ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν έφερε μια καλύτερη συμφωνία σε σχέση με τα δύο προηγούμενα μνημόνια, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;

Είναι μύθος τα περί σκληρής διαπραγμάτευσης. Γιατί αυτό που διαπραγματευόταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν το πώς θα ωφεληθεί ο λαός, άλλωστε διαπραγμάτευση με τέτοιο περιεχόμενο εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει. Διαπραγματευόταν για το κεφάλαιο, για να εξασφαλίσει καλύτερους όρους στήριξης της ανάκαμψης των κερδών του. Προσπάθεια που μπλέχτηκε με τις αντιπαραθέσεις που διεξάγονται συνολικά για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Η πραγματικότητα είναι η εξής: Το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση, περιέχει και τα δύο προηγούμενα. Οπως το δεύτερο μνημόνιο συμπλήρωνε το πρώτο, έτσι και το τρίτο συμπληρώνει το δεύτερο. Κι αυτό γιατί τα μνημόνια δεν μπορεί να τα δει κανείς ξεχωριστά, αλλά σαν μια ενότητα και συνέχεια της αντιλαϊκής πολιτικής που προκύπτει από τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, από τις αναδιαρθρώσεις που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων και το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας για τους μονοπωλιακούς ομίλους. Για το λαό, που έχει υποστεί τα προηγούμενα χρόνια τα μέτρα των δύο πρώτων μνημονίων και δέχεται τώρα σαν κερασάκι στην τούρτα το τρίτο μνημόνιο, στα ήδη συσσωρευμένα προβλήματα της λαϊκής οικογένειας προστίθενται και νέα, που κάνουν ακόμα πιο βαρύ τον τελικό απολογισμό.

Για παράδειγμα: Οι προωθούμενες σήμερα ανατροπές στο Ασφαλιστικό έχουν ουρά χρόνων πίσω τους. Το ξήλωμα δεν άρχισε καν με το πρώτο μνημόνιο, αλλά στο μακρινό 1991! Η καπιταλιστική κρίση επιτάχυνε αυτή την πορεία. Οι ανατροπές στις Συλλογικές Συμβάσεις έχουν τη βάση τους πριν από τα μνημόνια, όταν άρχισαν να προωθούνται σωρηδόν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας. Το χτύπημα της μικρής αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής ανάγεται σε εποχές πριν ακόμα και από την Κοινή Αγροτική Πολιτική. Η όξυνση των καπιταλιστικών αντιθέσεων στον καιρό της καπιταλιστικής κρίσης εντείνει την ανάγκη του συστήματος για συγκέντρωση της γης, ενίσχυση των μονοπωλίων του συγκεκριμένου τομέα. Το ένα μετά το άλλο τα μνημόνια ήρθαν να προσθέσουν αλλεπάλληλα μέτρα σ' αυτήν την κατεύθυνση.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πέτυχε μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα. Ακόμα κι αυτά, όμως, συνεπάγονται μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και έρχονται να προστεθούν σε μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα των προηγούμενων χρόνων, που ήδη έχουν φορτώσει με έναν ασήκωτο λογαριασμό το λαό. Η «λιγότερη δόση λιτότητας» για την οποία μιλά η κυβέρνηση, σημαίνει: Αρπαγή από το λαϊκό εισόδημα 2,65 δισ. ευρώ με τον ΕΝΦΙΑ κάθε χρόνο. Μονιμοποίηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά. Κατάργηση φοροελαφρύνσεων για δαπάνες διαβίωσης. Περικοπές 2,25 δισ. ευρώ στις κρατικές δαπάνες για τις συντάξεις. Πλήρης εφαρμογή των αντιασφαλιστικών μέτρων του 1ου και του 2ου μνημονίου. Εκτίναξη της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια. Κατάργηση του ΕΚΑΣ. Μείωση της κατώτερης σύνταξης από τα 486 ευρώ στα 392 ευρώ. Νέο Ασφαλιστικό για σύνδεση εισφορών - παροχών.

Επίσης περιλαμβάνονται: Κατάργηση της 6μηνης μετενέργειας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, νέος συνδικαλιστικός νόμος για το χτύπημα της απεργίας, νέες ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Αυτά είναι μερικά από τα «λίγα» που προστίθενται στα μέτρα των προηγούμενων μνημονίων. Αυξάνουν τα βάρη για την εργατική - λαϊκή οικογένεια, ενισχύοντας το κεφάλαιο.

Το τρίτο μνημόνιο, όπως έγκαιρα σημείωσε το ΚΚΕ, περιέχει μέτρα τέτοιας βαναυσότητας και σκληρότητας που καμιά κυβέρνηση στο παρελθόν δεν τόλμησε να φέρει. Αυτή είναι και η μεγάλη συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα. Προχωρά στην υλοποίηση βάρβαρων μέτρων, που αποτελούσαν πάγια αιτήματα του μεγάλου κεφαλαίου και κατευθύνσεις της ΕΕ και τα οποία κατεδαφίζουν ό,τι έχει απομείνει όρθιο στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Ο λαός έχει πλέον χειροπιαστά και ατράνταχτα στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι τα μνημόνια τα φέρνει ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, ο στόχος της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου.

Ο κ. Τσίπρας έχει διαβεί πολλαπλώς τον Ρουβίκωνα. Το έκανε ψηφίζοντας το Μνημόνιο. Το έκανε με την «επιχειρηματολογία» που ανέπτυξε στο διάγγελμα προκήρυξης των εκλογών. Και αφού πέρασε τον Ρουβίκωνα - που στην πολιτική ορίζεται πάντα ως το σημείο πέρα από το οποίο βασιλεύει η πολιτική απάτη και το πολιτικό ψεύδος - τώρα κάνει μακροβούτια στο πέλαγος του εξοργιστικού φαρισαϊσμού.

 Ο φαρισαϊσμός του κ.Τσίπρα ξεχείλησε δυο φορές μέσα στο Σαββατοκύριακο. Τη μία φορά στη συνδιάσκεψη του κόμματός του. Εκεί που ισχυρίστηκε ότι «λέρωσε τα χέρια του» για να… «ξελασπώσει το μέλλον»!    

 Που να φανταζόταν ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι ότι το ποίημά του «Ξελασπώστε το μέλλον» θα πουλιόταν σαν καθαρτικό για τα λερωμένα κι άπλυτα του κ.Τσίπρα! Ότι θα γινόταν πρώτη ύλη στα χέρια «αριστερών» για να τρυγάνε ψήφους και για να πετάνε ψηφοθηρική λάσπη στα μάτια και το μυαλό του λαού. Ενός λαού που οι «αριστεροί», όπως προηγούμενα από αυτούς οι δεξιοί, φρόντισαν να μην έχει μέλλον…

Τη δεύτερη φορά ο κ.Τσίπρας αποφάσισε να επιφέρει συντριπτικά κατάγματα εναντίον της αλήθειας με την –άθελά του - αποκαλυπτική συνέντευξή του στην «Real News». Εκεί, λοιπόν, ισχυρίστηκε ότι το Μνημόνιό του, το «αριστερό» του Μνημόνιο, είναι… καλύτερο από τα προηγούμενα γιατί αυτό τάχα «αφήνει αρκετά περιθώρια για διαπραγμάτευση, για αντισταθμιστικά μέτρα, για δικαιότερη κατανομή των βαρών»!

Ω, τι «δέσμευση»! Ειδικά όταν προέρχεται από κάποιον που θα έκανε διαπραγμάτευση για να καταργήσει τα Μνημόνια και τώρα «δεσμεύεται» να ξανακάνει διαπραγμάτευση για να κάνει «φιλολαϊκό» το δικό του ανθρωποκτόνο Μνημόνιο!

 

Δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση των μνημονίων τόνισε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓτης ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας το μεσημέρι της Τετάρτης στην ΕΡΤ 1, εκφράζοντας παράλληλα την αισιοδοξία του ΚΚΕ ότι ο λαός θα το ισχυροποιήσει.

Αναφερόμενη στην πρόταση του ΚΚΕ, τόνισε ότι είναι η μόνη ρεαλιστική και αναγκαία για τον λαό, γιατί έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους αντιλαϊκούς «μονόδρομους» που προβάλλουν όλα τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία  άσκησαν διαχείριση από κυβερνητική θέση.

Συγκεκριμένα, σημείωσε ότι «υπάρχει ο δρόμος της αποδέσμευσης από την ΕΕ, σαν συνειδητή επιλογή του λαού, που θα έχει πάρει την εξουσία στα χέρια του, για να διαγράψει μονομερώς και ολοσχερώς το χρέος, να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και να οργανώσει την οικονομία σε άλλη βάση».

Πρόσθεσε ακόμα, ότι σε αυτή την κατεύθυνση «οι θυσίες του λαού θα είναι θυσίες με αντίκρισμα στον βαθμό που δεν θα μπαίνει "κάτω από ξένες σημαίες", ταυτιζόμενος με τμήματα του κεφαλαίου που καλοβλέπουν την έξοδο από την Ευρωζώνη και την καπιταλιστική ανάπτυξη με άλλο τρόπο».

Τόνισε την ανάγκη ο λαός να ισχυροποιήσει το ΚΚΕ παντού και στην κάλπη «δείχνοντας ότι έχει το ανάστημα να συγκρουστεί με τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπωλιακά συμφέροντα», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενη στους καυγάδες ανάμεσα στα αστικά κόμματα, σημείωσε ότι είναι «παλιάς κοπής» και γίνονται για να κρυφτεί η ουσία, δηλαδή ότι η στρατηγική αυτών των κομμάτων συμπίπτει και έχουν ψηφίσει το μνημόνιο.

Υποστήριξε ακόμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδίωξε καμία σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, αφού -όπως είπε- διαπραγματεύτηκε σκληρά για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων και της αστικής τάξης.

Η Λουίζα Ράζου χαρακτήρισε την «Λαϊκή Ενότητα» ανάχωμα για να εμποδίσει και να σπείρει σύγχυση αυτήν την περίοδο που θα μπορούσε να εκφραστεί ένας ριζοσπαστισμός με ανατρεπτική κατεύθυνση, ενώ -όπως είπε- η πρότασή της για άλλο νόμισμα εντός της ΕΕ και του καπιταλιστικού συστήματος είναι παγίδα που οδηγεί τον λαό στο ίδιο αποτέλεσμα από διαφορετικό δρόμο. «Ο λαός θα συνεχίσει να είναι φτωχός και με άλλο νόμισμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενη στα ντιμπέιτ εξέφρασε την αντίθεση του ΚΚΕ στον θεσμό και στον τρόπο που γίνονται, αφού όπως υποστήριξε δεν συμβάλλουν στο να διαμορφώσει ο κόσμος κριτήριο ψήφου, ενώ σημείωσε ότι θα εξεταστεί η συμμετοχή του Κόμματος.

Τη θέση του ότι το δικό του εναλλακτικό πρόγραμμα με εθνικό νόμισμα ως εργαλείο για την καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας, δηλαδή την ανάπτυξη προς όφελος του κεφαλαίου, εκτός της Ευρωζώνης, αλλά και εντός, εάν αυτό ήταν εφικτό,  επανέλαβε ο Π. Λαφαζάνης, μιλώντας σήμερα στην τηλεόραση του «Mega».

Ειδικότερα, ο πρόεδρος της Λαϊκής Ενότητας, αναπαράγοντας τον αποπροσανατολιστικό διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο, αλλά εντός της ΕΕ, δηλαδή με τα μονοπώλια στην εξουσία, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «δεν είχε σχέδιο για να καταργήσει το μνημόνιο».

Επιχειρώντας να αποσείσει τις ευθύνες του ως εξέχον στέλεχος και υπουργός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και να αποστασιοποιηθεί από τα πεπραγμένα της, δήλωσε πως όλο το διάστημα που ήταν υπουργός περίμενε πως «όταν φτάναμε στον κόμπο, δεν θα επιλεγεί το μνημόνιο, θα επιλεγεί η διαφοροποίηση». Αυτά λέει σήμερα ο Π. Λαφαζάνης, αλλά παραλείπει ότι μέχρι να φτάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στον «κόμπο», δηλαδή στο μνημόνιο Τσίπρα, ο Π. Λαφαζάνης ως υπουργός της δεν διαφοροποιήθηκε στην εφαρμογή αντιλαϊκών νόμων, στην αφαίμαξη των Ταμείων με ΠΝΠ, στην πρόταση των 47 σελίδων του Τσίπρα, η οποία αποτελούσε επίσης ένα μνημόνιο με μέτρα-φωτιά για τα λαϊκά στρώματα. 

Επαναφέροντας το ψευτοδίλημμα ευρώ ή δραχμή, εκτίμησε ότι τελικά η Ελλάδα θα καταλήξει στη δραχμή, θεωρώντας ότι «είναι θέμα επιβίωσης της χώρας» καθώς «δεν μπορεί να εφαρμοστεί το μνημόνιο».

Έσπευσε να διαβεβαιώσει πάντως την αστική τάξη της χώρας που δεν θέλει την έξοδο από την ΕΕ, ότι «υπάρχουν πολλές χώρες στην ΕΕ που δεν έχουν ευρώ και πάνε καλά» και επανέλαβε πως «δεν είναι αυτοσκοπός το εθνικό νόμισμα, είναι εργαλείο, αν μπορούσαμε μέσα στην Ευρωζώνη να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας, δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα»,επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά ότι δεν αμφισβητεί ούτε στο ελάχιστο την ΕΕ των μονοπωλίων και του κεφαλαίου, απλώς προτείνει άλλον τρόπο διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας προς όφελος -πάντα- της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, που περνάει μέσα από τη χρεοκοπία του λαού.

Για του λόγου το αληθές, διευκρίνισε πως το «εναλλακτικό πρόγραμμα» που ευαγγελίζεται προβλέπει μέτρα για να αποκτήσει «ρευστότητα η οικονομία, στήριξη των εξαγωγών»,δραστηριότητες από τις οποίες το μεγάλο κεφάλαιο θα ωφεληθεί και όχι βέβαια ο λαός και οι εργαζόμενοι.

Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και απαράλλακτα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα, επισήμανε πως η διαγραφή του χρέους είναι πρώτης προτεραιότητας που η κυβέρνηση «δεν τολμά να το θέσει» στην ΕΕ, την ώρα που το ΔΝΤ εκτιμά πως αυτό το χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Τέλος, υπεραμύνθηκε του ρόλου του «γνήσιου εκπροσώπου» του οπορτουνιστικού πόλου στην Ελλάδα, δηλώνοντας πως «ήμουν επικεφαλής σε ένα ρεύμα που ήταν όλη η σημερινή κυβερνητική ηγεσία», «από το 1990 ήμουν επικεφαλής σε ένα σχήμα με την Μ. Δαμανάκη που έφυγε, τον Ν. Κωνσταντόπουλο που έφυγε, τον Αλ. Αλαβάνο που έφυγε και εγώ έμεινα». 

Τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο με τις εκλογές θέλουν την έγκριση και τη λαϊκή συναίνεση για να υλοποιήσουν τη βάρβαρη πολιτική, επισήμανε ο  Κώστας Παπαδάκης, μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ το πρωί της Τετάρτης 2 Σεπτέμβρη 2015. 

Ο λαός δοκίμασε, υπογράμμισε ο Κ. Παπαδάκης, όλες τις κυβερνήσεις, κεντρώες, δεξιές και λεγόμενες αριστερές και πρέπει να βγάλει συμπεράσματα, ότι στο πλαίσιο αυτού του δρόμου ανάπτυξης, όπου την ιδιοκτησία και εξουσία την έχει η τάξη των καπιταλιστών, στο πλαίσιο της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ δεν υπάρχει περιθώριο φιλολαϊκής πολιτικής. 

Κατήγγειλε την κοροϊδία που συνεχίζεται με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, που ενώ ψήφισαν το μνημόνιο, τώρα εμφανίζονται πρόθυμοι να απαλύνουν το βάρβαρο χαρακτήρα του, με τον μεν ΣΥΡΙΖΑ να μιλά για παράλληλα προγράμματα, τη δε ΝΔ να ξυφουλκεί ότι θα σώσει τους αγρότες.

Όσον αφορά τη Λαϊκή Ενότητα κατήγγειλε το αποπροσανατολιστικό διαχωρισμό που καλλιεργεί περί μνημονιακών και αντιμνημονιακών για να κρύψει την πραγματική αντιπαράθεση που υπάρχει και είναι ή με τα μονοπώλια, την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης ή με το λαό.