ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ή «ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά...»

Η φιλοδοξία της Λαϊκής Ενότητας να ξαναζωντανέψει το χρεοκοπημένο «αντιμνημονιακό μέτωπο», τις αυταπάτες και ψευδαισθήσεις που το συνόδευαν, διαπερνά τα ντοκουμέντα της πρώτης πανελλαδικής της σύσκεψης το περασμένο Σαββατοκύριακο. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με συγκρότηση τριών επιτροπών (θέσεων και προγράμματος, οργανωτικής - ιδρυτικής συνδιάσκεψης και καταστατικού), που θα προετοιμάσουν την ιδρυτική συνδιάσκεψή της στις αρχές του 2016.

Τόσο το κείμενο συμπερασμάτων όσο κυρίως η εισήγηση του Π. Λαφαζάνη αποτελούν ένα «κολάζ» από θέσεις, προτάσεις, αλλά βγαλμένες από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015. Δηλαδή, επαναλαμβάνεται όλη η γνωστή προσπάθεια να στηρίξουν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μια εναλλακτική διαχείρισης του συστήματος (πασπαλισμένη με τη γνωστή «αριστερή» και «ριζοσπαστική» συνθηματολογία) με την ψευδαίσθηση της φιλολαϊκής διεξόδου, παρ' όλο που όλη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε το αντίθετο, ότι εντός του καπιταλισμού και της εξουσίας του, με όποια διαχείριση, τέτοια προοπτική δεν υπάρχει.

Εκφράζοντας με σαφήνεια την πρόθεσή της να συμβάλει στην ενδυνάμωση μιας ρεφορμιστικής γραμμής ενσωμάτωσης των κινητοποιήσεων και αγώνων που εκδηλώνονται και θα εκδηλωθούν απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, η ΛΑΕ αναφέρεται σε «ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο αντίστασης, που μπορεί αρχικά να μπλοκάρει συγκεκριμένα μέτρα και να διαμορφώσει όρους για να ανατραπεί το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής», κρύβοντας όμως ότι αυτή η πολιτική είναι απαραίτητος όρος για την επίτευξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης, στόχο που με θέρμη υποστηρίζει.

Πολιτικό «copy paste»

Η αντιγραφή του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται πολύ πιο καθαρή στην εισήγηση του Π. Λαφαζάνη, που μοιάζει σαν ...ηχώ απ' το παρελθόν. Ο επικεφαλής της ΛΑΕ εισηγήθηκε πορεία πάνω στα χνάρια του πρώην κόμματός τους. Καταρχήν, σε ό,τι αφορά στη συγκρότησή τους, προτείνοντας τη δημιουργία ενός Φόρουμ των «αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων» κατά τα πρότυπα που πρόδρομου του ΣΥΡΙΖΑ «Χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς». Δηλαδή, ένα χώρο ζύμωσης σοσιαλδημοκρατικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση νέων αναχωμάτων στη ριζοσπαστικοποίηση εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων.

Οπως εξήγησε, η Λαϊκή Ενότητα «παλεύει στο σήμερα, για να συγκροτηθεί η πιο πλατιά λαϊκή πλειοψηφία και μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία». Που θα βάλει πλάτη για μια ακόμα εναλλαγή στην αστική διαχείριση, όπως σαφώς συνάγεται απ' τη συνέχεια: «Για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που στηριγμένη στο κίνημα και την πιο πλατιά πλειοψηφία και σε σύγκρουση με τα κατεστημένα συμφέροντα στην Ελλάδα και την ΕΕ, θα ανοίξει ένα καινούργιο αντιμνημονιακό προοδευτικό δρόμο».

Ουσιαστικά, η ΛΑΕ επαναφέρει το στόχο της «αριστερής κυβέρνησης» στο έδαφος του καπιταλισμού και της εξουσίας του κεφαλαίου, που δήθεν θα ανοίξει το δρόμο για φιλολαϊκές εξελίξεις. Ομως, αυτή η πρόταση πια συγκρούεται όχι μόνο με την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά και με την ίδια την πείρα του τελευταίου χρόνου. Τι ήταν αυτό που εμπόδισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, με την πολυπληθή μάλιστα συμμετοχή των στελεχών της σημερινής ΛΑΕ, που δεν μπόρεσε να ανοίξει αυτό το δρόμο; Που όχι μόνο δεν έφερε αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των εργαζομένων, αλλά επιδείνωσε τον ήδη υπάρχον, ενισχύοντας το κεφάλαιο;Οι νόμοι της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι δεδομένοι, ο στόχος της ανάκαμψης του καπιταλισμού με δεδομένο το βάθος της κρίσης περνάει μέσα από ένα συγκεκριμένο δρόμο: αυτό των αναδιαρθρώσεων στην εργασία, την παραγωγή, που σημαίνει συνεχές χτύπημα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Τι, άλλωστε, πρότειναν ως εναλλακτική τα στελέχη της ΛΑΕ, όταν διαφώνησαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Εναν άλλο τρόπο με τον οποίο θα διαμορφωθούν αυτές οι προϋποθέσεις, μια άλλη μέθοδο με την οποία θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι με την εξωτερική υποτίμηση μέσω της εξόδου απ' το ευρώ. Οι ίδιοι ήταν, άλλωστε, που προετοίμαζαν τους εργαζόμενους για τη δύσκολη περίοδο (μερικοί μίλαγαν και για χρόνια) που θα ακολουθήσει σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο, συμπληρώνοντας ταυτόχρονα ότι έτσι όμως θα επιταχυνόταν η ανάπτυξη, δηλαδή η κερδοφορία των επιχειρήσεων, με τους εργαζόμενους να χορταίνουν με ελπίδα ότι κάτι θα πάρουν παραπάνω απ' τα ψίχουλα που τους ρίχνουν οι καπιταλιστές. Μήπως αυτή τη δύσκολη περίοδο το κεφάλαιο δε θα έπαιρνε στην πράξη απ' τους εργαζόμενους ό,τι παίρνει σήμερα με αντεργατικούς νόμους; Η περίοδος του καλοκαιριού με τα capital controls δεν ήταν μια περίοδος που η εργοδοσία ξεσάλωσε σε χώρους δουλειάς, επιβάλλοντας αρνητικούς όρους, ενώ μάλιστα αυτοί ήταν υπουργοί και ενώ δεν είχε ψηφιστεί ακόμα το 3ο μνημόνιο; Το ίδιο, όμως, δεν κάνει και η σημερινή κυβέρνηση; Δε λέει «κάντε υπομονή να περάσουν επώδυνα μέτρα - που υποτίθεται ότι ούτε αυτή πιστεύει - προκειμένου να βγούμε στην ανάπτυξη»;

Σε όλα αυτά η ΛΑΕ αδυνατεί να απαντήσει. Ετσι, λοιπόν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ χρέωνε την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην εθελοδουλία τους απέναντι στη Γερμανία και τους δανειστές, έτσι και η ΛΑΕ χρεώνει τη σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στη «μνημονιακή μετάλλαξή του», προσπαθώντας να περισώσει την αυταπάτη της «κυβέρνησης της Αριστεράς». Δηλαδή, ότι μπορεί την επόμενη φορά η «κυβέρνηση της Αριστεράς» για κάποιο ανεξήγητο μεταφυσικό λόγο να είναι φιλολαϊκή! Λέει χαρακτηριστικά:«Θα ήταν, όμως, ατόπημα αν βγάζαμε λάθος συμπεράσματα, αν, στο όνομα της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγαμε να θέσουμε με ένα νέο τρόπο ως στόχο προτεραιότητάς μας την κυβέρνηση της Αριστεράς». Η ...«μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ», λοιπόν, φταίει και όχι το αντικειμενικά αντιλαϊκό περιεχόμενο κάθε διαχείρισης ενός απάνθρωπου συστήματος.

Αλήθεια, όμως, τι θα κάνει αυτή η κυβέρνηση, τι πολιτική θα υπηρετήσει; Τι είδους ριζοσπαστικό πρόγραμμα θα εφαρμόσει; «Επανεκκίνηση της οικονομίας, με υλοποίηση ενός προοδευτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, με έμφαση σε ένα νέο ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και στην ισχυρή ρευστότητα με ευνοϊκούς όρους στην οικονομία». Δηλαδή, ένα πρόγραμμα καπιταλιστικής ανάκαμψης που όμως θα πραγματοποιηθεί με εθνικό νόμισμα, αφού, όπως σημείωσε ο Π. Λαφαζάνης, αυτή η πρόταση «απαιτεί εθνικό νόμισμα, την απόκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας και μιας ανεξάρτητης οικονομικής παραγωγικής πολιτικής». Αυτή είναι και η μόνη διαφορά από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015, μια διαφορά σημαντική για τις ενδοαστικές αντιθέσεις και κόντρες, όχι όμως για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα που θα κληθούν ξανά να σηκώσουν τα βάρη της «ανασυγκρότησης».

Αλλες δύο ενδιαφέρουσες επισημάνσεις

Ανάμεσα στα πολλά που είπε ο Π. Λαφαζάνης, έχει σημασία να σημειώσουμε δύο ακόμα επισημάνσεις.

Η πρώτη αφορά τη στάση του απέναντι στη σοσιαλιστική προοπτική αλλά και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα. Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε για τη «μεγάλη ανάγκη για ένα νέο μεταβατικό παραγωγικό και αποδοτικό οικονομικό πρότυπο δικαιοσύνης, με προοπτική ένα καινούργιο, σύγχρονο, νικηφόρο σοσιαλισμό, μακριά από τα παλιά γραφειοκρατικά, αυταρχικά και δογματικά πρότυπα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν». Με αυτό τον τρόπο, η ΛΑΕ σπεύδει να δώσει διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, διαβεβαιώνοντάς το ότι ο «σοσιαλισμός» τον οποίο επικαλείται είναι μια χρεοκοπημένη ουτοπία, που θα προκύψει μέσα από τη ριζοσπαστική μετεξέλιξη του καπιταλισμού και γι' αυτό πετάει στο καλάθι των αχρήστων την πείρα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ού αιώνα που τόσο μισεί η αστική τάξη, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά τετριμμένα περί αυταρχισμού, δογματισμού και τα λοιπά. Πολύ απλά, ο σοσιαλισμός που ευαγγελίζεται είναι ανύπαρκτος.

Η δεύτερη αφορά τη διαβεβαίωση - πάλι προς το κεφάλαιο - ότι η ΛΑΕ συνεχίζει στο δρόμο της «Αριστεράς του συστήματος», διευκρινίζοντας τον πλήρη διαχωρισμό της από τη «μουσειακή Αριστερά της γωνίας», «γραφικό επαναστατικό ντεκόρ του συστήματος» που «δεν την έχει ανάγκη κανένας και το μόνο που εξυπηρετεί, είτε το θέλει είτε όχι, είναι να δεσμεύει δυνάμεις και να εξυπηρετεί, εκ των πραγμάτων, τελικά το σύστημα». Υπονοώντας όσους συνεχίζουν να παλεύουν με γραμμή σύγκρουσης με τον καπιταλισμό, την εξουσία του κεφαλαίου, σε όλες τις εκδοχές του και σε όλες τις μορφές διαχείρισης. Σε όσους επιμένουν ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, δε μετασχηματίζεται φιλολαϊκά, αλλά ανατρέπεται. Δηλαδή το ΚΚΕ, στο οποίο κατά τ' άλλα, όπως είναι σύνηθες, η ΛΑΕ απευθύνει καλέσματα συνεργασίας. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κεντρικό κομμάτι της παρέμβασης που επιχειρεί η κυβέρνηση στις λαϊκές συνειδήσεις, ενόψει της νέας κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης, αποτελεί η όλη ιστορία της «συναίνεσης».

Με μια σχεδιασμένη κλιμάκωση, από τη συνάντηση του Αλ. Τσίπρα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την περασμένη Παρασκευή και τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη «Real News» την προηγούμενη Κυριακή, μέχρι τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που ορίστηκε για χτες, Σάββατο, η κυβέρνηση βγάζει ξανά «στον αφρό» το χαρτί του «εθνικού διαλόγου» και της «συνεννόησης όλων των δημοκρατικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων» στα θέματα του Ασφαλιστικού, της συνταγματικής αναθεώρησης, της Παιδείας, του Προσφυγικού και της «εξωτερικής πολιτικής» στο φόντο των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.

Από τα περισσότερα αστικά επιτελεία, οι κινήσεις αυτές προβάλλονται ως μια ανάγκη της κυβέρνησης να διασφαλίσει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία η οποία έχει περιοριστεί στους 153 βουλευτές.

Οπωσδήποτε, υπάρχει και μια τέτοια πλευρά στις κινήσεις της, ειδικά μάλιστα ενόψει των νέων βάρβαρων μέτρων που έχει να περάσει και μέσα σε ένα αστικό πολιτικό σκηνικό που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό αναμόρφωση.

Το ζουμί, ωστόσο, βρίσκεται πολύ πιο βαθιά: Η επιδίωξη της μεγαλύτερης δυνατής - αλλά και ανοιχτά εκφρασμένης - συναίνεσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων γύρω από τους στόχους του κεφαλαίου, το κλίμα της δήθεν «εθνικής ομοψυχίας» αποσκοπούν στην απόσπαση της συναίνεσης ή έστω της ανοχής του λαού στα μέτρα σφαγιασμού του. Αποσκοπούν στο να ριζώνει ακόμα πιο βαθιά στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις η κάλπικη ρητορεία περί «εθνικών στόχων» από τους οποίους θα ωφεληθούμε όλοι, η προπαγάνδα περί «δύσκολων κάβων» που πρέπει «να σφίξουμε όλοι τα δόντια», ώστε να τους περάσουμε και «να γυρίσουμε το παιχνίδι». Στοχεύουν στο να καλλιεργούνται πιο αποτελεσματικά οι εξίσου κάλπικοι εκβιασμοί ότι «δε γίνεται αλλιώς», ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για το λαό.

Το έργο της «συναίνεσης» το έχουμε δει πολλές φορές, σε κρίσιμες καμπές για τα ζητούμενα του κεφαλαίου, το είδαμε και το καλοκαίρι, όταν «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά» κόμματα, κόμματα του «ναι» και του «όχι», την επομένη κιόλας του περιβόητου δημοψηφίσματος τα βρήκαν μια χαρά και ψήφισαν παρέα το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο. Η πλειοψηφία των 222 βουλευτών στις 14 Αυγούστου δεν είχε φυσικά να κάνει μόνο με το ότι «δε βγαίναν τα κουκιά του Τσίπρα»: Απαντούσε στην προσπάθεια του κεφαλαίου να καλλιεργήσει λαϊκή συναίνεση στη νέα βάρβαρη συμφωνία, για να μπορεί να βγάζει στη συνέχεια και τη «σούμα» που παρουσιάζανε μετά τις εκλογές, με τις ψήφους ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, και να λένε στο λαό: «Το ήξερες το μνημόνιο, ψήφισες αυτούς που το ψήφισαν, άρα έδωσες την έγκρισή σου»...

Με τον ίδιο ακριβώς σκοπό ανασύρουν τώρα ξανά το χαρτί της «συναίνεσης». Με αντίστοιχο σκεπτικό, μάλιστα, μια σειρά αστικά επιτελεία καλούν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να προβεί και σε κάποιου είδους «αναγνώριση» του αντιλαϊκού κυβερνητικού έργου της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ: Το έχει κάνει βέβαια ήδη στην πράξη, με τη συνέχισή του ακριβώς από εκεί που το άφησαν οι προκάτοχοί της, αλλά θέλουν να το «αποδεχτεί» και στο λόγο της, προκειμένου να καλλιεργηθεί ακόμα περισσότερο στις λαϊκές συνειδήσεις ο «μονόδρομος» της στρατηγικής του κεφαλαίου και των «εταίρων» του.

Ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθούν τα παζάρια των αστικών πολιτικών δυνάμεων, το σίγουρο είναι ότι η σύμπλευσή τους στην υπηρέτηση της στρατηγικής του κεφαλαίου διαμορφώνει την αντικειμενική βάση για τη «συνεννόησή» τους, όποτε αυτή χρειαστεί. Απέναντι όμως στη συμμαχία που συγκροτούν αντικειμενικά απέναντί του η αστική τάξη, οι κυβερνήσεις, τα κόμματά της και οι λυκοσυμμαχίες της, ο λαός δεν έχει λόγο να δείξει καμία συναίνεση, καμία ανοχή. Ισα - ίσα αυτό που χρειάζεται είναι να αντιπαρατάξει το χτίσιμο της δικιάς του συμμαχίας, των εργαζομένων, των ανέργων, των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχής αγροτιάς. Να αντιπαρατάξει την οργάνωση της πάλης του για τους δικούς του στόχους, ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση, ενάντια στα μονοπώλια, την εξουσία τους και τις λυκοσυμμαχίες τους.

Διπλό παραλήπτη έχουν τα προπαγανδιστικά μηνύματα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μετά και την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου της αντιλαϊκής της επίθεσης στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου.

Απέναντι στο κεφάλαιο, η κυβέρνηση προσπαθεί να διαφημίσει τι έχει πετύχει για λογαριασμό του, κάνοντας το λογαριασμό της πρώτης φάσης εφαρμογής του μνημονίου. Την ίδια ώρα, απευθυνόμενη στο λαό, προσπαθεί να τον πείσει ότι οι επιτυχίες του κεφαλαίου είναι και δικές του επιτυχίες, όταν η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης επιβεβαιώνει ανάγλυφα ότι προαπαιτούμενο για κάθε επιτυχία του κεφαλαίου είναι το παραπέρα τσάκισμα του λαού...

Τα «καλά νέα» για το κεφάλαιο...

Πιο χαρακτηριστική τέτοια παρέμβαση τη βδομάδα που πέρασε, ήταν η δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου, Ολγας Γεροβασίλη, «για την εκταμίευση της δόσης και το νόμο για την προστασία της πρώτης κατοικίας», όπως την τιτλοφόρησε χαρακτηριστικά.

Απευθυνόμενη στο κεφάλαιο, επιχείρησε να κωδικοποιήσει τα «καλά νέα»: «Μετά τη χθεσινή απόφαση του Eurogroup για την εκταμίευση της δόσης των 10+2 δισ. ευρώ έκλεισε με επιτυχία ο πρώτος κύκλος μιας σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές», σημείωσε, συμπληρώνοντας ότι η απόφαση του Γιούρογκρουπ, «έρχεται να προστεθεί στα καλά νέα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας που ήρθαν από τη διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών».

Πράγματι, όλα τα παραπάνω συνιστούν καλά νέα για το εγχώριο κεφάλαιο:

-- Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, πάντα στις πλάτες του λαού, είναι απαραίτητη, προκειμένου να μπορούν να επιτελέσουν το ρόλο τους, στηρίζοντας τις καπιταλιστικές επενδύσεις σε «δυναμικούς κλάδους» όπου το κεφάλαιο διαβλέπει μεγαλύτερα κέρδη.

-- Η εκταμίευση των 2 δισ. ευρώ από τα δάνεια της Ευρωζώνης, όπως ξεκαθαρίστηκε, θα αξιοποιηθεί κατά προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, στο συμψηφισμό οφειλών για ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου, καθώς και για την κρατική συμμετοχή σε έργα που συγχρηματοδοτούνται από τα «διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ».

-- Η ίδια η υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων του μνημονίου, εκτός από το να καλύπτει πάγια ζητούμενα της εγχώριας αστικής τάξης, δίνει «σήμα επιστροφής στην κανονικότητα» του κεφαλαίου, «σήμα» εγγυημένων κερδών για τους ξένους επενδυτές, ανοίγει το δρόμο για νέο δανεισμό από τις «αγορές», καθώς και για συμμετοχή και του εγχώριου κεφαλαίου στα διάφορα χρηματοδοτικά πακέτα της ΕΕ, στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ.ο.κ.

...και η προσπάθεια να πλασαριστούν ως «επιτυχίες» για το λαό

Το θέμα για την κυβέρνηση είναι ότι όλα τα παραπάνω πρέπει κάπως να πλασαριστούν ως εξίσου «καλά νέα» για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, τα οποία όχι μόνο δε βλέπουν να καλυτερεύει τίποτα στη ζωή τους, αλλά βιώνουν το όλο και μεγαλύτερο βάθεμα της χρεοκοπίας τους.

Στην προσπάθειά της, μάλιστα, να τα παρουσιάσει ως τέτοια, η κυβέρνηση δε διστάζει να ξεπεράσει κάθε όριο πρόκλησης και κοροϊδίας... και εδώ που τα λέμε δε θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς!

Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια, στην ίδια δήλωσή της, η Ο. Γεροβασίλη, ισχυρίζεται προκλητικά: «Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση κατάφερε να επιτύχει τους βασικούς στόχους της. Εξασφαλίσαμε την προστασία της πρώτης κατοικίας, παρά τις αρχικές ισχυρές αντιδράσεις των δανειστών και διατηρήσαμε τη ρύθμιση των 100 δόσεων χωρίς επί της ουσίας αλλαγές στο ισχύον καθεστώς».

Τα λέει όλα αυτά, ενώ ο νόμος της κυβέρνησης για τους πλειστηριασμούς ακολουθεί κατά γράμμα τα συμφέροντα των τραπεζών, ανοίγοντας το δρόμο για το ξεσπίτωμα χιλιάδων χρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών, τόσο με πλειστηριασμούς όσο και με άλλα... «τραπεζικά προϊόντα», συμβάλλοντας παράλληλα στην ένταση των εκβιασμών προς το λαό, για να κόψει και από τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του, προκειμένου να διασφαλίζει τη «μέγιστη δυνατότητα αποπληρωμής» προς τις τράπεζες!

Οσο για τα περί «διατήρησης της ρύθμισης των 100 δόσεων», εκτός του ότι αυτή καθαυτή η ρύθμιση έχει στόχο να στραγγίξει όσο περισσότερο μπορεί τα λαϊκά νοικοκυριά, που αδυνατούν να αποπληρώσουν τις «οφειλές» τους στην Εφορία για τα κάθε είδους χαράτσια, η νέα κυβερνητική τροποποίησή της αυστηροποιεί ακόμα περισσότερο τους όρους της, εντείνοντας και εδώ τους εκβιασμούς απέναντι στις λαϊκές οικογένειες.

Η κοροϊδία προς το λαό συνεχίζεται και στο θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αφού η κυβερνητική εκπρόσωπος επιχειρεί να πλασάρει ως «καλό νέο» για το λαό το γεγονός ότι «θα χρειαστούν περίπου 5,7 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ για την ολοκλήρωση της διαδικασίας», επομένως«έπεσαν απολύτως έξω λοιπόν οι αρχικές προβλέψεις της συμφωνίας του Ιουλίου, που έκαναν λόγο για ανάγκες χρηματοδότησης από το ελληνικό δημόσιο και άρα αύξησης του δημόσιου χρέους ύψους 25 δισ. ευρώ».

Αυτό που δε λέει η Ο. Γεροβασίλη είναι ότι σε κάθε περίπτωση, όπως ο λαός πλήρωσε τις προηγούμενες ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, έτσι πληρώνει και την τωρινή. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - είτε με τα ποσά της νέας ανακεφαλαιοποίησης, είτε με τη χασούρα που καταγράφεται μετά από αυτήν στο κρατικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας - ο λαός φορτώνεται με ένα χρέος που δεν είναι δικό του, προκειμένου οι τράπεζες να παίξουν το ρόλο τους στην προσπάθεια αναθέρμανσης της καπιταλιστικής οικονομίας.

Το ζουμί βέβαια της κοροϊδίας της κυβέρνησης, είναι ο ίδιος ο ισχυρισμός ότι η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου θα ωφελήσει και το λαό:«Η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίσει να εργάζεται στην κατεύθυνση σταθεροποίησης και επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με βασική προτεραιότητα την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας και την προστασία των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων», λέει η κυβερνητική εκπρόσωπος. Τα λένε αυτά την ώρα που όλες οι «επιτυχίες» που διαφημίζει η κυβέρνηση στο κεφάλαιο πάτησαν πάνω στη νέα επίθεση ενάντια στην «κοινωνική πλειοψηφία» και τα «ασθενέστερα στρώματα», ενάντια δηλαδή στον εργαζόμενο λαό και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα λένε αυτά, την ώρα που προετοιμάζουν τη νέα κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, όπως αυτή αποτυπώνεται στον Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2016, στις δεσμεύσεις και τα σχέδιά τους για το Ασφαλιστικό, τα Εργασιακά, την ένταση της φοροληστείας, επιβεβαιώνοντας ότι η «επανεκκίνηση» της κερδοφορίας του κεφαλαίου περνά υποχρεωτικά από αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο...

Οι ραγδαίες εξελίξεις της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη γειτονιά μας, στο όνομα της αντιμετώπισης της «τρομοκρατικής απειλής», κάνουν πιο επιτακτική την ανάγκη χειραφέτησης του λαού από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους στόχους της αστικής τάξης

Οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά το μακελειό στο Παρίσι, στις 13 Νοέμβρη, και η περαιτέρω κλιμάκωση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που σηματοδότησε η κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού από τα τουρκικά μαχητικά την περασμένη Τρίτη, απέδειξαν ότι το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής ανάφλεξης δεν είναι μακριά. Τα γεγονότα αξιοποιούνται, προκειμένου να αυξηθούν οι πιέσεις στις λαϊκές συνειδήσεις να συναινέσουν σε νέα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Από κοντά έρχεται και ο καθημερινός βομβαρδισμός από τα αστικά ΜΜΕ, που, στρέφουν την προσοχή στη «διεθνή προσπάθεια» ...για την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών, την επίλυση της σύγκρουσης στη Συρία, του Προσφυγικού, για τη λεγόμενη «ανάγκη να τελειώνουμε με τους τρομοκράτες»... Λες και όλα αυτά ...κατέβηκαν από τον ουρανό. Αλλα αστικά επιτελεία το προχωράνε παραπέρα: «Εως εδώ, ο γέγονε γέγονε, τώρα ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε την κοινή απειλή». Ταυτόχρονα, το δηλητήριο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού που συστηματικά προωθείται και η τρομοφοβία είναι βολικό «πολυεργαλείο» για το κεφάλαιο. Σηκώνεται η σημαία των «Ευρωπαϊκών κρατών που αμύνονται στην τρομοκρατική επίθεση που δέχονται».

Και όλα αυτά, ενώ πολλαπλασιάζονται τα στοιχεία που αποδεικνύουν (βλέπε χαρακτηριστικά σελίδες 12 - 13 του σημερινού «Ριζοσπάστη») τις διασυνδέσεις των λεγόμενων τζιχαντιστών με ιμπεριαλιστικά κέντρα και συμφέροντα στην περιοχή, ενώ γίνεται φανερό ότι οι τζιχαντιστές (τους οποίους ιμπεριαλιστικά κέντρα εκπαίδευσαν, γιγάντωσαν και ενίσχυσαν) είναι ένα πρόσχημα σε έναν πόλεμο που ήδη διεξάγεται - παρ' όλο που δεν έχει γενικευτεί - για τον έλεγχο ενεργειακών πηγών, αγωγών, των δρόμων μεταφοράς ενεργειακών πόρων, που είναι χαραγμένοι με το αίμα των λαών.

Τα πραγματικά συμφέροντα εξηγούν τη σημερινή ανάφλεξη

Η ενεργοποίηση του άρθρου 42 παρ. 7 της Συνθήκης της ΕΕ, δηλαδή της πολύμορφης συνδρομής που ζήτησε η Γαλλία και εγκρίθηκε ομόφωνα στο Συμβούλιο υπουργών Αμυνας της λυκοσυμμαχίας στις 17 Νοέμβρη, δείχνει ότι παρά τα λεγόμενα της κυβέρνησης η χώρα είναι ήδη μπλεγμένη στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ (βλέπε πιο αναλυτικά στη σελίδα 10 της εφημερίδας).

Οι λεγόμενες «πατριωτικές» ρητορείες, τα περί «ενότητας για την αντιμετώπιση της απειλής», πέρα από το ότι ρίχνουν νερό στο μύλο των πιο αντιδραστικών δυνάμεων, προετοιμάζουν την ανοχή ή και την ενεργητική στήριξη λαϊκών δυνάμεων στα νέα σφαγεία για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους, που συγκρούονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με τα ρωσικά και κινεζικά μονοπώλια και τους συμμάχους τους, που υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους και τις θέσεις που είχαν στην περιοχή, τις συμφωνίες με το καθεστώς Ασσντ κ.λπ.

Τα επιχειρήματα της ελληνικής κυβέρνησης ότι γύρω - γύρω θα καίγονται τα πάντα και η Ελλάδα θα στέκει ως πυλώνας «ασφάλειας, ειρήνης και σταθερότητας» στην περιοχή είναι στάχτη στα μάτια, προκειμένου ο ελληνικός λαός να ταυτιστεί με τις επικίνδυνες επιδιώξεις της αστικής τάξης στην περιοχή και πρέπει να προκαλούν ανησυχία και όχι εφησυχασμό. Αρα είναι κρίσιμο οι εργαζόμενοι να βλέπουν τα πραγματικά συμφέροντα πίσω από τα προσχήματα. Ταυτόχρονα, να μην «τσιμπάνε» και στα περί «διεθνούς δικαίου» ή της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» που «πουλάει» η κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ με τους εθνικιστές των ΑΝΕΛ. Ο συσχετισμός δύναμης και το «δίκαιό του» που έχουν διαμορφώσει οι ιμπεριαλιστές με τους άξονες και αντιάξονές τους δεν είναι αναλλοίωτος.

Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή και για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα «ανταλλάγματα» που ζητά η Τουρκία από την ΕΕ για τη ρύθμιση του προσφυγικού - μεταναστευτικού προβλήματος, που έχουν σχέση και με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, αλλά και τη μόνιμη επιδίωξή της για μορφές «συγκυριαρχίας» στο Αιγαίο, για διεύρυνση των «γκρίζων ζωνών» κ.λπ.

Κόντρα στις αστικές επιδιώξεις

Η προσπάθεια που γίνεται να στρατευτούν οι λαοί σε νέες ανθρωποσφαγές, στο όνομα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των αξιών του ανθρωπισμού, της «αντιμετώπισης της βαρβαρότητας», δεν είναι καινούργια. Σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους το ίδιο συνέβαινε. Είναι κρίσιμο, λοιπόν, αυτή η προσπάθεια να μην περάσει. Δεν πρέπει να υιοθετηθούν τα προσχήματα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και συμμαχιών στις οποίες συμμετέχει η Ελλάδα ούτε βεβαίως τα προσχήματα της ελληνικής αστικής τάξης που είναι έτοιμη για νέες περιπέτειες. Το ΚΚΕ τα αντιπαλεύει και αποκαλύπτει καθημερινά την ανάγκη οι εργαζόμενοι να συνειδητοποιήσουν ότι η ελληνική εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς είναι η άλλη όψη του νομίσματος της αντιλαϊκής επίθεσης που δέχονται τα εργατικά - λαϊκά στρώματα για λογαριασμό του κεφαλαίου στο εσωτερικό της χώρας. Η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, η υψηλή κερδοφορία, ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι αυτά που ενεργοποιούν τον «πόλεμο» ενάντια στο λαό και μέσα και έξω.

Οπως επεσήμανε η Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τις μετεκλογικές εξελίξεις και τον προγραμματισμό δράσης του Κόμματος» της 23ης Οκτώβρη 2015«Το Κόμμα μας παρακολουθεί και παρεμβαίνει στις εξελίξεις, προβάλλοντας τις θέσεις του ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, εκφράζει τη διεθνιστική του αλληλεγγύη και δυναμώνει την αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ - ΕΕ, την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Συνεχίζουμε να αντιπαλεύουμε την πολιτική διατήρησης και ενίσχυσης των ευρωατλαντικών βάσεων και στρατηγείων, τη συμμετοχή σε στρατιωτικές ασκήσεις με δυνάμεις του ΝΑΤΟ, το Ισραήλ κ.λπ.

Συνεχίζουμε την αποκάλυψη της ταξικής ουσίας της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» και της επικίνδυνης θέσης για τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση», που αποτελούν μέσα ενίσχυσης της συμμετοχής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, εργαλεία στην υπηρεσία των μονοπωλιακών συμφερόντων».

Η εργατική τάξη, ο λαός με τις δικές τους σημαίες

Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, με την πρωτοπορία των Ρώσων κομμουνιστών με την ηγεσία του Λένιν, έδειξε το δρόμο ώστε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να απεγκλωβιστούν από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σηκώνοντας τις σημαίες των δικών τους συμφερόντων ανατρέποντας την εξουσία της αστικής τάξης. Τα θετικά και αρνητικά διδάγματα από όλη την ιστορία του κινήματος επιβεβαιώνουν αυτήν την επιλογή. Η εργατική τάξη της κάθε χώρας μπορεί να χαράξει τη δική της αυτοτελή πορεία και δράση και να στηριχτεί και να στηρίξει τη δράση των εργατών γειτονικών χωρών στην κοινή πάλη ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων, ενάντια στην καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση. Τα συμπεράσματα αυτά αποτυπώνονται και στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ που ψηφίστηκε στο 19ο Συνέδριο το 2013, όπου αναφέρεται: «Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την "ειρήνη" με το πιστόλι στον κρόταφο».

Με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να οργανωθεί από τα σήμερα η πάλη. Γι' αυτό το ΚΚΕ καλεί σήμερα τους εργάτες και τα λαϊκά στρώματα να είναι σε εγρήγορση. Μαζί με την οργάνωση της αντεπίθεσης στην επίθεση του κεφαλαίου στο εισόδημα και τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα σε όλους τους τομείς, την πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας προβάλλει σταθερά την ανάγκη αντίθεσης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Οπως σημείωνε η Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στις 20 Νοέμβρη «τώρα πρέπει:

Το Γενάρη του 2015, το κουρδικό πρακτορείο «Rudaw», μεταδίδοντας τα αποτελέσματα έρευνας κοινοβουλευτικής κουρδικής επιτροπής, που ερευνούσε την εμπλοκή Κούρδων αξιωματούχων σε κυκλώματα λαθρεμπορίας αυτοκινήτων, τροφίμων και καυσίμων από περιοχές του «ΙΚ», σημείωνε πως εμπλέκονται σε αυτά αξιωματούχοι από το κυβερνών Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP), την Πατριωτική Ενωση Κουρδιστάν (PUK) και τους Κούρδους μαχητές «Πεσμεργκά». Οι ταυτότητες των αξιωματούχων δεν αποκαλύφθηκαν από την επιτροπή.

Ο πρωθυπουργός του αυτόνομου Κουρδιστάν στο Ιράκ, Νετσιρβάν Μπαρζανί, ισχυρίστηκε ότι θα «τιμωρήσει σκληρά» όποιον πιαστεί να κάνει λαθρεμπόριο με τους τζιχαντιστές. «Οποιον πιαστεί»...

Η εμπλοκή του Μπιλάλ Ερντογάν

Ο Γκιουρσέλ Τεκίν, αντιπρόεδρος του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), σε προ μηνών συνέντευξή του σε τουρκικά ΜΜΕ, κατήγγειλε ότι ο γιος του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Μπιλάλ Ερντογάν, και αρκετές από τις εταιρείες του, είναι μπλεγμένοι μέχρι τα μπούνια στα κυκλώματα λαθρεμπορίας συριακού και ιρακινού πετρελαίου από τους τζιχαντιστές.

Ο Τεκίν σημείωσε ότι ο Μπιλάλ Ερντογάν «είναι που κάνει δυνατές τις εξαγωγές και πωλήσεις πετρελαίου του ΙΚ» και ότι έχει υπογράψει μυστικές συμφωνίες με ευρωπαϊκές εταιρείες για να μεταφέρει λαθραίο πετρέλαιο σε διάφορες ασιατικές χώρες. Σύμφωνα με πληροφορίες μερίδας του αντιπολιτευόμενου τουρκικού Τύπου, οι ναυτιλιακές εταιρείες του Μπιλάλ Ερντογάν φέρονται να αγοράζουν το λαθραίο πετρέλαιο των τζιχαντιστών και να το μεταφέρουν σε λιμάνια του Τσεϊχάν (ΝΑ Τουρκία), του Ασντόντ (στο Ισραήλ) και της Βηρυτού (στο Λίβανο).

Δεν είναι μόνον η τουρκική αντιπολίτευση, που καταγγέλλει τον έμμεσο ή άμεσο ρόλο της οικογένειας ή του καθεστώτος Ερντογάν στο λαθρεμπόριο πετρελαίου. Είναι κυρίως το Κρεμλίνο, με πρώτον τον Πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν, που, στη Σύνοδο Κορυφής του G20 στην Αττάλεια, κατήγγειλε το ρόλο «40 χωρών μεταξύ αυτών και μέλη του G20» που συμμετέχουν στο λαθρεμπόριο των τζιχαντιστών και δεύτερο τον πρωθυπουργό, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που σημείωσε προ ημερών ότι οι ενδιάμεσοι παράγοντες λαθρεμπορίας πετρελαίου του «ΙΚ» στην Τουρκία «δεν είναι μόνον επιχειρηματίες αλλά και Τούρκοι αξιωματούχοι». «Η Τουρκία», είπε, «προστατεύει το ΙΚ γιατί κάποιοι αξιωματούχοι έχουν άμεσα οικονομικά συμφέροντα σε διυλιστήρια πετρελαίου και αλλού», τονίζοντας ότι «οι ενέργειες της Αγκυρας είναι ντε φάκτο προστασία του ΙΚ».

Ομως πολύ πριν από τον Πούτιν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, είχε κάνει αποκαλύψεις για το ρόλο της Τουρκίας στα κυκλώματα λαθρεμπορίας του «ΙΚ». Τον Οκτώβρη του 2014, ο Μπάιντεν είχε δηλώσει σε ομιλία του στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ότι το καθεστώς Ερντογάν υποστηρίζει το «ΙΚ» «με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και χιλιάδες τόνους όπλων», επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα στην περιοχή «είναι ορισμένοι σύμμαχοί μας» (αφήνοντας αιχμές και κατά της Σ. Αραβίας και του Κατάρ)...

Χρηματοδότηση με 3 δισ. ευρώ, κατάργηση υπό προϋποθέσεις της βίζας για τους Τούρκους υπηκόους που θα ταξιδεύουν στην ΕΕ και «ξεπάγωμα» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων είναι τα σημεία που καταλήφθηκαν στην Σύνοδο Κορυφής ΕΕ – Τουρκίας για το Προσφυγικό.

Ικανοποίηση εξέφρασε ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου κάνοντας λόγο για ιστορική συνάντηση και αμοιβαία επωφελή συζήτηση και γνωστοποίησε ότι συμφωνήθηκε να διενεργούνται κάθε χρόνο δύο Σύνοδοι ΕΕ – Τουρκίας.

Την ενίσχυση της Τουρκίας με 3 δισ. ευρώ προκειμένου να δεχτεί να συγκρατήσει πρόσφυγες από τη Συρία στο έδαφος ανακοίνωσαν σε δηλώσεις του ο πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ Ντόναλντ Τουσκ και η Γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.

Επιπλέον επιβεβαίωσαν ότι εντός του 2015 θα ξεκινήσει το κεφάλαιο 17 των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, ενώ την άνοιξη του 2016 θα ανοίξουν κι άλλα κεφάλαια της ίδιας διαδικασίας.

Στην κατάργηση της Βίζας έκανε αναφορά ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και σημείωσε ότι η συνάντηση με Τουρκία βοήθησε να καταλάβουμε πώς μπορούμε να εμβαθύνουμε τις σχέσεις μας με την Άγκυρα.

Πάντως ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δήλωσε πως η εκμαίευση των 3 δισ. Ευρώ προς την Τουρκία θα εξαρτηθεί από την πορεία των μέτρων που θα πρέπει να λάβει η Άγκυρα προκειμένου να περιορίσει τις προσφυγικές ροές προς την ΕΕ.

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων που επικαλείται κυβερνητικές πηγές στις Βρυξέλλες υπάρχει ικανοποίησή στην ελληνική κυβέρνηση για το κείμενο συμπερασμάτων μετά τη Σύνοδο ΕΕ – Τουρκίας διότι όπως υποστήριξαν η ώθηση στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας θα γίνει με βάση το υφιστάμενο πλαίσιο διαπραγμάτευσης. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, διασφαλίστηκε επίσης πως θα ασκηθούν πιέσεις προς την Τουρκία για την καταπολέμηση των κυκλωμάτων διακίνησης.