Latest Post
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

12:22:00 π.μ. ,
Το ευρηματικό γιγαντοπανό που ανάρτησε το ΠΑΜΕ
 την Πέμπτη στην πρόσοψη του υπουργείου Οικονομικών
Οι 700 και πλέον συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς του λαϊκού κινήματος, που πήραν αποφάσεις και συμμετείχαν στα συλλαλητήρια της περασμένης Πέμπτης, έχουν τώρα την ευθύνη να πρωτοστατήσουν για να πάει ο αγώνας ένα βήμα πιο πέρα.
Η συσπείρωση που επιτεύχθηκε για τα συλλαλητήρια, με Ομοσπονδίες και σωματεία που δεν συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ συνειδητοποιούν όμως την ανάγκη να σπάσει το κλίμα της ανοχής και της αναμονής, είναι μια σοβαρή παρακαταθήκη.
Υπάρχουν δυνατότητες η συσπείρωση αυτή να διευρυνθεί το επόμενο διάστημα, κάτω και από το βάρος των εξελίξεων που επιταχύνονται και της δράσης των ταξικών δυνάμεων.
Αυτό που χρειάζεται είναι να δυναμώσει το ρεύμα της αντίστασης και της αντεπίθεσης, που δε θα βάζει μόνο επιτακτικά το ζήτημα της κλιμάκωσης, αλλά θα συζητάει και την κατεύθυνση που πρέπει να έχει η πάλη των εργαζομένων και του λαού στις σημερινές συνθήκες.
Τόσο το πανελλαδικό συλλαλητήριο την 1η του Νοέμβρη, όσο και τα συλλαλητήρια της περασμένης Πέμπτης, έδειξαν ότι υπάρχουν συνδικαλιστές και σωματεία που αναγνωρίζουν τον καθοριστικό ρόλο του ΠΑΜΕ στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, τη συνέπεια και τη σταθερότητά του.
Αντιλαμβάνονται ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν μπορούν να μείνουν θεατές σε όσα εξελίσσονται σε βάρος τους. Ανησυχούν για το πού πάνε τα πράγματα, προβληματίζονται για τη διαλυτική τακτική που ακολουθεί ο παλιός και νέος εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός.
Η ελπίδα που έλεγε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, έγινε ...λεπίδα για τους εργαζόμενους, όπως εύστοχα γράφει το πανό του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής
Η ελπίδα που έλεγε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, έγινε ...λεπίδα για τους εργαζόμενους, όπως εύστοχα γράφει το πανό του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής
ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Σε πολλές περιπτώσεις, έχουν διάθεση να αντιδράσουν και μπορούν να ακουμπήσουν στο συνεπές ταξικό κίνημα, γι' αυτό συμμετέχουν σε πρωτοβουλίες του, κάτω και από τη δυναμική που αυτές δημιουργούν. Με τις δυνάμεις αυτές χρειάζεται να δυναμώσει η συζήτηση και η επαφή, ιδιαίτερα τώρα που από τις ίδιες τις εξελίξεις προκύπτει η ανάγκη να υπάρξει σθεναρή πανεργατική πανελλαδική απάντηση με απεργία.
Προμηνύονται και νέες αρνητικές εξελίξεις...
Το «δεν πάει άλλο», που κυριάρχησε και στα συλλαλητήρια της Πέμπτης, δεν είναι ένα απλό σύνθημα, αλλά μια πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί κι άλλο, όπως φαίνεται καθαρά από το περιεχόμενο της συμφωνίας που ετοιμάζουν κυβέρνηση - δανειστές.
Σήμερα, κανείς δεν δικαιούται να λέει «περίμενε να δούμε τη συμφωνία και μετά να αποφασίσουμε αν θα κινητοποιηθούμε». Η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα πρώτο σαρωτικό πακέτο μέτρων και από πίσω ακολουθούν νέες γενικευμένες αλλαγές σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό, μέσα και από τον «κοινωνικό διάλογο».
Τα επιχειρήματα για τη «βιωσιμότητα» του Ασφαλιστικού και για τις «αντοχές της οικονομίας» έχουν ακουστεί ξανά και ξανά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, για να δικαιολογήσουν τις ανατροπές που αποφασίζουν για το κεφάλαιο.
Τα πρωτογενή πλεονάσματα, που αποδέχεται και αυτή η κυβέρνηση, είναι πηγή νέων μέτρων και θα κρέμονται διαρκώς σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του λαού.
Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιηθεί είναι ότι στο μέλλον προμηνύονται και νέες αρνητικές εξελίξεις. Η περίφημη ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο και της σημερινής κυβέρνησης προϋποθέτει ο λαός, οι εργαζόμενοι να ματώσουν κι άλλο, να φορτωθούν στις πλάτες τους και νέα αντιλαϊκά μέτρα, πρόσθετα σε αυτά που πάρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.
Η κυβέρνηση, αξιοποιώντας ένα προπαγανδιστικό παιχνίδι εκφοβισμού, εκβιασμών και προσδοκιών ότι αποτρέπει τα χειρότερα, επιδιώκει την εργατική - λαϊκή συναίνεση που συμπυκνώνεται στο κάλεσμα για υποχώρηση των εργαζομένων, για νέα παραίτηση από διεκδικήσεις, για ακόμα πιο βαθύ συμβιβασμό σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα και με τεράστιες απώλειες.
Απέναντι σ' αυτήν την κατάσταση κρίνονται όλοι. Πρώτα απ' όλα, εκείνες οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που όλο το προηγούμενο διάστημα συνέδραμαν στη καλλιέργεια κλίματος ανοχής και αναμονής, δίνοντας χρόνο στην κυβέρνηση και στην εργοδοσία να διαμορφώσουν τελεσίγραφα και ψευτοδιλήμματα στο λαό.
Τα πράγματα, βέβαια, θα ήταν ακόμα χειρότερα, και τώρα και για το μέλλον, αν το ταξικό κίνημα δεν είχε βγει μπροστά από την πρώτη ώρα, για να οργανώσει την πάλη των εργαζομένων, να αποκαλύψει το χαρακτήρα της πολιτικής και της νέας κυβέρνησης.
Αν δεν προειδοποιούσε και δεν άνοιγε έγκαιρα την αντιπαράθεση με το νέο κυβερνητικό - εργοδοτικό συνδικαλισμό, αν δεν αποκάλυπτε το ρόλο του. Αν δεν υπονόμευε αγωνιστικά το κλίμα της αναμονής και δεν συγκρούονταν με την κυρίαρχη λογική τού «περίμενε και θα δούμε».
Σταθερός προσανατολισμός στην ανασύνταξη
Με τέτοια κριτήρια πρέπει να ιδωθεί και το ζήτημα της αποτελεσματικότητας των αγώνων στις σημερινές συνθήκες.
Μέσα στο γενικότερο κλίμα της ηττοπάθειας και της προσμονής για λύσεις από τα πάνω, με την καταλυτική παρέμβαση του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού και των άλλων μηχανισμών της εργοδοσίας, είναι αναμενόμενο πολλοί εργαζόμενοι να αναρωτιούνται τι νόημα έχουν οι αγώνες όταν δεν βλέπουν άμεσο αποτέλεσμα.
Κατ' αρχήν, εκεί που αναπτύσσονται αντιστάσεις, με καθοριστική συμβολή των ταξικών δυνάμεων, καταγράφονται μικρές, αλλά σημαντικές, υποχωρήσεις της εργοδοσίας, ακόμα και στα αυτονόητα, όπως η καταβολή δεδουλευμένων, η ανάκληση ή η αποτροπή απολύσεων και άλλα.
Αλλο παράδειγμα είναι οι κινητοποιήσεις για την Υγεία, που αναγκάζουν την κυβέρνηση και τα στελέχη της στις κρατικές δομές να απολογούνται και να δεσμεύονται για άμεσες λύσεις.
Αν δεν υπήρχαν οι αγώνες, στους οποίους πρωτοστατούν οι υγειονομικοί του ΠΑΜΕ, οι Λαϊκές Επιτροπές, τα σωματεία, αν δεν «κουνιόταν φύλλο» στο χώρο της Υγείας, η κατάσταση θα ήταν ακόμα χειρότερη.
Το βασικό όμως είναι το εξής: Η αποτελεσματικότητα κάθε μάχης κρίνεται από το κατά πόσο βοηθάει να ανεβαίνει ο βαθμός συσπείρωσης της εργατικής τάξης, να δυναμώνει η ταξική γραμμή στο κίνημα, να γίνονται βήματα στην ανασύνταξη του κινήματος και στο δυνάμωμα της συμμαχίας των εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Από αυτήν τη σκοπιά, σημαντική κάθε φορά δεν είναι μόνο η μάχη του συλλαλητηρίου και της απεργίας, αλλά και η δράση που αναπτύσσει το σωματείο σε περίοδο που δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός ή κλαδικός αγωνιστικός σταθμός, η περίοδος του απολογισμού και του παραπέρα σχεδιασμού μετά από έναν αγώνα.
Για παράδειγμα, η παρακαταθήκη που άφησε στο κίνημα το πανελλαδικό συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη, δεν είναι μόνο η αγωνιστική ανάταση από τη μαζικότητα και τον παλμό του, αλλά κυρίως η δουλειά που προηγήθηκε για την προετοιμασία του, ο τρόπος δράσης στον οποίο «εκπαιδεύτηκαν» δεκάδες σωματεία και συνδικαλιστές, κατακτώντας ένα σημαντικό βήμα στη δράση συνολικά του ταξικού κινήματος.
Με «μπούσουλα» αυτήν τη δουλειά οργανώθηκαν τα συλλαλητήρια της Πέμπτης και εκεί που αξιοποιήθηκε καλύτερα η πείρα της 1ης Νοέμβρη, τα αποτελέσματα ήταν εμφανή.
Να δυναμώσουν οι διεργασίες
Τώρα από τα πράγματα προκύπτει η ανάγκη να δυναμώσουν οι διεργασίες στο κίνημα, με καλό σχέδιο από κάθε συνδικαλιστική οργάνωση για το χώρο ευθύνης της. Να συζητηθεί η πείρα από τα συλλαλητήρια σε ΔΣ και Γενικές Συνελεύσεις, να μπει πιο επιτακτικά το ζήτημα της συνέχειας, με τη συμμετοχή περισσότερων εργαζομένων στις αποφάσεις και στο σχεδιασμό κάθε σωματείου.
Τώρα που οι εξελίξεις δείχνουν ότι έρχεται ένα τρίτο μνημόνιο, εκείνες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που πουλούσαν στο λαό αυταπάτες και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», λέγοντας ότι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα τους έλυνε όλα τους τα προβλήματα, πρέπει να απολογηθούν μπροστά στους εργαζόμενους.
Να μην τους αφήσουν σε χλωρό κλαρί στις Γενικές Συνελεύσεις, σε περιοδείες, σε ενημερώσεις, όπου τους βρουν. Να απαιτήσουν εξηγήσεις για τα ψέματα που τους είπαν, να τους βάλουν στην άκρη.
Να τονωθεί το πνεύμα της πρωτοβουλίας «από τα κάτω» στους κλάδους και στους τόπους δουλειάς, ιδιαίτερα εκεί όπου τα προβλήματα οξύνονται δραματικά και το προηγούμενο διάστημα ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός έδινε με λύσσα τη μάχη για να μπουν εμπόδια στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων.
Ετοιμαζόμαστε για πιο δυναμικούς, πιο αποφασιστικούς ταξικούς αγώνες, για απεργιακή κινητοποίηση, όπως έχουν ήδη αποφασίσει δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Τα ανοιχτά μέτωπα των Συλλογικών Συμβάσεων, των ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς, του Ασφαλιστικού, της Υγείας, της απληρωσιάς, των απολύσεων, του φορολογικού και των χρεών για τους αγρότες και τους μικρούς ΕΒΕ, «δένουν» με την ανάγκη να βρει ισχυρές αντιστάσεις το νέο μνημόνιο που ετοιμάζουν να φορέσουν «καπέλο» στο λαό κυβέρνηση και δανειστές.
Twitter Facebook

12:19:00 π.μ. ,
Η αστική τάξη μπορεί να καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ να επιταχύνει τις διαδικασίες για να υπογραφεί γρήγορα η συμφωνία με τους εταίρους, τμήματά της να βλέπουν με κριτικό μάτι τις προτάσεις του, άλλα τμήματα να τον στηρίζουν ενεργά, εντούτοις το σύνολό της δεν μπορεί παρά να του πιστώσει τη συμβολή του στο ξεθώριασμα όποιου ριζοσπαστισμού - έστω θολού, αδύναμου, ανεπαρκούς - είχε αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις.
Ηταν άλλωστε ένα ατού η δυνατότητά του αυτή, το οποίο πρόβαλλε δεόντως όταν διεκδικούσε το χρίσμα για την αστική διαχείριση. Αλλά και σήμερα κυβερνητικά στελέχη του δεν χάνουν την ευκαιρία να δηλώνουν ότι όποια άλλη εναλλακτική στο πολιτικό σύστημα εκτός από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατη, σε αυτή τη φάση.
Το πισωγύρισμα που συντελέστηκε τα τελευταία χρόνια στις λαϊκές συνειδήσεις φέρει ατόφια τη σφραγίδα του, φτιαγμένη στα «καλούπια» της αστικής τάξης. Σε μια περίοδο που έπρεπε και πρέπει να δυναμώσουν ο γνήσιος ριζοσπαστισμός, η μαζική λαϊκή κινητοποίηση, η ανασύνταξη του κινήματος, παρενέβαινε και παρεμβαίνει με κάθε διαθέσιμο μέσο για να εμποδίσει αυτή τη δυνατότητα. Η ζημιά που έκανε και κάνει στο λαό δεν είναι μόνο οικονομική, άμεσα ή μεσοπρόθεσμα, είναι πολύπλευρα διαλυτική και στο πεδίο της συνείδησης και της ιδεολογίας.
Αρχικά αξιοποίησε για να πετύχει το στόχο του την κάλπικη αντιμνημονιακή ρητορική, που υποδείκνυε στο λαό ως μόνο του εχθρό το μνημόνιο, ως «γέννημα» ορισμένων εμμονικών της Ευρώπης. Την ώρα, δηλαδή, που ο εργαζόμενος λαός έπρεπε να συντονίσει τα πυρά του ενάντια στα μονοπώλια, τις ανάγκες των οποίων ήρθαν να ικανοποιήσουν τα μνημόνια, ενάντια στην ΕΕ, τη φιλομονοπωλιακή στρατηγική της οποίας εξειδίκευσαν τα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ έριχνε προπέτασμα καπνού αποπροσανατολίζοντας την εργατική - λαϊκή συνείδηση.
Απ' τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και για να εξασφαλίσει την ενσωμάτωση ακόμα κι αυτής της θολής αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας, πρόκρινε τη λογική της ανάθεσης. Πρόβαλλε στο λαό ως μόνη λύση την ανάδειξη νέας κυβέρνησης μέσω εκλογών, ως νέου διαχειριστή - διαπραγματευτή, που θα έφερνε δήθεν μια άλλη κατάσταση προς όφελός του.
Εστειλε τον κόσμο στον καναπέ, διαβεβαιώνοντάς τον πως αρκεί η ψήφος στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνονταν, να είναι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ για να μπορέσει να ανοίξει διέξοδος για το λαό. Για να διαγραφούν μονοκονδυλιά οι συνέπειες που επέφεραν τα μνημόνια, οι αντιλαϊκές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης.
Απ' τον Ιούνη του 2012 έως το Γενάρη του '15, οπότε και ανέλαβε το «τιμόνι» της αστικής διαχείρισης, ο ΣΥΡΙΖΑ δούλεψε συστηματικά, ώστε οι εργαζόμενοι και τα φτωχά - λαϊκά στρώματα να υιοθετήσουν τη λογική του μικρότερου κακού, με αποψιλωμένες απαιτήσεις, προσαρμοσμένες στις δυνατότητες μιας διαπραγμάτευσης, που θα γινόταν με στόχο την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου παρόλο που αυτό κρυβόταν τεχνηέντως πίσω από εύηχα συνθήματα. Επένδυσε στη λογική των μειωμένων απαιτήσεων, βάζοντας το λαό να εξαρτά τις διεκδικήσεις του απ' την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας, που ποτέ δεν επιτρέπει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, ούτε όταν η ανάπτυξή της καλπάζει.
Οι αρχικές του υποσχέσεις ξεθώριαζαν μέρα με τη μέρα, μιας και κατά δήλωση του Αλ. Τσίπρα «δεν είναι Χάρι Πότερ», μέχρι που περιορίστηκαν σε «αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη» και τελικά στριμώχτηκαν στα λίγα ψίχουλα του περιβόητου προγράμματος της Θεσσαλονίκης, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου καταλαμβάνουν οι γενναιόδωρες παροχές στο κεφάλαιο.
Προσπαθώντας να συμπιέσει την απαίτηση του λαού για ανάκτηση απωλειών και ικανοποίηση αναγκών, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε τον περασμένο Σεπτέμβρη ότι αν καθυστερούσε κι άλλο η ανάδειξη του κόμματός του στην κυβέρνηση, τότε δεν μπορούσε να εγγυηθεί ούτε αυτά τα ψίχουλα για την ακραία φτώχεια. Ταυτόχρονα, τα καλά διαβασμένα προπαγανδιστικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ διακινούσαν την εικόνα εργαζόμενου που έλεγε στον Τσίπρα: «Ενα να κάνεις απ' αυτά που υπόσχεσαι εγώ θα σε ψηφίσω».
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άργησε να βρεθεί στην κυβέρνηση. Αλλά δεν έδωσε ούτε καν τα ψίχουλα που υποσχόταν. Ο νόμος για την ανθρωπιστική κρίση δεν προβλέπει παρά 200 εκατομμύρια ευρώ, σταγόνα στον ωκεανό της φτώχειας και της ανέχειας που το κεφάλαιο, η λυκοσυμμαχία του και το πολιτικό του προσωπικό διεύρυναν στην Ελλάδα. Τα πρώτα σχετικά νομοθετήματα βασίστηκαν, στην πραγματικότητα, σε νόμους και διατάξεις που είχαν ψηφίσει οι προηγούμενοι με βασικό στοιχείο τους το ξαναμοίρασμα της φτώχειας. Ενώ τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν πριν από λίγες μέρες είναι διαφωτιστικά για τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους, π.χ. μόνο το 1/3 των αιτήσεων για επιδότηση στέγασης πρόκειται να καλυφθεί!
Από τις πρώτες μέρες της ξεκίνησε αργά αλλά συστηματικά η προσαρμογή της προπαγάνδας στις μετεκλογικές ανάγκες στήριξης της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τους εταίρους της. Ετσι, ξεκίνησαν τα γνωστά «βαφτίσια»: Η τρόικα βαφτίστηκε θεσμοί και «Brussels Group», η λιτότητα (μετ)ονομάστηκε «λιτός βίος», η παράταση της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου «μασκαρεύτηκε» σε «συμφωνία της 20ής Φλεβάρη» κ.λπ. Ο λαός κλήθηκε, ακόμα και με μαζικές διαδηλώσεις, να γίνει ντεκόρ μιας διαπραγμάτευσης που είχε ως «κόκκινες γραμμές» τις απαιτήσεις του κεφαλαίου για χρηματοδότηση των επενδυτικών του σχεδίων, για στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας του.
Μπορεί η κυβέρνηση στο λαό να μην έδωσε ούτε ψίχουλο. Εδωσε όμως νομιμοποίηση στα μνημόνια, δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ και προσφορές για νέες βάσεις, νέα αντιλαϊκά μέτρα στους δανειστές... Μπορεί να μην έβαλε «χέρι» στο συσσωρευμένο πλούτο του κεφαλαίου, έβαλε όμως στα αποθεματικά οργανισμών του Δημοσίου. Ενέργεια που, σε συνδυασμό με τις προκλητικές φοροαπαλλαγές προς το κεφάλαιο, αποτέλεσε την υπόμνηση ότι το κύριο «μενού» του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, που κρύφτηκε καλά πίσω από «φιλολαϊκές ασάφειες», περιλάμβανε διευκολύνσεις και δεσμεύσεις για το κεφάλαιο. Ενώ οι όποιες υποσχέσεις για ανάκτηση απωλειών για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων και συνταξιούχων (π.χ. 751 ευρώ κατώτατος μισθός, 13η σύνταξη για χαμηλοσυνταξιούχους κ.λπ.), που ήταν δήθεν «αδιαπραγμάτευτες», παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες.
Ο λαός έμαθε ότι «η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια τετραετία και εφόσον πάει καλά η διαπραγμάτευση και εφόσον συμφωνήσουν και οι κοινωνικοί εταίροι (βλ. εργοδοσία), τότε βλέπουμε...». Ηρθε μετά ένας ακόμα «κοινωνικός διάλογος», όπου φάνηκε καθαρά ότι οι απαιτήσεις της εργοδοσίας δεν συμβαδίζουν με τη λαϊκή απαίτηση για ανάκτηση απωλειών. Το επιχείρημα, βεβαίως, συνέχιζε να είναι ότι «ακόμα και αν δεν μπορούμε να ανακουφίσουμε το λαό, τουλάχιστον δεν προχωράμε σε νέα μέτρα, όπως θα έκαναν οι προηγούμενοι», συνηθίζοντας στην πραγματικότητα το λαό να θεωρεί δεδομένα και παγιωμένα όσα αντιλαϊκά μέτρα πάρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.
Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων συνδέθηκε με τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων. Ετσι, οι εργαζόμενοι «μαθαίνουν» ότι αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις (που βαφτίστηκαν και αυτές αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, παραγωγική αξιοποίηση κ.λπ.) είναι προσοδοφόρες για το λαό γιατί απ' αυτές θα χρηματοδοτηθούν τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν καταχρεώσει αστικές κυβερνήσεις και εργοδοσία.
Μέσα, επίσης, σε αυτό το χρονικό διάστημα η «αριστερή κυβέρνηση» έσπειρε το δηλητήριο του συμβιβασμού με τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η διαθεσιμότητα εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά ΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή (ιδιαίτερα στη Μ. Ανατολή), η ετοιμότητα ίδρυσης νέας ΝΑΤΟικής βάσης στο Αιγαίο εμφανίζονται ως στοιχεία «υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής» και «βαριά χαρτιά στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους»!
Η κυβέρνηση, μην μπορώντας να αρνηθεί την πραγματικότητα της αναίρεσης των υποσχέσεών της ή των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει με τη θολή δημαγωγική ρητορική της, ζητά σήμερα ανοχή και αναμονή στο όνομα του ότι η διαπραγμάτευση ακόμα εξελίσσεται και μοχθεί να εξασφαλίσει το καλύτερο δυνατό. Τι μοχθεί να εξασφαλίσει; Μια συμφωνία με χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, διευθέτηση του χρέους και επενδυτικό πακέτο, χρήμα δηλαδή για την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα. Μια συμφωνία που ταυτόχρονα θα περιλαμβάνει πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα, νέα μνημόνια, που θα βαρύνουν διπλά, προστιθέμενα στα ήδη υπάρχοντα.
Μην έχοντας απομακρυνθεί απ' το στόχο χειραγώγησης κι ενσωμάτωσης του λαού στα προτάγματα του κεφαλαίου, αξιοποιεί και το «εργαλείο» του εκβιασμού. Προκειμένου ο λαός να δεχτεί ευχαρίστως την αντιλαϊκή συμφωνία που «μαγειρεύει», δραματοποιεί την κατάσταση και παρουσιάζει σαν «κόλαση» την πρόταση των δανειστών. Η γνωστή απ' τα παλιά λογική της «καλύβας του Χότζα», που στοχεύει να κάνει το λαό να αναστενάζει από ανακούφιση επειδή τα μέτρα θα είναι τελικά λιγότερα απ' όσα του 'λεγαν ότι μπορεί να είναι.
Η κυβέρνηση και, κυρίως, η τάξη που εκπροσωπεί έχουν κάθε λόγο να θέλουν το λαό στην απάθεια, σε σύγχυση και υποταγμένο ώστε να μην τον έχουν απέναντί τους ενωμένο σε ένα ισχυρό κίνημα διεκδίκησης για ανάκτηση των απωλειών, μέτρων ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών του, διαγραφής του χρέους, ένα κίνημα με προοπτική ρήξης με την εξουσία τους, για την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας, για τα οποία έχει κάθε λόγο να τους χαλάσει τα σχέδια.
Μπροστά στην πραγματικότητα που βιώνει και εκτραχύνεται διαρκώς, ανεξάρτητα απ' το ποιος ασκεί την αστική διαχείριση, ο λαός ή θα γίνει πρωταγωνιστής στον αγώνα ενάντια στο σύστημα που επιδεινώνει διαρκώς τους όρους ζωής του, αξιοποιώντας την πείρα και τις ανεκμετάλλευτες δυνάμεις του, αχρηστεύοντας εκβιασμούς, αυταπάτες, λογικές επιζήμιες που του σερβίρουν, ή θα μετρά νέες ήττες και απογοητεύσεις.
Twitter Facebook

12:14:00 π.μ.
Οπως φαίνεται από μια σειρά δηλώσεις και κινήσεις τόσο της τωρινής όσο και της προηγούμενης κυβέρνησης, η εγχώρια αστική τάξη εκτιμά ότι η«γεωστρατηγική αξία» της χώρας αποτελεί το«βαρύ χαρτί» της...
Στο «χαρτί» αυτό άλλωστε πόνταρε η ελληνική αστική τάξη διαχρονικά, από τους Βαλκανικούς ακόμη πολέμους, ως τη Μικρασιατική εκστρατεία που έφερε καταστροφή για το λαό, αλλά και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με το «Δόγμα Τρούμαν» για να χτυπήσει τον ΔΣΕ και το λαϊκό κίνημα και να δημιουργήσει ένα κράτος - «προμαχώνα» των ιμπεριαλιστικών επιβουλών κατά των σοσιαλιστικών κρατών στα Βαλκάνια και της ΕΣΣΔ.
Στο ίδιο «χαρτί» ποντάρουν οι αστοί και σήμερα, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν «πόντους» στους διεθνείς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και στα παζάρια που γίνονται για λογαριασμό τους με τους δανειστές. Ποντάρουν σε αυτό, προκειμένου να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή εύνοια - στήριξη των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών - συμμάχων τους.
Γι' αυτό, άλλωστε, αυτό το «χαρτί» παίζουν όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές τους. Τα επιχειρήματα που προβάλλουν ώστε να πείσουν το λαό να στοιχηθεί πίσω από τα προτάγματα της αστικής τάξης, συνοψίζονται χονδρικά σε τρεις κατηγορίες: Πρώτον, ότι «παίζουμε αυτό το χαρτί ώστε να κλείσει μια καλή συμφωνία με τους δανειστές, από την οποία θα επωφεληθεί και ο λαός»,δεύτερον, ότι «το χαρτί αυτό διασφαλίζει την ασφάλεια της χώρας απέναντι σε μια σειρά απειλές» καιτρίτον, ότι «η φιλοξενία εδώ ΝΑΤΟικών εγκαταστάσεων και δυνάμεων, ευρωενωσιακών στρατηγείων, φέρνει ανάπτυξη, χρήμα, υποδομές για το λαό».
Βαθύτερη εμπλοκή, χέρι χέρι με την αντιλαϊκή επίθεση στο εσωτερικό
Καταρχάς, η γεωστρατηγική αξία της χώρας στα παζάρια με τους δανειστές όντως είναι «βαρύ χαρτί», αλλά για το ντόπιο κεφάλαιο, και όχι για τον ελληνικό λαό. Τα λαϊκά συμφέροντα δε συμβαδίζουν με αυτά του κεφαλαίου. Εξ ου και η όποια «καλή συμφωνία» έρθει, θα πληρωθεί από το λαό με νέα βαριά, αντιλαϊκά μέτρα.
Αλλωστε, όπως αποδεικνύει η ίδια η πραγματικότητα, η καθημερινότητα του λαού όπως διαμορφώθηκε όλα αυτά τα χρόνια, και προ κρίσης ακόμα, ο λαός καμία ανακούφιση δεν είδε από την ολοένα και πιο ενεργό εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Το αντίθετο μάλιστα, πάντα συνοδεύεται από το τσάκισμα των δικαιωμάτων του λαού. Ισως σε περιόδους με άλλο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων - ύπαρξη ΕΣΣΔ και σοσιαλιστικού συστήματος - αλλά και μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, να γίνονταν και κάποιες παραχωρήσεις για ενσωμάτωση.
Στις τωρινές συνθήκες, όμως, με την καπιταλιστική κρίση και την τεράστια όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, έχουμε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, όχι για την ώρα γενικευμένους, ενώ έγινε ακόμα βαθύτερη η εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ακριβώς γιατί ήταν και είναι ανάγκη αντικειμενικά του κεφαλαίου να εντείνει την αντιλαϊκή επίθεση στις σύγχρονες συνθήκες, αλλά και γιατί για να παίξει το ντόπιο κεφάλαιο τέτοιο ρόλο, μπροστάρη στην προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, ο λαός πρέπει να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι ώστε να πληρώσει ΝΑΤΟικές υποδομές και ιμπεριαλιστικές αποστολές.
Αυτή η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι η εσωτερική πολιτική καθορίζει και την εξωτερική.
Αμφισβήτηση δικαιωμάτων εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο επιχείρημα (αυτό της «ασφάλειας απέναντι στις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα»), οι αστικές κυβερνήσεις βάζουν στο ιμπεριαλιστικό παζάρι τη γεωστρατηγική αξία της χώρας και τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρουν στο ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο, αλλά όχι μόνο δεν εξασφαλίζουν τη σταθερότητα και προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά, αντίθετα, οξύνουν την αντιπαράθεση με άλλες αστικές τάξεις της περιοχής που διεκδικούν αντίστοιχο ρόλο στις διακρατικές ενώσεις του κεφαλαίου, προς όφελος των δικών τους μονοπωλίων.
Από τα παλαιότερα μέλη του ΝΑΤΟ η Ελλάδα, καλύπτει όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει εντός της λυκοσυμμαχίας, καταβάλλει κάθε χρόνο ιλιγγιώδη ποσά, ακόμα και εν μέσω βαθιάς κρίσης, για ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι γι' αυτές της Αμυνας της χώρας. Φιλοξενεί ΝΑΤΟικές βάσεις, συνδράμει με μέσα, υποδομές και προσωπικό στρατιωτικές αποστολές της ΕΕ και σχηματισμούς του ΝΑΤΟ, στεγάζει εδώ (σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα) στρατηγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, έχει υποστηρίξει κατά καιρούς τις επεμβάσεις σε Γιουγκοσλαβία και Ιράκ, έχει στείλει δυνάμεις στο Αφγανιστάν και αλλού.
Κι όμως, τίποτε από αυτά δεν εμπόδισε την τουρκική αστική τάξη (η Τουρκία επίσης είναι από τα παλαιότερα μέλη του ΝΑΤΟ) να αμφισβητεί, καθημερινά, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, με κλιμακούμενη μάλιστα την τέτοια δραστηριότητα (υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, εμπλοκές με αντίστοιχα ελληνικά, διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων στα ελληνικά χωρικά ύδατα), ώστε πλέον στην Αθήνα μια σειρά από επιτελεία να εμφανίζονται ιδιαιτέρως προβληματισμένα για το πού θα οδηγήσει η αύξηση της έντασης το επόμενο διάστημα. Το δε ΝΑΤΟ χαρακτηρίζει το όλο ζήτημα «διμερές», αβαντάροντας ουσιαστικά στην πράξη την τουρκική προκλητικότητα...
Παραπέρα, η συμμετοχή της χώρας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, η εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, η ένταξη και της Κύπρου στην ΕΕ, σε τίποτε δεν εμπόδισαν την τουρκική κατοχή στο νησί. Μάλιστα, οι όποιες συζητήσεις για την «εξεύρεση λύσης» στο Κυπριακό, επιχειρείται να ξαναρχίσουν στη βάση ενός νέου διχοτομικού σχεδίου τύπου «Ανάν».
Παίζουν τη ζωή του λαού κορόνα - γράμματα
Επιπλέον, δηλώσεις αρμόδιων κυβερνητικών στελεχών και άλλων αστών πολιτικών, όπως ότι η Ελλάδα αποτελεί «το προπύργιο του δυτικού κόσμου στην Ανατολική Μεσόγειο», «το ακροπύργιο στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ», «την υπερδύναμη των Βαλκανίων», ή ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει στη σύσταση ενός «ενιαίου αμυντικού δόγματος», που να ξεκινά από το Ισραήλ και πιάνοντας Κύπρο και Βουλγαρία να φτάνει έως τη Ρουμανία και τη Μαύρη Θάλασσα, στα θαλάσσια σύνορα με τη Ρωσία, στην πράξη βάζουν το λαό να παίξει κορόνα - γράμματα τη ζωή του στο καμίνι των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Σε κόντρες που εξελίσσονται, π.χ. μεταξύ ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας για τον έλεγχο στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, στις άλλες τέτοιες αντιπαραθέσεις για το ποιος θα πρωτοκατοχυρώσει θέσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ή στις κλιμακούμενες συγκρούσεις π.χ. μεταξύ ΗΠΑ, Γερμανίας και Ρωσίας για τον έλεγχο των αγορών και το στρώσιμο αγωγών καυσίμου στην μπαρουταποθήκη που λέγεται Βαλκάνια.
Οταν τσακώνονται τα βουβάλια...
Δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητα και όσα συμβαίνουν γύρω από τον αγωγό «Turkish Stream» που σχεδιάζεται να μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω των Βαλκανίων. Οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας, Τουρκίας, ΠΓΔΜ, Σερβίας και Ουγγαρίας φέρεται να δεσμεύτηκαν σε συνάντησή τους, πρόσφατα στη Βουδαπέστη, ο αγωγός να περάσει από τα εδάφη τους και με κάθετους διασυνδετήριους αγωγούς να διοχετευτεί και προς την Κεντρική Ευρώπη. Η δε ελληνική κυβέρνηση, με δηλώσεις στελεχών της, εμφανίζεται διατεθειμένη να επιδιώξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σχεδίαση, κατασκευή και λειτουργία του εν λόγω αγωγού. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση συγκρούονται ...βουβάλια.
Οι ΗΠΑ διεμήνυσαν ευθέως ότι έτσι η ελληνική πλευρά γίνεται «μέρος του προβλήματος». Ως ένα πρώτο προειδοποιητικό σήμα για το τι θα ακολουθήσει, ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας αφού πρώτα είχε προσκαλέσει τον Ελληνα ομόλογό του στην Ουάσιγκτον, απέφυγε κατόπιν να τον δει επικαλούμενος «φόρτο εργασίας». Η εξέλιξη χτύπησε καμπανάκι κινδύνου στα εδώ αστικά επιτελεία, καθώς (όπως επισημάνθηκε και σχολιάστηκε) πρώτη φορά Αμερικανός υπουργός Αμυνας δεν δέχτηκε υπουργό Αμυνας χώρας - μέλους του ΝΑΤΟ.
Τέλος, είναι επικίνδυνοι για το λαό οι ισχυρισμοί στελεχών της κυβέρνησης «πρώτη φορά Αριστερά» ότι η επέκταση της αμερικανικής βάσης στη Σούδα ή η σύσταση μιας νέας ΝΑΤΟικής βάσης στην Κάρπαθο, θα «ευνοήσουν» τους ντόπιους φέρνοντας πελάτες, οικονομική ανάπτυξη, ακόμα και υποδομές, όπως νοσοκομεία!
Ο όρος «θράσος» ίσως είναι λίγος για να τον απευθύνουμε σε μια κυβέρνηση που έκανε σημαία της την «αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης» και είναι τώρα στο σημείο να καλεί τους νησιώτες να γίνονται ορντινάντσες των ΝΑΤΟικών για να έχουν κλινική περίθαλψη...
Αλλού το συμφέρον του λαού
Σε αυτή τη βάση, το όλο και πιο ενεργό «παιχνίδι» των ντόπιων αστικών δυνάμεων με το «χαρτί» της γεωστρατηγικής αξίας της χώρας, πάντα εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ, συνεπάγεται τεράστιους κινδύνους για το λαό. Ο οποίος λαός τίποτε δεν έχει να περιμένει από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και την προστασία του. Κάθε άλλο.
Ο λαός πληρώνει τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και οικονομικά, και με καταπόντιση δικαιωμάτων του, και με ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια σε ό,τι αφορά την προστασία των κυριαρχικών του δικαιωμάτων, την ειρήνη και ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή.
Σε αυτό το πλαίσιο, κανένα συμφέρον δεν έχει να στοιχηθεί πίσω από τους αστούς στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της τάξης τους και μόνο. Αντίθετα, πρέπει να οργανώσει τη δική του απάντηση στα τέτοια σχέδιά τους και στους κινδύνους που συνεπάγονται για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Twitter Facebook

12:11:00 π.μ. ,
Και ξαφνικά, εκεί που η λεγόμενη «πολιτική διαπραγμάτευση» της κυβέρνησης με τους δανειστές έδειχνε να κλείνει τη συμφωνία, και μάλιστα με την κυβέρνηση συνεπικουρούμενη από τα αστικά ΜΜΕ να προβάλλει ενθουσιωδώς την άποψη μιας «τελειωμένης δουλειάς» (λεπτομέρειες έλεγαν ότι έχουν απομείνει), η συγκεκριμένη εικόνα αντιστράφηκε. Και εκεί που όλοι, και οι «μέσα» και οι «έξω», ακόμη και ο Ντάισελμπλουμ, έλεγαν ότι στο Γιούρογκρουπ στις 18 Ιούνη θα εγκριθεί η συμφωνία, ξανάρχισε η δραματοποιημένη παρουσίαση από τα αστικά ΜΜΕ της εξέλιξης των διαπραγματεύσεων, με βασικό στοιχείο την αποχώρηση του ΔΝΤ από τις Βρυξέλλες και την επίσημη ενημέρωση από μεριάς του ότι αυτή έγινε αφού πλέον η διαπραγμάτευση έχει περάσει σε πολιτικό επίπεδο. Την ίδια ώρα όμως συμπλήρωνε ότι οι συζητήσεις στο «Brussels Group», στο οποίο συμμετέχει μαζί με την Κομισιόν και την ΕΚΤ, είχαν σταματήσει εδώ και δυο βδομάδες, και ότι θα επιστρέψει όταν χρειαστεί. Ολ' αυτά εμφανίζονται ως σκλήρυνση της στάσης του ΔΝΤ απέναντι στην κυβέρνηση της Ελλάδας. Και με δεδομένο ότι η συμφωνία απαιτεί να συμφωνήσει και το ΔΝΤ αφού είναι στο πρόγραμμα χρηματοδότησης έως το 2016, τα πράγματα λένε ότι έγιναν αρκετά «σκούρα», σχεδόν «μαύρα» για την κυβέρνηση.
Το ίδιο το ΔΝΤ λέει ότι δεν έφυγε από τις διαπραγματεύσεις και θα επανέλθει, απλώς ως «τεχνικός» τάχα οργανισμός δεν μπορεί να συμμετέχει σε πολιτική διαπραγμάτευση. Το τι παιχνίδια παίζονται δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε πού σταματάνε τα επικοινωνιακά τεχνάσματα «δραματοποίησης» και πού αρχίζουν οι πραγματικές αντιθέσεις. Θα επιχειρήσουμε όμως να φωτίσουμε ορισμένες πλευρές των αντιθέσεων που υπάρχουν.
Παλιές οι κόντρες...
Κόντρες του ΔΝΤ για το «ελληνικό πρόγραμμα» εμφανίζονται από το πρώτο ακόμη μνημόνιο και εστιάζονται στο ζήτημα της «βιωσιμότητας του χρέους», όπως ονόμασαν τη δυνατότητα αποπληρωμής του από την Ελλάδα, προσδιορίζοντάς το όχι μόνο ποσοτικά, αλλά και στη σχέση του με το ΑΕΠ. Αυτή η σχέση, με δεδομένη την τεράστια μείωση του ΑΕΠ λόγω καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, αποτελεί το στοιχείο που δείχνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το αποπληρώσει, σύμφωνα με εκτίμηση του ΔΝΤ, ακόμη και μετά το πρώτο «κούρεμα» του 2012. Από την άλλη, η Κομισιόν και η Γερμανία εκτιμούν ότι το χρέος μπορεί να αποπληρωθεί, είναι βιώσιμο.
Στην προκειμένη περίπτωση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμφωνεί με το ΔΝΤ ως προς αυτή την εκτίμηση γι' αυτό και επιμένει να ζητά «αναδιάρθρωσή» του, δηλαδή τρόπους διευκόλυνσης αποπληρωμής του, ώστε να μένουν χρήματα στο κρατικό ταμείο για δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις για την ανάκαμψη του κεφαλαίου. Για τη δυνατότητα αναδιάρθρωσης του χρέους μίλησαν, όμως, και στελέχη της ΕΚΤ, όπως ο Μπ. Κερέ, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της. Ενώ η κυβέρνηση έκανε συγκεκριμένη πρόταση αναχρηματοδότησης του χρέους μέσω του μηχανισμού στήριξης ESM.
Αν εφαρμοστεί η θέση του ΔΝΤ που ζητά νέο «κούρεμα», αυτό σημαίνει καταστροφή κεφαλαίου κρατών και τραπεζών της Ευρωζώνης. Επειδή όμως Κομισιόν και ΕΚΤ δε συμφωνούν, εκφράζοντας αντιρρήσεις κρατών της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ εστιάζει στην ανάγκη να επιταχυνθούν άμεσα οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε μια σειρά από τομείς, πρώτα απ' όλα στο Ασφαλιστικό. Διαφορετικά, ζητά από την Ευρωζώνη να εξασφαλίσει ότι αυτή θα πληρώσει τα δάνεια του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Εδώ πρέπει επίσης να συνυπολογίζεται και η στασιμότητα στην οικονομία της Ευρωζώνης με τη στασιμότητα σε Γαλλία,Ιταλία και επιβράδυνση στη Γερμανία, που δυσκολεύει τη διαχείριση, ενώ εγκυμονεί κινδύνους για πισωγύρισμα σε κρίση. Είναι, όμως, αυτός μόνο ο πιθανός λόγος της αντιπαράθεσης δηλαδή η διαφορετική θέση για το χρέος;
Θέλουν ή δε θέλουν το ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι;
Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μετά την τελευταία «πολιτική» διαπραγμάτευση, η νέα παράταση του τωρινού μνημονίου (η προηγούμενη συμφωνία, της 20ής Φλεβάρη, λήγει τέλος Ιούνη) έως το Μάρτη του 2016 ή πιο νωρίς είναι ένα ενδεχόμενο. Τον Ιούλη του 2016 λήγει και η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα: Υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρωζώνη που δε θέλουν το ΔΝΤ στα πόδια τους;
Και στο παρελθόν εμφανίστηκαν ανάλογα δημοσιεύματα. Μάλιστα, υπήρξαν συζητήσεις σε επίπεδο ηγεσιών της Ευρωζώνης, σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών, τραπεζιτών, για τη μετατροπή του χρηματοδοτικού μηχανισμού διάσωσης ESM σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, ως ένα ευρωενωσιακό μηχανισμό έξω απ' το πλαίσιο του ΔΝΤ, μαζί βεβαίως με τη δημιουργία της Τραπεζικής Ενωσης.
Η προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ προπαγάνδιζε την προοπτική αποδέσμευσης από το ΔΝΤ, την εκτίμηση ότι μπορεί να βγει στις αγορές, να δανειστεί και να αποπληρώσει το χρέος της στο ΔΝΤ. Αυτά τα συζητούσαν την περίοδο του email Χαρδούβελη. Ηταν τότε που η Κρ. Λαγκάρντ αντιπρότεινε τη δημιουργία της λεγόμενης προληπτικής πιστωτικής γραμμής, δηλαδή ενός «κουμπαρά» αν χρειαζόταν χρηματοδότηση που θα εξαρτιόταν από την πορεία ανάκαμψης της οικονομίας. Τότε ήταν που η Γερμανία πρόβαλλε αντιρρήσεις στο ενδεχόμενο αποδέσμευσης του ΔΝΤ, θέση που επαναλαμβάνει και σήμερα.
Οι διεργασίες αυτές κατά πάσα πιθανότητα συνδέονται και με τις συζητήσεις για τη «νέα Ευρωζώνη» που σχεδιάζουν Γερμανοί - Γάλλοι και θα συζητήσουν στη Σύνοδο Κορυφής του Ιούνη, δηλαδή παραπέρα ενοποίηση της οικονομίας με βάση την ενιαία αγορά αξιοποιώντας και την εμπειρία διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, που σημαίνει δημιουργία θεσμών παραπέρα «πολιτικής ενοποίησης» (Κοινοβούλιο Ευρωζώνης μέσα στην Ευρωβουλή, ισχυροποίηση της δράσης του Γιούρογκρουπ και του προέδρου του, που θα λειτουργεί ως «υπουργός Οικονομικών της Ευρωζώνης» κ.λπ.).
Καβγάδες για το «πάπλωμα»
Οι αντιθέσεις ΔΝΤ - Ευρωζώνης σηματοδοτούν ανταγωνισμούς ΗΠΑ - Γερμανίας. Που έχουν σχέση με το αν θα έχουν την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη οι ΗΠΑ ή η Γερμανία, ενώ φαίνεται ότι στοιχείο των ανταγωνισμών τους αποτελεί η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων.
Σε άρθρο του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη» 30 - 31/5/2015, γράφαμε ότι «προκύπτουν εύλογα ερωτήματα, παρακολουθώντας τη δραματοποίηση των διαπραγματεύσεων των τελευταίων βδομάδων που συνοδεύεται από εκβιασμούς, απειλές, αρνητικές χαοτικές προβλέψεις, τις κόντρες της συγκυβέρνησης με τους δανειστές, τη Γερμανία αλλά και το ΔΝΤ (που από σύμμαχος, όπως παρουσιαζόταν από την κυβέρνηση, τελευταία φαίνεται να κρατάει σκληρή στάση). Είναι δυνατόν να μιλάμε για το ενδεχόμενο η Ελλάδα να οδηγηθεί στη χρεοκοπία, μόνο και μόνο για τους συντελεστές ΦΠΑ; Είναι δυνατόν να προκαλείται μέχρι η παρέμβαση Ομπάμα, να γίνεται αντικείμενο συζήτησης στη Σύνοδο υπουργών Οικονομίας των "G7" το αν θα περικοπούν οι επικουρικές τώρα ή αργότερα; Το τι συζητάνε δεν μπορούμε να το ξέρουμε, πάντως κανείς δεν μπορεί να μη σκεφτεί αν στην ατζέντα των συζητήσεων βρίσκονται μια σειρά ζητήματα που αφορούν στην πραγματικότητα τα διάφορα αντιτιθέμενα σχέδια επενδυτικών συνεργασιών ανάμεσα σε ελληνικούς και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Για παράδειγμα, τα επενδυτικά σχέδια για την "αξιοποίηση" υποδομών (λιμανιών, αεροδρομίων, οδικών αξόνων κ.λπ.), στον τομέα της Ενέργειας, την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας κ.λπ. Επενδυτικά σχέδια που είναι προϋπόθεση για να μπορέσει να προχωρήσει η περίφημη ανάκαμψη. Δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς τις συζητήσεις που διεξάγονται αυτή τη στιγμή σε επίπεδο Ευρωζώνης, σε σχέση με το μέλλον της, την προοπτική της λεγόμενης πολιτικής ενοποίησης, με στόχο την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης. Δεν μπορεί, επίσης, κανείς να μη σκεφτεί την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σε ένα τόξο από την Ουκρανία και την ΠΓΔΜ μέχρι τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική. Ολα αυτά, ακόμα και αν δεν ομολογούνται, επιδρούν καθοριστικά στην πορεία της διαπραγμάτευσης, στο χαρακτήρα του συμβιβασμού». Εχουν τη σημασία τους αυτές οι επισημάνσεις και ισχύουν στο ακέραιο, σύμφωνα τουλάχιστον με τη στάση και την τακτική του ΔΝΤ.
Και η «μεγάλη εικόνα»
Βεβαίως, για όλα τα παραπάνω δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί ότι εξελίσσονται σε μια περίοδο που δυναμώνει η παγκόσμια παρέμβαση των ΗΠΑ για δημιουργία μεγάλων ζωνών ελεύθερου εμπορίου, όπως αυτή του Ειρηνικού, που απαντά στους ανταγωνισμούς τόσο με την Κίνα όσο και με τους BRICS και στη Νοτιοανατολική Ασία και στη Λατινική Αμερική. Δυναμώνουν όπως και άλλες παρεμβάσεις. Ετσι, έχουμε τη δημιουργία της Ευρασιατικής Ενωσης από τη Ρωσία, τη δημιουργία της Τράπεζας των BRICS κόντρα στην Ασιατική Τράπεζα όπου κάνουν κουμάντο ΗΠΑ - Ιαπωνία, της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης που οργανώθηκε με πρωτοβουλία της Κίνας κόντρα στην Παγκόσμια Τράπεζα, την τελευταία Σύνοδο των ASEAN που αποφάσισαν μέτρα παραπέρα ενοποίησής τους ως «κέντρο» (εδώ έκανε στη συνέχεια παρέμβαση η ΕΕ για συμφωνίες με τα κράτη - μέλη τους), τη Σύνοδο Νότιας Ασίας - Αφρικής με μεγάλα επενδυτικά προγράμματα, τη Σύνοδο ΕΕ - Ανατολικής Ευρώπης με κράτη από την πρώην ΕΣΣΔ, ή τη Σύνοδο ΕΕ - CELAC (διακρατική καπιταλιστική ένωση της Λατινικής Αμερικής). Και αυτές οι εξελίξεις αποκαλύπτουν την ολοένα πιο εντατική προσπάθεια δημιουργίας καπιταλιστικών συνασπισμών σε όφελος των μονοπωλίων και για τη δημιουργία δυνατοτήτων να αντεπεξέλθουν στην αρένα της παγκόσμιας οικονομίας, στους οξύτατους ανταγωνισμούς για τα μερίδια και την αλληλοϋπονόμευση των ανταγωνιστών, πραγματικότητα που εντείνει και η καπιταλιστική οικονομική κρίση. Ολ' αυτά επίσης αποτελούν μέρος του καμβά της παγκόσμιας οικονομίας μέσα στην οποία εξελίσσονται οι αντιθέσεις ΔΝΤ - Ευρωζώνης.
Ολ' αυτά όμως πονοκεφαλιάζουν τους καπιταλιστές. Για την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα στη χώρα μας, ένας είναι ο δρόμος. Αυτός της οργάνωσης της κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας, της διεκδίκησης της κάλυψης των απωλειών τους, της κατάργησης των αντεργατικών, αντιλαϊκών νόμων, της διεκδίκησης κάλυψης όλων των σύγχρονων αναγκών τους, σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο, την εξουσία τους.

Twitter Facebook

12:08:00 π.μ. , , ,
Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη των μονοπωλίων και από το ένα στο άλλο «ισοδύναμο» αντιλαϊκό μέτρο, συνεχίζονται τα παζάρια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους «θεσμούς» της τρόικας. Πρόκειται για εξέλιξη εκ των προτέρων προδιαγεγραμμένη, για παζάρια που γίνονται «εντός των τειχών» και για λογαριασμό του κεφαλαίου, διεκδικώντας μάλιστα την απόσπαση πόντων ανταγωνιστικότητας, προκειμένου να έρθει η εξαιρετικά αβέβαιη καπιταλιστική ανάκαμψη.
Κεντρικό ζητούμενο αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ήταν και παραμένει η σύνθεση του πακέτου με τα αντιλαϊκά μέτρα της «επόμενης μέρας», τα οποία έρχονται να προστεθούν σε αυτά της προηγούμενης μνημονιακής περιόδου. Το συμπέρασμα της διαπραγμάτευσης επιβεβαιώνει το γεγονός ότι τα παλαιότερης κοπής και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, είτε αυτά βαφτίζονται «υφεσιακά» είτε «αναπτυξιακά», θα συνεχίσουν να στοιχειώνουν την καθημερινότητα του λαού.
Οι εφαρμοστικοί νόμοι είναι εδώ
Ολα ανεξαιρέτως τα αντιλαϊκά μέτρα και οι εφαρμοστικοί νόμοι της προηγούμενης περιόδου παραμένουν σε ισχύ και μάλιστα μέχρι κεραίας.
Ανάμεσα σε αυτά σταχυολογούμε:
Σε ισχύ παραμένουν τα χαράτσια της προηγούμενης «μνημονιακής περιόδου».
Αλώβητο και στο ύψος του διατηρείται και το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ στη λαϊκή στέγη και τη μικρή περιουσία.
Παραμένουν, το ανύπαρκτο, επί της ουσίας, αφορολόγητο όριο για μισθωτούς και συνταξιούχους, τα τέλη «αλληλεγγύης» και «επιτηδεύματος», η διάλυση της γκάμας των φοροελαφρύνσεων για τις στοιχειώδεις δαπάνες διαβίωσης της λαϊκής οικογένειας. Μάλιστα, για το λεγόμενο «τέλος αλληλεγγύης» θεωρείται βέβαιη η παραπέρα διόγκωσή του.
Ισχύουν μέχρι κεραίας οι τρανταχτές μειώσεις στις συντάξεις, όπως θεσμοθετήθηκαν από τους εφαρμοστικούς νόμους και βέβαια οι περικοπές των μισθών στο δημόσιο τομέα.
Πάγωμα του σημερινού κατώτατου μισθού, επίσης στα επίπεδα που προσδιορίστηκαν με εφαρμοστικό νόμο. Υπενθυμίζεται ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υποσχόταν να προχωρήσει σε μια πρώτη «αύξηση» από τον Οκτώβρη του 2015.
Σε ισχύ παραμένει το μέτρο της κατάργησης της 13ης και 14ης σύνταξης για όλους ανεξαιρέτως τους συνταξιούχους και βέβαια για το 13ο και 14ο μισθό στο δημόσιο τομέα. Ταυτόχρονα, «αναστέλλεται» η καταβολή του Δώρου Χριστουγέννων (13η σύνταξη) για τους χαμηλοσυνταξιούχους για ποσά μέχρι 700 ευρώ, όπως προεκλογικά υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.
Παραμένει σε εφαρμογή η ρήτρα του «μηδενικού ελλείμματος» στις επικουρικές συντάξεις, εξέλιξη που σημαίνει παραπέρα διαδοχικές μειώσεις. Μάλιστα, εξετάζονται νέες «παρεμβάσεις» και για τις κύριες συντάξεις.
Σε ό,τι αφορά τα «κόκκινα» δάνεια των λαϊκών νοικοκυριών, είναι βέβαιο ότι αποσύρονται οι όποιες υποσχέσεις για προστασία από πλειστηριασμούς. Παράλληλα, η «διαχείριση με αποτελεσματικό τρόπο των μη εξυπηρετούμενων δανείων», για την οποία κόπτεται η συγκυβέρνηση, αφορά στους τρόπους αποδέσμευσης των τραπεζών από επισφαλή δάνεια, προκειμένου να κατευθυνθούν κεφάλαια στις προτεραιότητες που αφορούν στη χρηματοδότηση των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.
Νέα αντιλαϊκά μέτρα στα σκαριά
Τις μέρες αυτές η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμπληρώνει το «πακέτο» με τα αντιλαϊκά μέτρα της «επόμενης μέρας» ενόψει και της «κομβικής» συνεδρίασης του συμβουλίου Γιούρογκρουπ, την ερχόμενη Πέμπτη 18 Ιούνη. Σε κάθε περίπτωση, στα 1,9 δισ. ευρώ - για την ώρα - φτάνει το «πακέτο» μέτρων που έχει βάλει στο τραπέζι η συγκυβέρνηση και αυτό αφορά μόνο το β' εξάμηνο του 2015. Φτάνει, δηλαδή, στα 3,8 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση, ενώ η όποια απόσταση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς τμηματικά «γεφυρώνεται»...
Με βάση το προηγούμενο κείμενο 47 σελίδων που απεστάλη στους «θεσμούς», η συγκυβέρνηση έχει διαβεβαιώσει ότι θα προχωρήσει στα παρακάτω μέτρα:
  • ΦΠΑ: Το 28% από τα είδη των τροφίμων μεταφέρεται στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% (από 13% σήμερα). Σε αυτό το πλαίσιο, όλα τα βιομηχανοποιημένα και συσκευσμένα τρόφιμα απογειώνονται κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες.
-- Στο 12% (από 11% που προέβλεπε η προηγούμενη κυβερνητική πρόταση) εντάσσονται μόνο τα βασικά και φρέσκα τρόφιμα, τα τιμολόγια ρεύματος, ύδρευσης κ.ά., ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται σχετικά με την ένταξη εμπορευμάτων μαζικής κατανάλωσης στο έναν ή το άλλον συντελεστή.
-- Στο 6,5% (από 6% προηγουμένως) φτάνει ο ΦΠΑ για τα φάρμακα, τα βιβλία και τα εισιτήρια θεάτρου.
Την ίδια ώρα, σε οριστική κατάργηση οδηγούνται και οι μειωμένοι συντελεστές που ισχύουν στα νησιά του Αιγαίου,μέτρο μέσω του οποίου αναμένονται πρόσθετα έσοδα στο κρατικό ταμείο, ύψους 350 εκατ. ευρώ το χρόνο. Καθώς η αντιλαϊκή σούμα δε φαίνεται να βγαίνει, οι «θεσμοί» ανεβάζουν τον πήχη της πρόσθετης φοροαφαίμαξης του λαού, μέσω ΦΠΑ, στα 1,8 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση, ενώ η συζήτηση συνεχίζεται...
  • Σε ό,τι αφορά το Συνταξιοδοτικό, προλειαίνοντας το έδαφος, κάνουν λόγο για τον περιορισμό των λεγόμενων «πρόωρων συνταξιοδοτήσεων», σηματοδοτώντας, επί της ουσίας, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, που βρίσκεται μόνιμα στην ατζέντα με τις προτεραιότητες και της Κομισιόν. Αλλωστε, έχουν ήδη μιλήσει για «βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα» και εξέταση σ' αυτήν την κατεύθυνση του Ασφαλιστικού.
  • Ιδιωτικοποιήσεις: Η πρόταση της συγκυβέρνησης προβλέπει την άντληση εσόδων ύψους 10,8 δισ. ευρώ μέχρι το 2020.Ειδικά για το 2015 και το 2016, προβλέπονται έσοδα ύψους 3,1 δισ. ευρώ, ενώ στόχος είναι να προκύψουν ακόμη 2,1 δισ. ευρώ κατά την περίοδο 2017 - 2019. Στις κυβερνητικές λίστες περιλαμβάνονται ΔΕΣΦΑ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, περιφερειακά αεροδρόμια, ακίνητη περιουσία, πώληση ποσοστού στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», Εγνατία Οδός κ.ά. Στην πρόταση αναφέρεται πως τμήμα των εσόδων του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, μέχρι 3,8 δισ. ευρώ, θα αποδοθεί σε ασφαλιστικά ταμεία.
  • Πρωτογενή πλεονάσματα: «Κοινός στόχος» (συγκυβέρνησης και δανειστών) είναι «η εγγύηση πως το ελληνικό δημόσιο δε θα ξαναχρειαστεί δανεικά για να καλύπτει τις πρωτογενείς δημόσιες δαπάνες». Πρόκειται για τα κονδύλια που αφορούν σε συντάξεις, επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία θα συμπιεστούν ακόμη περισσότερο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανάγκες δανεισμού (που βέβαια θα συνεχιστούν) αφορούν στην αποπληρωμή του κρατικού χρέους και βέβαια σε κρατικές επιδοτήσεις στα τμήματα του κεφαλαίου. Προβλέπονται χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα (0,75% μέχρι 1% του ΑΕΠ για το 2015, 2% το 2016, 3% το 2017, 3,5% το 2018), δηλαδή, προβλέπεται αύξηση ανάλογα με τους προβλεπόμενους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάκαμψης. Σε κάθε περίπτωση, η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων σε σχέση με τους προηγούμενους στόχους συνδέεται με το χαμήλωμα του πήχη σχετικά με τους ρυθμούς του παραγόμενου ΑΕΠ και της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
  • Εισφορά αλληλεγγύης: Λόγος γίνεται για αύξηση σε εισοδήματα πάνω από 30.000 ευρώ το χρόνο, με προβλεπόμενα πρόσθετα έσοδα 220 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, με το νέο αναβαθμισμένο «πακέτο» επέρχονται περαιτέρω αυξήσεις και για χαμηλότερα εισοδήματα. Κατά τ' άλλα, διατηρείται «κανονικά» και αυτό το τάχα «έκτακτο» χαράτσι σε όλους τους μισθωτούς, όπως άλλωστε και το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ και η φοροληστεία μέσω της «μνημονιακής» φορολογίας εισοδήματος...
  • Εκτακτη εισφορά στις μεγάλες (κερδοφόρες) επιχειρήσεις: Η εισφορά προβλέπεται να επιβληθεί σε επιχειρήσεις με ετήσια κέρδη πάνω από 5 εκατ. ευρώ, με συντελεστές οι οποίοι φτάνουν το 10%. «Προβλέπονται» εισπράξεις 1,064 δισ. ευρώ. Να σημειωθεί ότι οι τράπεζες και άλλοι επιχειρηματικοί όμιλοι εμφανίζουν λογιστικές ζημιές και βέβαια δεν πρόκειται να πληρώσουν τσακιστή δεκάρα. Είναι φανερό ότι και τα ποσά αυτά θα φορτωθούν στις λαϊκές πλάτες.
  • «Εργαλειοθήκη» ΟΟΣΑ: Προωθείται το άνοιγμα του δικτύου διανομής των Μη Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων, τα οποία θα μπορούν να πωλούνται και σε ειδικά διαμορφωμένα σημεία από τα σούπερ μάρκετ.
  • Αποπληρωμές κρατικού χρέους: Προτείνει την καταβολή των δόσεων προς το ΔΝΤ, μέσω των αδιάθετων αποθεματικών του ΤΧΣ (10,9 δισ. ευρώ) που έχουν περάσει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση υποβάλλει αίτημα υπαγωγής της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Σε άλλο παράρτημα της ελληνικής πρότασης, το οποίο δε «διέρρευσε», σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνεται πρόταση για επιμήκυνση των διακρατικών δανείων και μείωση των επιτοκίων.
  • Αναπτυξιακή τράπεζα: Σύσταση ειδικής επιτροπής για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων, υπό την εποπτεία του υπουργού Ανάπτυξης.

«Ξεφουρνίζουν» την αντιλαϊκή συμφωνία
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το ντόμινο των αντιλαϊκών διεργασιών, ενόψει και της θεωρούμενης «κομβικής» συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ, την ερχόμενη Πέμπτη, 18 Ιούνη, ενώ παράλληλα, συνεχίζονται οι συζητήσεις των «εκπροσώπων του Ελληνα πρωθυπουργού» με τους «θεσμούς» της τρόικας στις Βρυξέλλες.
Σύμφωνα με το Μέγαρο Μαξίμου η «ελληνική πλευρά είναι έτοιμη να καταθέσει αντιπροτάσεις, προκειμένου να γεφυρωθούν οι εναπομείνασες διαφορές, όπως ακριβώς συμφωνήθηκε στις συναντήσεις του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, τόσο με τους ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας όσο και με τον Πρόεδρο Γιούνκερ». Την ίδια ώρα, έχει τη σημασία του το γεγονός ότι από την τελευταία κυβερνητική ανακοίνωση, προχτές Παρασκευή, απουσίαζαν οι υποτιθέμενες «κόκκινες γραμμές», γύρω από τις συντάξεις, το Ασφαλιστικό κ.ά.
Οπως επισημαίνουν, «δεν θα μπορούσε άλλωστε να φανταστεί κανείς ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία θα οδηγούσε την Ευρώπη σε διχασμό για μία τόσο μικρή διαφορά και για την επιμονή να μην εφαρμοστεί στην Ελλάδα το θεσμικό πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων που ισχύει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες». Πρόκειται, δηλαδή, για ένα αντάλλαγμα, που διεκδικεί η συγκυβέρνηση, στο πλαίσιο της επικοινωνιακής διαχείρισης στο εσωτερικό της χώρας και ενόψει της ομοβροντίας με τα αντιλαϊκά μέτρα, που πρόκειται να ακολουθήσουν.
Σήμερα, σύμφωνα με τις κυβερνητικές εκτιμήσεις, «βρισκόμαστε περισσότερο από άλλοτε κοντά σε συμφωνία, αφού η διαφορά στα πρωτογενή πλεονάσματα είναι μόνο της τάξης του 0,25%». Εμμέσως πλην σαφώς, ομολογούν ότι έχουν καταθέσει ή πρόκειται να το κάνουν και συνοδευτικά αντιλαϊκά μέτρα, στο 0,25% του ΑΕΠ ή ακόμη 450 εκατ. ευρώ, σε ετήσια βάση. Ανάμεσα σε άλλα, θεωρείται βέβαιη και η παραπέρα φοροεξαχρείωση, με τη μεγαλύτερη αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ, σε σχέση με την προηγούμενη κυβερνητική πρόταση.
Σε ό,τι αφορά την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού σημειώνουν ότι οι παρεμβάσεις θα είναι δημοσιονομικού και διοικητικού χαρακτήρα. Σε αυτό το πλαίσιο, πέρα από την αύξηση των αντιλαϊκών φόρων και τη συμπίεση των κρατικών κονδυλίων που αφορούν στην κάλυψη των λαϊκών αναγκών, δρομολογούνται και παρεμβάσεις στις δομές της Δημόσιας Διοίκησης, προκειμένου να επιτευχθούν περαιτέρω «εξοικονομήσεις».

Το χρονοδιάγραμμα της «λαιμητόμου»
Την Πέμπτη, 18 Ιούνη, συνεδριάζει το Γιούρογκρουπ, όπου σύμφωνα με τις υπάρχουσες εκτιμήσεις αναμένεται να δώσει το «πράσινο φως» στην επικύρωση της αντιλαϊκής συμφωνίας. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, στο κείμενο συμφωνίας ενδέχεται να υπάρχει αναφορά ότι το θέμα του ελληνικού κρατικού χρέους θα εξεταστεί σε επόμενη φάση, αλλά εντός της 9μηνης ή άλλης διάρκειας «μεταβατικής περιόδου».
Την ίδια ημερομηνία (18/6), όπως έγινε γνωστό προχτές Παρασκευή, συνεδριάζει η διοίκηση του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας» (ESM) στις 18 Ιούνη. Είναι φανερό ότι η συζήτηση θα έχει αντικείμενο τα ζητήματα της αναχρηματοδότησης προς το ελληνικό κράτος. Το αίτημα χρηματοδότησης της συγκυβέρνησης προβλέπει και τη μεταφορά των δανείων από την ΕΚΤ στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), σε μια εξέλιξη που ανοίγει το δρόμο για τη συμμετοχή και των ελληνικών μονοπωλίων και επιχειρηματικών Ομίλων στα προγράμματα «νομισματικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ. Να σημειωθεί ότι για τη συμμετοχή σε αυτά, η ΕΚΤ έχει ως όρο να μη διακρατεί κρατικά χρέη πάνω από ένα ορισμένο ύψος. Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι στόχος είναι «η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και η άρση της αβεβαιότητας».
Στις 24 Ιούνη, συνεδριάζει το Διοικητικό Συμβούλιο τηςΕυρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με ατζέντα τα ζητήματα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζικών Ομίλων. Και βέβαια, οι όποιες αποφάσεις θα κριθούν από την πορεία της αντιλαϊκής αξιολόγησης και της συμφωνίας.
Στις 30 Ιούνη, λήγει η παράταση που δόθηκε στη σημερινή κυβέρνηση για το υπάρχον μνημόνιο.
Επίσης, στις 30 Ιούνη η συγκυβέρνηση αποπληρώνει ποσά ύψους1,6 δισ. ευρώ για δόσεις εξυπηρέτησης του κρατικού χρέους, στην πλευρά του ΔΝΤ.
Με την επιβεβαίωση της συμφωνίας, ο ESM με τα 11,4 δισ. ευρώαπό τα αδιάθετα υπόλοιπα των προηγούμενων δανείων (στήριξη τραπεζών), αναλαμβάνει να αποπληρώσει απευθείας τη δόση προς το ΔΝΤ. Επίσης, σύμφωνα με τους υπάρχοντες σχεδιασμούς, θα αναλάβει τα χρέη του ελληνικού αστικού κράτους και προς την πλευρά της ΕΚΤ, ύψους 6,7 δισ. ευρώ με λήξεις στο δίμηνο Ιούλη - Αυγούστου.
Πρόκειται για πρακτικές ανακύκλωσης και διαχείρισης του κρατικού χρέους. Να υπενθυμίσουμε ότι η συγκυβέρνηση, με τη συμφωνία - απόφαση στο Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη, δεσμεύεται να το εξυπηρετεί «στο ακέραιο και εγκαίρως».

Οι «αγωνίες» του ΣΕΒ
«Η ελληνική οικονομία ήδη υφίσταται τις δυσμενείς επιδράσεις της ακραίας αβεβαιότητας που συνοδεύει τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις, υπό την πίεση και του χρόνου για την ολοκλήρωσή τους, καθώς οι εξωτερικές υποχρεώσεις της χώρας δεν θα είναι δυνατό να εξυπηρετηθούν από ένα χρονικό σημείο και μετά».
Το παραπάνω επισημαίνει ο ΣΕΒ, στο «εβδομαδιαίο δελτίο για την ελληνική οικονομία». Την ίδια ώρα, από τη σκοπιά του κεφαλαίου, οι βιομήχανοι προειδοποιούν για το λάθος μείγμα της αντιλαϊκής πολιτικής, τόσο προς την πλευρά της συγκυβέρνησης, όσο και σε αυτήν των δανειστών. «Καθώς οι διαπραγματεύσεις προσεγγίζουν σημείο καμπής, η έμφαση στην αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης αναδεικνύει το αναπτυξιακό έλλειμμα της επιδιωκόμενης συμφωνίας», επισημαίνεται χαρακτηριστικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΕΒ τονίζει ότι οι προτάσεις της κυβέρνησης και των εταίρων που είδαν το φως της δημοσιότητας, «έρχονται να επισφραγίσουν την καταδίκη της όποιας αναπτυξιακής δυναμικής».
Οι βιομήχανοι αναφέρονται και σε «κίνδυνο αποψίλωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, μετανάστευσης του καλύτερου ανθρωπίνου δυναμικού, καθώς ειδικά αυτή η ομάδα έχει αυξημένη ικανότητα αλλαγής του τόπου δραστηριότητας και εγκατάστασης».
Είναι φανερό το γεγονός ότι προετοιμάζουν τις συνθήκες για την απόσπαση νέων προκλητικών προνομίων και στο πλαίσιο της «επόμενης μέρας», ως αντιστάθμισμα στο «αναπτυξιακό έλλειμμα» της διαφαινόμενης συμφωνίας. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ΣΕΒ «μια ανάκαμψη με αυξημένο αποτύπωμα στην απασχόληση, καλές εξαγωγικές επιδόσεις και επέκταση της παραγωγικής βάσης δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν μειωθεί δραστικά το κόστος Ενέργειας για την οικονομία καθώς και το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής».
Πρόκειται, δηλαδή, για τις διεκδικήσεις των βιομηχάνων και των άλλων τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου, που αφορούν τις φοροελαφρύνσεις, την παραπέρα μείωση των ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλουν οι εργοδότες, το ενεργειακό κόστος στην παραγωγή, τις νέες κρατικές ενισχύσεις μέσω διαφόρων «αναπτυξιακών πακέτων» (επενδυτικό ταμείο Γιούνκερ, ΕΣΠΑ) κ.λπ.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget