ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Με αφορμή την προσπάθεια της κυβέρνησης να σύρει τους αγρότες σε διάλογο - απάτη στην Επιτροπή της Βουλής, η κυβέρνηση επιτίθεται στις εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, ενώ προετοιμάζει κλίμα ανοιχτής καταστολής.

Σε κύριο άρθρο, που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο, η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ «Αυγή» γράφει ότι εξαντλούνται τα περιθώρια να υπάρξει «δημοκρατική διέξοδος» και ότι αν οι αγρότες δεν προσέλθουν στο διάλογο, τότε «η κυβέρνηση έχει νωπή λαϊκή εντολή και την ευθύνη να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα».

Μάλιστα, δεν απειλεί μόνο με κρατική καταστολή, αλλά προσπαθεί να ενεργοποιήσει και τον «κοινωνικό αυτοματισμό».

Γράφει συγκεκριμένα ότι καθήκον της κυβέρνησης σε κάθε περίπτωση είναι «να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, ώστε όλοι οι Ελληνες εργαζόμενοι να μπορούν να απολαμβάνουν δίκαια τους κόπους τους».

Δηλαδή, προσπαθεί να στρέψει τους εργαζόμενους και άλλα λαϊκά στρώματα εναντίον των μικρομεσαίων αγροτών, να πετύχει αυτό που δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα η κυβέρνηση, παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια.

Αυτή είναι η μία πλευρά της τακτικής, που ακολουθεί η κυβέρνηση συνολικά απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Η άλλη έχει να κάνει με την προσπάθειά της να απαξιώσει τις οργανωμένες λαϊκές αντιδράσεις, ακόμα και να τις ταυτίσει με τις ενέργειες μιας μικρής μερίδας, που παρεμβαίνει στο κίνημα και αξιοποιείται ποικιλοτρόπως, για να συκοφαντηθούν, ακόμα και να χτυπηθούν οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες.

Ετσι, αμέσως μετά τη γενική απεργία της περασμένης Πέμπτης και τα μαζικά απεργιακά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, η κυβέρνηση είδε «άνευρες» κινητοποιήσεις, τις οποίες μάλιστα «διευκόλυνε» η εργοδοσία.

Προσπάθησε, και μ' αυτόν τον τρόπο, από τη μια, να υποβαθμίσει την πετυχημένη απεργία και, από την άλλη, να παρουσιάσει την κινητοποίηση χιλιάδων λαού σαν αποτέλεσμα της παρέμβασης μερίδων του κεφαλαίου, που αξιοποιούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να «αποσταθεροποιήσουν» την κυβέρνηση.

Μάλιστα, εμφανίζει τον εαυτό της να δίνει μάχη με το κατεστημένο και τη διαφθορά, για να πει ότι τα μεγάλα συμφέροντα παρεμβαίνουν, για να την αποσταθεροποιήσουν και ότι μ' αυτόν το σκοπό κινητοποιούν τους εργαζόμενους!

Είναι βρώμικη η προσπάθεια της κυβέρνησης, ιδιαίτερα όταν έχει αποσπάσει τις ευλογίες του ΣΕΒ στη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού και όταν ξέρει καλά ότι η προετοιμασία της απεργίας πολεμήθηκε σκληρά από την εργοδοσία, ενώ η τρομοκρατία κορυφώθηκε ανήμερα της κινητοποίησης και συνοδεύτηκε ακόμα και με απολύσεις απεργών τις επόμενες μέρες.

Οσο για τους «ακραίους», τους οποίους επικαλείται η κυβέρνηση, για να συκοφαντήσει τους μαζικούς αγώνες, το κίνημα έχει πείρα από τέτοιες πρακτικές. Τις ίδιες εφάρμοσαν και οι προηγούμενοι, για να φτιάξουν κλίμα καταστολής, ακόμα και για να στήσουν προβοκάτσιες.

Πάντως, υπάρχει ένα σημείο στο άρθρο της «Αυγής» με το οποίο συμφωνούμε απόλυτα. Είναι εκεί που γράφει ότι «σε καμιά περίπτωση το νομοσχέδιο πριν γίνει τελικά νόμος δεν θα είναι ίδιο με εκείνο στην αρχική μορφή του. Γι' αυτό, άλλωστε, αποκαλείται σχέδιο νόμου».

Πράγματι, το νομοσχέδιο στην τελική του μορφή δεν θα είναι ίδιο με το αρχικό σχέδιο, αλλά πολύ χειρότερο! Γι' αυτό πρέπει τώρα να κλιμακωθεί ο αγώνας για την απόσυρσή του. Γι' αυτό χρειάζεται να πέσει στο κενό κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να χειραγωγήσει τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, να τους διασπάσει, να τους συκοφαντήσει.

Θέλει η ναζιστική Χρυσή Αυγή να κρυφτεί, αλλά η χαρά των Γερμανών ναζί κολλητών της δεν την αφήνει...

Στη συγκέντρωση που διοργάνωσε στις 30 Γενάρη, μεταξύ των νεοναζιστικών οργανώσεων από χώρες της Ευρώπης που προσκάλεσε ήταν και η οργάνωση Der Dritte Weg (Τρίτος Δρόμος), τα «εγγόνια» του Χίτλερ. Όμως, καθώς προσπαθεί να κρύψει το ναζιστικό εγκληματικό χαρακτήρα και πρακτική της, αποσιώπησε αυτές τις παρουσίες.

Δεν ισχύει το ίδιο όμως για τους Γερμανούς νεοναζί, που όταν επέστρεψαν στη χώρα τους έδωσαν δημοσιότητα στην επίσκεψή τους και στις επαφές τους με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, την οποία σημειωτέον αποκαλούν «εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα». Συγκεκριμένα ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους εκτεταμένο ρεπορτάζ και φωτογραφίες για τη δραστηριότητά τους στην Ελλάδα, την επίσκεψή τους στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και τις συνομιλίες τους με τον αρχηγό Ν. Μιχαλολιάκο, τη συμμετοχή τους στη συγκέντρωση για τα Ίμια (φορώντας μαύρα μπουφάν που έγραφαν national revolutionar sozialistisch - εθνικό επαναστατικό σοσιαλιστικό και  με τις σημαίες τους), όπου «τους υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα», την επίσκεψή τους στο Γερμανικό Νεκροταφείο  στον Διόνυσο (για να τιμήσουν «τους πεσόντες ήρωες» όπως αναφέρουν), αλλά και τη φωτογράφισή τους με φόντο την Ακρόπολη. Μάλιστα, αναφέρουν ότι  στο Μοναστηράκι δέχτηκαν «άνανδρη επίθεση από μια ομάδα περίπου 30 ενόπλων εξτρεμιστών της αριστεράς».  

Η Dritte Weg αποτελεί συνέχεια της οργάνωσης Freies Netz Sub - FNS (Ελεύθερο Νότιο Δίκτυο), η λειτουργία της οποίας απαγορεύτηκε το 2014. Στελέχη του FNS είχαν προσκαλέσει οι χρυσαυγίτες στη φιέστα τους για τα Ίμια το 2013 και μάλιστα τους είχαν υποδεχτεί επισήμως στα γραφεία τους στη Βουλή. Όταν η συνάντηση αυτή έγινε γνωστή, η Χρυσή Αυγή είχε ψελλίσει κάποιες δικαιολογίες όπως «δεν γνωρίζαμε», «νομίζαμε ότι ήταν δημοσιογράφοι» κλπ. μέχρι που τους διέψευσαν οι ίδιοι οι κολλητοί τους, Γερμανοί ναζιστές, με όσα είχαν γράψει στην ιστοσελίδα τους τότε και με τις φωτογραφίες που δημοσίευσαν.

Οι χρυσαγίτες δεν είναι μόνο ναζιστές εγκληματίες. Είναι και ψεύτες υποκριτές.

Ολα τα μέσα και όλους τους τρόπους χρησιμοποιούν η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ, για να συκοφαντήσουν και να χειραγωγήσουν τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, σε μια περίοδο που οι κινητοποιήσεις καταγράφουν άνοδο, με αιχμή το Ασφαλιστικό. Κόμμα και κυβέρνηση, με αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους, εναλλάσσουν ευθείες απειλές και τρομοκρατία, με «γαλιφιές» και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, αντιγράφοντας τις δοκιμασμένες πρακτικές των προηγούμενων.

Στόχος τους είναι να διασκεδάσουν τις αντιδράσεις για την αντιλαϊκή τους πολιτική, να την παρουσιάσουν ως «καλύτερη» και δικαιότερη απ' αυτή των προηγούμενων, να κρύψουν τον ταξικό χαρακτήρα και τη συνέχεια της επίθεσης. Σε τελική ανάλυση, επιδιώκουν να διεμβολίσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις, ιδιαίτερα εκεί που με την παρέμβαση των συνεπών αγωνιστικών δυνάμεων διαμορφώνεται μια πιο ενιαία στάση, όπως για παράδειγμα στους αγρότες, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις μορφές πάλης και το αίτημα να αποσυρθεί το σχέδιο της κυβέρνησης, ως προϋπόθεση για οποιονδήποτε διάλογο.

Ετσι, δεν πέρασε πολύς καιρός απ' όταν ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μ. Μπόλαρης, έκανε από τη Βουλή υποδείξεις στους αγρότες ότι ο αγώνας που δίνουν για την επιβίωσή τους πρέπει να είναι εντός «ανεκτών ορίων», υπονοώντας ότι τυχόν «παρεκκλίσεις» θα αντιμετωπιστούν με αποφασιστικότητα από την κυβέρνηση. Οπως είπε, η διαμαρτυρία είναι αποδεκτή, αν πρόκειται «να εκφραστούν αντιθέσεις, να κατατεθούν επιχειρήματα, να γίνει διάλογος, να λειτουργήσει η δημοκρατία» και όχι να εκφεύγουν οι αγώνες «από τη συνταγματική, τη νόμιμη, τη δημοκρατική λειτουργία».

Βέβαια, στις απειλές της η κυβέρνηση έχει πρόθυμο σύμμαχο τη ΝΔ. Από τη μια, αξιοποιεί για να συκοφαντήσει τον αγώνα τους, την στήριξη που παρέχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα τμήμα μεγαλοαγροτών, καταγγέλλοντας την προσπάθεια «μιας μικρής μειοψηφίας του αγροτικού κόσμου και ακροδεξιών στοιχείων να τορπιλίσουν το διάλογο (με την) αγαστή συνεργασία συνδικαλιστών της ΝΔ και της Χρυσής Αυγής».

Από την άλλη, απολαμβάνει την ευθεία στήριξη της ΝΔ στις «νουθεσίες» προς τους αγρότες να μείνει η διαμαρτυρία τους εντός «ανεκτών ορίων», καθώς στις ανακοινώσεις του, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επαναλαμβάνει μονότονα ότι η αγωνία και η αγανάκτηση των αγροτών θα πρέπει «στην έκφρασή τους να έχουν σεβαστά από όλους όρια».

Για ποιους νοιάζονται;

Ποια είναι αυτά τα όρια; Σύμφωνα με τη ΝΔ, «ο σεβασμός της ελευθερίας του άλλου και η ανάγκη της ανεμπόδιστης λειτουργίας της οικονομικής ζωής του τόπου». Δηλαδή, η διαμαρτυρία των αγροτών είναι ανεκτή, όταν δε διαταράσσεται η οικονομία και η απρόσκοπτη διακίνηση των εμπορευμάτων, σαν να έχει ο αγρότης τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθεί και να πιέσει για τις διεκδικήσεις του, κάνοντας απεργία στο χωράφι του!

Η «Αυγή», από τη μεριά της, δείχνει να συμφωνεί απόλυτα με τη ΝΔ και ταυτόχρονα παρουσιάζει παραλλαγμένο το ίδιο επιχείρημα, για να πλαγιοκοπήσει τους αγώνες των αγροτών. Γράφει σε πρόσφατο άρθρο της η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ:

«Και τώρα λένε (σ.σ. οι αγρότες) ότι θα κλιμακώσουν περαιτέρω τις κινητοποιήσεις τους με αποκλεισμούς δρόμων, λιμανιών και τελωνείων. Ομως από τους δρόμους, τα λιμάνια και τα τελωνεία διακινούνται τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στο εξωτερικό χιλιάδες τόνοι αγροτικών εποχικών προϊόντων, όπως τα φρούτα και τα κηπευτικά. Ολα αυτά παράγονται από αγρότες και η παρεμπόδιση της διακίνησης των εμπορευμάτων τους θα πλήξει κυρίως αυτούς (...) Τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα χάθηκαν από όλες τις μεγάλες αγορές της ΕΕ, καθώς η αδιατάρακτη τροφοδοσία των αγορών αυτών με ελληνικά αγροτικά προϊόντα δεν ήταν ποτέ σταθερή».

Μνημείο υποκρισίας και αντιδραστικότητας το άρθρο της «Αυγής». Από τη μια συνηγορεί ότι καμιά κινητοποίηση δεν πρέπει να εμποδίζει την οικονομία και από την άλλη προσπαθεί να πείσει τους αγρότες ότι τα μπλόκα πλήττουν προπάντων τους ίδιους. Χρησιμοποιεί μάλιστα το άθλιο επιχείρημα ότι έτσι χάνουν τις αγορές του εξωτερικού. Σαν να είναι όλοι οι αγρότες μεγαλοεξαγωγείς, από εκείνους που διαμαρτύρονται κάθε φορά που απεργούν, για παράδειγμα, οι ναυτεργάτες.

Γι' αυτούς όμως είναι που κόπτεται η κυβέρνηση: Τους μεγαλοχωραφάδες και τους επιχειρηματίες του αγροτικού τομέα. Γι' αυτούς θέλει να εφαρμόσει απαρέγκλιτα την ΚΑΠ. Μ' αυτούς παζαρεύει «εκπτώσεις» στη φορολογία. Γι' αυτούς υπόσχεται να αυστηροποιήσει τα κριτήρια με τα οποία θα κατατάσσεται κανείς στους «κατ' επάγγελμα αγρότες», προκειμένου να αποκτά πρόσβαση στις επιδοτήσεις/ενισχύσεις που θα «εξοικονομούνται» από το ξεκλήρισμα των μικρών.

Αλλά μιας και η «Αυγή» ανησυχεί για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, ας εξηγήσει στους αγρότες, γιατί με την πολιτική της ΚΑΠ καταστράφηκαν καλλιέργειες και προϊόντα που κάλυπταν τις εγχώριες ανάγκες και εξάγονταν, αποδίδοντας εισόδημα για τους Ελληνες παραγωγούς; Και γιατί οι φρουτοπαραγωγοί μένουν σήμερα απλήρωτοι για τη σοδειά που παρέδωσαν στους εξαγωγείς, εξαιτίας του εμπάργκο της ΕΕ στη Ρωσία, το οποίο στηρίζει βέβαια ολόψυχα και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ;

Συκοφαντία και απειλές

Αυτή είναι η μια πλευρά. Την άλλη την αποκαλύπτουν με πρόσφατες δηλώσεις τους η κυβερνητική εκπρόσωπος και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Η Ολγα Γεροβασίλη είπε σε συνέντευξή της ότι «αν δεν παλέψουμε σκληρά, μπορεί να επικρατήσει η άποψη του ΔΝΤ» και να υπάρξει μείωση συντάξεων. Κουνώντας το δάχτυλο στους αγρότες, πρόσθεσε ότι χωρίς τη μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση, υπάρχει κίνδυνος να μην καταβάλλονται συντάξεις τα επόμενα χρόνια.

Το ίδιο προκλητικός, ο Ευ. Αποστόλου ισχυρίστηκε ότι οι αγρότες φοροδιαφεύγουν συστηματικά, ότι τα εισοδήματά τους αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, όχι όμως και η φορολογία τους και ότι ο ΟΓΑ επιβιώνει χάρη στις εισφορές του κράτους, δηλαδή των υπόλοιπων φορολογουμένων.

Για κερασάκι στην τούρτα, εκβιάζει κι αυτός ότι «εάν αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι, η βασική σύνταξη του ΟΓΑ, του αγρότη, θα πάει σε βάθος χρόνου, το 2027, σε μηδέν» και ότι αν δεν κλείσει η «αξιολόγηση» με ψηφισμένο το Ασφαλιστικό, η χώρα θα βγει εκτός ΕΕ. Βέβαια, αυτός ο εκβιασμός δεν απευθύνεται μόνο στους αγρότες, αλλά σε όλους όσοι αντιπαλεύουν σήμερα τα αντιασφαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης και γενικότερα την αντιλαϊκή της πολιτική.

Πέραν όλων των άλλων, τα ψέματα σε βάρος των αγροτών έχουν κι έναν ακόμα στόχο: Να ενεργοποιήσουν τον «κοινωνικό αυτοματισμό», να στρέψουν άλλα λαϊκά στρώματα εναντίον τους, να δυσκολέψουν την προσπάθεια που γίνεται από το οργανωμένο αγροτικό κίνημα να εκφραστεί η λαϊκή συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς, να δημιουργηθούν προϋποθέσεις στη κατεύθυνση της Λαϊκής Συμμαχίας.

Η κυβέρνηση βάζει τους αγρότες να διαλέξουν το δικό της σχέδιο - λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό, με την απειλή ότι στη γωνία παραμονεύει το χειρότερο της τρόικας. Στην καλύτερη περίπτωση, τους λέει ότι η εναλλακτική στο δικό της σχέδιο είναι η μίζερη ζωή που ζούσαν έως σήμερα, με τις συντάξεις πείνας του ΟΓΑ, τις άθλιες παροχές Υγείας και Πρόνοιας στην ύπαιθρο, τη σύνταξη στα 67, λες και μπορεί κανείς να ασχολείται με ένα τέτοιο επάγγελμα σε τέτοια ηλικία.

Θέλει να ξεκόψει κάθε συζήτηση στα μπλόκα ότι ο αγρότης έχει σήμερα τη δυνατότητα να ζήσει μια ανθρώπινη ζωή αυτός και τα παιδιά του, να μην εξαρτάται το εισόδημα από τον καιρό και τις ασθένειες στα κοπάδια και στις καλλιέργειες, από το ποιο προϊόν είναι ανταγωνιστικό και ποιο δεν είναι στην αγορά όπου κάνουν κουμάντο τα μονοπώλια των τροφίμων και της μεταποίησης. Οτι είναι δυνατόν σήμερα, με άλλη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, να έχει ο αγρότης αξιοπρεπή σύνταξη και βέβαια να βγαίνει πολύ νωρίτερα από την παραγωγή.

Συν τοις άλλοις, η κυβέρνηση περιορίζει τη συζήτηση στο Ασφαλιστικό (και μάλιστα μόνο στις εισφορές) και δεν λέει τίποτα για τα άλλα αιτήματα που βάζουν οι μικρομεσαίοι αγρότες, όπως αυτά εκφράζονται στο πλαίσιο πάλης της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής των Μπλόκων και αφορούν στις συνέπειες από την εφαρμογή της ΚΑΠ, το φορολογικό, το κόστος παραγωγής κ.ά.

Γαλιφιές που βγάζουν μάτι

Μετά απ' όλα αυτά, έρχεται την περασμένη Τρίτη το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για να χαιρετίσει «την απεργιακή κινητοποίηση που έχουν προκηρύξει για την Πέμπτη 4/2/2015 οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα παρεμβαίνοντας αγωνιστικά για την προάσπιση του δημόσιου, καθολικού και αναδιανεμητικού Ασφαλιστικού Συστήματος». Δηλαδή, του συστήματος που θέλει να ισοπεδώσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα την επίθεση από εκεί που την άφησαν οι προηγούμενοι!

Μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να υποδείξει και τα αιτήματα που θα πρέπει να διεκδικούν οι εργαζόμενοι, προφανώς για να διευκολύνουν την κυβέρνηση στο σαρωτικό της έργο.

Ετσι, επαναλαμβάνει έμμεσα το επιχείρημα ότι η σημερινή κυβέρνηση παρέλαβε «καμένη γη» σε ό,τι αφορά τα οικονομικά του συστήματος γι' αυτό είναι άξια υποστήριξης η προσπάθεια που κάνει με το αντιασφαλιστικό της σχέδιο. Η «μικρή» λεπτομέρεια που παρακάμπτει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι το αίτημα να αποσυρθεί το σχέδιο λαιμητόμος διαπερνάει τους αγώνες που γίνονται τώρα για το Ασφαλιστικό, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το λαό να απεργήσει, για να εφαρμοστεί το κυβερνητικό σχέδιο!

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τόσο ωμή και άθλια παρέμβαση στο κίνημα. Δεν έχει περάσει παρά μια βδομάδα από τότε που ο γραμματέας του κόμματος συναντιόταν με τη λεγόμενη «Πρωτοβουλία Αγροτών» στη Βέροια και παζάρευε μαζί τους ένα ραντεβού με τον πρωθυπουργό σε άμεσο χρόνο, εκθειάζοντας μάλιστα τη διαλλακτική τους στάση και τη διάθεσή τους για διάλογο, χωρίς η κυβέρνηση να έχει κάνει την παραμικρή υποχώρηση, μετά από 20 μέρες αγώνα στα μπλόκα...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ενα μείγμα εκβιασμού, κινδυνολογίας και αυταπατών συνθέτει την κυβερνητική προπαγάνδα των τελευταίων ημερών που στοχεύει στο να αποσπάσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τη συναίνεση του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική, να αμβλύνει τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει και να επιτρέψει στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς να ξεδιπλωθούν απρόσκοπτα.

Για κάθε αντιλαϊκή της πράξη, η κυβέρνηση προβάλλει τον ισχυρισμό ότι το περιεχόμενό της θα ήταν κατά πολύ χειρότερο, αν στη διαχείριση βρισκόταν κάποιο άλλο κόμμα. Με τον τρόπο αυτό υπηρετεί και την αναγκαία για το σύστημα ενίσχυση συνολικά του διπολισμού και της εναλλαγής στον κυβερνητικό θώκο, παρουσιάζοντάς τον σαν τη μόνη επιλογή στο λαό.

Μπροστά στην ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», εκβιάζει το λαό να επιδείξει «στάση προσοχής», γιατί αν αυτή αποτύχει, νέα σκληρότερα μέτρα θα έρθουν.

Μόλις προχτές η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, δήλωσε αναφορικά με το Ασφαλιστικό ότι «οι προτάσεις που κατέθεσε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή για το Ασφαλιστικό (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις επικουρικές, συμψηφισμός οφειλών στον ΟΓΑ με τις αγροτικές επιδοτήσεις, μειώσεις μισθών), μόνο γραμμή για σκληρή διαπραγμάτευση δεν θα μπορούσαν να αποτελούν».

Μονότονα αυτό επαναλαμβάνεται για κάθε ένα απ' τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν το λαό, τους εργάτες, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους κ.λπ. Οχι τυχαία. Η λογική «το μη χείρον, βέλτιστον», στο βαθμό που βρίσκει τόπο να σταθεί και να «καρπίσει» μοιρολατρία στις λαϊκές συνειδήσεις, κρίνεται ιδιαίτερα αποδοτική απ' τα κυβερνητικά επιτελεία.

Ο εκβιασμός του λαού κορυφώνεται με το «επιχείρημα» ότι ενέκρινε τάχα τα μέτρα που τον τσακίζουν. Το δήλωσε η Ολγα Γεροβασίλη, το επανέλαβε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας την ίδια μέρα, όπου ισχυρίστηκε, σε μια προσπάθεια να «απαντήσει» στη διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και τις εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική: «Η κυβέρνηση πήρε τρεις φορές, μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό (...) Είναι ο ελληνικός λαός που μας έδωσε καθαρή εντολή να υλοποιήσουμε τη συμφωνία...».

Ακόμα και το Προσφυγικό γίνεται απ' την κυβέρνηση αντικείμενο εκμετάλλευσης, προκειμένου να αποκτήσει «υπόσταση» το αποπροσανατολιστικό της αφήγημα. Την Παρασκευή, η Ολγα Γεροβασίλη δήλωσε «προκαλεί ανησυχία η συμπεριφορά ορισμένων ακραίων πολιτικών κύκλων στην Ευρωπαϊκή Ενωση αυστηρά για εσωτερική κατανάλωση. Διότι μόνο ακραίες φωνές απαιτούν θωράκιση των συνόρων (δηλαδή πρακτικά την αυτοκατάργηση της Σένγκεν), μαζικές απελάσεις και αστυνομικά μέτρα απέναντι στα κύματα προσφύγων. Για μία ακόμη φορά παρατηρούμε ότι ανακύπτουν διαλυτικές τάσεις από υπερσυντηρητικές μειοψηφίες εντός της ΕΕ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν το σύνολο της Ευρώπης».

Και με διάθεση να υποβάλει στο λαό στάση συναίνεσης συνολικά στην αντιλαϊκή τους πολιτική συμπλήρωσε «απαιτείται η συναίνεση των προοδευτικών δυνάμεων και εντός της χώρας και εντός της Ενωσης, για την απομόνωση αυτών των ακραίων κύκλων».

Ο «μπαμπούλας» της «αποσταθεροποίησης»

Σ' αυτήν ακριβώς την επιζήμια αντίληψη δόμησε την πρώτη ενημέρωση προς τους πολιτικούς συντάκτες η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, την περασμένη Τρίτη, όπου είχαν την τιμητική τους τα «κέντρα» και «παράκεντρα» που τάχα επιβουλεύονται την κυβέρνηση και έχουν στόχο να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, προκαλώντας κοινωνική αναταραχή.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις μάλιστα είναι πεδίον δόξης λαμπρόν για τα ...«κέντρα» αυτά που τις εκμεταλλεύονται, όπως ισχυρίστηκε, προκειμένου να τορπιλίσουν το κλίμα σταθερότητας που προσπαθεί να διαμορφώσει η κυβέρνηση. Με την έννοια σταθερότητα βεβαίως τόσο η σημερινή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις εννοούν την απαρέγκλιτη και απρόσκοπτη υλοποίηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων (βλ. μεταρρυθμίσεις) που είναι αναγκαίες για τη στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

«Ο αγροτικός κόσμος μόνο κερδισμένος θα βγει από τον διάλογο αυτό με την κυβέρνηση, η οποία είναι έτοιμη να καταθέσει βελτιωτικές προτάσεις σε ό,τι αφορά τη μεταβατικότητα των διατάξεων», ισχυρίστηκε - καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι τα αντιλαϊκά κυβερνητικά μέτρα παίρνουν από... διόρθωση! - και πρόσθεσε, συνεχίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να συνδέσει τις αγροτικές κινητοποιήσεις με μια εικόνα «ακραίων ενεργειών»: «Είναι προφανές ότι οι προσπάθειες αυτές για την εκμετάλλευση των αγροτικών κινητοποιήσεων δεν σχετίζονται με την πραγματική αγωνία όλων αυτών, για τα πραγματικά προβλήματα του αγροτικού κόσμου (...) διαβλέπουμε κάποιους να προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν, να εκμεταλλευτούν ακόμη και τις αγροτικές κινητοποιήσεις - που διαχώρισα σαφώς την αντίληψή μας γι' αυτές - προκειμένου να δημιουργήσουν ένα κλίμα αποσταθεροποίησης, φόβου, τρόμου ότι μπορεί να μας συμβούν και άλλα χειρότερα. Αυτά δεν υπήρχαν: Προπηλακισμοί υπουργών, προσπάθειες μάλλον, προπηλακισμού ανθρώπων που μπαίνουν σε αίθουσες για να συζητήσουν, αυτό δεν είναι κάτι το οποίο τιμά την εικόνα ενός κινήματος».

Στο πλαίσιο πάντα του εκβιασμού και εκφοβισμού του λαού απηύθυνε κάλεσμα διαφύλαξης της ...σταθερότητας στις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, επιβεβαιώνοντας τη σύμπλευσή τους στην κατεύθυνση που προστάζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. «Σε αυτά τους καλούμε να συνεισφέρουν. Και νομίζω ότι είναι και εθνικό καθήκον τους. Δεν νομίζω ότι κανείς εξ αυτών θα ήθελε σήμερα να μπούμε σε μια αναστάτωση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, μέσω αποσταθεροποίησης του κλίματος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Και η «χίμαιρα» της ανταμοιβής

Κι επειδή γνωρίζουν ότι η «ράβδος» του εκφοβισμού δεν έχει πάντα τις αναμενόμενες αντιδράσεις, η Ολγα Γεροβασίλη έταξε σε όσους «κάτσουν φρόνιμα» ανταμοιβή όταν έρθει η ανάκαμψη! Ισχυρίστηκε ότι είναι δυνατόν να βελτιωθούν οι όροι του μνημονίου και «στην τριετία να βγούμε από την κρίση με το λαό όρθιο», αρκεί «να τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας και τα χρονοδιαγράμματά της».

Διαβεβαίωσε, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση αυτό ακριβώς θα κάνει, θα συνεχίσει να εφαρμόζει κατά γράμμα την αντιλαϊκή συμφωνία και θα «τρέξει» όλες τις επώδυνες για το λαό μεταρρυθμίσεις, με στόχο την έγκαιρη ολοκλήρωση της πρώτης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου και την έναρξη της συζήτησης για διευθέτηση του κρατικού χρέους, ζήτημα που ιεραρχεί πρώτο το εγχώριο κεφάλαιο.

Στο πλαίσιο αυτό, προωθείται η μεταρρύθμιση για παραπέρα προσαρμογή της Δημόσιας Διοίκησης στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου και προχωρά η νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση. Γι' αυτήν την τελευταία, η κυβερνητική εκπρόσωπος προανήγγειλε μεγάλη διάρκεια, δηλαδή ανατροπές σε βάθος χρόνου, ενώ άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να υπάρξουν τελικά περικοπές και στις κύριες συντάξεις (παρότι για ευνόητους λόγους, κατέδειξε τις «αρκετά υψηλές»), καθώς εναπόθεσε την εξέλιξη αυτή στο «τραπέζι» της διαπραγμάτευσης που έχει αποδειχτεί σφαγείο για τα δικαιώματα του λαού.

Και ο πάντα χρήσιμος κουρνιαχτός εκλογολογίας

Μέσα σε όλα αυτά η εκλογολογία εντείνεται, όχι μόνο γιατί όπως λέγεται η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά την εκ νέου προσφυγή στην κάλπη με την ελπίδα να βρει διέξοδο στα αδιέξοδά της. Αλλά και γιατί οι εκλογές λειτουργούν σε έναν κόσμο σαν εκβιασμός, ιδίως όταν συνοδεύονται με αναλύσεις για την αναταραχή που προκαλούν, τα σήματα που εκπέμπουν, τους κινδύνους που εγκυμονούν για την οικονομία κ.λπ.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ανεπισήμως ότι οι εκλογές είναι μία απ' τις επιλογές της. Επισήμως, ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Από κοντά το ενδεχόμενο εκλογών δεν αποκλείουν και αστικά επιτελεία συντηρώντας το κλίμα της εκλογολογίας. Ηταν χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του ηλεκτρονικού «Βήματος» στις 31 Γενάρη με τίτλο: «Εκλογές; Γιατί όχι;»! Μεταξύ άλλων έγραφε: «...Ολα τα κόμματα της Βουλής με δηλώσεις αποδοκιμάζουν κάθε σκέψη για πρόωρες εκλογές ... Το οξύμωρο της υποθέσεως είναι ότι οι πολιτικοί αρχηγοί αποκλείουν την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, ακόμη και αν θρυμματιστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία... Είναι καταφανές ότι μπορεί να υπάρξει εμπλοκή στην πολιτική ζωή, ακυβερνησία, που θα οδηγούσε την ελληνική οικονομία σε ανήκεστο βλάβη. Ας σημειωθεί ότι οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε οκτώ κόμματα απαιτούν ενδεχομένως περισσότερο χρόνο απ' όσον χρειάζεται η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Με λίγα λόγια, το επιχείρημα ότι οι πρόωρες εκλογές είναι εξαιρετικά χρονοβόρες ανατρέπεται από τη μελέτη όλων των «τεχνικών» δεδομένων. Ούτε ο κ. Τσίπρας, που θα ήθελε συναίνεση όλων των άλλων με συμμετοχή τους σε ουσιαστικό imperium, ούτε οι μαξιμαλιστικές απόψεις του κ. Λεβέντη ούτε η φαντασία του κ. Θεοδωράκη μπορούν να δώσουν λύση. Η Δημοκρατία όμως δεν έχει αδιέξοδα: εκλογές! Γιατί όχι;».

Ο λαός χρειάζεται να επαγρυπνεί, ώστε η όποια εξέλιξη να μην τον «πιάσει στον ύπνο», αλλά να την αντιμετωπίσει απ' τη σκοπιά των συμφερόντων του και των προσταγών του για ουσιαστική παρέμβασή του με όρους ταξικού κινήματος, οργάνωσης, πάλης και εναντίωσης στην εφαρμοζόμενη πολιτική.

«Δεξιά - αντιδεξιά», «αριστερά - νεοφιλελευθερισμός», «λαϊκισμός και κατάρρευση - σταθερότητα και μεταρρυθμίσεις με εθνικό πρόσημο» κ.ο.κ. είναι ορισμένα από τα διλήμματα με τα οποία τα αστικά επιτελεία και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΝΔ, τροφοδοτούν το νέο διπολισμό. Από την άλλη, τα ίδια επιτελεία πλασάρουν σενάρια εθνικής συναίνεσης, εθνικής συνεννόησης στα μεγάλα «εθνικά θέματα», με αιχμή το Προσφυγικό ή τη διαπραγμάτευση. Ακόμα και στο Ασφαλιστικό διαβλέπουν σημεία εθνικής συνεννόησης, καθώς παρά τις διαφορές τους στο μείγμα διαχείρισης, κυβέρνηση και ΝΔ συμφωνούν απόλυτα ότι το Ασφαλιστικό, για να γίνει «βιώσιμο», θα πρέπει να την «πληρώσουν» και πάλι οι εργαζόμενοι.

Οσο γίνεται φανερό ότι τα κόμματα της αστικής διαχείρισης συγκλίνουν στον κοινό στρατηγικό στόχο που είναι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας τσακίζοντας το λαό, τόσο ενισχύεται η ανάγκη του αστικού πολιτικού συστήματος να στήσει «νέες» πλαστές διαχωριστικές γραμμές για τον αποπροσανατολισμό του λαού από τον πραγματικό του αντίπαλο, που είναι τα μονοπώλια και η εξουσία τους, να στήσει νέες παγίδες για να εγκλωβίζει στα «πλοκάμια» του εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.

«Υγιής πόλωση»...

«Υπάρχουν καθαρές διαφορές και καθαρές ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση!». «Ησασταν πράγματι σαφέστατος, διαυγέστατος, καθαρός, ακραία νεοφιλελεύθερος» ανέφερε ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, προς τον πρόεδρο της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκη, στη διάρκεια της συζήτησης εκτός ημερήσιας διάταξης για το Ασφαλιστικό που έγινε την προηγούμενη βδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής. Τα ανέφερε αυτά για να κουκουλώσει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρέλαβε τη σκυτάλη από την κυβέρνηση της ΝΔ και τώρα «τρέχει» τη στρατηγική του κεφαλαίου, όπως είναι η επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, ενώ έρχονται και οι ανατροπές στα εναπομείναντα Εργασιακά και πάει λέγοντας.

Αλλωστε, στην ίδια ομιλία, δείχνοντας ότι οι πραγματικές τους «διαχωριστικές γραμμές» αφορούν το πώς θα στηριχθεί καλύτερα η κερδοφορία του κεφαλαίου, ο Αλ. Τσίπρας, καταθέτοντας τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, ανέφερε ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της είναι η γραφειοκρατία, είναι η υψηλή διαφθορά, είναι η αστάθεια του φορολογικού συστήματος, είναι οι προνομιακές σχέσεις μιας χούφτας ολιγαρχών, που τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, μέσα από τη διαπλοκή τους με την πολιτική εξουσία, έκαναν ό,τι ήθελαν και με τις επιδοτήσεις παλαιότερα και με το δανεισμό από κρατικές τράπεζες. Αυτά ήταν τα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας. Με δυο λόγια, το πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας ήταν το κράτος που φτιάξατε εσείς, οι κυβερνήσεις σας, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ». Οι καταγγελίες της «χούφτας ολιγαρχών» γίνονται όχι μόνο για αποπροσανατολισμό, αλλά σηματοδοτούν την επιδίωξη της κυβέρνησης για ξαναμοίρασμα της επιχειρηματικής πίτας.

Στην ίδια κατεύθυνση του «διαγωνισμού ανάμεσα στον καλύτερο διαχειριστή», ο πρόεδρος της ΝΔ έθεσε τις δικές του «διαχωριστικές γραμμές». «Το δίλημμα σήμερα είναι πολύ ξεκάθαρο. Είναι η επιλογή ανάμεσα στο χτες του λαϊκισμού, της στασιμότητας και του κομματικού κράτους, που εσείς εκπροσωπείτε, και στο αύριο της αλήθειας, των δίκαιων και αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που εμείς εκπροσωπούμε και που θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση! Μεταρρυθμίσεις που μπορεί να είναι δύσκολες, μεταρρυθμίσεις με κοινωνική ευθύνη, μεταρρυθμίσεις με εθνικό πρόσημο, αυτές που δίνουν προοπτική στην Ελλάδα. Αυτές θα επιλέξουμε σήμερα, απέναντι στη στασιμότητα, στο λαϊκισμό και στην κατάρρευση. Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Θα πάμε μπροστά ή θα πάμε πίσω;».

Το πόσο συμφέρει τόσο την κυβέρνηση όσο και τη ΝΔ το στήσιμο κάλπικων δίπολων, για να βγαίνει «λάδι» το καπιταλιστικό σύστημα που και οι δύο υπηρετούν, διαφαίνεται και από τα όσα δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρόεδρος της Βουλής, Ν. Βούτσης, σχετικά με την εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ: «Μπορεί - σημείωσε - η πολιτική μας άποψη να ήταν πιο κοντά στις απόψεις του κ. Μεϊμαράκη, με την έννοια αυτού που λέμε Κεντροδεξιά κανονική, πλην όμως η τελική επιλογή του κόσμου της ΝΔ διαμορφώνει συνθήκες πιο σημαντικού ξεκαθαρίσματος των πολιτικών απόψεων, άρα και μιας "υγιούς" πόλωσης».

Η εθνική συναίνεση για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Παράλληλα, έχει ανοίξει η συζήτηση για την επίτευξη της συναίνεσης που απαιτείται στα μεγάλα «εθνικά θέματα». Σήμερα είναι το Προσφυγικό, που όπως έχει αποδειχτεί, αποτελεί πεδίο ευρύτερων ζυμώσεων, στη συνέχεια μπορεί να αναδειχτεί το Ασφαλιστικό, αύριο τα Εργασιακά ή μπορεί να προκύψει κυβέρνηση «εθνικού σκοπού», «εθνικής ενότητας», «οικουμενική» κ.λπ. Με άλλα λόγια, τα αστικά επιτελεία επεξεργάζονται διάφορες εναλλακτικές λύσεις στο ενδεχόμενο που αυτό απαιτηθεί, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να στοιχίσουν το λαό πίσω από εχθρικά γι' αυτόν συμφέροντα. Ταυτόχρονα, είναι πασιφανές ότι τα κάλπικα διλήμματα και οι πλαστές «διαχωριστικές γραμμές» είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και εξελίσσονται ταυτόχρονα με τις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό που «τρέχουν» και τις οποίες εξακολουθεί να τροφοδοτεί η εκλογή Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ.

Στις 2 Φλεβάρη, αμέσως μετά τη συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον αναπληρωτή υπουργό Μετανάστευσης, Γ. Μουζάλα, σχολιάστηκε στον Τύπο ότι: «Μήνυμα σε όλα τα κομματικά στελέχη της ΝΔ να αποφύγουν τους υψηλούς τόνους σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του Προσφυγικού έστειλε ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης, εξαιρώντας το κρίσιμο αυτό ζήτημα από το πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση». Επίσης, σημειώθηκε ιδιαίτερα ότι: «Ο κ. Μητσοτάκης επεδίωξε να "δώσει γραμμή" για το θέμα και σε όσα στελέχη θα τοποθετηθούν δημοσίως, επιλέγοντας μια σαφώς μετριοπαθέστερη στάση έναντι, ενδεικτικά, των όσων είπε την Κυριακή στην "Κ" ο κ. Αντ. Σαμαράς. Οι αντιπολιτευτικοί τόνοι που υιοθετούνται από διάφορα στελέχη, αποτελούν ζήτημα για τη νέα ηγεσία, που επιθυμεί, σταδιακά, να περάσει ένα νέο ύφος».

Από την άλλη, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολ. Γεροβασίλη, σε συνέντευξή της στους πολιτικούς συντάκτες στην αρχή της περασμένης βδομάδας, ανέφερε: «Είναι άλλο πράγμα να ζητάμε τη διεύρυνση και τη στήριξη στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δηλαδή η αντιπολίτευση με θετικό τρόπο να συνεισφέρει σε κρίσιμα ζητήματα, που το ζητάμε διαρκώς και που θα είναι αντικείμενο και διαλόγου και συναίνεσης σε βασικά καίρια εθνικά ζητήματα όπως η αντιμετώπιση του Προσφυγικού, όπως και η μεγάλη προσπάθεια της χώρας για τη διαπραγμάτευση και πολλά άλλα. Και είναι άλλο πράγμα να ζητήσει κανείς διεύρυνση κυβερνητικής πλειοψηφίας, που δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση να γίνει». Ωστόσο, κρατώντας την πόρτα μισάνοιχτη πρόσθεσε: «Εχει μεγάλη σημασία, όμως, να πούμε πόσο θα ισχυροποιείτο η διαπραγματευτική θέση της χώρας, της κυβέρνησης και τελικά των Ελλήνων πολιτών απέναντι - όπως ξέρετε - σε μια συμφωνία της οποίας έχουμε αποδεχτεί τους όρους. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί όχι μόνο από τους ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. (...) Αυτή η κυβέρνηση σε αυτή τη διαπραγμάτευση δεν πρέπει να πάει, όπως μέχρι τώρα φαίνεται, μόνη της. Αυτό είναι ευθύνη και της αντιπολίτευσης, αλλά φυσικά και του κινήματος, το οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους».

«Κέντρο» υπό πίεση...

Στους διαγκωνισμούς τους, κυβέρνηση και ΝΔ, για το ποιος καλύτερα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, συμπιέζουν αντικειμενικά τις δυνάμεις του λεγόμενου «κέντρου».

Ενδεικτικά, η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με άρθρο της στο «Βήμα», επανέλαβε την πρότασή της για «συνδιαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού οργανισμού - με τη μορφή συμπαράταξης - όλων των δυνάμεων της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης και της Κεντροαριστεράς», δείχνοντας ωστόσο την ...τάση ότι: «Η λύση στο αδιέξοδο με την ανίκανη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η παλινόρθωση της ΝΔ». Τη δική της αξία έχει και η δήλωσή της στις 4 Φλεβάρη, τη μέρα της πανεργατικής απεργίας: «Δεν ξέρω αν θα περάσει από τη Βουλή το Ασφαλιστικό, καλώ τον κ. Τσίπρα αν έχει χάσει τη δεδηλωμένη να το δηλώσει και μετά θα πούμε τι πρέπει να γίνει».

Στο αντίπαλο ...εσωτερικό στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ, ο πρώην πρόεδρος, Ευ. Βενιζέλος, μιλώντας μεσοβδόμαδα στο «ΣΚΑΪ», πήρε ξεκάθαρα θέση απέναντι από αυτή της Φ. Γεννηματά, λέγοντας ότι «ήταν λάθος η λέξη "άβυσσος"» που είχε χρησιμοποιήσει η πρόεδρος απέναντι στη ΝΔ «και δε με χωρίζει άβυσσος από κανέναν, ούτε από τον κ. Μητσοτάκη ούτε από τον κ. Τσίπρα», πρόσθεσε. Και μπαίνοντας στο διά ταύτα, συμπλήρωσε: «Η θέση η δική μου - και πιστεύω ότι δεν έχει φύγει από τη θέση αυτή το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη - ήταν πάντα ότι χρειάζεται μία κυβέρνηση συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ευρωπαϊκού προσανατολισμού».

Οσον αφορά το Ποτάμι, στην παναττική συνδιάσκεψη του κόμματος την περασμένη Πέμπτη, ο πρόεδρος του Ποταμιού, Στ. Θεοδωράκης, έθεσε τα δικά του ...διλήμματα, αναφέροντας: «Το Ποτάμι - το έχω πει από την αρχή - είναι η μαγιά του καινούργιου, δε θα γίνει όμως το άλλοθι του παλιού. Το Ποτάμι δε θα μετέχει σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Θα προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο εκλογών. Θα στηρίξουμε αν υπάρξει εθνικός λόγος μια άλλη κυβέρνηση από αυτήν τη Βουλή, αλλά πάντα με βάση τις λύσεις και όχι τις θέσεις. Σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις του κεντρώου χώρου, προτάσσουμε τη συμφωνία για τις μεταρρυθμίσεις και όχι τη συμφωνία για τις διαδικασίες και τα αξιώματα».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Στον απόηχο της μεγάλης γενικής απεργίας την περασμένη Πέμπτη και των μαζικών απεργιακών συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα, τα ταξικά συνδικάτα σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα. Χτες, αναμενόταν να συνεδριάσει και η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, με αντικείμενο την αποτίμηση του απεργιακού αγώνα και την ανάληψη νέων πρωτοβουλιών.

Η επιτυχία της απεργίας ενίσχυσε τις προϋποθέσεις για κλιμάκωση, έδειξε ότι υπάρχουν περιθώρια να δυναμώσει κι άλλο η αγωνιστική πίεση από την πλευρά της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, με κεντρικό αίτημα να αποσυρθεί το σχέδιο - λαιμητόμος για το Ασφαλιστικό.

Από τις ίδιες τις εξελίξεις, προκύπτει τώρα η ανάγκη να απαντηθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η προσπάθεια κυβέρνησης - κεφαλαίου να ανοίξουν ολόκληρη τη «βεντάλια» των αντιλαϊκών μέτρων, να επεκτείνουν τις ανατροπές στα Εργασιακά, στο Φορολογικό, στην Πρόνοια, παράλληλα με τα μέτρα για το Ασφαλιστικό, που γίνονται ακόμα χειρότερα για το λαό όσο προχωρά η διαδικασία της διαπραγμάτευσης.

Το σταμάτημα της παραγωγής σε μεγάλους χώρους δουλειάς τη μέρα της απεργίας και η συμμετοχή χιλιάδων αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, μισθωτών και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων στις απεργιακές συγκεντρώσεις των εργαζομένων, ανέδειξαν τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης στη συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα, την ευθύνη που έχουν τα συνδικάτα των εργαζομένων να πρωτοστατήσουν για να εκφραστεί οργανωμένα η απάντηση του λαού στα μέτρα που δεν αφήνουν κανέναν ανέγγιχτο.

Το ΠΑΜΕ έγκαιρα προειδοποίησε για τις επερχόμενες νέες ανατροπές στο Ασφαλιστικό. Τις χαρακτήρισε «αιτία πολέμου» για τους εργαζόμενους και το λαό και πρωτοστάτησε για να μπουν εμπόδια. Αποκάλυψε τη στρατηγική σημασία που έχουν για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και το γεγονός ότι αποτελούν συνέχεια των νόμων που ψήφισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Οι πρωτοβουλίες που πήραν το προηγούμενο διάστημα οι ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε κλάδους και χώρους δουλειάς βοήθησαν στην προετοιμασία των απεργιακών αγώνων που κλιμακώνονται το τελευταίο τρίμηνο.

Η συμβολή του ΠΑΜΕ στην οργάνωση και στην επιτυχία της απεργίας αναγνωρίζεται τώρα από ακόμα περισσότερους εργαζόμενους και ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων. Το επιβεβαίωσε και η μαζικότητα που είχαν τα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα, όπου σε πολλές περιπτώσεις η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε το κύρος του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, των συνδικάτων που παλεύουν μέσα από τις γραμμές του.

Σκληρή ταξική αναμέτρηση

Η απεργία της Πέμπτης ήταν μια σκληρή ταξική αναμέτρηση, από την οποία προκύπτουν χρήσιμα στοιχεία και συμπεράσματα για τη δράση των ταξικών συνδικάτων, το ρόλο των άλλων συνδικαλιστικών δυνάμεων, την παρέμβαση της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων. Η στάση της κυβέρνησης, μετά την απεργία, είναι συνέχεια της προσπάθειας που έκανε όλες τις προηγούμενες μέρες να την υπονομεύσει, να διασπάσει τους εργαζόμενους, να αποτρέψει την κοινή τους δράση με τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Με ψευτοδιλήμματα και φοβέρες για «αποσταθεροποίηση», επιχείρησε να τρομοκρατήσει το λαό. Δοκίμασε ακόμα να χρησιμοποιήσει τα ερείσματα που έχει σε συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και σε ανώτερα στρώματα των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών, για να παρέμβει διαλυτικά και διασπαστικά στους αγώνες.

Τώρα, προσπαθεί να απαξιώσει την απεργία και τη μαζική συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Δεν διστάζει να παρουσιάσει την επιτυχία της απεργίας ως αποτέλεσμα της ανοχής της εργοδοσίας, ομολογώντας άθελά της ότι στους τόπους δουλειάς βασιλεύουν η τρομοκρατία και ο νόμος του εργοδότη. Επιτίθεται με συκοφαντίες στο ταξικό κίνημα και σε άλλες περιπτώσεις προσπαθεί να ταυτίσει τις οργανωμένες λαϊκές αντιδράσεις με τις προβοκατόρικες πρακτικές μιας μικρής μερίδας όσων κινητοποιούνται στα μπλόκα και αλλού.

Η αλήθεια είναι ότι η εργοδοσία πολέμησε με ταξικό μίσος και αυτήν την απεργία. Δεν το αποδεικνύει μόνο η στάση της σε μεγάλους κλάδους τη μέρα της απεργιακής κινητοποίησης, αλλά και πριν από αυτήν. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, εκεί που εκφράζονταν αγωνιστικές διαθέσεις, η απειλή ήταν «αν απεργήσεις, αύριο ψάξε για δουλειά». Σε άλλες περιπτώσεις, η εργοδοσία μοίραζε αβέρτα ρεπό τη μέρα της απεργίας ή παρενέβαινε «πυροσβεστικά» για να εκτονωθεί η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια.

Κυρίως, όμως, η εργοδοσία προσπάθησε να βάλει εμπόδια στην επαφή των εργαζομένων με τις ταξικές δυνάμεις σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας όχι μόνο αυτής της απεργίας, αλλά και των προηγούμενων. Πάλεψε με νύχια και με δόντια για να μη γίνουν Γενικές Συνελεύσεις, να μην εκφραστούν οι αγωνιστικές διαθέσεις εκεί όπου τα προβλήματα είναι πιο οξυμένα. Πριν και μετά την απεργία προχώρησε ακόμα και σε απολύσεις πρωτοπόρων εργατών, συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος.

Αυτά είναι που χαρακτηρίζουν τις διαθέσεις της μεγαλοεργοδοσίας απέναντι στην οργάνωση και τους αγώνες των εργαζομένων. Είναι δεδομένη η επιθυμία της να προχωρήσουν ταχύτερα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, στηρίζει τις ανατροπές στο Ασφαλιστικό και ταυτόχρονα πιέζει για να επιταχυνθούν τα μέτρα στα Εργασιακά, οι ιδιωτικοποιήσεις, η αλλαγή προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου και άλλα.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι

Αρωγός της κυβέρνησης και της εργοδοσίας είναι ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός. Τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησαν στην απεργοσπασία, ενώ στο χώρο της Εκπαίδευσης προσπάθησαν με απειλές να εμποδίσουν τη συμμετοχή των μαθητών στις συγκεντρώσεις των απεργών γονιών τους.

Στις πρώην ΔΕΚΟ τα ρεπό, οι άδειες, οι δηλώσεις ασθένειας και οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί έκαναν θραύση, ενώ στις τράπεζες, από τις οποίες προέρχεται ο κύριος όγκος των αντιπροσώπων στο επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ (!) η συμμετοχή των εργαζομένων σε όλες, πλην της Εθνικής, κυμάνθηκε σε μονοψήφια νούμερα. Η ευθύνη της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας στην ΟΤΟΕ και στους συλλόγους των τραπεζοϋπαλλήλων «βγάζει μάτι».

Στον αντίποδα, καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου οι εργαζόμενοι ξεπέρασαν τις συνδικαλιστικές τους πλειοψηφίες. Οπως, για παράδειγμα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της Αττικής, όπου μονιμοποιείται και διευρύνεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων που συμμετέχουν στην απεργία, παρά τις αποφάσεις των σωματείων τους για στάσεις εργασίας.

Επίσης, σε επιχειρήσεις στα Τρόφιμα - Ποτά, σε Τύπο - Χαρτί και σε άλλους κλάδους, καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου συνδικαλιστές και εργαζόμενοι αντέδρασαν στη συνειδητή αδράνεια ή στην απεργοσπασία της πλειοψηφίας και συμμετείχαν στην απεργία με τα πανό της ταξικής τους Ομοσπονδίας.

Κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις συγκεντρώσεις που έγιναν με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ ήταν η συμμετοχή νέου κόσμου, εργαζομένων και σωματείων που εκτιμούν τη δράση του ΠΑΜΕ, το αισθάνονται ως αποκούμπι τους, αναγνωρίζουν το ρόλο του στην οργάνωση των αγώνων, χωρίς να συμφωνούν με όλες τις θέσεις του.

Σε κλάδους και χώρους δουλειάς όπου υπάρχει οργανωμένη παρέμβαση από τις ταξικές δυνάμεις, η συμμετοχή στην απεργία ήταν καλύτερη, ενώ οι συγκεντρώσεις Εργατικών Κέντρων που ξεχωρίζουν για τη συνέπεια, τη δράση και το κύρος τους, αναδείχτηκαν σε πόλο έλξης για σωματεία της περιοχής όπου δεν πλειοψηφούν οι ταξικές δυνάμεις, όπως και για οργανωμένες δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών.

Να κλείσει κάθε δρόμος προς τα πίσω

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η απεργία της Πέμπτης δημιούργησε προϋποθέσεις για μια νέα κατάσταση. Κυβέρνηση, εργοδοσία, αστικά κόμματα και εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός θα προσπαθήσουν να παρέμβουν πιο οργανωμένα και συστηματικά, για να χειραγωγήσουν τις διαθέσεις που εκφράζονται. Εδώ θα κριθούν η ετοιμότητα, η πρωτοβουλία και η ευθύνη των ταξικών δυνάμεων, των κομμουνιστών που δρουν μέσα από τα συνδικάτα.

Η κλιμάκωση του αγώνα πρέπει να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς, με ενεργό συμμετοχή στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, όπου θα συζητηθούν και τα συμπεράσματα από την τελευταία απεργία, θα οξυνθεί η διαπάλη με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Μέσα από κάθε τέτοια συζήτηση χρειάζεται να ισχυροποιείται η πεποίθηση στους εργαζόμενους ότι πρέπει με την πάλη τους να κλείσουν κάθε δρόμο προς τα πίσω, να μην πέσουν ξανά στην παγίδα της κυβερνητικής εναλλαγής, στην αυταπάτη ότι μια άλλη κυβέρνηση μπορεί να τα κάνει καλύτερα. Να φωτίζεται ο δρόμος προς τα μπρος, η προοπτική που ανοίγεται από το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος, την ισχυροποίηση της Λαϊκής Συμμαχίας, που θα παλεύει για να υποστεί ρήγματα ο αρνητικός συσχετισμός, μέχρι να τον ανατρέψει.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ