσια πείρα, που εμποδίζει τη δηλητηρίαση του λαού από τη φιλοΝΑΤΟική προπαγάνδα ή και τον εκφοβισμό που επιχειρούν οι κυβερνήσεις, ώστε να εμποδίσουν την πάλη για αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μάλιστα, επείγει η παραπέρα ανάπτυξη της οργανωμένης λαϊκής πάλης για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, με το λαό στην εξουσία, ώστε τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στις διεθνείς σχέσεις κριτήριο να είναι οι λαϊκές ανάγκες και η διεθνιστική αλληλεγγύη.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

6:00:00 π.μ.
Οσο η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά επιτελεία «μαδάνε τη μαργαρίτα» για την έξοδο ή όχι στις αγορές, γύρω από αυτό το σίριαλ χτίζεται και η αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα του κεφαλαίου. Βεβαίως, την ίδια στιγμή που κανείς τους δεν αμφισβητεί το «θετικό πρόσημο» της εξόδου στις αγορές, δεν μπορούν να κρύψουν ότι θα είναι «θετικό» μόνο για το μεγάλο κεφάλαιο, καθώς θα σηματοδοτήσει μια πιο συγκροτημένη μετάβαση σε φάση διευρυμένης ανάκαμψης της κερδοφορίας του. Για το λαό, αυτή η καπιταλιστική ανάκαμψη δεν σημαίνει κάτι άλλο πέρα από ένταση της εκμετάλλευσης, μονιμοποίηση της επίθεσης με διαρκή επίκληση της «σταθερότητας» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, καταστροφή αυτοαπασχολούμενων, για να διευρυνθούν τα πεδία δράσης των μονοπωλιακών ομίλων.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση και τα αστικά ΜΜΕ πλασάρουν στο λαό το επικίνδυνο παραμύθι, με αφορμή την έναρξη των εξορύξεων στην κυπριακή ΑΟΖ, ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ λειτουργεί ευεργετικά και προστατευτικά. Την ίδια στιγμή, γύρω από ένα γεωτρύπανο έχουν συγκεντρωθεί κάμποσα κανόνια στη ΝΑ Μεσόγειο, επιβεβαιώνοντας ότι όσο πιο βαθιά χώνεται η χώρα στο ιμπεριαλιστικό παζάρι, τόσο πιο εκτεθειμένος καθίσταται ο λαός σε σοβαρούς κινδύνους.
Καβγάδες που δεν κρύβουν τη στρατηγική σύμπλευση
Ακριβώς επειδή τα παραπάνω αποτελούν στρατηγική στόχευση της αστικής τάξης, οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά σε ένα παιχνίδι αντιπαράθεσης ανάμεσα στα αστικά κόμματα, που δεν αγγίζει την καρδιά αυτής της στρατηγικής. Ετσι, πλάι στα ερωτήματα για το ποια είναι η καλύτερη ημερομηνία για την «έξοδο στις αγορές» και στο περιθώριο της συναίνεσης γύρω από τα «εθνικά θέματα», ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αναλώνονται σε καβγάδες γύρω από τη Δικαιοσύνη, το ποιος παρεμβαίνει περισσότερο ή λιγότερο στο έργο της κ.λπ. Εκτός από αποπροσανατολιστικός αυτός ο καβγάς αντανακλά και αντιπαραθέσεις μέσα στους κόλπους της αστικής τάξης, με τους εργαζόμενους να βλέπουν την κορυφή ενός παγόβουνου αντιθέσεων, που αφορά επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα. Βεβαίως, αυτή η διαπάλη αξιοποιείται τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη ΝΔ. Από τον μεν ΣΥΡΙΖΑ για να εμφανίσει μια εικόνα «θυματοποίησης» από διάφορα «κέντρα» και συμφέροντα και να μοιραστεί μαζί τους τις ευθύνες της βάρβαρης πολιτικής που εφαρμόζει, ενώ από τη ΝΔ για να εμφανιστεί ως δύναμη «ευθύνης», «αντίπαλο δέος» στην κυβέρνηση.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας να κερδίσει η κυβέρνηση τη λαϊκή ανοχή στο έργο της δεν παύει να παρουσιάζει το μαύρο άσπρο, όπως επιχείρησε να κάνει με την επίσκεψη Τσίπρα στο υπουργείο Εργασίας, τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου κ.λπ. Ονομάζει τις νέες επιδοτήσεις στο κεφάλαιο «απάντηση στην απληρωσιά των εργαζομένων». Βαφτίζει «ανασυγκρότηση» της Υγείας και «προστασία των αδυνάτων» το κατακερματισμένο συνονθύλευμα υποστελεχωμένων μονάδων χαμηλών προδιαγραφών, που φτιάχνει στην πρωτοβάθμια Υγεία και δεν θα καλύπτει ούτε το 30% του λαού. Αποκαλεί «προσλήψεις» τη συνεχή ανακύκλωση όλων των μορφών ελαστικών εργασιακών σχέσεων, με εργαζόμενους ορισμένου χρόνου που σε καμιά περίπτωση δεν θα καλύπτουν τις ανάγκες. Παρουσιάζει «κοινωνική υπηρεσία» τη ρύθμιση ζητημάτων των ΟΤΑ που «κλείνουν τρύπες», ώστε η Τοπική Διοίκηση να παίζει πιο αποτελεσματικά τον «επιχειρηματικό» και εισπρακτικό ρόλο της, αλλά και για να στηρίζει πιο αποτελεσματικά τους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην ανώτατη εκπαίδευση, ώστε αυτή να προσαρμόζεται αποτελεσματικότερα στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, εμφανίζεται ως «μάχη για τη δημοκρατία»...
Οι «εθνικοί στόχοι» του κεφαλαίου...
Βεβαίως, όσο η αστική τάξη, τα κόμματα και οι ενώσεις της προσπαθούν να στοιχίσουν την εργατική τάξη πίσω από τις δικές τους υποθέσεις, τους λεγόμενους «εθνικούς στόχους», ταυτόχρονα δεν μπορεί να κρυφτεί ότι η θυσία των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων είναι προϋπόθεση για την επίτευξη αυτών των στόχων. Π.χ. το εβδομαδιαίο δελτίο του ΣΕΒ, που δημοσιεύτηκε την περασμένη Πέμπτη ασχολείται με την ανάπτυξη στον Τουρισμό. Και στις σελίδες του αποτυπώνεται ακριβώς το πού θα πατήσει η λεγόμενη δίκαιη ανάπτυξη, που ένας από τους πιο δυναμικούς της κλάδους είναι αυτός του Τουρισμού. Οι επιχειρηματίες ζητούν επιπλέον «ευέλικτη αγορά εργασίας» σε έναν κλάδο όπου κάνει θραύση η δουλειά - λάστιχο με 14 διαφορετικές εργασιακές σχέσεις! Ζητούν φοροαπαλλαγές και ενίσχυση των επενδύσεων σε έναν κλάδο οι επιχειρηματίες του οποίου απολαμβάνουν κάθε είδους προνόμια, μέχρι και τσάμπα εργατικό δυναμικό μέσω σχολών κατάρτισης κ.λπ. Ζητούν σταθερότητα, ώστε να προσελκυστούν «ταξιδιώτες υψηλότερου εισοδηματικού επιπέδου», την ίδια στιγμή που ο λαός μας δεν μπορεί να απολαύσει στοιχειωδώς μερικές μέρες ξεκούρασης.
Η δημοσίευση αυτού του δελτίου έγινε την ίδια μέρα που οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό - Επισιτισμό πραγματοποιούσαν την πανελλαδική τους απεργία. Η «σύμπτωση» αυτή αποκαλύπτει περίτρανα τους δύο κόσμους που συγκρούονται, είτε σε κρίση είτε σε ανάπτυξη του καπιταλισμού. Από τη μία το κεφάλαιο, που αγωνιά για την «έξοδό» του στις αγορές, για την ανάπτυξη των κερδών του, για τη «φυγή προς τα μπρος» - όπως λέει και ο ΣΕΒ. Και από την άλλη, η εργατική τάξη, που, μέσα από τα ταξικά της συνδικάτα, αγωνίζεται για τη δική της «έξοδο» από τη μιζέρια, από τη ζωή χωρίς δικαιώματα. Και αποδεικνύεται ότι αυτές οι δύο «έξοδοι» δεν συναντιούνται πουθενά. Συγκρούονται καθημερινά, σε κάθε τόπο δουλειάς και κλάδο, στα εργοστάσια, στα εμπορομάγαζα, στα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, στα γραφεία, στα χωράφια κ.λπ.
...και η εργατική - λαϊκή απάντηση
Οι αγώνες των εργαζομένων που οργανώθηκαν το τελευταίο διάστημα αποτελούν μαχητική απάντηση στην προσπάθεια κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ να πέσει σιγή νεκροταφείου, να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι δεν υπάρχουν «παραφωνίες», ότι όλοι, εργάτες και αφεντικά, ομόψυχα συμβάλλουν για «να βγει η χώρα από την κρίση».
Οι κινητοποιήσεις στον Τουρισμό, στο Εμπόριο, στη Ναυπηγοεπισκευή αποδεικνύουν ότι δεν υποτάσσονται όλοι στην απάτη του «μεγαλώματος της πίτας» που φιλοτεχνεί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Οτι η εργοδοσία δεν έχει ξεμπερδέψει με το εργατικό κίνημα, με τις διεκδικήσεις για επιστροφή των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια.
Οι απεργίες αυτές, μαζί με τον αγώνα των εργαζομένων στην Τοπική Διοίκηση για μόνιμη και σταθερή δουλειά, αποτελούν το «λίπασμα» για νέους πιο μαζικούς και μαχητικούς αγώνες, που θα βάζουν στο επίκεντρο την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών και όχι τα παζάρια με βάση τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας. Αντοχές, που στραγγαλίζουν τα δίκαια αιτήματα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για Κοινωνική Ασφάλιση, δωρεάν Υγεία - Πρόνοια, Παιδεία, πρόσβαση στον Πολιτισμό, στην ψυχαγωγία κ.λπ. Διαμορφώνουν δυνατότητες για τη μαζικότερη οργάνωση και συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα.
Μέσα σε τέτοιες διαδικασίες μπορεί να ενισχύονται σε τόπους δουλειάς και τους κλάδους, να διευρύνονται πιο πρωτοπόρες δυνάμεις, που συνειδητοποιούν τη δύναμη της εργατικής τάξης, που πιστεύουν στο σύνθημα «χωρίς εσένα, γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», σε σφοδρή σύγκρουση με τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης. Αυτός είναι ο δρόμος για να μετράει βήματα το δύσκολο έργο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της ενίσχυσης της Κοινωνικής Συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου.

Η πείρα της ταξικής πάλης δείχνει ότι σε χώρους και κλάδους, που το ΚΚΕ έχει οργανωμένες δυνάμεις και συστηματική παρέμβαση, είναι πιο εύκολο να οργανωθεί η πάλη, να υπάρξει απάντηση στην εργοδοσία που ξεσαλώνει, εκμεταλλευόμενη όλο το νομικό οπλοστάσιο των τελευταίων χρόνων. Επομένως, αυτό είναι που πρέπει να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο: Η πολιτική επιρροή του Κόμματος μέσα στους τόπους δουλειάς, η διάδοση της πολιτικής του πρότασης μέσα στην εργατική τάξη, της μόνης ρεαλιστικής διεξόδου από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Twitter Facebook

6:04:00 μ.μ.
Τους «θρασύδειλους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και τους υποστηρικτές τους» που βεβήλωσαν το μνημείο του ΚΚΕ στο Μουντέ Ραχών καταγγέλλει η ΤE Ικαρίας - Φούρνων του Κόμματος. Γνωστοποιεί πως το μνημείο όχι μόνο θα αποκατασταθεί αλλά θα διαμορφωθεί και ο περιβάλλον χώρος, παράλληλα με την δημιουργία δυο ακόμη μνημείων στην Ικαρία.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Η ΤE Ικαρίας - Φούρνων του ΚΚΕ καταγγέλλει τους θρασύδειλους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και τους υποστηρικτές τους, που πριν λίγα βράδια, βεβήλωσαν για μια ακόμα φορά το Μνημείο που έχει στηθεί κοντά στο μοναστήρι του Μουντέ Ραχών, με τη φροντίδα των κομμουνιστών της Ικαρίας, ως φόρος τιμής στους Αλύγιστους της Ταξικής Πάλης.
Ενοχλούνται οι φασίστες…
Τρέμουν οι θρασύδειλοι νεοναζί…
Χάνουν τον ύπνο τους οι ιδεολογικοί απόγονοι των μπουραντάδων, των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των γερμανοτσολιάδων…
Κρυμμένοι στο σκοτάδι της νύχτας καταφεύγουν σε πράξεις θρασύδειλες, μακριά από τα βλέμματα του λαού γιατί δεν μπορούν να τον αντικρίσουν στα μάτια.
Το εργατικό κίνημα όμως είναι εδώ… Οι κομμουνιστές είναι εδώ. Τιμούν την ιστορία του, τιμούν τις νίκες και τα επιτεύγματά του. Τιμούν τους αλύγιστους ήρωες της ταξικής πάλης. Γιατί η ταξική πάλη δεν άρχισε πατώντας κουμπιά για να σβήσει πατώντας κουμπιά… Οι αγώνες συνεχίζονται, κάθε φορά με άλλη μορφή, πάντα ανυποχώρητα ως την τελική νίκη.
Το ΚΚΕ είναι εδώ. Στις παραμονές του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, συνεχίζει να δίνει ταξικούς αγώνες για την οργάνωση της πάλης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, για την Κοινωνική Συμμαχία, για τη Λαϊκή Εξουσία, για το Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.
Φέτος γιορτάζονται τα 100 χρόνια από τη νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης. 100 Χρόνια από την ίδρυση του πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας.
«Εμείς αρχίσαμε… Ο πάγος έσπασε… Ο δρόμος χαράχτηκε…»
Το φάντασμα του κομμουνισμού, θα στοιχειώνει για καιρό ακόμα τα αφεντικά των μαντρόσκυλων… Και μέχρι τότε τα θρασύδειλα ανθρωπάκια, της Χρυσής Αυγής θα κυκλοφορούν μόνο νύχτα, για να μαγαρίζουν με τα εμετικά τους συνθήματα, να κυνηγούν αδύναμους πρόσφυγες και μετανάστες, να σκάβουν λαγούμια στα θεμέλια της κοινωνίας, να σκορπούν αυτό που διαθέτουν άφθονο: Το μίσος τους προς οτιδήποτε ηρωικό και ωραίο έχει να επιδείξει ο σύγχρονος άνθρωπος.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε δημοκράτη, να οργανωθεί στα συνδικάτα του, να παλέψει ενάντια στην επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του.
Να απομονώσει πολιτικά και κοινωνικά τους εγκληματίες ναζιστές της Χρυσής Αυγής, τα μαντρόσκυλα της άρχουσας τάξης, τα τσιράκια του συστήματος.
ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ.
Το μνημείο όχι μόνο θα αποκατασταθεί αλλά διαμορφωθεί και ο περιβάλλον χώρος… παράλληλα με την δημιουργία δυο ακόμη μνημείων στην Ικαρία».
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget