ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Με τον «μπαμπούλα» των χειρότερων μέτρων εκβιάζει το λαό να συναινέσει

Ενα μείγμα εκβιασμού, κινδυνολογίας και αυταπατών συνθέτει την κυβερνητική προπαγάνδα των τελευταίων ημερών που στοχεύει στο να αποσπάσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τη συναίνεση του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική, να αμβλύνει τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει και να επιτρέψει στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς να ξεδιπλωθούν απρόσκοπτα.

Για κάθε αντιλαϊκή της πράξη, η κυβέρνηση προβάλλει τον ισχυρισμό ότι το περιεχόμενό της θα ήταν κατά πολύ χειρότερο, αν στη διαχείριση βρισκόταν κάποιο άλλο κόμμα. Με τον τρόπο αυτό υπηρετεί και την αναγκαία για το σύστημα ενίσχυση συνολικά του διπολισμού και της εναλλαγής στον κυβερνητικό θώκο, παρουσιάζοντάς τον σαν τη μόνη επιλογή στο λαό.

Μπροστά στην ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», εκβιάζει το λαό να επιδείξει «στάση προσοχής», γιατί αν αυτή αποτύχει, νέα σκληρότερα μέτρα θα έρθουν.

Μόλις προχτές η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, δήλωσε αναφορικά με το Ασφαλιστικό ότι «οι προτάσεις που κατέθεσε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή για το Ασφαλιστικό (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις επικουρικές, συμψηφισμός οφειλών στον ΟΓΑ με τις αγροτικές επιδοτήσεις, μειώσεις μισθών), μόνο γραμμή για σκληρή διαπραγμάτευση δεν θα μπορούσαν να αποτελούν».

Μονότονα αυτό επαναλαμβάνεται για κάθε ένα απ' τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν το λαό, τους εργάτες, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους κ.λπ. Οχι τυχαία. Η λογική «το μη χείρον, βέλτιστον», στο βαθμό που βρίσκει τόπο να σταθεί και να «καρπίσει» μοιρολατρία στις λαϊκές συνειδήσεις, κρίνεται ιδιαίτερα αποδοτική απ' τα κυβερνητικά επιτελεία.

Ο εκβιασμός του λαού κορυφώνεται με το «επιχείρημα» ότι ενέκρινε τάχα τα μέτρα που τον τσακίζουν. Το δήλωσε η Ολγα Γεροβασίλη, το επανέλαβε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας την ίδια μέρα, όπου ισχυρίστηκε, σε μια προσπάθεια να «απαντήσει» στη διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και τις εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική: «Η κυβέρνηση πήρε τρεις φορές, μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό (...) Είναι ο ελληνικός λαός που μας έδωσε καθαρή εντολή να υλοποιήσουμε τη συμφωνία...».

Ακόμα και το Προσφυγικό γίνεται απ' την κυβέρνηση αντικείμενο εκμετάλλευσης, προκειμένου να αποκτήσει «υπόσταση» το αποπροσανατολιστικό της αφήγημα. Την Παρασκευή, η Ολγα Γεροβασίλη δήλωσε «προκαλεί ανησυχία η συμπεριφορά ορισμένων ακραίων πολιτικών κύκλων στην Ευρωπαϊκή Ενωση αυστηρά για εσωτερική κατανάλωση. Διότι μόνο ακραίες φωνές απαιτούν θωράκιση των συνόρων (δηλαδή πρακτικά την αυτοκατάργηση της Σένγκεν), μαζικές απελάσεις και αστυνομικά μέτρα απέναντι στα κύματα προσφύγων. Για μία ακόμη φορά παρατηρούμε ότι ανακύπτουν διαλυτικές τάσεις από υπερσυντηρητικές μειοψηφίες εντός της ΕΕ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν το σύνολο της Ευρώπης».

Και με διάθεση να υποβάλει στο λαό στάση συναίνεσης συνολικά στην αντιλαϊκή τους πολιτική συμπλήρωσε «απαιτείται η συναίνεση των προοδευτικών δυνάμεων και εντός της χώρας και εντός της Ενωσης, για την απομόνωση αυτών των ακραίων κύκλων».

Ο «μπαμπούλας» της «αποσταθεροποίησης»

Σ' αυτήν ακριβώς την επιζήμια αντίληψη δόμησε την πρώτη ενημέρωση προς τους πολιτικούς συντάκτες η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, την περασμένη Τρίτη, όπου είχαν την τιμητική τους τα «κέντρα» και «παράκεντρα» που τάχα επιβουλεύονται την κυβέρνηση και έχουν στόχο να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, προκαλώντας κοινωνική αναταραχή.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις μάλιστα είναι πεδίον δόξης λαμπρόν για τα ...«κέντρα» αυτά που τις εκμεταλλεύονται, όπως ισχυρίστηκε, προκειμένου να τορπιλίσουν το κλίμα σταθερότητας που προσπαθεί να διαμορφώσει η κυβέρνηση. Με την έννοια σταθερότητα βεβαίως τόσο η σημερινή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις εννοούν την απαρέγκλιτη και απρόσκοπτη υλοποίηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων (βλ. μεταρρυθμίσεις) που είναι αναγκαίες για τη στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

«Ο αγροτικός κόσμος μόνο κερδισμένος θα βγει από τον διάλογο αυτό με την κυβέρνηση, η οποία είναι έτοιμη να καταθέσει βελτιωτικές προτάσεις σε ό,τι αφορά τη μεταβατικότητα των διατάξεων», ισχυρίστηκε - καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι τα αντιλαϊκά κυβερνητικά μέτρα παίρνουν από... διόρθωση! - και πρόσθεσε, συνεχίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να συνδέσει τις αγροτικές κινητοποιήσεις με μια εικόνα «ακραίων ενεργειών»: «Είναι προφανές ότι οι προσπάθειες αυτές για την εκμετάλλευση των αγροτικών κινητοποιήσεων δεν σχετίζονται με την πραγματική αγωνία όλων αυτών, για τα πραγματικά προβλήματα του αγροτικού κόσμου (...) διαβλέπουμε κάποιους να προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν, να εκμεταλλευτούν ακόμη και τις αγροτικές κινητοποιήσεις - που διαχώρισα σαφώς την αντίληψή μας γι' αυτές - προκειμένου να δημιουργήσουν ένα κλίμα αποσταθεροποίησης, φόβου, τρόμου ότι μπορεί να μας συμβούν και άλλα χειρότερα. Αυτά δεν υπήρχαν: Προπηλακισμοί υπουργών, προσπάθειες μάλλον, προπηλακισμού ανθρώπων που μπαίνουν σε αίθουσες για να συζητήσουν, αυτό δεν είναι κάτι το οποίο τιμά την εικόνα ενός κινήματος».

Στο πλαίσιο πάντα του εκβιασμού και εκφοβισμού του λαού απηύθυνε κάλεσμα διαφύλαξης της ...σταθερότητας στις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, επιβεβαιώνοντας τη σύμπλευσή τους στην κατεύθυνση που προστάζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. «Σε αυτά τους καλούμε να συνεισφέρουν. Και νομίζω ότι είναι και εθνικό καθήκον τους. Δεν νομίζω ότι κανείς εξ αυτών θα ήθελε σήμερα να μπούμε σε μια αναστάτωση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, μέσω αποσταθεροποίησης του κλίματος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Και η «χίμαιρα» της ανταμοιβής

Κι επειδή γνωρίζουν ότι η «ράβδος» του εκφοβισμού δεν έχει πάντα τις αναμενόμενες αντιδράσεις, η Ολγα Γεροβασίλη έταξε σε όσους «κάτσουν φρόνιμα» ανταμοιβή όταν έρθει η ανάκαμψη! Ισχυρίστηκε ότι είναι δυνατόν να βελτιωθούν οι όροι του μνημονίου και «στην τριετία να βγούμε από την κρίση με το λαό όρθιο», αρκεί «να τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας και τα χρονοδιαγράμματά της».

Διαβεβαίωσε, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση αυτό ακριβώς θα κάνει, θα συνεχίσει να εφαρμόζει κατά γράμμα την αντιλαϊκή συμφωνία και θα «τρέξει» όλες τις επώδυνες για το λαό μεταρρυθμίσεις, με στόχο την έγκαιρη ολοκλήρωση της πρώτης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου και την έναρξη της συζήτησης για διευθέτηση του κρατικού χρέους, ζήτημα που ιεραρχεί πρώτο το εγχώριο κεφάλαιο.

Στο πλαίσιο αυτό, προωθείται η μεταρρύθμιση για παραπέρα προσαρμογή της Δημόσιας Διοίκησης στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου και προχωρά η νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση. Γι' αυτήν την τελευταία, η κυβερνητική εκπρόσωπος προανήγγειλε μεγάλη διάρκεια, δηλαδή ανατροπές σε βάθος χρόνου, ενώ άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να υπάρξουν τελικά περικοπές και στις κύριες συντάξεις (παρότι για ευνόητους λόγους, κατέδειξε τις «αρκετά υψηλές»), καθώς εναπόθεσε την εξέλιξη αυτή στο «τραπέζι» της διαπραγμάτευσης που έχει αποδειχτεί σφαγείο για τα δικαιώματα του λαού.

Και ο πάντα χρήσιμος κουρνιαχτός εκλογολογίας

Μέσα σε όλα αυτά η εκλογολογία εντείνεται, όχι μόνο γιατί όπως λέγεται η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά την εκ νέου προσφυγή στην κάλπη με την ελπίδα να βρει διέξοδο στα αδιέξοδά της. Αλλά και γιατί οι εκλογές λειτουργούν σε έναν κόσμο σαν εκβιασμός, ιδίως όταν συνοδεύονται με αναλύσεις για την αναταραχή που προκαλούν, τα σήματα που εκπέμπουν, τους κινδύνους που εγκυμονούν για την οικονομία κ.λπ.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ανεπισήμως ότι οι εκλογές είναι μία απ' τις επιλογές της. Επισήμως, ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Από κοντά το ενδεχόμενο εκλογών δεν αποκλείουν και αστικά επιτελεία συντηρώντας το κλίμα της εκλογολογίας. Ηταν χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του ηλεκτρονικού «Βήματος» στις 31 Γενάρη με τίτλο: «Εκλογές; Γιατί όχι;»! Μεταξύ άλλων έγραφε: «...Ολα τα κόμματα της Βουλής με δηλώσεις αποδοκιμάζουν κάθε σκέψη για πρόωρες εκλογές ... Το οξύμωρο της υποθέσεως είναι ότι οι πολιτικοί αρχηγοί αποκλείουν την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, ακόμη και αν θρυμματιστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία... Είναι καταφανές ότι μπορεί να υπάρξει εμπλοκή στην πολιτική ζωή, ακυβερνησία, που θα οδηγούσε την ελληνική οικονομία σε ανήκεστο βλάβη. Ας σημειωθεί ότι οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε οκτώ κόμματα απαιτούν ενδεχομένως περισσότερο χρόνο απ' όσον χρειάζεται η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Με λίγα λόγια, το επιχείρημα ότι οι πρόωρες εκλογές είναι εξαιρετικά χρονοβόρες ανατρέπεται από τη μελέτη όλων των «τεχνικών» δεδομένων. Ούτε ο κ. Τσίπρας, που θα ήθελε συναίνεση όλων των άλλων με συμμετοχή τους σε ουσιαστικό imperium, ούτε οι μαξιμαλιστικές απόψεις του κ. Λεβέντη ούτε η φαντασία του κ. Θεοδωράκη μπορούν να δώσουν λύση. Η Δημοκρατία όμως δεν έχει αδιέξοδα: εκλογές! Γιατί όχι;».

Ο λαός χρειάζεται να επαγρυπνεί, ώστε η όποια εξέλιξη να μην τον «πιάσει στον ύπνο», αλλά να την αντιμετωπίσει απ' τη σκοπιά των συμφερόντων του και των προσταγών του για ουσιαστική παρέμβασή του με όρους ταξικού κινήματος, οργάνωσης, πάλης και εναντίωσης στην εφαρμοζόμενη πολιτική.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Μεταξύ «διπολισμού» και «συναίνεσης»

«Δεξιά - αντιδεξιά», «αριστερά - νεοφιλελευθερισμός», «λαϊκισμός και κατάρρευση - σταθερότητα και μεταρρυθμίσεις με εθνικό πρόσημο» κ.ο.κ. είναι ορισμένα από τα διλήμματα με τα οποία τα αστικά επιτελεία και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΝΔ, τροφοδοτούν το νέο διπολισμό. Από την άλλη, τα ίδια επιτελεία πλασάρουν σενάρια εθνικής συναίνεσης, εθνικής συνεννόησης στα μεγάλα «εθνικά θέματα», με αιχμή το Προσφυγικό ή τη διαπραγμάτευση. Ακόμα και στο Ασφαλιστικό διαβλέπουν σημεία εθνικής συνεννόησης, καθώς παρά τις διαφορές τους στο μείγμα διαχείρισης, κυβέρνηση και ΝΔ συμφωνούν απόλυτα ότι το Ασφαλιστικό, για να γίνει «βιώσιμο», θα πρέπει να την «πληρώσουν» και πάλι οι εργαζόμενοι.

Οσο γίνεται φανερό ότι τα κόμματα της αστικής διαχείρισης συγκλίνουν στον κοινό στρατηγικό στόχο που είναι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας τσακίζοντας το λαό, τόσο ενισχύεται η ανάγκη του αστικού πολιτικού συστήματος να στήσει «νέες» πλαστές διαχωριστικές γραμμές για τον αποπροσανατολισμό του λαού από τον πραγματικό του αντίπαλο, που είναι τα μονοπώλια και η εξουσία τους, να στήσει νέες παγίδες για να εγκλωβίζει στα «πλοκάμια» του εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.

«Υγιής πόλωση»...

«Υπάρχουν καθαρές διαφορές και καθαρές ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση!». «Ησασταν πράγματι σαφέστατος, διαυγέστατος, καθαρός, ακραία νεοφιλελεύθερος» ανέφερε ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, προς τον πρόεδρο της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκη, στη διάρκεια της συζήτησης εκτός ημερήσιας διάταξης για το Ασφαλιστικό που έγινε την προηγούμενη βδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής. Τα ανέφερε αυτά για να κουκουλώσει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρέλαβε τη σκυτάλη από την κυβέρνηση της ΝΔ και τώρα «τρέχει» τη στρατηγική του κεφαλαίου, όπως είναι η επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, ενώ έρχονται και οι ανατροπές στα εναπομείναντα Εργασιακά και πάει λέγοντας.

Αλλωστε, στην ίδια ομιλία, δείχνοντας ότι οι πραγματικές τους «διαχωριστικές γραμμές» αφορούν το πώς θα στηριχθεί καλύτερα η κερδοφορία του κεφαλαίου, ο Αλ. Τσίπρας, καταθέτοντας τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, ανέφερε ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της είναι η γραφειοκρατία, είναι η υψηλή διαφθορά, είναι η αστάθεια του φορολογικού συστήματος, είναι οι προνομιακές σχέσεις μιας χούφτας ολιγαρχών, που τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, μέσα από τη διαπλοκή τους με την πολιτική εξουσία, έκαναν ό,τι ήθελαν και με τις επιδοτήσεις παλαιότερα και με το δανεισμό από κρατικές τράπεζες. Αυτά ήταν τα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας. Με δυο λόγια, το πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας ήταν το κράτος που φτιάξατε εσείς, οι κυβερνήσεις σας, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ». Οι καταγγελίες της «χούφτας ολιγαρχών» γίνονται όχι μόνο για αποπροσανατολισμό, αλλά σηματοδοτούν την επιδίωξη της κυβέρνησης για ξαναμοίρασμα της επιχειρηματικής πίτας.

Στην ίδια κατεύθυνση του «διαγωνισμού ανάμεσα στον καλύτερο διαχειριστή», ο πρόεδρος της ΝΔ έθεσε τις δικές του «διαχωριστικές γραμμές». «Το δίλημμα σήμερα είναι πολύ ξεκάθαρο. Είναι η επιλογή ανάμεσα στο χτες του λαϊκισμού, της στασιμότητας και του κομματικού κράτους, που εσείς εκπροσωπείτε, και στο αύριο της αλήθειας, των δίκαιων και αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που εμείς εκπροσωπούμε και που θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση! Μεταρρυθμίσεις που μπορεί να είναι δύσκολες, μεταρρυθμίσεις με κοινωνική ευθύνη, μεταρρυθμίσεις με εθνικό πρόσημο, αυτές που δίνουν προοπτική στην Ελλάδα. Αυτές θα επιλέξουμε σήμερα, απέναντι στη στασιμότητα, στο λαϊκισμό και στην κατάρρευση. Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Θα πάμε μπροστά ή θα πάμε πίσω;».

Το πόσο συμφέρει τόσο την κυβέρνηση όσο και τη ΝΔ το στήσιμο κάλπικων δίπολων, για να βγαίνει «λάδι» το καπιταλιστικό σύστημα που και οι δύο υπηρετούν, διαφαίνεται και από τα όσα δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρόεδρος της Βουλής, Ν. Βούτσης, σχετικά με την εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ: «Μπορεί - σημείωσε - η πολιτική μας άποψη να ήταν πιο κοντά στις απόψεις του κ. Μεϊμαράκη, με την έννοια αυτού που λέμε Κεντροδεξιά κανονική, πλην όμως η τελική επιλογή του κόσμου της ΝΔ διαμορφώνει συνθήκες πιο σημαντικού ξεκαθαρίσματος των πολιτικών απόψεων, άρα και μιας "υγιούς" πόλωσης».

Η εθνική συναίνεση για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Παράλληλα, έχει ανοίξει η συζήτηση για την επίτευξη της συναίνεσης που απαιτείται στα μεγάλα «εθνικά θέματα». Σήμερα είναι το Προσφυγικό, που όπως έχει αποδειχτεί, αποτελεί πεδίο ευρύτερων ζυμώσεων, στη συνέχεια μπορεί να αναδειχτεί το Ασφαλιστικό, αύριο τα Εργασιακά ή μπορεί να προκύψει κυβέρνηση «εθνικού σκοπού», «εθνικής ενότητας», «οικουμενική» κ.λπ. Με άλλα λόγια, τα αστικά επιτελεία επεξεργάζονται διάφορες εναλλακτικές λύσεις στο ενδεχόμενο που αυτό απαιτηθεί, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να στοιχίσουν το λαό πίσω από εχθρικά γι' αυτόν συμφέροντα. Ταυτόχρονα, είναι πασιφανές ότι τα κάλπικα διλήμματα και οι πλαστές «διαχωριστικές γραμμές» είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και εξελίσσονται ταυτόχρονα με τις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό που «τρέχουν» και τις οποίες εξακολουθεί να τροφοδοτεί η εκλογή Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ.

Στις 2 Φλεβάρη, αμέσως μετά τη συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον αναπληρωτή υπουργό Μετανάστευσης, Γ. Μουζάλα, σχολιάστηκε στον Τύπο ότι: «Μήνυμα σε όλα τα κομματικά στελέχη της ΝΔ να αποφύγουν τους υψηλούς τόνους σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του Προσφυγικού έστειλε ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης, εξαιρώντας το κρίσιμο αυτό ζήτημα από το πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση». Επίσης, σημειώθηκε ιδιαίτερα ότι: «Ο κ. Μητσοτάκης επεδίωξε να "δώσει γραμμή" για το θέμα και σε όσα στελέχη θα τοποθετηθούν δημοσίως, επιλέγοντας μια σαφώς μετριοπαθέστερη στάση έναντι, ενδεικτικά, των όσων είπε την Κυριακή στην "Κ" ο κ. Αντ. Σαμαράς. Οι αντιπολιτευτικοί τόνοι που υιοθετούνται από διάφορα στελέχη, αποτελούν ζήτημα για τη νέα ηγεσία, που επιθυμεί, σταδιακά, να περάσει ένα νέο ύφος».

Από την άλλη, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολ. Γεροβασίλη, σε συνέντευξή της στους πολιτικούς συντάκτες στην αρχή της περασμένης βδομάδας, ανέφερε: «Είναι άλλο πράγμα να ζητάμε τη διεύρυνση και τη στήριξη στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δηλαδή η αντιπολίτευση με θετικό τρόπο να συνεισφέρει σε κρίσιμα ζητήματα, που το ζητάμε διαρκώς και που θα είναι αντικείμενο και διαλόγου και συναίνεσης σε βασικά καίρια εθνικά ζητήματα όπως η αντιμετώπιση του Προσφυγικού, όπως και η μεγάλη προσπάθεια της χώρας για τη διαπραγμάτευση και πολλά άλλα. Και είναι άλλο πράγμα να ζητήσει κανείς διεύρυνση κυβερνητικής πλειοψηφίας, που δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση να γίνει». Ωστόσο, κρατώντας την πόρτα μισάνοιχτη πρόσθεσε: «Εχει μεγάλη σημασία, όμως, να πούμε πόσο θα ισχυροποιείτο η διαπραγματευτική θέση της χώρας, της κυβέρνησης και τελικά των Ελλήνων πολιτών απέναντι - όπως ξέρετε - σε μια συμφωνία της οποίας έχουμε αποδεχτεί τους όρους. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί όχι μόνο από τους ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. (...) Αυτή η κυβέρνηση σε αυτή τη διαπραγμάτευση δεν πρέπει να πάει, όπως μέχρι τώρα φαίνεται, μόνη της. Αυτό είναι ευθύνη και της αντιπολίτευσης, αλλά φυσικά και του κινήματος, το οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους».

«Κέντρο» υπό πίεση...

Στους διαγκωνισμούς τους, κυβέρνηση και ΝΔ, για το ποιος καλύτερα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, συμπιέζουν αντικειμενικά τις δυνάμεις του λεγόμενου «κέντρου».

Ενδεικτικά, η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με άρθρο της στο «Βήμα», επανέλαβε την πρότασή της για «συνδιαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού οργανισμού - με τη μορφή συμπαράταξης - όλων των δυνάμεων της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης και της Κεντροαριστεράς», δείχνοντας ωστόσο την ...τάση ότι: «Η λύση στο αδιέξοδο με την ανίκανη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η παλινόρθωση της ΝΔ». Τη δική της αξία έχει και η δήλωσή της στις 4 Φλεβάρη, τη μέρα της πανεργατικής απεργίας: «Δεν ξέρω αν θα περάσει από τη Βουλή το Ασφαλιστικό, καλώ τον κ. Τσίπρα αν έχει χάσει τη δεδηλωμένη να το δηλώσει και μετά θα πούμε τι πρέπει να γίνει».

Στο αντίπαλο ...εσωτερικό στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ, ο πρώην πρόεδρος, Ευ. Βενιζέλος, μιλώντας μεσοβδόμαδα στο «ΣΚΑΪ», πήρε ξεκάθαρα θέση απέναντι από αυτή της Φ. Γεννηματά, λέγοντας ότι «ήταν λάθος η λέξη "άβυσσος"» που είχε χρησιμοποιήσει η πρόεδρος απέναντι στη ΝΔ «και δε με χωρίζει άβυσσος από κανέναν, ούτε από τον κ. Μητσοτάκη ούτε από τον κ. Τσίπρα», πρόσθεσε. Και μπαίνοντας στο διά ταύτα, συμπλήρωσε: «Η θέση η δική μου - και πιστεύω ότι δεν έχει φύγει από τη θέση αυτή το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη - ήταν πάντα ότι χρειάζεται μία κυβέρνηση συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ευρωπαϊκού προσανατολισμού».

Οσον αφορά το Ποτάμι, στην παναττική συνδιάσκεψη του κόμματος την περασμένη Πέμπτη, ο πρόεδρος του Ποταμιού, Στ. Θεοδωράκης, έθεσε τα δικά του ...διλήμματα, αναφέροντας: «Το Ποτάμι - το έχω πει από την αρχή - είναι η μαγιά του καινούργιου, δε θα γίνει όμως το άλλοθι του παλιού. Το Ποτάμι δε θα μετέχει σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Θα προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο εκλογών. Θα στηρίξουμε αν υπάρξει εθνικός λόγος μια άλλη κυβέρνηση από αυτήν τη Βουλή, αλλά πάντα με βάση τις λύσεις και όχι τις θέσεις. Σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις του κεντρώου χώρου, προτάσσουμε τη συμφωνία για τις μεταρρυθμίσεις και όχι τη συμφωνία για τις διαδικασίες και τα αξιώματα».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Κλιμάκωση του αγώνα

Στον απόηχο της μεγάλης γενικής απεργίας την περασμένη Πέμπτη και των μαζικών απεργιακών συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα, τα ταξικά συνδικάτα σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα. Χτες, αναμενόταν να συνεδριάσει και η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, με αντικείμενο την αποτίμηση του απεργιακού αγώνα και την ανάληψη νέων πρωτοβουλιών.

Η επιτυχία της απεργίας ενίσχυσε τις προϋποθέσεις για κλιμάκωση, έδειξε ότι υπάρχουν περιθώρια να δυναμώσει κι άλλο η αγωνιστική πίεση από την πλευρά της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, με κεντρικό αίτημα να αποσυρθεί το σχέδιο - λαιμητόμος για το Ασφαλιστικό.

Από τις ίδιες τις εξελίξεις, προκύπτει τώρα η ανάγκη να απαντηθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η προσπάθεια κυβέρνησης - κεφαλαίου να ανοίξουν ολόκληρη τη «βεντάλια» των αντιλαϊκών μέτρων, να επεκτείνουν τις ανατροπές στα Εργασιακά, στο Φορολογικό, στην Πρόνοια, παράλληλα με τα μέτρα για το Ασφαλιστικό, που γίνονται ακόμα χειρότερα για το λαό όσο προχωρά η διαδικασία της διαπραγμάτευσης.

Το σταμάτημα της παραγωγής σε μεγάλους χώρους δουλειάς τη μέρα της απεργίας και η συμμετοχή χιλιάδων αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, μισθωτών και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων στις απεργιακές συγκεντρώσεις των εργαζομένων, ανέδειξαν τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης στη συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα, την ευθύνη που έχουν τα συνδικάτα των εργαζομένων να πρωτοστατήσουν για να εκφραστεί οργανωμένα η απάντηση του λαού στα μέτρα που δεν αφήνουν κανέναν ανέγγιχτο.

Το ΠΑΜΕ έγκαιρα προειδοποίησε για τις επερχόμενες νέες ανατροπές στο Ασφαλιστικό. Τις χαρακτήρισε «αιτία πολέμου» για τους εργαζόμενους και το λαό και πρωτοστάτησε για να μπουν εμπόδια. Αποκάλυψε τη στρατηγική σημασία που έχουν για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και το γεγονός ότι αποτελούν συνέχεια των νόμων που ψήφισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Οι πρωτοβουλίες που πήραν το προηγούμενο διάστημα οι ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε κλάδους και χώρους δουλειάς βοήθησαν στην προετοιμασία των απεργιακών αγώνων που κλιμακώνονται το τελευταίο τρίμηνο.

Η συμβολή του ΠΑΜΕ στην οργάνωση και στην επιτυχία της απεργίας αναγνωρίζεται τώρα από ακόμα περισσότερους εργαζόμενους και ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων. Το επιβεβαίωσε και η μαζικότητα που είχαν τα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα, όπου σε πολλές περιπτώσεις η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε το κύρος του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, των συνδικάτων που παλεύουν μέσα από τις γραμμές του.

Σκληρή ταξική αναμέτρηση

Η απεργία της Πέμπτης ήταν μια σκληρή ταξική αναμέτρηση, από την οποία προκύπτουν χρήσιμα στοιχεία και συμπεράσματα για τη δράση των ταξικών συνδικάτων, το ρόλο των άλλων συνδικαλιστικών δυνάμεων, την παρέμβαση της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων. Η στάση της κυβέρνησης, μετά την απεργία, είναι συνέχεια της προσπάθειας που έκανε όλες τις προηγούμενες μέρες να την υπονομεύσει, να διασπάσει τους εργαζόμενους, να αποτρέψει την κοινή τους δράση με τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Με ψευτοδιλήμματα και φοβέρες για «αποσταθεροποίηση», επιχείρησε να τρομοκρατήσει το λαό. Δοκίμασε ακόμα να χρησιμοποιήσει τα ερείσματα που έχει σε συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και σε ανώτερα στρώματα των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών, για να παρέμβει διαλυτικά και διασπαστικά στους αγώνες.

Τώρα, προσπαθεί να απαξιώσει την απεργία και τη μαζική συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Δεν διστάζει να παρουσιάσει την επιτυχία της απεργίας ως αποτέλεσμα της ανοχής της εργοδοσίας, ομολογώντας άθελά της ότι στους τόπους δουλειάς βασιλεύουν η τρομοκρατία και ο νόμος του εργοδότη. Επιτίθεται με συκοφαντίες στο ταξικό κίνημα και σε άλλες περιπτώσεις προσπαθεί να ταυτίσει τις οργανωμένες λαϊκές αντιδράσεις με τις προβοκατόρικες πρακτικές μιας μικρής μερίδας όσων κινητοποιούνται στα μπλόκα και αλλού.

Η αλήθεια είναι ότι η εργοδοσία πολέμησε με ταξικό μίσος και αυτήν την απεργία. Δεν το αποδεικνύει μόνο η στάση της σε μεγάλους κλάδους τη μέρα της απεργιακής κινητοποίησης, αλλά και πριν από αυτήν. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, εκεί που εκφράζονταν αγωνιστικές διαθέσεις, η απειλή ήταν «αν απεργήσεις, αύριο ψάξε για δουλειά». Σε άλλες περιπτώσεις, η εργοδοσία μοίραζε αβέρτα ρεπό τη μέρα της απεργίας ή παρενέβαινε «πυροσβεστικά» για να εκτονωθεί η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια.

Κυρίως, όμως, η εργοδοσία προσπάθησε να βάλει εμπόδια στην επαφή των εργαζομένων με τις ταξικές δυνάμεις σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας όχι μόνο αυτής της απεργίας, αλλά και των προηγούμενων. Πάλεψε με νύχια και με δόντια για να μη γίνουν Γενικές Συνελεύσεις, να μην εκφραστούν οι αγωνιστικές διαθέσεις εκεί όπου τα προβλήματα είναι πιο οξυμένα. Πριν και μετά την απεργία προχώρησε ακόμα και σε απολύσεις πρωτοπόρων εργατών, συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος.

Αυτά είναι που χαρακτηρίζουν τις διαθέσεις της μεγαλοεργοδοσίας απέναντι στην οργάνωση και τους αγώνες των εργαζομένων. Είναι δεδομένη η επιθυμία της να προχωρήσουν ταχύτερα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, στηρίζει τις ανατροπές στο Ασφαλιστικό και ταυτόχρονα πιέζει για να επιταχυνθούν τα μέτρα στα Εργασιακά, οι ιδιωτικοποιήσεις, η αλλαγή προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου και άλλα.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι

Αρωγός της κυβέρνησης και της εργοδοσίας είναι ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός. Τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησαν στην απεργοσπασία, ενώ στο χώρο της Εκπαίδευσης προσπάθησαν με απειλές να εμποδίσουν τη συμμετοχή των μαθητών στις συγκεντρώσεις των απεργών γονιών τους.

Στις πρώην ΔΕΚΟ τα ρεπό, οι άδειες, οι δηλώσεις ασθένειας και οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί έκαναν θραύση, ενώ στις τράπεζες, από τις οποίες προέρχεται ο κύριος όγκος των αντιπροσώπων στο επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ (!) η συμμετοχή των εργαζομένων σε όλες, πλην της Εθνικής, κυμάνθηκε σε μονοψήφια νούμερα. Η ευθύνη της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας στην ΟΤΟΕ και στους συλλόγους των τραπεζοϋπαλλήλων «βγάζει μάτι».

Στον αντίποδα, καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου οι εργαζόμενοι ξεπέρασαν τις συνδικαλιστικές τους πλειοψηφίες. Οπως, για παράδειγμα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της Αττικής, όπου μονιμοποιείται και διευρύνεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων που συμμετέχουν στην απεργία, παρά τις αποφάσεις των σωματείων τους για στάσεις εργασίας.

Επίσης, σε επιχειρήσεις στα Τρόφιμα - Ποτά, σε Τύπο - Χαρτί και σε άλλους κλάδους, καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου συνδικαλιστές και εργαζόμενοι αντέδρασαν στη συνειδητή αδράνεια ή στην απεργοσπασία της πλειοψηφίας και συμμετείχαν στην απεργία με τα πανό της ταξικής τους Ομοσπονδίας.

Κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις συγκεντρώσεις που έγιναν με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ ήταν η συμμετοχή νέου κόσμου, εργαζομένων και σωματείων που εκτιμούν τη δράση του ΠΑΜΕ, το αισθάνονται ως αποκούμπι τους, αναγνωρίζουν το ρόλο του στην οργάνωση των αγώνων, χωρίς να συμφωνούν με όλες τις θέσεις του.

Σε κλάδους και χώρους δουλειάς όπου υπάρχει οργανωμένη παρέμβαση από τις ταξικές δυνάμεις, η συμμετοχή στην απεργία ήταν καλύτερη, ενώ οι συγκεντρώσεις Εργατικών Κέντρων που ξεχωρίζουν για τη συνέπεια, τη δράση και το κύρος τους, αναδείχτηκαν σε πόλο έλξης για σωματεία της περιοχής όπου δεν πλειοψηφούν οι ταξικές δυνάμεις, όπως και για οργανωμένες δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών.

Να κλείσει κάθε δρόμος προς τα πίσω

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η απεργία της Πέμπτης δημιούργησε προϋποθέσεις για μια νέα κατάσταση. Κυβέρνηση, εργοδοσία, αστικά κόμματα και εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός θα προσπαθήσουν να παρέμβουν πιο οργανωμένα και συστηματικά, για να χειραγωγήσουν τις διαθέσεις που εκφράζονται. Εδώ θα κριθούν η ετοιμότητα, η πρωτοβουλία και η ευθύνη των ταξικών δυνάμεων, των κομμουνιστών που δρουν μέσα από τα συνδικάτα.

Η κλιμάκωση του αγώνα πρέπει να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς, με ενεργό συμμετοχή στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, όπου θα συζητηθούν και τα συμπεράσματα από την τελευταία απεργία, θα οξυνθεί η διαπάλη με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Μέσα από κάθε τέτοια συζήτηση χρειάζεται να ισχυροποιείται η πεποίθηση στους εργαζόμενους ότι πρέπει με την πάλη τους να κλείσουν κάθε δρόμο προς τα πίσω, να μην πέσουν ξανά στην παγίδα της κυβερνητικής εναλλαγής, στην αυταπάτη ότι μια άλλη κυβέρνηση μπορεί να τα κάνει καλύτερα. Να φωτίζεται ο δρόμος προς τα μπρος, η προοπτική που ανοίγεται από το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος, την ισχυροποίηση της Λαϊκής Συμμαχίας, που θα παλεύει για να υποστεί ρήγματα ο αρνητικός συσχετισμός, μέχρι να τον ανατρέψει.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η Αριστερά στο δελφινάριο

1. Η Αριστερά ταυτίστηκε με το δηλητηριώδες συμφέρον των Ευρωπαίων. Η ολοφάνερη μεταστροφή τους από την εποχή των πρώτων εμφανίσεών τους, που θύμιζε Δελφινάριο, επιτελέστηκε πρόθυμα μπροστά στη θέα της εξουσίας.

2. Αδυνατώντας να διακρίνουν την κατάντια τους, όπως όλες οι μετριότητες, οι Αριστεροί δεν περιόρισαν την επαναστατική φρασεολογία τους, αντιθέτως την εμπλουτίζουν σε σημείο αποβλάκωσης. Διαρκώς τα ίδια ψέματα, διαρκώς μικρολογία, τυφλωμένοι ακόμη και τώρα που η κοινωνία βράζει. Ενας ναρκισσισμός που τα ξεπερνάει όλα.

3. Θα μπορούσε η Αριστερά να αποσυρθεί αντί να πέσει σε τέτοιου είδους ανυποληψία; Οχι, γιατί όλα της τα σφάλματα τα παρουσιάζει σαν προτερήματα. Τέτοια συσκότιση του νου αποδεικνύει πόσο αδύναμος ν' αντισταθεί στη γοητεία της εξουσίας είναι ο πρωθυπουργός και πόσο εκτεθειμένος βρίσκεται σε αυτήν.

4. Αψηφώντας την πραγματικότητα, οι Αριστεροί γίνονται περιφρονητέοι από τους πολίτες, κυρίως από αυτούς που τους ψήφισαν. Τώρα έχουν τη θλιβερή τιμή να ανοίξουν βεντέτα με τους αγρότες, απολύτως μάταιη, αφού ανώτατοι κριτές κάθε διαμάχης είναι οι πολίτες και το συμφέρον τους. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούν να επανορθώσουν, γιατί ακολουθούν κατά γράμμα τους Ευρωπαίους που τους έχουν επιβάλει αναγκαστική σιωπή.

5. Η έξωσή τους είναι ζήτημα χρόνου. Ο τρομερός θόρυβος της κοινωνίας απλώθηκε παντού. Δεν προστάτεψε κανέναν ο θώκος, και πάντοτε θλιβερή μοίρα περίμενε όσους ασκούσαν σφετερισμό της εξουσίας. Ας σταματήσει επιτέλους ο Τσίπρας να ψάχνει για λύσεις εκεί που δεν μπορεί να βρει. Εχει απομακρυνθεί πολύ από την κοινωνία και εμφανίζεται όλο και πιο άκαμπτος και στρεψοδίκης.

6. Η μαύρη αλήθεια είναι πως δεν πολυπίστευα ότι η Αριστερά, ως κυβερνώσα, θα επεδείκνυε άλλο πρόσωπο από αυτό που γνωρίζαμε: άλλα έλεγαν, άλλα εννοούσαν, και για καθετί είχαν έτοιμο ένα ιδεολόγημα. Θα μπορούσαν (γιατί υπάρχει μια μεγάλη στρατιά από εύπιστους) να συντηρηθούν όπως έκαναν τόσες δεκαετίες, με το να είναι χωμένοι παντού, σε κάθε θέση, και ταυτόχρονα να ασκούν κριτική σε όλα και όλους. Στην προσπάθειά τους ωστόσο να καταστήσουν το βάρος τους απαραίτητο στην εξουσία, μπήκαν σε μια ιστορία που δεν χώραγαν.

7. Η αφύπνιση, η συνειδητοποίηση των πολιτών απειλεί καθαρά την απρόσωπη Αριστερά. Κάθε εμφάνιση του μπάτλερ του Τσίπρα, του Πάνου Καμμένου, καθίσταται γελοία. Ικανοποιημένος σφόδρα από το υπουργείο του, προσηλωμένος στο ψέμα όσο κανείς άλλος, συνεχίζει τους λεονταρισμούς μπροστά σε ένα κουρασμένο κοινό, ενώ θα έπρεπε για λόγους ευπρεπείας να έχει εξαφανιστεί μετά το τρίτο μνημόνιο.

8. Η ιστορία αυτής της κυβερνώσας Αριστεράς είναι γνωστή. Το μέλλον τους είναι αυτό της σοσιαλδημοκρατίας, εκεί τους περιμένει σίγουρα μια θέση, ώστε επιτέλους να πηγαίνουν όπου φυσάει ο άνεμος χωρίς ενοχές, κυρίως χωρίς να γίνονται αξιολύπητοι όπως σήμερα.

9. Ναι, η Αριστερά έχει προξενήσει δεινά που μας έχουν θίξει τα μέγιστα. Τώρα που πνίγονται στο σάλιο τους, θα πληρώσουμε ακριβά το αδιέξοδο που αφήνουν στο πέρασμά τους, τη διάλυση μιας κοινωνίας για χάρη της τελευταίας θρησκείας του αιώνα, αυτής των τραπεζών.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Κατά κύριο επάγγελμα αριστερός

Γέμισ' ο τόπος κατά «κύριο επάγγελμα αριστερούς». Αυτή η φτηνή, τυποποιημένη αριστεροσύνη, κάτι σαν κονσέρβα με αέρα από τα πάτρια εδάφη, κατάλληλη για εισπνοές όταν δεν περισσεύουν ασθματικές δικαιολογίες κι επιχειρήματα περί εφαρμογής της «μνημονιακής» πολιτικής, είναι το σύνηθες άλλοθι των σημερινών αμέσως ή εμμέσως κυβερνώντων.

Οι κατά κύριο επάγγελμα αριστεροί, λοιπόν, και χωρίς εισαγωγικά πλέον, αποτελούν ζώσα πραγματικότητα και λειτουργική εξουσία. Διαθέτουν, δε, ένα εξαιρετικό ατομικό ευαισθησιόμετρο απόλυτης αυτοεκτίμησης και αυτοαποτίμησης ο καθένας και η καθεμιά τους. Μόλις τολμήσει ο οποιοσδήποτε να ασκήσει και την παραμικρή κριτική για τα έργα και τις ημέρες της πφα και δφα (πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά, αντιστοίχως), του τρίβεται στη μούρη ένα αριστερό βιογραφικό, με επιμελώς κρυμμένα τα Οφέλη της προσαρμογής του στην κυρίαρχη αστική πραγματικότητα, και... ξεμπερδεύει. Υστερα πιάνουν δουλειά και οι σκοτεινές μοιρολογίστρες της διαδικτυακής έρημης χώρας, αυτές που έβλεπαν πριν από μερικά χρόνια τις κουκουλοφόρες δράσεις ως «δεκεμβριανά», και σου λένε σήμερα τι ζόρι τραβάει το «παιδί». Ζόρι μεγαλύτερο απ' τη χώρα ολάκερη κι όλο της τον πληθυσμό. Οπότε ό,τι τραβάει, όχι ό,τι κάνει, ο κατά κύριο επάγγελμα αριστερός, είναι καλώς καμωμένο για μας και κακό για τον ίδιο.

Αυτή η επιλεκτικά σωτηριολογική δημιουργική λογιστική των εντυπώσεων είναι που ξεφτίζει με αστραπιαίες ταχύτητες και δε σώζεται με ματοβαμμένα νόμπελ «ειρήνης», διεκδικούμενα από ανέλεγκτες πολυεθνικές απρόσωπες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Στρατοί πέντε κρατών βαστάνε τη σκοπιανή κερκόπορτα. Την ώρα που οι ευρωατλαντικοί ετοιμάζονται να μπουκάρουν στη Λιβύη και να ρίξουν την εμπροσθοφυλακή Τουρκία ως εισβολέα στη Συρία, το μπι μπι σι γεμίζει τα μάτια του κόσμου με ένα άπαιχτο ως τώρα βίντεο με το λιντσάρισμα - εκτέλεση του Καντάφι. Το πετρέλαιο έπεσε από τα εκατόν δεκατέσσερα δολ. το βαρέλι στα τριάντα, οι αλκυονίδες τέλειωσαν, ο ψόφος έρχεται στα σπίτια των ιθαγενών με την ίδια ταχύτητα που χάνεται το επίδομα θέρμανσης και το αφορολόγητο στο ντίζελ του τρακτέρ. Οι μισθοφόροι της «Φρόντεξ» δίνουν συνεντεύξεις για την αδικημένη Ελλάδα, και οι κατά κύριο επάγγελμα αριστεροί μαγειρεύουν, χειμωνιάτικα, γεμιστά με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, για να χορτάσουνε τάχαμου οι πεινασμένοι.

Η αναδιανομή του τίποτα ως πολιτική επιλογή έναντι του λεφτά υπάρχουν, ο - κατόπιν τρίτου μνημονίου ψηφισθέντος και υπογραφέντος από ευρεία πλειοψηφία προεκλογικώς (!) - δήθεν διάλογος με την κοινωνία - έννοια αριστερομεταφυσική πλέον - μοιάζουν με ληγμένα πυροτεχνήματα που δεν μπορούν να βγάζουν πια από τις τσέπες τους οι αριστεροί σχηματισμοί σε δεξιά πτήση θανάτου. Το... βιογραφικό του οπορτουνισμού, άλλωστε, δεν άστραψε ποτέ στους ουρανούς και συγγράφηκε με αναρίθμητα καντήλια άδικα ανοιγμένων και συκοφαντημένων τάφων.

Ο δημόσιος λόγος των κατά κύριο επάγγελμα αριστερών, δηλαδή λογύδρια επικολλημένων τσιτάτων από το πρόγραμμα της Σαλονίκης, ένας ιδιότυπος ρεαλισμός της υποταγής στα καπιταλιστικά κελεύσματα, πασπαλισμένος με την ελιτίστικη κατάθλιψη του εκλεγμένου «μάρτυρα», που τρεις φορές είπε ψέματα και γλίτωσε με την ψήφο μας, εκφυλίστηκε ταχύτατα. Κι έτσι την ώρα που αναφωνούν πως για λόγους οικογενειακού ή ατομικού βιογραφικού, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, ουδείς βλέπει το σπαθί, μήτε το πεταγμένο στις Βρυξέλλες τους θηκάρι. Τρία μνημόνια μετά, όλα είναι ορατά.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Το Ασφαλιστικό αιχμή της αντιλαϊκής επίθεσης

Στη διαπραγμάτευση ανοίγει όλη η ατζέντα, η οποία περιλαμβάνει ακόμα τα Εργασιακά και τις περικοπές στην Πρόνοια

Από την πρώτη στιγμή που η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα το αντιασφαλιστικό της σχέδιο, σημειώσαμε πως αυτό δε θα είναι το τελικό και ότι στην πορεία της «διαπραγμάτευσης» με τους εκπροσώπους του κουαρτέτου θα γίνει ακόμα χειρότερο.

Ενα μήνα μετά και αφού προηγήθηκαν δύο γύροι διαβουλεύσεων κυβέρνησης και δανειστών, γίνεται φανερό ότι η λεγόμενη διαπραγμάτευση αξιοποιείται από κοινού για να καμφθούν οι αντιστάσεις των λαϊκών στρωμάτων με εκβιασμούς, επίπλαστους διαχωρισμούς και ψευτοδιλήμματα, να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ψήφισης και εφαρμογής του αντιδραστικού νομοσχεδίου στη μορφή που θα πάρει.

Παράλληλα, η διαπραγμάτευση γίνεται «όχημα» ώστε το σχέδιο νόμου που θα φτάσει στη Βουλή να ενσωματώσει ακόμα πιο επώδυνες ανατροπές σε σχέση με την αρχική του εκδοχή, που ήταν ούτως ή άλλως ισοπεδωτική για τα λαϊκά συμφέροντα και δεν έπαιρνε καμιά βελτίωση ή προσαρμογή.

Την εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει η δήλωση του ίδιου του υπουργού Εργασίας, ο οποίος, μετά το τέλος της συνάντησης με τους εκπροσώπους του κουαρτέτου την περασμένη Πέμπτη, είπε ότι «τα μεγάλα θέματα παραμένουν ανοιχτά» και ότι στόχος είναι «να συνεχιστεί η συζήτηση και με τα τεχνικά κλιμάκια την επόμενη βδομάδα, ώστε να προωθήσουμε όλα τα πιθανά θέματα, για να έχουμε την ψήφιση του νομοσχεδίου όσο το δυνατόν συντομότερα».

Τα «ανοιχτά» ζητήματα

Εμμεσα, ο Γ. Κατρούγκαλος ομολογεί ότι η κυβερνητική πρόταση θα γίνει ακόμα χειρότερη, αφού στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης - κουαρτέτου παραμένουν ανοιχτά τα εξής:

Η λεγόμενη «εθνική σύνταξη» των 384 ευρώ να δίνεται όχι σε όλους τους ασφαλισμένους, αλλά υπό προϋποθέσεις, δηλαδή με εισοδηματικά κριτήρια! Δηλαδή, ακόμα και τα ελάχιστα που εγγυάται το κράτος, να τα παίρνουν μόνο όσοι πληρούν συγκεκριμένα εισοδηματικά κριτήρια.
Το δικαίωμα στη σύνταξη να μην κατοχυρώνεται με τα 4.500 ένσημα, όπως ισχύει σήμερα, αλλά να υπάρξει αύξηση στα 6.000 ένσημα. Με τις εργασιακές σχέσεις που επικρατούν σήμερα και την κυριαρχία της ελαστικότητας στην εργασία τα επόμενα χρόνια, είναι βέβαιο ότι το μέτρο αυτό, αν εφαρμοστεί, θα οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένους να μη λαμβάνουν σύνταξη.
Να διαμορφωθούν ακόμα χαμηλότερα - σε σχέση με την αρχική πρόταση - ποσοστά αναπλήρωσης στο «ανταποδοτικό» τμήμα της σύνταξης, που θα ρίξει ακόμα χαμηλότερα τις συντάξεις που θα αποδίδονται μετά την ψήφιση του νόμου.
Από την αύξηση ή όχι των εισφορών για τις επικουρικές συντάξεις των μισθωτών κατά 1,5 μονάδα, αλλά και από τη συνολική διαμόρφωση της τελικής πρότασης, θα εξαρτηθεί και το ύψος των νέων περικοπών στις αποδιδόμενες συντάξεις, επικουρικές και κύριες. Μέσα από την αύξηση των εισφορών, η κυβέρνηση σχεδιάζει επί της ουσίας να φορτώσει με νέα βάρη τους μισθωτούς, εξασφαλίζοντας 550 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση.

Εκατέρωθεν εκβιασμοί

Με τον τρόπο που περιγράφεται πιο πάνω, όπως και στην περίπτωση της αύξησης των εισφορών στους αγρότες, στους ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες, η κυβέρνηση επιχειρεί να βάλει τα λαϊκά στρώματα μπροστά στο εξής τεχνητό δίλημμα: «Τι θέλετε, να κόψουμε τις συντάξεις ή να αυξήσουμε τις εισφορές των ασφαλισμένων;». Επιχειρεί, δηλαδή, να στρέψει τη μια ομάδα ασφαλισμένων και συνταξιούχων ενάντια στην άλλη.

Ετσι εννοεί η κυβέρνηση την «ισονομία» που επικαλείται, στην προσπάθειά της να φορτώσει στις πλάτες του λαού τη «βιωσιμότητα» του ασφαλιστικού συστήματος και να απαλλάξει παραπέρα την εργοδοσία από τη συμμετοχή της σ' αυτό. Ανάλογο εκβιασμό προς τα λαϊκά στρώματα εκτοξεύουν συγχρονισμένα και οι δανειστές. Αυτό το ρόλο υπηρετεί η δήλωση της επικεφαλής του ΔΝΤ, που συσχετίζει τη δήθεν ελάφρυνση του κρατικού χρέους με την προώθηση του νέου αντιασφαλιστικού νόμου.

Μόνο που και οι δύο, κυβέρνηση και κουαρτέτο, δουλεύουν για τον ίδιο σκοπό: Τη διαμόρφωση καλύτερων προϋποθέσεων για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, με συνολική επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, μεταξύ αυτών και στο Ασφαλιστικό. Στην ατζέντα βρίσκεται ακόμα το ζήτημα των Εργασιακών, όπως η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η παραπέρα περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, οι νέες ανατροπές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Πρόκειται για ζητήματα που έχουν τεθεί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, επιβεβαιώνοντας ότι η επίθεση έχει για αιχμή το Ασφαλιστικό, είναι όμως σαρωτική και αφορά όλες τις πτυχές της ζωής των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ήδη από προχτές ξεκίνησε και η συζήτηση για το στόχο που έθεσαν με το 3ο μνημόνιο για κατάργηση των προνοιακών επιδομάτων, ύψους 900 εκατ. ευρώ ετησίως ή 0,5% του ΑΕΠ.

Η κατάργηση της Πρόνοιας θα επιχειρηθεί να συγκαλυφθεί με την υιοθέτηση του «Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος», που θα αποδίδει ψίχουλα σε έναν πολύ μικρότερο αριθμό δικαιούχων, οικογένειες που διαβιούν μέσα στην εξαθλίωση και που δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη.

Συμφωνούν στη «νέα αρχιτεκτονική»

Σε κάθε περίπτωση, ο κοινός αντιασφαλιστικός τους στόχος αποτυπώνεται με σαφήνεια στο 3ο μνημόνιο που συναποφάσισαν η κυβέρνηση, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Μ' αυτό επισφράγισαν τα μέτρα των προηγούμενων και ταυτόχρονα επέβαλαν στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού τη μείωση των συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την αύξηση των εισφορών όλων των ασφαλισμένων στο 20% για την κύρια σύνταξη και τη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% το 2016 και κατά 1,9% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος του προγράμματος.

Επομένως, υπάρχει ταύτιση σε ό,τι αφορά τη νέα «αρχιτεκτονική» του συστήματος, ανάμεσα στην κυβέρνηση, τους θεσμούς και βέβαια τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, που τώρα ασκούν κριτική σε επιμέρους πλευρές της μεταρρύθμισης, συμβάλλοντας στον αποπροσανατολισμό και τη χειραγώγηση του λαού.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News

Με τον «μπαμπούλα» των χειρότερων μέτρων εκβιάζει το λαό να συναινέσει

Μεταξύ «διπολισμού» και «συναίνεσης»

Κλιμάκωση του αγώνα

Η Αριστερά στο δελφινάριο

Κατά κύριο επάγγελμα αριστερός

Το Ασφαλιστικό αιχμή της αντιλαϊκής επίθεσης

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας