Latest Post
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

8:30:00 π.μ. , , , ,
Οι εκτιμήσεις για νέα ύφεση και για πρωτογενές έλλειμμα ανεβάζουν τον αντιλαϊκό λογαριασμό του τρίτου μνημονίου
Το παραπέρα ανέβασμα του αντιλαϊκού πήχη του τρίτου μνημονίου επιβεβαιώνουν τα παζάρια που ξεκίνησαν και επισήμως την περασμένη βδομάδα στην Αθήνα ανάμεσα στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, με στόχο την τελική διαμόρφωση του νέου μνημονίου και της νέας 3ετούς δανειακής σύμβασης με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) και το ΔΝΤ.
Στο φόντο των εκτιμήσεων για νέα κατρακύλα του ΑΕΠ, καθώς και για εμφάνιση πρωτογενούς ελλείμματος το 2015, είναι δεδομένο ότι τα «σπασμένα» της κρίσης του εγχώριου κεφαλαίου, καθώς και των «διεθνών υποχρεώσεών» του, θα πληρώσει για μια ακόμα φορά ο λαός, με το αστικό κράτος μάλιστα να διαθέτει πλέον και ενισχυμένα εργαλεία σε αυτήν την κατεύθυνση, όπως το περιβόητο «Δημοσιονομικό Συμβούλιο» και το μηχανισμό αυτόματης περικοπής δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων από τους δημοσιονομικούς στόχους που έχουν τεθεί.
«Εχουν αλλάξει οι οικονομικές συνθήκες...»
Τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν τόσο στη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας, στις επαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, την Τράπεζα της Ελλάδας, σε υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες με τα «τεχνικά κλιμάκια» των ΕΕ - ΕΚΤ - ESM - ΔΝΤ, όσο και προχθές Παρασκευή κατά την πρώτη... «συνάντηση γνωριμίας», διάρκειας 5 ωρών, ανάμεσα στους υπουργούς Οικονομικών Ευ. Τσακαλώτο και Οικονομίας Γ. Σταθάκη και τους επικεφαλής των αντιπροσωπειών των τεσσάρων «θεσμών», Ντ. Κοστέλο (Κομισιόν), Ρ. Ρέφερ (ΕΚΤ), Ν. Τζιαμαρόλι (ESM) και Ντέλια Βελκουλέσκου (ΔΝΤ).
Σε δήλωσή του, μετά την ολοκλήρωση της εν λόγω συνάντησης, ο Ευ. Τσακαλώτος ανέφερε ότι δόθηκε «μεγαλύτερη έμφαση σε θέματα που δεν είχαν ήδη συζητηθεί, που είναι κάπως καινούργια, γιατί έχουν αλλάξει οι οικονομικές συνθήκες». Πρόκειται για μια αναφορά που παραπέμπει απευθείας στην Απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης για την Ελλάδα στις 12 Ιούλη, στην οποία υπογραμμιζόταν ότι «η ελληνική πρόταση μεταρρυθμιστικών μέτρων πρέπει να ενισχυθεί σε σημαντικό βαθμό ώστε να ληφθεί υπόψη η σοβαρή επιδείνωση της οικονομικής και δημοσιονομικής θέσης της χώρας το τελευταίο έτος».
Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά και μακροοικονομικά μεγέθη, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ύφεση πάνω από 3% και πρωτογενές έλλειμμα γύρω στο 1% το 2015. Στη βάση αυτών των εκτιμήσεων, αυξάνονται οι «χρηματοδοτικές ανάγκες», γεγονός που πιθανότατα θα οδηγήσει σε ανέβασμα του ύψους και του νέου τριετούς δανείου από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, σε μεγέθη μεγαλύτερα από τα 86 δισ. ευρώ. Εξέλιξη που, όπως είναι προφανές, ανεβάζει με τη σειρά της ακόμα περισσότερο τον πήχη των αντιλαϊκών μέτρων και αναδιαρθρώσεων του νέου μνημονίου...
Η ίδια η απόσταση από το στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 1% που είχαν συμφωνήσει κυβέρνηση και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί για το 2015, είναι περίπου 3,6 δισ. ευρώ, γεγονός που επίσης παραπέμπει σε πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα - ανεξάρτητα από το αν αυτά θα αφορούν στο 2015 ή στο 2016, όπως λέγεται από διάφορες πλευρές- πέρα από αυτά που ήδη προβλέπονται στις αντιλαϊκές προτάσεις που έχει καταθέσει η συγκυβέρνηση και στην Απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης.
Πόσο μάλλον που η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στη δέσμευσή της για νέα «απογείωση» των ματωμένων πρωτογενών πλεονασμάτων σε πάνω από 3% το 2018: Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ευ. Τσακαλώτος, στη συνάντηση με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών οργανισμών συζητήθηκε «πώς θα αντιμετωπιστεί η δέσμευσή μας να φτάσουμε σε πλεόνασμα 3,5% το 2018»...
Τα «σπασμένα», άλλωστε, θα φορτωθούν στις πλάτες του λαού και για το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, όποιο από τα εξεταζόμενα σενάρια κι αν προχωρήσει τελικά.
Στόχος της συγκυβέρνησης και της εγχώριας αστικής τάξης είναι η ανακεφαλαιοποίηση να προχωρήσει μέχρι το τέλος του 2015, δηλαδή πριν το Γενάρη του 2016 οπότε και ενεργοποιείται η σχετική οδηγία της ΕΕ για την «εξυγίανση» των τραπεζών με «ίδια μέσα» (bail in), δηλαδή, μεταξύ άλλων, με «κούρεμα» καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ως πιθανότερα σενάρια αναφέρονται η ανακεφαλαιοποίηση μέσω ενός ταμείου διάσωσης, όπως έγινε το 2012, με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSM), οπότε το σύνολο των ποσών της ανακεφαλαιοποίησης θα περάσει στο κρατικό χρέος, είτε απευθείας από τον ESM, ο κανονισμός του οποίου όμως προβλέπει «κούρεμα» 8% σε καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων και των καταθέσεων ασφαλιστικών ταμείων, ΟΤΑ κ.τ.λ.
Οι «εκκρεμότητες» και οι δεσμεύσεις
Παράλληλα με τον προσδιορισμό των δημοσιονομικών και μακροοικονομικών μεγεθών, στο αντιλαϊκό τραπέζι των συζητήσεων με τα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών όλη την περασμένη εβδομάδα, βρέθηκε τόσο το σύνολο των αντιλαϊκών δεσμεύσεων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στα πλαίσια του αιτήματός της για το νέο 3ετές δάνειο, όσο και όλοι οι «τομείς» στους οποίους η Απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης υπογραμμίζει ότι πρέπει να υπάρξει «σημαντική ενίσχυση» στις αντιλαϊκές προτάσεις της συγκυβέρνησης.
Σε αυτά τα πλαίσια, όπως επιβεβαίωναν και κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών, λειτούργησαν παράλληλα αρκετές «ομάδες εργασίας», με αντικείμενο το συνταξιοδοτικό, τα εργασιακά, τις αγορές προϊόντων, τα ενεργειακά κ.ά.
Χαρακτηριστικά, στις «εκκρεμότητες» εντάσσονται, μεταξύ άλλων, οι δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ έως το 2019, σταδιακή αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 για όλους έως το 2022, αύξηση του «πέναλτι» για «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις κατά 10% το χρόνο, εφαρμογή της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος» στις επικουρικές συντάξεις ή «ισοδύναμου» μέτρου, απογείωση της φορολογίας των αγροτών στο 26%, κατάργηση του μειωμένου συντελεστή στο αγροτικό πετρέλαιο, κλιμάκωση των ιδιωτικοποιήσεων κ.ά.
Αντίστοιχα, με βάση την Απόφαση της 12ης Ιούλη η συγκυβέρνηση έχει δεσμευτεί, ανάμεσα σε άλλα, για επιπλέον «φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό» και στην «αγορά προϊόντων» με βάση όλες τις αντιλαϊκές συστάσεις που περιλαμβάνονται στις «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ,«αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμό» των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των εργατικών κινητοποιήσεων και των ομαδικών απολύσεων, σύμφωνα με τις περιβόητες «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ.
Περί χρονοδιαγράμματος...
Από την πλευρά της, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, επιχειρώντας να «θολώσει τα νερά» σε ό,τι αφορά όλες τις παραπάνω αντιλαϊκές δεσμεύσεις που έχει ήδη αναλάβει και υπογράψει, αλλά και προσπαθώντας να εξασφαλίσει ένα «διαχειρίσιμο» χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή τους, συντηρεί μια συζήτηση για το αν θα υπάρξει ή δε θα υπάρξει «τρίτη δέσμη προαπαιτούμενων μέτρων», πριν από την ολοκλήρωση της συμφωνίας για το νέο μνημόνιο και την εκταμίευση της πρώτης δόσης από τα νέα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
«Επαναλαμβάνεται ότι τα δημοσιεύματα περί νέων προαπαιτούμενων δεν προκύπτουν ούτε από τη συμφωνία της Συνόδου Κορυφής (12.07.2015), ούτε από τις επιστολές του υπουργού Ευκλείδη Τσακαλώτου προς τον ESM, ούτε από τις έως σήμερα συζητήσεις με τους θεσμούς», ισχυρίζονται σχετικά κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών.
Από την πλευρά των «θεσμών», ωστόσο, η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μίνα Αντρέεβα, ανέφερε ότι «περισσότερες μεταρρυθμίσεις από την πλευρά της Ελλάδας θα χρειαστούν, προκειμένου να γίνει δυνατή η πρώτη εκταμίευση». Παρότι μάλιστα σημείωσε ότι οι επίσημες διαπραγματεύσεις στην Αθήνα ξεκίνησαν μόλις την περασμένη Δευτέρα, οπότε είναι «πρόωρο» το να συγκεκριμενοποιηθούν «προθεσμίες» και «δράσεις», υπογράμμισε ότι «η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων θα βοηθήσει στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλες τις πλευρές».
Καθώς μάλιστα είναι πολύ πιθανό η συμφωνία για το νέο μνημόνιο να μην έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 20 Αυγούστου, ημερομηνία αποπληρωμής ποσού ύψους περίπου 3,2 δισ. ευρώ προς την ΕΚΤ, στο τραπέζι παραμένει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο για ένα δεύτερο δάνειο - «γέφυρα» από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (EFSM), το οποίο φυσικά θα προϋποθέτει την εφαρμογή νέων προαπαιτούμενων μέτρων.
Σε κάθε περίπτωση βέβαια, όπως και αν βαφτιστούν τα επερχόμενα αντιλαϊκά μέτρα, «προαπαιτούμενα» ή μη, και με όποιο χρονοδιάγραμμα και αν μεθοδευτεί η εφαρμογή τους, το μόνο βέβαιο είναι η παραπέρα χρεοκοπία του λαού για λογαριασμό των μονοπωλίων...
... και «ιδιοκτησίας» των νέων βάρβαρων μέτρων
Αντίστοιχα, στην προσπάθεια της συγκυβέρνησης να διαχειριστεί με τις μικρότερες δυνατές εργατικές - λαϊκές αντιδράσεις τα νέα βάρβαρα μέτρα που φέρνει, εντάσσονται και οι προπαγανδιστικοί όσο και προκλητικοί ισχυρισμοί της ότι τάχα το νέο μνημόνιο που η ίδια φορτώνει στο λαό... δεν είναι δική της «ιδιοκτησία»!
Χαρακτηριστική βέβαια ήταν η απάντηση που έδωσε στους εν λόγω ισχυρισμούς η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ: «Η ιδιοκτησία του προγράμματος είναι κάτι που εφαρμόζεται στην πράξη», ανέφερε σε διαδικτυακή συνέντευξή της. «Ο πολιτικός θόρυβος είναι απαραίτητος καμιά φορά», ανέφερε χαρακτηριστικά (προφανώς για τη διασφάλιση της λαϊκής συναίνεσης στην αντιλαϊκή πολιτική), ωστόσο πρόσθεσε ότι η ιδιοκτησία θα αποδειχθεί σε δύο στάδια: Στο πρώτο θα γίνουν οι προτάσεις, οι συζητήσεις πολιτικής και θα ψηφισθεί η νομοθεσία, και στο δεύτερο θα εφαρμοσθούν τα μέτρα στην πράξη.
Συμπληρώνοντας ουσιαστικά τα λεγόμενα της επικεφαλής του ΔΝΤ και επιβεβαιώνοντας ότι το νέο μνημόνιο έχει την υπογραφή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, καθώς και του μπλοκ ΝΔ - Ποταμιού - ΠΑΣΟΚ, η εκπρόσωπος της Κομισιόν, Μ. Αντρέεβα, απαντώντας και αυτή στα περί «ιδιοκτησίας» του νέου μνημονίου, υπογράμμισε πως οι τελευταίες δύο ψηφοφορίες στην ελληνική Βουλή και οι «μεταρρυθμίσεις» που εγκρίθηκαν σε αυτές αποδεικνύουν πως οι δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης ακολουθούνται, όπως ακριβώς έχει συμφωνηθεί.

Παρέμβαση στη σχετική συζήτηση για το πώς μπορεί να διασφαλιστεί η συναίνεση του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική, έκανε και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, το οποίο στην τελευταία έκθεσή του επισημαίνει στην κυβέρνηση ότι «όσο η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν εκπέμπει και δεν εξηγεί ένα σαφές μήνυμα (ή όραμα) και όσο δεν υπάρχει ιδιοκτησία (ownership) των μεταρρυθμίσεων που νομοθετούνται» η «κοινωνία» δε θα αποδέχεται τα αντιλαϊκά μέτρα και«τα όποια αποτελέσματα επιτυγχάνονται, δε θα είναι μόνιμα»...
Twitter Facebook

8:00:00 π.μ. ,
Μ' όλο τον αέρα στα πανιά της η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προωθεί και επισήμως από χτες τη διαδικασία για την υπογραφή της 3ης δανειακής σύμβασης και του αντίστοιχου μνημονίου. Οι συζητήσεις που γίνονταν μέχρι προχτές σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, πλέον έχουν αναβαθμιστεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, γίνονται δηλαδή απευθείας με τους εκπροσώπους της ΕΕ και του ΔΝΤ και υπό το άμεσο χειροκρότημα των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι).
Την ίδια ώρα, όμως, η κυβέρνηση επιχειρεί με δύο τεχνάσματα να βγάλει από πάνω της την ευθύνη για το βαθιά αντεργατικό - αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο που προωθεί.
Τέχνασμα πρώτο: Παρουσιάζει τον εαυτό της ως περίπου εξαναγκασμένη να υπογράψει μια συμφωνία με την οποία δεν συμφωνεί.
Τέχνασμα δεύτερο: Ισχυρίζεται ότι δεν έχει και τόση σημασία η υπογραφή του 3ου μνημονίου, γιατί θα πάρει μέτρα για να αντισταθμιστούν οι επιπτώσεις από την εφαρμογή του, αφού βεβαίως πρώτα υπογραφεί. Γιατί, λέει, ο ΣΥΡΙΖΑ στο επόμενο συνέδριό του θα επεξεργαστεί σχέδιο για τον απεγκλωβισμό από τα μνημόνια.
Τα πραγματικά δεδομένα
Η κυβέρνηση έχει ήδη βάλει την υπογραφή της με δικό της αίτημα και στις 20 Φλεβάρη για τη συμφωνία - «γέφυρα» που ολοκλήρωνε το 2ο μνημόνιο, έχει ήδη βάλει την υπογραφή της και στις 12 Ιούλη, επίσης, με δικό της αίτημα για τη συμφωνία έναρξης των διαδικασιών για το 3ο μνημόνιο.
Η προς υπογραφή νέα δανειακή σύμβαση και το αντίστοιχο μνημόνιο, αφορούν στα σκληρά μέτρα που ψηφίστηκαν ως προαπαιτούμενα για να ξεκινήσει η διαδικασία, αλλά και εκείνα που θα ψηφιστούν το επόμενο διάστημα ως βασικός κορμός της νέας συμφωνίας.
Το περιεχόμενο των έως τώρα συμφωνιών που έχουν και νομοθετηθεί, είναι ένα εξαιρετικά βαρύ φορτίο για τους εργαζόμενους που ήδη το υφίστανται, αλλά και θα το υφίστανται για πολλά πολλά χρόνια ακόμα, καθώς υποχρεώνουν σε χρεοκοπία διαρκείας την εργατική - λαϊκή οικογένεια.
Την ευθύνη για αυτά τα δεδομένα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του ο πρωθυπουργός, όταν δηλώνει κάθε λίγο και λιγάκι ότι η κυβέρνηση δεν έχει την ιδιοκτησία του μνημονίου. Προκαλεί όταν δηλώνει ότι το μνημόνιο είναι μεν ένας αναγκαίος συμβιβασμός, αλλά θα παλέψει στη συνέχεια για να υπάρχουν αντισταθμιστικά μέτρα. Αυτή η προσπάθεια συνιστά και μια ουσιαστική διαφορά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις που υπέγραψαν μνημόνια. Η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό ότι παλεύει για το καλό του, ότι βρίσκεται με το μέρος του, ενώ στην πράξη συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.
Δίνει μάχη για τα συμφέροντα της αστικής τάξης
Η κυβέρνηση θέλει να πείσει το λαό ότι έδωσε μάχη και θα συνεχίσει να δίνει μάχη. «Εδωσα μάχη», λέει ο πρωθυπουργός. Για ποιον, όμως, την έδωσε; Την όποια μάχη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τη δίνει προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. Η όποια κόντρα και διαμάχη υπήρξε, είχε πίσω της ένα τεράστιο άθλιο παιχνίδι, τεράστια οικονομικά, επιχειρηματικά συμφέροντα εντός και εκτός χώρας. Αυτή είναι η αλήθεια. Γι' αυτά τα πράγματα δηλώνει ο Αλ. Τσίπρας πως «αισθάνομαι περήφανος γι' αυτή τη μάχη». Μόνο που ο λαός που ζει όπως ζει, δεν μπορεί να έχει τους ίδιους στόχους με μια τέτοια κυβέρνηση, δεν μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος, επειδή μια κυβέρνηση διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Και δεν πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα συνεχίσει να ζει μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της ΕΕ και των μνημονίων της.
Τη συζήτηση που έχει ήδη ανοίξει γι' αυτό το θέμα, για το ποια, δηλαδή, ταξικά συμφέροντα υπηρετεί αυτή η πολιτική, επιδιώκει να πνίξει η κυβέρνηση. Και για να το πετύχει προσπαθεί να αναβάλει όσο το δυνατόν τη συζήτηση. Μια από τις μεθόδους είναι ο διαρκής καθησυχασμός ότι «δεν υπάρχουν άλλα προαπαιτούμενα» κι ότι η κουβέντα που γίνεται με τους θεσμούς αφορά στη διαδικασία. Τι δεν μπορεί να κρύψει; Οτι στο σύνολό του ο αστικός πολιτικός κόσμος έχει ενώσει τις δυνάμεις του στο κύριο που είναι η με κάθε τρόπο ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών, η οποία βεβαίως έχει ένα κεντρικό προαπαιτούμενο: Το τσάκισμα του λαού, την εκμηδένιση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Και ως προς αυτό το κύριο η διαδικασία δεν είναι μια τυπικά ουδέτερη πράξη. Στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, για την τελική, δηλαδή, υπογραφή του τρίτου μνημονίου, έχουν οριστεί από την ίδια την κυβέρνηση ως προαπαιτούμενα μια σειρά μέτρα που είτε περιέχονται στη δική της πρόταση προς την τρόικα, είτε αναφέρονται στο κείμενο που υπέγραψε μαζί τους στις 12 Ιούλη και είναι ήδη νόμος του κράτους. Μέτρα όπως η μείωση των συντάξεων των νέων συνταξιούχων, με τη θέση ότι πρέπει να υπάρχει «στενότερη σύνδεση μεταξύ εισφορών και παροχών», ή ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων με το διαχωρισμό σε βασική και αναλογική. Μέτρα όπως η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος ή οι ριζικές ανατροπές στην ασφάλιση των αγροτών κ.ά. Μα, το σημαντικότερο που η ίδια η κυβέρνηση αποδέχτηκε ως προαπαιτούμενο είναι οι νέες ανατροπές τόσο στο θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων όσο και στο κυρίαρχο ζήτημα της συνδικαλιστικής δράσης, βάζοντας στον πάγο απεργίες, κινητοποιήσεις κ.λπ.
Στηρίζουν την ανάκαμψη των κερδών
Οταν, λοιπόν, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η υπογραφή του 3ου μνημονίου είναι μεν μια αναγκαστική διαδικασία, αλλά αναστρέψιμη στη συνέχεια, δεν λέει αλήθεια γιατί ένα προς ένα τα μέτρα που σήμερα νομοθετούνται δεν είναι της στιγμής.
Είναι θεμελιώδεις ανατροπές με βάθος δεκαετιών μπροστά. Το λαό δεν θα τον σώσουν τα αντισταθμιστικά της κυβέρνησης ή τα υποτιθέμενα σχέδια απεγκλωβισμού που στην πραγματικότητα θα τον εγκλωβίσουν σε νέες αυταπάτες. Χρειάζεται εργατικό - λαϊκό κίνημα ισχυρό, ικανό να βάλει εμπόδια στην εφαρμογή της λαϊκής ανατροπής, άρα εργατικό - λαϊκό κίνημα μαζικό, καλά οργανωμένο αλλά και με αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να εμποδίσει η κυβέρνηση εγκλωβίζοντας το λαό σε μια στάση αναμονής, ότι πράγματι ενώ ήδη θα εφαρμόζεται το μνημόνιο, στην πορεία αυτό θα ανατραπεί στην πράξη από τους ίδιους που το έχουν υπογράψει.
Η κυβέρνηση επενδύει στον εγκλωβισμό των λαϊκών συνειδήσεων, στην αναμονή, γιατί η πολιτική της στοχεύει στη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, στην αναζωογόνηση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στη συμμετοχή στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Και σ' αυτό το στόχο δεν πρέπει να μπαίνει εμπόδιο ο λαϊκός παράγοντας. Αυτή η τακτική δεν αφορά μόνο την κομματική και κυβερνητική πλειοψηφία αλλά και την κομματική μειοψηφία, δηλαδή κι αυτούς που επαναλαμβάνουν τα στερεότυπα του ευρωμονόδρομου, αλλά και τους άλλους που θέλουν καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα.

Για την εργατική τάξη ο μόνος δρόμος για τον πραγματικό απεγκλωβισμό από μνημόνια, αντιλαϊκά μέτρα, την ένταση της εκμετάλλευσης, τη ζωή χωρίς δικαιώματα, τη μεγάλη ανεργία, είναι ο δρόμος της ρήξης με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους.
Twitter Facebook

7:30:00 π.μ. , , ,
Η ανταπόκριση της συγκυβέρνησης στις «προτεραιότητες» του εγχώριου κεφαλαίου επιβεβαιώνει για λογαριασμού ποιανού διαπραγματεύεται στα αντιλαϊκά παζάρια...
Την ίδια ώρα που προχωράνε οι συζητήσεις της συγκυβέρνησης με τα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών για όλη την γκάμα των αντιλαϊκών μέτρων που θα περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο, στην επιφάνεια βγαίνει όλο και πιο καθαρά το πραγματικό περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης, τα ζητούμενα δηλαδή του εγχώριου κεφαλαίου και η προσπάθεια της συγκυβέρνησης να τα υπερασπιστεί στα αντιλαϊκά παζάρια που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Χαρακτηριστικά τέτοια ζητήματα της διαπραγμάτευσης, γύρω από τα οποία διεξάγεται έντονη ενδοκαπιταλιστική διαπάλη, αποτελούν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η φορολογία και τα προνόμια των εφοπλιστών, το ενεργειακό κόστος των βιομηχάνων, η δημιουργία «ευνοϊκού φορολογικού περιβάλλοντος» κ.ο.κ.
«Θέμα ύψιστης σημασίας» για το κεφάλαιο η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών
Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του ΣΕΒ στην τελευταία έκδοση του «εβδομαδιαίου δελτίου» του: «Είναι προφανές», σημειώνει, «ότι ο τρόπος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών θα αποτελέσει αντικείμενο έντονων διαπραγματεύσεων καθώς αποτελεί θέμα υψίστης σημασίας και προτεραιότητας».
Παρακάτω, αφού επισημαίνεται ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις των τελευταίων 2 χρόνων στις ελληνικές τράπεζες «κινδυνεύουν να εξαϋλωθούν στέλνοντας εξαιρετικά αρνητικά μηνύματα στους ξένους επενδυτές», ο ΣΕΒ μπαίνει στο «ψητό», με αποδέκτες τόσο τους σημερινούς μετόχους των τραπεζών, όσο και τη συγκυβέρνηση: «Επιτάσσεται, συνεπώς, να πεισθούν οι σημερινοί μέτοχοι των τραπεζών να ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους συνεισφέροντας νέα κεφάλαια, ενδεχομένως με κάποιες εγγυήσεις για την αδιατάρακτη από εδώ και εμπρός πορεία».
Στο φόντο, μάλιστα, των εντεινόμενων ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων γύρω από την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζικών ομίλων, με τα ενδεχόμενα συγχωνεύσεων, εξαγορών κ.τ.λ. να είναι ξεκάθαρα πάνω στο τραπέζι, το δελτίο του ΣΕΒ επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Τυχόν αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος προς απρόβλεπτες κατευθύνσεις είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για την ελληνική οικονομία, τις επιχειρήσεις και τους ιδιώτες πελάτες των τραπεζών».
Προτεραιότητα της κυβέρνησης τα «πρωτεία» των εφοπλιστών
Τις «αγωνίες» τους για τη διαπραγμάτευση εκφράζουν παράλληλα και οι εφοπλιστές, με τη συγκυβέρνηση να σπεύδει να ανταποκριθεί αναλόγως... Σε αυτό το πλαίσιο, κυβερνητική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον υπουργό Οικονομίας, Γ. Σταθάκη, συναντήθηκε και συζήτησε την Πέμπτη 30/7 με τη διοίκηση της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για «ζητήματα φορολογίας στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας με τους δανειστές», για ζητήματα δηλαδή που βρίσκονται στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, καθώς το γερμανικό κυρίως κεφάλαιο, λόγω του ανταγωνισμού του με το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, θέτει ως πάγιο αίτημα την κατάργηση των προνομίων που αυτό απολαμβάνει.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έσπευσε να διαβεβαιώσει για άλλη μια φορά τους εγχώριους εφοπλιστές ότι τα συμφέροντά τους και τα «πρωτεία» τους, που διασφαλίζονται πάνω στις πλάτες των ναυτεργατών και συνολικότερα του λαού, αποτελούν «προτεραιότητά» της:«Η διατήρηση και η ενίσχυση του υπό ελληνική σημαία στόλου και των ναυτιλιακών εταιρειών στην Ελλάδα, συνιστούν προτεραιότητα του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού και αποτελούν βασική προϋπόθεση για να παραμείνει η ελληνική ναυτιλία στις πρώτες θέσεις του κλάδου», αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του υπουργείου.
Με τη σημαία της «παραγωγικής ανασυγκρότησης»
Νωρίτερα, την Τρίτη 28/7, το προεδρείο του ΣΕΒ σε συνάντησή του με τον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Π. Σκουρλέτη, συζήτησε μια σειρά «προτεραιότητες» των βιομηχάνων όπως το «ενεργειακό κόστος» τους, η χωροταξία, οιαδειοδοτήσεις των επιχειρήσεων, ενώ ο πρόεδρος των βιομηχάνων, Θ. Φέσσας, δήλωσε χωρίς πολλές - πολλές περικοκλάδες: «Βρήκαμε ένα πολύ θετικό κλίμα συνεργασίας και όπως δηλώσαμε και μέσα στη συνάντηση, είμαστε από την ίδια μεριά του τραπεζιού»...
Είχε προηγηθεί άλλωστε, μια μέρα πριν, η κοινή επιστολή - παρέμβαση των «κοινωνικών εταίρων», των εργοδοτικών ενώσεων δηλαδή, μαζί με την τζίφρα της ΓΣΕΕ, με θέμα την «άμεση εφαρμογή μέτρων ταχείας απόδοσης για την άρση των υφεσιακών παραμέτρων και τη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας» και περιεχόμενο που αντιστοιχεί σε πάγιες επιδιώξεις του εγχώριου κεφαλαίου, τις οποίες θέτει ακόμα πιο επιτακτικά εν μέσω της νέας ύφεσης της καπιταλιστικής οικονομίας.
Σηκώνοντας τη σημαία της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» (βασικό σύνθημα και του ΣΥΡΙΖΑ που, εκτός των άλλων, εξυπηρετεί την απόκρυψη του ταξικού χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάκαμψης), απαιτούν μεταξύ άλλων τη «χάραξη νέας εθνικής επενδυτικής στρατηγικής σε εξωστρεφείς δραστηριότητες», «δημιουργία ευνοϊκού φορολογικού περιβάλλοντος»,μείωση του «ενεργειακού κόστους», καθώς και σύνταξη «ολοκληρωμένου σχεδίου αποσυμφόρησης της τραπεζικής λειτουργίας από κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια», με στόχο όπως λένε τη «δρομολόγηση πόρτων προς υγιείς και βιώσιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες».
Αυτά είναι τα ζητούμενα του κεφαλαίου, σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται και το περιβόητο 70% των αντιλαϊκών μέτρων των μνημονίων που έσπευσε να ασπαστεί από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής της η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, με το υπόλοιπο 30% να αφορά τις εντεινόμενες αντιθέσεις για το ποιο τμήμα του κεφαλαίου θα βγει στον «αφρό» των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών...
Twitter Facebook

7:00:00 π.μ. ,
Σ' ένα κουτάκι τόσο δα, με μια σχισμή που το 'παν κάλπη, σε δυο γραμμούλες τόσες δα που τις είπαν τιτίβισμα, κλείστηκε ο πολιτικός νους του ανθρώπου, η αντίσταση, η παράδοση, η θέση και η άρση των συνεπειών μιας κρίσης αιματηρής, και μιας επίμονης, αργής αλλά αποτελεσματικής, παθητικής αποκτήνωσης στο θερμοκήπιο του σύγχρονου κυρίαρχου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Πάνε δυο δεκαετίες σχεδόν που στην πλατεία Κουμουνδούρου, επί έναν περίπου χρόνο, είχαν στήσει τα τσαντίρια τους Κούρδοι πρόσφυγες. Τα τωρινά κόμματα της συγκυβερνώσας αντιπολίτευσης ωρύονταν για τη... μόλυνση, την... αισθητική και την... αριστερή εκμετάλλευση του προσφυγικού προβλήματος! Μια μέρα πέρασε η «σκούπα», ο «νόμος κι η τάξη», έληξε το ζήτημα με συνοπτικές διαδικασίες ντροπιαστικής σιωπής και αδημονούσας σκοπιμότητας. Τώρα το θέμα και το θέαμα της απανθρωπιάς, του πολέμου, της προσφυγιάς, αποκεντρώθηκε σαρκαστικά. Βαράει τα νησιά και τις προσδοκίες για τουριστικές αρπαχτές. Και στο Πεδίον του Αρεως, γυναικόπαιδα απ' την Κεντρική Ασία, ζουζουνίζουν επιβίωση στο πλεμόνι της ευρωπαϊκής Αθήνας που υποδέχεται την τρόικα - κουαρτέτο, μετά βαΐων και κλάδων συνοδεία δυόμιση εκατοντάδων φρουρών. Οχι, δεν πρόκειται για φρουρούς της επανάστασης των σκληρών διαπραγματευτών. Είναι οι ακοίμητοι φρουροί της πανηγυρικής ματαίωσης. Αυτής που μετέτρεψε το αείποτε μνημειώδες «μη πόλεμος» του Ανδρέα Παπανδρέου, σε «μη προσφυγιά», «μη διάσπαση», «μη ναι και μη όχι», μια ωραία και νέα κυβερνώσα «μη αριστερά».
Θα ήταν υλικό για επιθεώρηση σε άλλες εποχές, εκείνες που ζωγράφιζαν τις αγελάδες από πεπιεσμένο χαρτί διάφοροι διάσημοι καλλιτέχνες και χοντροπλήρωναν οι χορηγοί και τις έστηναν σε πάρκα και πλατείες, κρατώντας τις ακριβότερες για τους κήπους τους. Είναι όμως μια τραγωδία, παγκόσμιας εμβέλειας, μυθικών διαστάσεων, που λέει κι ο κ. Φίλης μας, να αναμετράται με το μπόι της Ιστορίας, ένας σύγχρονος μεγΑλέξανδρος - Αλέξης, ταυτόσημος κατά Γλέζο με τα βρακιά που κατέβηκαν μεγαλόπρεπα ωσάν να πρέπει να πειστούμε πως πρόκειται περί υποστολής της σβάστικας απ' την Ακρόπολη...
Ουδείς ακούει οιμωγές απελπισίας που ενώνουν το Πεδίον του Αρεως με τον ήχο των τουρκο-ΝΑΤΟικών αεροπλάνων που βομβαρδίζουν κουρδικά χωριά και πόλεις φουσκώνοντας το «Ισλαμικό Κράτος» με σφαγμένους άπιστους. Στη θεωρία των παιγνίων του σύγχρονου έπους της Βαρουφιάδας δε χωράνε τέτοιες γεωπολιτικές αναλύσεις αφού στην κυβερνώσα συριζανελική αριστερά, τα συντροφικά μαχαιρώματα περιλαμβάνουν οπωσδήποτε τις μανάδες και τους μπαμπάδες των πρωταγωνιστών, ζωντανών τε και πεθαμένων...
Τούτο δω το «ντούρου ντούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου», κακόηχο ευκολάκι ψευτοδιανοούμενων της δεκαετίας του '90, έγινε απότομα καθεστώς αποτρόπαιο, προσωπικών στρατηγικών και ενδοαριστερού εμφυλίου μιας ιδιότυπης οικογενειακής πολιτικής επικοινωνίας. Ετσι, μέσα σ' ένα άθλιο εξάμηνο πολιτικής εξαπάτησης περιτυλιγμένης σε ρεαλισμό και ξεφτιλισμένη αξιοπρέπεια λαού, έχουμε: Τον πατέρα του Βαρουφάκη να παρεμβαίνει με δηλώσεις που κατέληξαν στο «το δημοψήφισμα είναι του Γιάνη». Τον πατέρα του Παππά να την πέφτει στην Ζωή για τη μαμά της. Την Βαλαβάνη να παραπονιέται που δεν είχε συντροφική στήριξη στην τραπεζική παρεξήγηση με τη μαμά της. Τον Βαρουφάκη να διατυμπανίζει πως η μάνα του ήταν ακροδεξιά τρομοκράτισσα. Το σύζυγο της προέδρου να περιφέρει τους όρχεις του πρωθυπουργού στα πέρατα της Γης και να υπόσχεται ότι θα πάει κατάλογο υπογραφών στη γυναίκα του. Δυσβάσταχτο αριστερό ριάλιτι - απάντηση στη μεταπολιτευτική κυριαρχία των σογιών! Εξοχα! Αν μάλιστα δει κανείς και την απόλυτη, με το αζημίωτο βεβαίως, οικογενειοκρατία εντός εκτός Κοινοβουλίου, στις τάξεις της Χρυσής Αυγής, όπου ακόμα και έδρες κάνουν φτερά για να μείνουν στα κελιά κάτι μαχαιροβγάλτες που δεν είχαν βύσμα στη φαμίλια του αρχηγού, τότε η νεολαία διδάσκεται μαζικά την αξία όχι μόνο των κάπιταλ κοντρόλς αλλά και την υπεραξία των φάμιλι κοντρόλς...
Αυτή η παραλληλία του «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» και «για τη μάνα μου ρε γαμώτο» δεν αντέχει να παρουσιάζεται και να πωλείται ως καινοτομία επικοινωνίας αριστερού τύπου, λες κι η «Φίνος Φιλμ» βάφει τις ταινίες της - ύμνο της μετεμφυλιακής μικροαστικής Ελλάδας - στην αθωότητα ενός πλάνου Βήτα καλά επεξεργασμένου από κάτι εταιρείες τεχνολογικών φρικιών στο Τέξας και τη Μόσχα...
Η συμπυκνωμένη διάψευση εκείνου του «ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη» που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ, υποβόσκει ως πολιτισμικό τέρας στα σπλάχνα ενός δηλητηριασμένου κοινωνικού ιστού, που βαριανασαίνει στα έγκατα της καταναγκαστικής υπομονής και της εκβιασμένης ανοχής στο πολιτικό παράλογο. Θα καταπιεί ταλέντα, μεγάλο μέρος του νεανικού ενθουσιασμού, τόνους εμπειρίας των ασυμβίβαστων γεροντότερων, κι όλη την αντοχή των ώριμων. Θα λεκιάσει εκείνη την κρίσιμη μάζα που είναι ικανή για όλα, και την ανατροπή, με το στίγμα του προσαρμοσμένου ανέφικτου. Και τότε όλα θα είναι ευκολότερα για τον ταξικό εχθρό κι η χειραγώγηση θα μοιάζει με ευεργεσία...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Twitter Facebook

6:30:00 π.μ. ,
Η Ελληνική κυβέρνηση μπλεγμένη στις
ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις
Τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 101 χρόνια από τον Α' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενους συνασπισμούς καπιταλιστικών κρατών. Από τη μια οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Βουλγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και από την άλλη η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία, ΗΠΑ). Ο πόλεμος αυτός σηματοδότησε το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.
***
Εχει αξία να θυμηθούμε ότι ο πόλεμος βρήκε την ελληνική αστική τάξη χωρισμένη στα δύο. Από τη μια ένα τμήμα της ταυτιζόταν με τους Αγγλο-Γάλλους, το τμήμα αυτό εξέφραζε ο Ελ. Βενιζέλος, και από την άλλη ένα άλλο τμήμα της ταυτιζόταν με τους Γερμανούς, το τμήμα αυτό εξέφραζε το Παλάτι και η φιλοβασιλική πτέρυγα. Και τα δύο είχαν κοινό στόχο την εδραίωση του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης στα Βαλκάνια και την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αντίθεση αυτή οδήγησε ακόμα και στην ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες αστικές πλευρές. Πώς κατέληξε το μπλέξιμο της Ελλάδας και του λαού της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις; Μα με τη Μικρασιατική Καταστροφή.
***
Εχει, όμως, και άλλα διδάγματα η Ιστορία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Πολύ πριν τον πόλεμο, το 1912, στο σοσιαλιστικό συνέδριο της Βασιλείας στην Ελβετία είχαν συγκεντρωθεί τα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης, όπου είχαν διακηρύξει την αντίθεσή τους στον ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, καλώντας την εργατική τάξη σε ετοιμότητα για τη μετατροπή του πολέμου σε πάλη για τη σοσιαλιστική επανάσταση.
***
Οταν, όμως, ξέσπασε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος οι ηγεσίες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων - που είχαν ισχυρή πολιτική επιρροή - της συντριπτικής πλειοψηφίας των καπιταλιστικών κρατών ταυτίστηκαν με την αστική τάξη της χώρας τους. Εγκατέλειψαν μέσα σε μια νύχτα τις αποφάσεις της Βασιλείας, επικαλέστηκαν το γεγονός ότι η εργατική τάξη δεν ήταν έτοιμη για επανάσταση, βρήκαν διάφορες δικαιολογίες για το ποιανού η νίκη απ' τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα συμφέρει το εργατικό κίνημα! Πήραν μέρος στις αστικές κυβερνήσεις που διεξήγαγαν τον πόλεμο, ψήφισαν τους πολεμικούς προϋπολογισμούς. Προσχώρησαν στο σοσιαλσοβινισμό! Η πορεία αυτή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ήταν αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας, βαθμιαίας πορείας αστικοποίησής τους. Μετατροπής τους, δηλαδή, από εργατικά κόμματα σε αστικά.
***
Μέσα σε αυτά τα κόμματα διαμορφώθηκαν και δυνάμεις που ενώ κατέκριναν τις σοσιαλιστικές ηγεσίες για προδοσία των αποφάσεων της Βασιλείας, εντούτοις προέβαλλαν γενικόλογα το σύνθημα της ειρήνης, του να σταματήσει ο πόλεμος. Υιοθέτησαν, δηλαδή, μια πασιφιστική στάση προβάλλοντας το δίλημμα: «Ειρήνη ή πόλεμος». Εγκατέλειψαν, όμως, έτσι και αυτές το καθήκον για μετατροπή του πολέμου σε σοσιαλιστική επανάσταση, υποστηρίζοντας ότι πρώτα πρέπει να έρθει η ειρήνη και μετά συζητάμε για την ταξική πάλη. Οι δυνάμεις αυτές σε πολλές περιπτώσεις χωρίστηκαν από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κι έφτιαξαν ξεχωριστά, όπως π.χ. στη Γερμανία. Το ρεύμα αυτό χαρακτηρίστηκε «αριστερή σοσιαλδημοκρατία». Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα κόμματα αυτά μετά τον πόλεμο και μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση ξαναενώθηκαν με τα κόμματα προέλευσής τους.
***
Πραγματικά διεθνιστική και επαναστατική στάση κράτησαν μόνο ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι στη Ρωσία, η ομάδα του Κ. Λίμπκνεχτ και της Ρ. Λούξεμπουργκ στη Γερμανία, οι Σέρβοι σοσιαλιστές και οι «στενοί» Βούλγαροι σοσιαλιστές καθώς και μεμονωμένα στελέχη άλλων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Μια σταγόνα δηλαδή στον ωκεανό μπροστά στο διεθνές εργατικό κίνημα. Οι δυνάμεις αυτές απέρριπταν το δίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος» και πάλευαν για τη σύνδεση της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με αυτήν για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Κάτι που επιτεύχθηκε τον Οκτώβρη του 1917 στη Ρωσία. Αυτές οι δυνάμεις αποτέλεσαν τη μαγιά για τη συγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
***
Δεν μπορεί παρά να σκεφθεί κανείς τις σημερινές ιστορικές αναλογίες και διαφορές:

  • Η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα μπορεί να μην έχει οδηγήσει σε νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο - ακόμα - όμως τίθενται σε αμφισβήτηση συμμαχίες, άξονες, ιμπεριαλιστικές και νομισματικές καπιταλιστικές ενώσεις, όπως η ΕΕ και η Ευρωζώνη.
  • Η ελληνική αστική τάξη αντιμετωπίζει και σήμερα ένα δίλημμα. Μετά από 5 χρόνια καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης θα επιδιώξει να στηρίξει την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας και να κατοχυρώσει τη γεωπολιτική της θέση στην περιοχή μέσω της παραμονής στην Ευρωζώνη ή μέσω της εξόδου απ' αυτή. Σε αυτή τη βάση εκδηλώνονται αντιθέσεις και διαφορές στο αστικό πολιτικό σύστημα. Το μπλέξιμο της Ελλάδας στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις θα το πληρώσει και πάλι ο λαός.
  • Η νέα σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που συγκροτήθηκε στη βάση της πλήρους χρεοκοπίας της παλιάς, του ΠΑΣΟΚ, ως αστικό κόμμα, υποσχέθηκε ότι μπορεί να καταργήσει τα αντιλαϊκά μνημόνια, να αλλάξει το μείγμα πολιτικής εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ. Γρήγορα όμως, μέσα σε έξι μήνες διακυβέρνησης, προσχώρησε τελικά στη λεγόμενη μνημονιακή πολιτική.
  • Στους κόλπους της διαμορφώθηκε μια νέα «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» (βλ. «Αριστερή Πλατφόρμα» κ.λπ.) που προσπαθεί να πείσει, φτιάχνοντας νέες αυταπάτες, ότι ένας φιλολαϊκός δρόμος, εντός του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης, συνεχίζει να υπάρχει αρκεί η Ελλάδα να περάσει στο «εθνικό νόμισμα».
  • Σήμερα, στην Ελλάδα υπάρχει το ΚΚΕ που αντιπαρατίθεται ιδεολογικά, πολιτικά στη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό, που παλεύει οι εργαζόμενοι να μην μπουν κάτω από «ξένες σημαίες», που απορρίπτει το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», αναδεικνύοντας την ανάγκη ρήξης με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, την εξουσία τους.
Twitter Facebook

12:30:00 π.μ. ,
Αγωνιστικό πλαίσιο πάλης, ταξικά προσανατολισμένο, μπροστά στη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου, κατέθεσε η Ταξική Ενότητα(συνδυασμός που στηρίζει το ΠΑΜΕ) στην συνεδρίαση του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας την Πέμπτη 30 Ιούλη.
Ένα πλαίσιο, όπως σημειώνει στην ανακοίνωσή της η Ταξική Ενότητα, «που αναδεικνύει το χαρακτήρα των μέτρων, σαν όπλα στα χέρια των κεφαλαιοκρατών για να υπερασπιστούν τα κέρδη τους, να δρουν χωρίς περιορισμούς, να στέλνουν το λογαριασμό στους εργαζόμενους.
Ένα σύνολο από εφαρμοστικούς νόμους και μέτρα που ψήνονται για να σερβιριστούν το επόμενο διάστημα και θα εξασφαλίζουν φθηνά εργατικά χέρια, φοροληστεία του λαού για να απολαμβάνουν ζεστό χρήμα οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και μέτρα τσακίσματος των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών για να απλωθούν αυτοί στις δραστηριότητές τους.
Πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε κάθε εργάτη και εργάτρια ότι όλα αυτά δε γίνονται για το καλό μας. Να μην πέσει κανείς στην παγίδα του ότι δε γινόταν αλλιώς, πως έπρεπε να σωθεί η χώρα. Πως έγιναν σκληρές διαπραγματεύσεις αλλά δυστυχώς ο αντίπαλος ήταν πιο ισχυρός. Οι διαπραγματεύσεις έγιναν για το πώς τα αφεντικά μας, ντόπια και ξένα, θα μοιράσουν τον πλούτο που κλέβουν από εμάς. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί ο εργάτης να παίρνει το μέρος του ενός ή του άλλου εκμεταλλευτή του. Αντίθετα το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να χαράξει τη γραμμή πάλης του με βάση τις ανάγκες της εργατικής τάξης και όχι της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Εδώ οι ευθύνες της πλειοψηφίας των συνδικαλιστικών δυνάμεων είναι μεγάλες. Είτε όπως η ΓΣΕΕ προσανατόλισαν το κίνημα να στηρίξει τις επιλογές της κυρίαρχης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου καλώντας σε ψήφιση του "ναι", είτε όπως το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας που καλούσε σε ψήφιση του "όχι", στηρίζοντας την κυβέρνηση, σπέρνοντας αυταπάτες για μια εναλλακτική φιλεργατική διαχείριση του καπιταλισμού και τελικά συνεργώντας στην απογοήτευση του λαού αφού την επόμενη μέρα το όχι μετατράπηκε σε ναι. Το μεγαλύτερό τους όμως έγκλημα είναι ότι με αυτό τον τρόπο καλλιεργούν τη λογική των εύκολων χωρίς αγώνα λύσεων.
Έτσι και στη συνεδρίαση του ΔΣ απέρριψαν το πλαίσιο της Ταξικής Ενότητας και αναφέρθηκαν, για άλλη μια φορά, σε μεμονωμένες παρεμβάσεις σε λίγους χώρους δουλειάς, όχι για να τους οργανώσουν αλλά για να παρέμβουν από τα πάνω μέσω επιθεώρησης ή κάτι παρόμοιο.
Έκαναν για άλλη μια φορά επίθεση στην Ταξική Ενότητα γιατί τους χαλάει τα σχέδια αφού στην εισήγηση δεν υπάρχει καν αναφορά στο ότι πέρασε νέο μνημόνιο και πρέπει ο στόχος του εργατικού κινήματος να είναι να το αντιπαλέψει.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην οργάνωση των εργατών για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. Αντίθετα θέλουν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, στην ουσία, να πουλάνε προστασία στους εργαζόμενους, παρεμβαίνοντας μόνο σε ότι μπορεί να κερδηθεί νομικά δηλαδή ούτε στο ένα τοις εκατό των προβλημάτων της εργατικής τάξης. Με τα συνεχόμενα μνημόνια η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων είναι, έτσι κι αλλιώς, νόμος του κράτους. Οι πιο μεγάλοι επιχειρηματίες άλλωστε έχουν νόμιμα μέσα για να τσαλαπατάνε τους εργάτες. Την ίδια στιγμή η αλλαγές στη συνδικαλιστική νομοθεσία που θα έρθουν θα εμποδίσουν τη δράση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η πλειοψηφία της διοίκησης όμως αρνείται την πάλη απέναντι σε αυτήν την αντεργατική πολιτική για αυτό και είναι απόντες από το κίνημα εδώ και μήνες και όταν εμφανίζονται είναι για να στηρίξουν την κυβέρνηση. Από πάνω τολμάνε να επιτίθενται στο ΠΑΜΕ γιατί δεν τους ακολουθεί σε αυτό τον κατήφορο.
Η Γραμματεία Εύβοιας του ΠΑΜΕ απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης, κοινής δράσης και κοινού αγώνα σε όλους τους εργαζόμενους σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά. Μπορεί να έχετε ορισμένες επιφυλάξεις για το ΠΑΜΕ, δεν μπορείτε να αμφισβητήσετε όμως, ότι το ΠΑΜΕ δεν έχει σχέση με αυτές τις ηγεσίες. Είναι απέναντι, μαζί με την εργατική τάξη, αποκούμπι, οργανωτής, φάρος αντίστασης και αγώνα.
Σας καλούμε να συμφωνήσουμε και να παλέψουμε με ένα στόχο για ένα μαζικό, ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα! Συνδικάτα μαζικά, δημοκρατικά, αγωνιστικά, στα χέρια των εργαζομένων και όχι των εργοδοτών και του κράτους.
Όλοι και όλες μαζί, ανεξάρτητα τι ψήφιζε ο καθένας, σε όποιο θεό κι αν πιστεύουμε, ό,τι χρώμα και εθνικότητα κι αν έχουμε, να ξεκινήσουμε αυτόν τον αγώνα. Τέτοια ενότητα έχει ανάγκη το κίνημα».
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget