ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Εχουν εφιάλτες η χρυσαυγίτες!

Ο χρυσαυγίτης βουλευτής Γ. Λαγός, μιλώντας πρόσφατα σε τοπική συγκέντρωση της ναζιστικής οργάνωσής του στα Φάρσαλα ...«τα έβαλε» με τους «ψευτοδεξιούς της ΝΔ», γιατί «έβαλαν στη φυλακή τους Ελληνες εθνικιστές, όπως είχανε κάνει παλιότερα με την 21η Απριλίου, οι ίδιοι τους είχαν βάλει φυλακή», γιατί «η ΝΔ ήταν που νομιμοποίησε το ΚΚΕ», όπως είπε, και «όταν πέθανε ο Χαρίλαος Φλωράκης ο καπετάν Γιώτης, ο οποίος έσφαζε Ελληνες πατριώτες, η ψευτοδεξιά έδωσε εντολή να είναι μεσίστιες οι σημαίες στα αστυνομικά τμήματα και τα στρατόπεδα της Ελλάδας, όταν αυτός ο καπετάν Γιώτης του ΚΚΕ ήταν αυτός που έσφαζε τους Ελληνες χωροφύλακες και τους Ελληνες στρατιώτες». Τα κουτσαβάκια της Χρυσής Αυγής, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, δεν παραλείπουν να επιτεθούν στο ΚΚΕ. Και είναι εξηγήσιμο. Ο αντικομμουνισμός τους πηγάζει από το μίσος τους στην εργατική τάξη και την ταξική πάλη, από το γεγονός ότι ταξικά είναι με το μέρος των αφεντικών, του κεφαλαίου. «Μαλώνουν» μάλιστα τα αστικά κόμματα για ανοχή απέναντι στους κομμουνιστές και το εργατικό κίνημα και στην πραγματικότητα ως απόγονοι των ταγματασφαλιτών, των Χιτών και άλλων ενόπλων συμμοριών του αστικού κράτους δηλώνουν την ετοιμότητά τους να παίξουν το ρόλο του μπράβου του συστήματος. Γνωρίζουν πολύ καλά επίσης ότι είναι οι κομμουνιστές αυτοί που πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν στην οργάνωση και την πάλη του λαού, για να καταφέρει να στείλει στον αγύριστο το καπιταλιστικό σύστημα και τα παράγωγά του, όπως είναι τα φασιστικά μορφώματα τύπου Χρυσή Αυγή. Επομένως, καλά κάνουν και «βλέπουν» στο ΚΚΕ τον εφιάλτη τους.

Κινήσεις στήριξης της κυβέρνησης από τον δήμαρχο Στυλίδας Απ. Γκλέτσο

Σε συνέντευξη σε τηλεοπτικό σταθμό, χτες, ο δήμαρχος Στυλίδας, Απ. Γκλέτσος, εκπροσωπώντας το Συντονιστικό των αγροτών της Φθιώτιδας, ανέλυσε το πλαίσιο με το οποίο καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στα μπλόκα. Οπως είπε, «κάνουμε το καθήκον μας σαν πολίτες εργαζόμενοι, σαν πατριώτες. Καλούμε όλους τους Ελληνες στους δρόμους όχι για να αντιπολιτευθούμε κάποιον, αλλά για να ενισχύσουμε τη διαπραγμάτευση. Δεν αντιπολιτευόμαστε (...) Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να στείλουμε μηνύματα στους δανειστές στις Βρυξέλλες και να ξέρουν αυτοί που διαπραγματεύονται τώρα, αυτοί που είναι εκεί, ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος, ο κύριος πρωθυπουργός, ότι έχουνε πίσω Ελληνες όρθιους. Και όχι Ελληνες καθισμένους και μαλθακούς». Αξία δεν έχει, βέβαια, το ποιος τα λέει αυτά, αλλά το τι εκπροσωπεί. Κι εδώ είναι καθαρό ότι ο δήμαρχος Στυλίδας μιλάει εξ ονόματος του Συντονιστικού, καλώντας τους αγρότες να βγουν στο δρόμο για να στηρίξουν την κυβέρνηση και τη διαπραγματευτική της ισχύ! Δηλαδή, να σταθούν δίπλα στον Κατρούγκαλο, στον Τσακαλώτο και τον πρωθυπουργό για να περάσει το δικό τους σχέδιο για το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό, το οποίο ενσωματώνει τις κατευθύνσεις της ΚΑΠ και στέλνει μια ώρα αρχύτερα εκτός παραγωγής τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες. Τέτοιες λογικές οδηγούν τους αγρότες σε ήττα, πριν ακόμα φτάσουν στα μπλόκα, και πρέπει να απομονωθούν. Η επιβίωσή τους περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, όπως την εκφράζουν τόσο η κυβέρνηση όσο βέβαια και η ΕΕ.

Σήμερα χρειάζεται.... Δυνατό εργατικό κίνημα, λαϊκή συμμαχία και ξεσηκωμός!

Μια βδομάδα πριν, από το ΣΕΦ και τη μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΚΚΕ, το μήνυμα ήταν σαφές: Υποταγή στη σφαγή ή λαϊκός ξεσηκωμός. Αυτό το δίλημμα για το λαό.

Οι καπιταλιστές, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τα υπόλοιπα αστικά κόμματα έχουν τα δικά τους διλήμματα και ανάγκες. Τρέχουν με «πολεμικούς ρυθμούς» το δικό τους αντιλαϊκό σχέδιο. Σε όλα τα μέτωπα και δηλώνοντας ότι «δεν επιτρέπονται καθυστερήσεις»:

Με τον ΣΕΒ και τις υπόλοιπες ενώσεις των καπιταλιστών, με διάφορες παρεμβάσεις τους - όπως το προχτεσινό μηνιαίο δελτίο των βιομηχάνων - να χτυπάνε το «ταμπούρλο» που δίνει το ρυθμό στα αντιλαϊκά μέτρα και τις αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να θωρακίσει την κερδοφορία του. Με αιχμή, σε αυτή τη φάση, την επιχείρηση ενταφιασμού της Κοινωνικής Ασφάλισης, με τον αντιασφαλιστικό νόμο - έκτρωμα της κυβέρνησης. Με το σχέδιο της νέας φοροληστείας ήδη κατατεθειμένο για να εξασφαλιστεί χρήμα για τα μονοπώλια, τις ιδιωτικοποιήσεις να «τρέχουν» για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο, με το νέο Εργασιακό να «ψήνεται», πλάι στα άλλα μέτρα ενίσχυσης του αντεργατικού οπλοστασίου.
Με την επιχείρηση θωράκισης και προσαρμογής του καπιταλιστικού κράτους, ώστε πιο αποτελεσματικά να λειτουργεί ως στήριγμα της καπιταλιστικής κερδοφορίας, σε εξέλιξη, όπως φάνηκε και τη βδομάδα αυτή, πίσω από τις «διερευνητικές» συζητήσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τον κουρνιαχτό της σκανδαλολογίας και τις κοκορομαχίες των αστικών κομμάτων (με παράλληλους ιδεολογικούς στόχους), για το ποιο κράτος και ποια Δημόσια Διοίκηση, με τι όρους και στελέχωση εξυπηρετεί καλύτερα την καπιταλιστική κερδοφορία και τις αντιλαϊκές ανατροπές. Αυτό και πίσω από τα «σενάρια» για το νέο εκλογικό νόμο, με στόχο να πέφτουν πιο βαριά τα κάθε φορά ψευτοδιλήμματα στο λαό.
Και ταυτόχρονα, με σταθερή την προσπάθεια αναβάθμισης της «γεωστρατηγικής θέσης» των επιχειρηματικών ομίλων, όπως σηματοδοτείται τις μέρες αυτές με τις επισκέψεις του Προέδρου της Δημοκρατίας σε Ρωσία, Γερμανία, αλλά και τη δεύτερη μέσα σε ένα δίμηνο επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Ισραήλ τις επόμενες μέρες, στην προσπάθεια διαμόρφωσης του άξονα Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ κι Αιγύπτου.

Γύρω από αυτά τα επίδικα, εχθρικά από κάθε άποψη προς τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, χτίζεται και η βασική «συναίνεση» αλλά και οι επιμέρους διαφωνίες των αστικών κομμάτων και των διάφορων τμημάτων του κεφαλαίου. Σε ένα αστικό πολιτικό σύστημα που, όπως έδειξε και η συνάντηση Τσίπρα - Μητσοτάκη τη βδομάδα αυτή, είναι «καταδικασμένο» να κινείται ανάμεσα στην προσπάθεια από τη μία χτισίματος «δίαυλων συνεννόησης» στους βασικούς - στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου και από την άλλη την προσπάθεια διαμόρφωσης ενός καινούργιου, πιο σταθερού νέου διπολισμού, ικανού να απορροφά αποτελεσματικά «αντιδράσεις» και να εγκλωβίζει το λαό στο γαϊτανάκι της εναλλαγής διαχειριστών στο τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης. Αυτοί οι στόχοι του κεφαλαίου που βαφτίζουν «επιστροφή στη σταθερότητα», πέρα από τους όποιους επιμέρους σχεδιασμούς, είναι που τροφοδοτούν και τη συνεχιζόμενη «κινητικότητα» στο πολιτικό σκηνικό, «αριστερά», «δεξιά» και στο «κέντρο».

«Εφόδια» του κεφαλαίου...

Αυτά τα αντιλαϊκά «εφόδια», όπως χαρακτηριστικά τα ονόμασε η κυβέρνηση, ήρθε να επιδείξει και αυτή τη βδομάδα ο πρωθυπουργός, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Εκεί όπου καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ΕΕ, ΗΠΑ, ΔΝΤ, διαγωνίστηκαν ξανά - με τα αντιλαϊκά μέτρα στην «κάβα» σε κάθε χώρα όπως και στην Ελλάδα - για το ποιος και με τι όρους θα χάσει και θα κερδίσει από το νέο γύρο καπιταλιστικής ανάπτυξης. Συζητώντας για τις «ευκαιρίες» που δίνει στο κεφάλαιο η δυνατότητα έντασης της εκμετάλλευσης μέσω των νέων τεχνολογιών, αλλά και τους «φόβους» των καπιταλιστών για ανάκαμψη που «θα μπορούσε να ματαιωθεί από νέες οικονομικές ή πολιτικές κρίσεις», όπως χαρακτηριστικά τόνιζε το ΔΝΤ σε έκθεσή του για την παγκόσμια οικονομία στην αρχή της βδομάδας. «Φόβοι» και αντιπαραθέσεις που φουντώνουν ακόμη περισσότερο, βλέποντας τα «μαύρα σύννεφα» και τα αδιέξοδα να πυκνώνουν, με την απότομη επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας, την υποχώρηση στις λεγόμενες «αναδυόμενες οικονομίες», τις τιμές των πρώτων υλών σε ελεύθερη πτώση, την κλιμάκωση των «γεωπολιτικών κινδύνων», όπως και τα διλήμματα σε σχέση με τη διαχείριση της «προσφυγικής κρίσης» σε επίπεδο ΕΕ και τη δυνατότητα αποτελεσματικής ένταξής τους στη «μηχανή» της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Σε αυτό το διεθνές - συνολικότερο φόντο εντός κι εκτός συνεχίζεται η συζήτηση για την επόμενη αντιλαϊκή «αξιολόγηση» των στόχων του τρίτου μνημονίου. Προετοιμάζεται, δηλαδή, το επόμενο επεισόδιο της σειράς όπου ξανά ο λαός θα δει τα δικαιώματα που έχουν απομείνει να γίνονται «χαρτιά σκληρής διαπραγμάτευσης» και «άσσοι» στα χέρια των μονοπωλίων που διεκδικούν «διευθέτηση χρέους», για περισσότερο ζεστό χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αλλη μια απόδειξη ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη, για την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να πανηγυρίσει ότι έρχεται και «θα εκπλήξει» μέσα στο 2016, ανεξάρτητα από διαχειριστές, περνάει απαραίτητα πάνω από τα συντρίμμια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Συμπέρασμα που οι εργαζόμενοι πρέπει να κρατήσουν και να αξιοποιήσουν, αυτές τις μέρες που γίνεται και το «ταμείο» τού ενός χρόνου απ' όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το χρίσμα του κεφαλαίου για να αναλάβει την αντιλαϊκή διακυβέρνηση.

...κι «εφόδια» του λαού

Πείρα πολύτιμη και αξιοποιήσιμη στο σημερινό αγώνα, τώρα που περισσότεροι εργαζόμενοι, φτωχοί και μικροί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι βγαίνουν στο δρόμο του αγώνα, με τη δίκαιη λαϊκή οργή στα μπλόκα των αγροτών, στις κινητοποιήσεις εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, νέων, ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα και την αντιλαϊκή λαίλαπα. Πολύτιμη πείρα που πρέπει να φτάσει και να συζητηθεί σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιά και χωράφι, όπου οι ταξικές δυνάμεις προετοιμάζουν και οργανώνουν την απάντηση στην αντιλαϊκή επίθεση και την πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 4 Φλεβάρη.

Πολύ περισσότερο σήμερα, που πάνω στο έδαφος αυτής της κινητικότητας εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, δυναμώνουν εκ νέου οι προσπάθειες εγκλωβισμού των αγωνιστικών διαθέσεων στα κανάλια της αστικής διαχείρισης. Από τη μια με τη γνωστή προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να παρέμβει για κίνημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κεφαλαίου, χειροκροτητή των εκάστοτε κυβερνήσεων, που διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, από την άλλη με την προσπάθεια άλλων αστικών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ.) που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ειδικά σε αυτοαπασχολούμενους και σε κλάδους με επιστημονικό προσωπικό, η όποια δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική πολιτική να διοχετευτεί σε μια συντεχνιακή γραμμή, διεκδικώντας εξαιρέσεις απ' το Ασφαλιστικό για λογαριασμό των συμφερόντων των τμημάτων ανώτερων μεσαίων στρωμάτων που βρίσκονται κοντά στην αστική τάξη. Ολοι αυτοί ζητάνε ξανά από τους εργαζόμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους να κάνουν έναν αγώνα «εντός ορίων», όπως χαρακτηριστικά λένε. Αγώνα δηλαδή που στις μορφές, αλλά κυρίως στο περιεχόμενο, στα αιτήματα και τους στόχους πάλης, δε θα ξεφεύγει από τα όρια του συστήματος της εκμετάλλευσης, των δεσμεύσεων της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών ενώσεων, όσων απαιτούν από το λαό να κουτσουρεύει μόνιμα τις ανάγκες του, για να χωράνε στα πολύ στενά όρια της «βιωσιμότητας» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και γι' αυτό αδιέξοδο, όπως έχει αποδειχτεί και στην πράξη, με «κινήματα» που φούσκωναν και ξεφούσκωναν σε μια μέρα, για να συνεχίσει ο αντιλαϊκός μύλος να δουλεύει.

Οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι να μην ξαναπέσουν στην παγίδα που τους στήνουν, της «διαμαρτυρίας εντός των τειχών» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Να βάλουν προμετωπίδα του αγώνα τους την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους. Γιατί ο λαός δεν έχει ακόμα δοκιμάσει τη δύναμή του. Τώρα χρειάζεται δυνατό εργατικό κίνημα, λαϊκή συμμαχία και ξεσηκωμός!

Τη άλλο θα πουν τα ζώα!

Σε έναν από τους πιο ένθερμους κήρυκες της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ έχει αναδειχθεί ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Β. Αποστόλου ο οποίος αναπαράγει τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα που χρησιμοποιεί σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα για να τρομοκρατήσει το λαό.

«Αν πάρουμε πίσω τη συμφωνία, υπάρχει ένα θέμα παραμονής της χώρας μας στην ΕΕ, να τα καταλάβουν αυτά» δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό, απορρίπτοντας το αίτημα για απόσυρση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό.

Ο Β. Αποστόλου υποστήριξε πως ότι είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες ίσχυε πριν τη συμφωνία, επισημαίνοντας ότι «πρέπει να την υπηρετήσουμε, να την υλοποιήσουμε». Μάλιστα ισχυρίστηκε προκλητικά ότι αυτή η συμφωνία είναι «αναγκαία» για τους ίδιους τους αγρότες προκειμένου να λάβουν τις επιδοτήσεις.

Στη συνέχεια έγινε ακόμη πιο προκλητικός λέγοντας πως η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ στηρίζει τον αγροτικό τομέα. «Αυτή τη στήριξη, τη σέβεται και την υπερασπίζεται η ΕΕ, η οποία έχει έναν κοινοτικό προϋπολογισμό για το αγροτικό» είπε, αποσιωπώντας ότι η ΚΑΠ στηρίζει τους μεγαλοαγρότες και οδηγεί στον αφανισμό τους μικρομεσαίους αγρότες.

Το σχέδιο - λαιμητόμος να αποσυρθεί! ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ

Ή θα πληρώσει το κεφάλαιο ή οι εργαζόμενοι και ο λαός. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει

Τα συλλαλητήρια του Σαββάτου στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, τα δεκάδες μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς, με σημείο αναφοράς αυτό στον κόμβο της Νίκαιας, και η απήχηση που βρίσκουν οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, δείχνουν τα περιθώρια που υπάρχουν μπροστά στην πανεργατική απεργία να εκφραστεί ένα πλατύ ταξικό - αγωνιστικό ρεύμα εμπόδισης των σχεδιασμών της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό και, ταυτόχρονα, να δυναμώσει η αμφισβήτηση της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής που υπηρετεί το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να ενταθούν μέχρι τις 4 Φλεβάρη οι προσπάθειες σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς για συλλογικές διαδικασίες, όπου θα συζητηθούν το πλαίσιο πάλης, η απόφαση και το σχέδιο για μαζική συμμετοχή στην απεργία, θα αναλάβουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ευθύνες στην οργάνωση και στην περιφρούρηση της απεργιακής κινητοποίησης, που είναι ταξική αναμέτρηση με την εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις που θα γίνουν εκείνη τη μέρα με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, να σφραγίσουν την πανεργατική απεργία και να αποτελέσουν πραγματικό εφαλτήριο για κλιμάκωση. Να εκφραστούν σ' αυτές η συμπόρευση και η συμμαχία με τους μικρομεσαίους αγρότες, που βρίσκονται στα μπλόκα, με τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, που πλήττονται από την ίδια πολιτική και στις 4 Φλεβάρη καλούνται να κλείσουν τα μαγαζιά τους.

Πηγαίνοντας προς την απεργία, χρειάζεται ταυτόχρονα να ανέβει ο πήχης της αντιπαράθεσης με τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που σηκώνουν αγωνιστική «παντιέρα» για το Ασφαλιστικό, αλλά με τη γραμμή τους στο κίνημα βγάζουν λάδι την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, την ΕΕ και τη στρατηγική του κεφαλαίου, στρώνοντας ήδη το έδαφος της συνθηκολόγησης και της ήττας για τους εργαζόμενους.

Δεν παίρνει βελτιώσεις

Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης και όσα προβλέπει δεν μπορεί να βελτιωθούν, να διορθωθούν, να τροποποιηθούν, με προτάσεις, τροπολογίες και επιμέρους τροποποιήσεις. Είναι ενταγμένα σε συγκεκριμένη στρατηγική κατεύθυνση, η οποία δεν αλλάζει, όποια τροπολογία και αν έρθει. Υπηρετούν πλήρως τις ανάγκες του κεφαλαίου και τις εντολές της ΕΕ για παραπέρα απαλλαγή της εργοδοσίας και του κράτους από το κόστος της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Αυτό είναι ένα βασικό σημείο της αντιπαράθεσης με φορείς, πολιτικές δυνάμεις, συνδικαλιστικές παρατάξεις, που ζητάνε «διάλογο» επί των προτάσεών τους και αλλαγές σε πλευρές του νομοσχεδίου που τους αφορούν. Η στάση τους είναι επιζήμια, αποπροσανατολίζει, εγκλωβίζει σε λαθεμένη κατεύθυνση. Είναι συντεχνιακή και βοηθάει την κυβέρνηση να κάνει διάφορους ελιγμούς. Κυρίως, όμως, αδυνατίζει και υπονομεύει το βασικό μέτωπο πάλης, που είναι να μη φτάσει στη Βουλή το νομοσχέδιο, να το πάρουν πίσω.

Οι θέσεις αυτών των δυνάμεων πρέπει να πολεμηθούν και να καταγγελθούν πλατιά από τους εργαζόμενους. Η μόνη θέση που υπηρετεί τα συμφέροντα μισθωτών, συνταξιούχων, αυτοαπασχολούμενων, ελεύθερων επαγγελματιών, αγροτών, γυναικών και νεολαίας, όλων όσοι θίγονται από το σχέδιο της κυβέρνησης, που ενταφιάζει τα κοινωνικο-ασφαλιστικά δικαιώματα, είναι να εκφραστεί με όσο πιο μαζικούς όρους γίνεται η εργατική - λαϊκή αντίθεση, να μπουν εμπόδια στην υλοποίησή του, να αποσυρθεί, να μην πάει στη Βουλή το αντιλαϊκό νομοσχέδιο, να ανοίξει ο δρόμος για τη συνολική ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης που θα είναι διαρκείας.

Αποφασιστικότητα και σχεδιασμένη πάλη

Σε αυτήν την κατεύθυνση χρειάζεται να διαμορφωθεί ένα παλλαϊκό κίνημα, με λαϊκό ξεσηκωμό. Ετσι μπορεί πραγματικά να υπηρετηθεί ο στόχος τού να μη φτάσει το σχέδιο στη Βουλή αλλά, ταυτόχρονα, να ενισχυθεί η προοπτική ενός πιο μακρόχρονου και αποφασιστικού αγώνα. Η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος απαιτεί αποφασιστικότητα και σχεδιασμένη πάλη. Η απεργία στις 4 Φλεβάρη πρέπει να είναι και μπορεί να είναι μια μεγάλη μάχη, ένας μεγάλος σταθμός σε αυτήν την προσπάθεια.

Η απεργία αυτή δεν πρέπει να είναι μια συνηθισμένη κινητοποίηση. Χρειάζεται να νεκρώσουν τα πάντα. Η επιτυχία της πρέπει να γίνει υπόθεση κάθε φορέα του κινήματος, κάθε εργατικής και λαϊκής οικογένειας. Εδώ πρέπει να εκφραστεί ο συντονισμός όλων των δυνάμεων και όχι σε σχήματα και διαβούλια. Εδώ πρέπει να συγκεντρωθεί η πάλη κάθε φορέα κι εδώ κρίνεται κάθε δύναμη.

Υπάρχουν δυνάμεις πολιτικές και συνδικαλιστικές που δε θέλουν τη γενικευμένη πάλη για την απόσυρση του νομοσχεδίου ή συνδέουν την όποια συζήτηση για απόσυρση με την έναρξη διαλόγου για τη βελτίωσή του. Στα λόγια το καταδικάζουν, αλλά στην πράξη περιορίζονται σε μια διαμαρτυρία ή θέλουν να ισχυροποιήσουν την αντιπολιτευτική τους θέση απέναντι στην κυβέρνηση. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ενωση Κεντρώων) δε διαφωνούν στην ουσία του. Αλλωστε, αυτό το νομοσχέδιο είναι πάνω στα δικά τους έργα, τα οποία ολοκληρώνει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Πρέπει, επομένως, να ανοιχτεί μέτωπο με αυτές τις δυνάμεις και να μπουν μπροστά στις ευθύνες τους. Οποιος δε στηρίζει το αίτημα και την πάλη να αποσυρθεί το νομοσχέδιο, υπηρετεί τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου και της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, με την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών στα συνδικάτα και τους άλλους φορείς του κινήματος, να ενταθεί η δουλειά από τα κάτω για τη διαφώτιση και κινητοποίηση του λαού. Να πάρει στα χέρια του την υπόθεση.

Να πληρώσουν το κεφάλαιο και το κράτος του

Η πάλη ενάντια στο νομοσχέδιο συνδέεται και πρέπει να συνδέεται με την προοπτική της λύσης του προβλήματος της Κοινωνικής Ασφάλισης προς όφελος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Εδώ είναι το κύριο μέτωπο που πρέπει να οργανωθεί καλά. Πολύ περισσότερο που γύρω από το ζήτημα αυτό υπάρχουν εχθρικές προς τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα θέσεις, που μπερδεύουν και εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους σε αδιέξοδα, σε σύγχυση.

Αφετηρία των θέσεων που υπηρετούν το λαό, το λαϊκό συμφέρον και, ταυτόχρονα, αντικείμενο διαπάλης στο κίνημα είναι τα εξής: Οι εργαζόμενοι δεν παραιτούνται και διεκδικούν ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και σύνταξης, δωρεάν Υγεία - Πρόνοια, με τις απαραίτητες κρατικές υποδομές, ανθρώπινο δυναμικό και μέσα, αξιοπρεπείς συντάξεις και όχι δουλειά μέχρι τα γεράματα.

Απαιτούν να καλυφθούν όλες οι απώλειες που είχαν στη διάρκεια της κρίσης, να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι και οι περιορισμοί στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Απαιτούν, ταυτόχρονα, αξιοπρεπείς μισθούς και μεροκάματα, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και κατοχυρωμένα δικαιώματα μέσα από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Τα αιτήματα αυτά είναι βασικοί όροι για να ξεφύγουν οι εργαζόμενοι από τη φτώχεια και για να διασφαλίσουν μια ανθρώπινη ζωή. Το πολιτικό πρόβλημα που προκύπτει, και εδώ είναι η ουσία του αγώνα, αφορά τη χρηματοδότηση και την εξασφάλιση αυτών των αναγκών.

Η απάντηση που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των εργαζομένων είναι μία: Να πληρώσουν το κεφάλαιο και το κράτος τη διαρκή καταλήστευση των αποθεματικών, τη συνεχή εισφοροδιαφυγή, τις απώλειες που είχαν τα Ταμεία από τις συνεχείς μειώσεις των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, να αυξηθούν οι μισθοί, να γίνουν προσλήψεις.

Αγώνας με προοπτική

Δεν μπορεί να υπάρχει άλλη λύση: Η θα πληρώσει το κεφάλαιο ή οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην εξαθλίωση και σε αδιέξοδα. Εδώ είναι το μεγάλο μέτωπο. Οι εργαζόμενοι, ο λαός έχουν χρυσοπληρώσει την Ασφάλισή τους. Τα Ταμεία τους λεηλατήθηκαν προς όφελος του κεφαλαίου. Πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους. Από τις ανάγκες τους σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ήδη πλουτίζουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι στην Υγεία, στο Φάρμακο, κ.λπ.

Οι εργαζόμενοι, ο λαός δουλεύουν και παράγουν όλο τον πλούτο. Οι καπιταλιστές απαιτούν όλο και περισσότερα για τα δικά τους συμφέροντα. Από εδώ απορρέουν και τα καθήκοντα του αγώνα. Σε τελική ανάλυση, το θέμα μπαίνει ως εξής: Για να μην πληρώσουν ξανά οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα την ανάκαμψη του κεφαλαίου, για να πληρώσει το κεφάλαιο, χρειάζεται να πάρουν στα χέρια τους τη δικαίωση των αιτημάτων τους, παλεύοντας για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Σε αυτήν την προοπτική εντάσσονται και οι σημερινοί αγώνες. Μόνο σε αυτήν την προοπτική όλοι οι εργαζόμενοι θα βρουν δικαίωση.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ Ενας χρόνος στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Η ιστορία ξεκινάει από τον Ιούνη 2014 όταν ο κ. Σόιμπλε και κάποια κομβικά στοιχεία αν θέλετε της τρόικας έχασαν την εμπιστοσύνη τους στον κ. Σαμαρά. Ηξεραν ότι χρειάζεται ένα 3ο μνημόνιο, δεν εμπιστεύονταν μετά τις ευρωεκλογές ιδίως, παρά το δώρο της δήθεν εξόδου στις αγορές του Απριλίου, είδαν ότι η ΝΔ δεν τράβαγε και αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν με μια ανατροπή του κ. Σαμαρά ή να αφήσουν τον κ. Σαμαρά στην τύχη του, ώστε να εκλεγούμε εμείς και να γίνει αυτό που έγινε, να περάσει το 3ο μνημόνιο με 250 ψήφους».

Την ομολογία ότι οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών επέλεξαν να στηρίξουν την προοπτική ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, όταν διαπίστωσαν ότι η προηγούμενη κυβέρνηση «δεν τράβαγε», με στόχο να ψηφιστεί τρίτο μνημόνιο και να θεσμοθετηθούν αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, έκανε ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, την περασμένη Τρίτη. Κι αν μη τι άλλο τα πεπραγμένα της κυβέρνησης επιβεβαιώνουν ότι στον ΣΥΡΙΖΑ ανατέθηκε και αυτός ανέλαβε ευχαρίστως, να φέρει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά που αδυνατούσαν να ολοκληρώσουν οι προκάτοχοί του, λόγω της συγκυρίας.

Προηγούμενα, βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιλεχθεί απ' την ντόπια αστική τάξη να καταλάβει στο αστικό πολιτικό σύστημα τη θέση του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ, που αφού την υπηρέτησε «ευδοκίμως», οδηγήθηκε στην ...αποστρατεία. Πόνταρε πάνω του, συνυπολογίζοντας, μεταξύ άλλων, τις διαβεβαιώσεις του ότι σαν «αριστερό» κόμμα, με διασυνδέσεις στο κίνημα, με «καθαρό ποινικό μητρώο» είχε την ικανότητα να χειραγωγήσει το λαό και να τον ενσωματώσει, αμβλύνοντας αντιδράσεις ενόσω θα έκανε τη βρώμικη δουλειά.

«Λαϊκή εντολή» στην αντιλαϊκή πολιτική

Μάλιστα, όταν αυτή η δουλειά άρχισε να γίνεται, πρωτοκλασάτα στελέχη κυβέρνησης και κόμματος επαίρονταν δημοσίως ότι «δεν ανοίγει ρουθούνι» και επιπρόσθετα ότι ο λαός έχει δώσει τη συγκατάθεσή του στην πολιτική που εφαρμόζουν. Οτι, δηλαδή, ο λαός ψήφισε υπέρ της συνέχισης της αντιλαϊκής πολιτικής προς όφελος της ανάκαμψης του κεφαλαίου (βλέπε: διατήρηση και αύξηση της φορολογίας, σφαγιασμός κρατκών δαπανών για κοινωνικές ανάγκες, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Κοινωνική Ασφάλιση, ανακεφαλαιοποίηση Τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεις κ.λ.π.)

Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας απευθυνόμενος στο ετήσιο Φόρουμ «Επενδύστε στην Ελλάδα» («Capital» Link Forum), που διεξήχθη στη Νέα Υόρκη, ισχυρίστηκε ότι διαθέτει τη «λαϊκή εντολή να προχωρήσει το ταχύτερο δυνατό η εφαρμογή του προγράμματος» και πως «εκμεταλλευόμαστε την ευρεία συναίνεση, για να προωθήσουμε μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων »...

Ταυτοχρόνως, υπουργοί καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια που προχωράνε τα μέτρα δίχως διαδηλωτές και ΜΑΤ στο Σύνταγμα. Βιάστηκαν προφανώς να προεξοφλήσουν τη συναίνεση του λαού στο σφαγιασμό του.

Βαφτίζοντας το κρέας ψάρι

Επαίρονταν για τη δυνατότητά τους άλλο να κάνουν κι άλλο να ισχυρίζονται ότι κάνουν, να βαφτίζουν το κρέας ψάρι. Να εφαρμόζουν σκληρή αντιλαϊκή πολιτική, σαφέστατα ταξική υπέρ του κεφαλαίου και να διατείνονται ότι υλοποιούν έναν «αναγκαίο τακτικό ελιγμό προκειμένου να παραμείνουμε ζωντανοί και όρθιοι, να δώσουμε με καλύτερους όρους τη μεγάλη μάχη για την αναδιανομή (...) να βγούμε στο ξέφωτο, και από εκεί, με καλύτερους όρους, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες μιας ευρύτερης αναδιανομής και προστασίας των εργαζομένων και των μικρών και μεσαίων στρωμάτων» (Αλ. Τσίπρας, ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, 12/2015).

Να παραδίδουν τα σπίτια της φτωχολογιάς στις τράπεζες και να παριστάνουν ότι συμπάσχουν. «Εχουμε πει (...) ότι την κοινωνία την θέλουμε να πιέζει ... Δε βρισκόμαστε εκτός κοινωνίας και η πίεση ουσιαστικά διευκολύνει και βοηθάει την κυβέρνηση (...) Η διαμαρτυρία απευθύνεται στους δανειστές, σε αυτούς που πιέζουν και για την πρώτη κατοικία και για οποιοδήποτε άλλο σκληρό μέτρο», δήλωνε ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, πετώντας την ευθύνη από πάνω τους σαν την τρίχα απ' το ζυμάρι.

Να ανατρέπουν τον χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, όσα δικαιώματα απέμειναν και να υποστηρίζουν ανερυθρίαστα ότι πασχίζουν για τη σωτηρία του Ασφαλιστικού. «Το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι το 2018 καταρρέει, εάν δεν υπάρξει ένα καινούργιο σύστημα» (...)«Είμαστε υποχρεωμένοι - ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει με τη διαπραγμάτευση - να πάρουμε μέτρα για το ασφαλιστικό σύστημα (...) βεβαίως θα υπάρξει μια μεγάλη ασφαλιστική μεταρρύθμιση (...) Ο στόχος είναι βεβαίως αναδιανεμητικός και δίκαιος σε σχέση με την πραγματικότητα, σε σχέση με την οικονομική δυνατότητα της χώρας και με την οικονομική δυνατότητα των ασφαλιστικών ταμείων αυτήν τη στιγμή», υποστήριζε η κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη.

Να οδηγούν τους αγρότες στο ξεκλήρισμα και την ίδια ώρα να δηλώνουν δεξιά - αριστερά ότι θα υπάρξει ειδική μέριμνα γι' αυτούς (Β. Αποστόλου) ή ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους επαγγελματίες (Σ. Φάμελλος), ποντάροντας στη λογική της εξαίρεσης, του «διαίρει και βασίλευε».

Να υπογράφουν μνημόνια συνειδητά, επειδή αυτό πρόσταζαν τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου και να εκβιάζουν το λαό με απειλές: «'Η συμφωνία με κάποιους δυσμενείς όρους (σ.σ. έτσι ξεπέταξε τη «χιονοστιβάδα» μέτρων που πλακώνει το λαό!) ή grexit με άτακτη χρεοκοπία και ό,τι αυτό σημαίνει για τη χώρα μας. Αυτό ήταν το σκληρό δίλημμα. Επρεπε να πάρουμε την ευθύνη να στηρίξουμε, να κρατήσουμε τη χώρα όρθια εκείνη τη στιγμή, αποδεχόμενοι και μέτρα που δεν είναι ούτε της λογικής μας ούτε της άποψής μας».

***

Μετέφρασαν τη λαϊκή ψήφο σε εξουσιοδότηση εν λευκώ, επειδή ορκίζονταν στην «αριστερά», την «ηθική» και τις «αξίες» της, θεωρώντας ότι έτσι θα μπορούν να εξαργυρώνουν εσαεί κύρος που δεν τους ανήκε. Επένδυσαν στη λαϊκή ανοχή, εκμεταλλευόμενοι με το χειρότερο τρόπο την αγωνία του λαού για ανακούφισή του απ' τα βάσανα. Την ίδια στιγμή τσάκιζαν τα λαϊκά δικαιώματα με μεγαλύτερο ζήλο απ' τους προκατόχους τους.

Σήμερα, Κυριακή, ο ΣΥΡΙΖΑ γιορτάζει τον ένα χρόνο στην κυβέρνηση, με συγκέντρωση στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο και ομιλητή τον Αλ. Τσίπρα. Νέες υποσχέσεις θα δοθούν για τις θυσίες που πιάνουν τόπο, για την αξιολόγηση που θα πετύχει και θα φέρει τη ρύθμιση του χρέους, για το πώς αυτή θα τροφοδοτήσει την ανάκαμψη της οικονομίας, απ' την οποία θα φάει ο λαός με «χρυσά κουτάλια», για να θυμηθούμε αλλοτινούς λαοπλάνους, που ο ΣΥΡΙΖΑ τους έχει πάντα πρόχειρους για αντιγραφή.

Σήμερα, όμως, υπάρχουν δυνατότητες να ακυρωθούν οι προσπάθειες χειραγώγησης. Οι μάσκες έπεσαν. Το γεγονός αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει στην απογοήτευση και το συμβιβασμό. Σήμερα είναι πολύ πιο ξεκάθαρο για ποιον μάχεται αυτή η κυβέρνηση και ποιου τα συμφέροντα αντιπαλεύει. Οτι πασχίζει για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, στόχο για τον οποίο ο λαός υποβάλλεται σε θυσίες διαρκείας, ένταση της εκμετάλλευσης και χωρίς να υπάρχει καμιά προοπτική ανάκαμψης των δικών του δικαιωμάτων.

Φαίνεται ότι ο λαός δεν θα κάνει τη χάρη στον υπουργό Οικονομικών, Ε. Τσακαλώτο, που μόλις πριν λίγο καιρό αξίωνε απ' αυτόν να γίνει χειροκροτητής της κυβερνητικής πολιτικής, δηλώνοντας: «Για να επιτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ τους στόχους του ως κυβέρνηση, πρέπει να ξαναβρούμε αυτήν την ισορροπία μεταξύ κυβέρνησης και κινήματος. Η κοινωνία να συνεχίσει να πιέζει τους υπουργούς. [...] Θα ήμουν ευχαριστημένος αν γίνονταν διαδηλώσεις και σε κάθε διαδήλωση προτεινόταν μια εναλλακτική ιδέα για το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα».

Αλλά, δεν θα του χαλάσει εντελώς το χατίρι. Διαδηλώσεις στους δρόμους θα δει...

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News