ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΣΥΡΙΖΑ Αυταπάτες και εκβιαστικά διλήμματα βγαίνουν από τη «φαρέτρα»

Μα είναι δυνατόν για 900 εκατ. ευρώ στη διετία
να τα χαλάσουμε, αναρωτιέται ο Δ. Παπαδημούλης...
Και ο λογαριασμός ξανά στο λαό!

Την ίδια ώρα που προετοιμάζουν το έδαφος για τα νέα «επώδυνα μέτρα», καλούν το λαό να στηρίξει την κυβέρνηση στα αντιλαϊκά της παζάρια...

Προετοιμασία εδάφους για αποδοχή από το λαό νέων αντιλαϊκών εξελίξεων κάνουν στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, με απανωτές δημόσιες παρεμβάσεις τους.

«Πρέπει να πούμε στο λαό μας ότι θα εφαρμόσουμε μνημόνιο, όποια κι αν είναι η συμφωνία»,δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Μητρόπουλος. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 δήλωσε: «Πάμε στην τελική ευθεία με τη χειρότερη δημόσια εικόνα για το ελληνικό ζήτημα. Ακόμη και ο κ. Ρέντσι κάλεσε χθες την κυβέρνησή μας να καταργήσει τις πρόωρες συντάξεις με το επιχείρημα ότι "εγώ τις κατάργησα για τους Ιταλούς, δεν μπορώ να στηρίζω των Ελλήνων". Συνεπώς πρέπει σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, με εντιμότητα, ειλικρίνεια και σεβασμό να πούμε στο λαό μας ότι θα εφαρμόσουμε μνημόνιο, όποια κι αν είναι η συμφωνία (...) Οποια συμφωνία και να έρθει, είτε είναι η δική μας είτε είναι του κ. Γιούνκερ είτε είναι μια ενδιάμεση που θα προσεγγίζει του κ. Γιούνκερ, δηλαδή των θεσμών, η κυβέρνηση θα πάρει επώδυνα μέτρα, θα εφαρμόσει μέτρα που ποτέ στην ιστορία της η Αριστερά δεν έχει εφαρμόσει».

Παρ' όλα αυτά ο Αλ. Μητρόπουλος «δικαιολογεί» όλες αυτές τις αντιλαϊκές εξελίξεις, υποστηρίζοντας ότι «οι επιλογές που μας δόθηκαν στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη ήταν ή συμφωνία στη βάση του μνημονίου ή ρήξη» και ότι «τη ρήξη και η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός μας που μάχεται την απέκλεισε».

Στο μεταξύ, «κουρνιαχτός» σηκώνεται από προχτές με επίκεντρο δύο «εμβληματικές» δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ (από αυτές που χρησιμοποίησε συστηματικά προεκλογικά για να συγκαλύψει τις δεσμεύσεις του απέναντι στο κεφάλαιο, που τις καθιστούσαν «κενό γράμμα»), την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, καθώς και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, έπειτα απ' την πρωτοβουλία (;) 22 βουλευτών του να αποστείλουν επιστολή με την οποία αιτούνται την άμεση κατάθεση σχετικού νομοσχεδίου. Μπορεί ο υπουργός Εργασίας, Π. Σκουρλέτης, να το απέκλεισε, εντούτοις η συζήτηση γύρω απ' τις προθέσεις των 22 καλά κρατεί. Η δεσπόζουσα ερμηνεία - που υπηρετεί αντικειμενικά την προσπάθεια πρόκλησης εφησυχασμού και παραπέρα αποπροσανατολισμού στο λαό - ισχυρίζεται ότι επρόκειτο για κίνηση αμφισβήτησης των κυβερνητικών επιλογών, που προϊδεάζει για «δυσκολία» να περάσει απ' την Κοινοβουλευτική Ομάδα η νέα αντιλαϊκή συμφωνία με τους δανειστές. Κατ' άλλους, βέβαια, η κίνηση ήταν σε συνεννόηση με την κυβέρνηση και ενταγμένη σε ένα απ' τα πολλά επίπεδα όπου η κυβερνητική προπαγάνδα ξεδιπλώνεται για να πετύχει τη λαϊκή χειραγώγηση.

Συνεπικουρώντας την προσπάθεια αυτή, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης υποστήριξε, χτες («Mega»), ότι η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να νομοθετήσει μονομερώς την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Κληθείς να σχολιάσει την επιστολή 22 βουλευτών του κόμματος προς τον πρωθυπουργό, ο Ν. Φίλης ανέφερε ότι «δεν είναι κανένα ρήγμα. Είναι μια θετική, θα έλεγα, πίεση. Προχωράμε. Το εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη Βουλή την Παρασκευή. Είναι ο 5ος όρος της διαπραγμάτευσης. Μονομερώς θα νομοθετήσουμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στη χώρα μας».

Είναι δυνατόν να τα χαλάσουμε... για 900 εκατ. ευρώ στη διετία;

Απ' την πλευρά του, ο ευρωβουλευτής Δ. Παπαδημούληςανακύκλωσε χτες («Real FM») γνωστές αυταπάτες που διακινούν, όπως ότι οι στόχοι για μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα ή διευθέτηση του χρέους, αν επιτευχθούν θα ωφελήσουν το λαό, άρα αυτός έχει συμφέρον να στηρίξει την κυβέρνηση ανεχόμενος τα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι όποιες «εξοικονομήσεις» θα αφορούν στη δυνατότητα μεγαλύτερης κρατικής στήριξης του εγχώριου κεφαλαίου.

«Υπάρχουν δυσκολίες στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης, ωστόσο αυτή η κυβέρνηση το παλεύει γερά και έχει τη στήριξη του ελληνικού λαού. Από την άλλη, η κυβέρνηση έχει ήδη εξασφαλίσει σημαντικές υποχωρήσεις, στο θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων (...) Πρόκειται, λοιπόν, για μια εξοικονόμηση χρημάτων και μια αποφυγή μέτρων ύψους περίπου 9 δισεκατομμυρίων ευρώ στη διετία. Εμείς διεκδικούμε κάτι καλύτερο», ανέφερε.

Και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Αυτή τη στιγμή τα ρεπορτάζ που προσπαθούν να εμφανίσουν αντικειμενικά την απόσταση για τα δημοσιονομικά, λένε ότι μας χωρίζουν 440 εκατομμύρια ευρώ για το 2015 και άλλα τόσα περίπου για το 2016. Σύνολο περίπου 900 εκατομμύρια ευρώ. Και ερωτώ: Είναι δυνατόν και λογικό για μια απόσταση 900 εκατομμυρίων ευρώ να αναληφθεί το ρίσκο μιας ζημιάς, τουλάχιστον 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ, συν αχαρτογράφητα νερά για όλη την Ευρωζώνη και την παγκόσμια οικονομία;».

Βολικές ερμηνείες

Τελικά, ποιοι από τους δανειστές δε θέλουν την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα και την αύξηση του κατώτατου μισθού σε αξιοπρεπή επίπεδα;»διερωτάται υποκριτικά ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, αφότου η επίτροπος Απασχόλησης της ΕΕ, απαντώντας σε ερώτησή του, εξέφρασε την ελπίδα «η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης για την επαναφορά των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων που καταργήθηκαν τα τελευταία χρόνια»!

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει «λάδι» την Κομισιόν, η οποία, με αμέτρητα ντοκουμέντα και παρεμβάσεις της, έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις σφοδρές ανατροπές σε εργασιακά και άλλα δικαιώματα σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Βγάζει, όμως, «λάδι» και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κρύβοντας τις πομπές της και επιρρίπτοντας την ευθύνη για τη διατήρηση των ανατροπών των μνημονίων σε ορισμένους μόνο απ' τους ...δανειστές, τους οποίους βεβαίως και δεν κατονομάζει... Την ίδια ώρα, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαιώνει τους «θεσμούς» ότι η κυβέρνησή του δεν πρόκειται να άρει ούτε μισό από τα μνημονιακά μέτρα, αντιθέτως σκοπεύει να «χτίσει» κι άλλα πάνω σ' αυτά.

Ο Δ. Παπαδημούλης βεβαίως οχυρώνεται πίσω απ' τις σκόπιμα ασαφείς, θολές και διπλωματικές συνήθως διατυπώσεις που επιλέγουν οι παράγοντες της ΕΕ και του ιερατείου της, για να απαντήσουν στις ερωτήσεις ευρωβουλευτών. Οταν, για παράδειγμα, η Επίτροπος συναρτά την ανάκτηση δικαιωμάτων, όπως αυτά που αφορούν σε συλλογικές συμβάσεις και κατώτερο μισθό, απ' τη συμμετοχή των«κοινωνικών εταίρων στις μεταρρυθμίσεις» και την«ενίσχυση του κοινωνικού διαλόγου ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικός σε εθνικό επίπεδο», στην πραγματικότητα αναφέρεται σε διαδικασίες και εργαλεία του συστήματος που πάντα οδηγούν σε νέες αντεργατικές ανατροπές, παραπέμπει τη διασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων στη «Δευτέρα Παρουσία», όπου οι λύκοι θα γίνουν αρνάκια και οι καπιταλιστές θα μοιράζονται τα κέρδη με τους εργαζόμενους...

Εξάλλου, κάτι τέτοιο συνέβη ήδη στην Ελλάδα και απαντά στο υποκριτικό ερώτημα του Δ. Παπαδημούλη. Τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση διαλαλούσε την προσήλωσή της στη δέσμευση για αποκατάσταση του κατώτερου μισθού και των συλλογικών διαπραγματεύσεων (με τα αντίστοιχα «ανταλλάγματα» για το κεφάλαιο βεβαίως...). Μάλιστα, το υπουργείο Εργασίας διέρρεε στον Τύπο και διάφορα «προσχέδια νόμου», με τα οποία συντηρούσε το κλίμα αναμονής σε μια μεγάλη μερίδα των εργαζομένων.

Γρήγορα αποδείχτηκε «άνθρακες ο θησαυρός»... Οχι μόνο γιατί οι δανειστές είχαν αντιρρήσεις. Πιο ισχυρές ακόμα αντιρρήσεις έχουν οι εργοδοτικές ενώσεις και τις εξέφρασαν στον «κοινωνικό διάλογο» που έγινε στο υπουργείο Εργασίας, επικαλούμενοι το πλήγμα που θα δεχτεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους, εφόσον προχωρήσουν μέτρα σαν αυτά.

Από κοντά και η ΟΚΕ, γνωμοδοτώντας για το «σχέδιο νόμου» που συνέταξε το υπουργείο Εργασίας και το οποίο, όπως όλα δείχνουν, φτιάχτηκε κυριολεκτικά «για τα μάτια του κόσμου», επιβεβαίωσε ότι ένα τμήμα των εργοδοτών δε συζητάει καν αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, ένα άλλο για να συμφωνήσει ακόμα και σε ελάχιστες αυξήσεις στο μισθό, ζητά ανταλλάγματα τέτοια, που όχι μόνο εξανεμίζουν την όποια αύξηση (αν δοθεί), αλλά στο τέλος οι εργαζόμενοι θα βγουν και χρεωμένοι!

Η Κομισιόν γνωρίζει καλά πώς να υπερασπίσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πώς να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων!

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Βλέπει «αποδείξεις αποτυχίας» στα κυβερνητικά παζάρια για το κεφάλαιο

Ξεχωρίζει την «αναθεώρηση» των στόχων για τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα στη νέα κυβερνητική πρόταση

Ως «απόδειξη αποτυχίας» του μείγματος διαχείρισης της κυβέρνησης χαρακτηρίζει η ΝΔ την «αναθεώρηση» των στόχων της (στα παζάρια με τους δανειστές) για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Από τα κεντρικά της ΝΔ, επιχειρώντας να απαντήσουν στα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι η μείωση του στόχου των πρωτογενών πλεονασμάτων (σε σχέση με αυτά της προηγούμενης κυβέρνησης) είναι μεγάλο «επίτευγμα», επιμένουν ότι αυτό δεν είναι «επιτυχία», αλλά «αναγκαστική προσαρμογή στην ύφεση που προκάλεσε και στα ελλείμματα που δημιούργησε».

«Βλογώντας τα γένια τους», ισχυρίζονται στη ΝΔ ότι «η κυβέρνηση Τσίπρα παρέλαβε μια οικονομία με πρωτογενή πλεονάσματα και με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης». Οτι στο μεσοδιάστημα «όσο έχανε χρόνο η κυβέρνηση Τσίπρα και συντηρούσε την αβεβαιότητα, εντεινόταν η χρηματοπιστωτική ασφυξία στην οικονομία, η εσωτερική στάση πληρωμών και ο αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός, με αποτέλεσμα την επιστροφή στα ελλείμματα και την ύφεση».

«Ετσι», συνεχίζουν στη ΝΔ, «με την επιστροφή στην ύφεση που προκάλεσε η κυβέρνηση και με τον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού τους πρώτους πέντε μήνες του έτους, είναι αδύνατο να επιτευχθεί στόχος πρωτογενούς ελλείμματος 3% του ΑΕΠ. Γι' αυτό και προσαρμόστηκε ο φετινός στόχος προς τα κάτω».

Σε αυτήν τη βάση, στη ΝΔ καταλήγουν ότι για να πιάσει κι αυτόν ακόμα, τον χαμηλότερο στόχο, η κυβέρνηση θα βάλει «νέους, πρόσθετους, δυσβάσταχτους φόρους», ότι «αυτά τα χαμηλότερα επίπεδα πρωτογενούς πλεονάσματος, συνοδεύονται από πολύ δυσμενέστερα μέτρα, σε σχέση με το e-mail Χαρδούβελη», και επίσης ότι «αυτά τα χαμηλότερα επίπεδα πρωτογενούς πλεονάσματος αυξάνουν το χρηματοδοτικό κενό, δημιουργούν μεγαλύτερες ανάγκες δανεισμού και βάζουν τη χώρα ακόμη πιο βαθιά στο νέο Μνημόνιο».

Την ίδια στιγμή, η ηγετική ομάδα της ΝΔ επιμένει να επισείει τον κίνδυνο «ατυχήματος» και να ζητά «εθνική συνεννόηση», «να συνδιαμορφωθεί» από τις ντόπιες αστικές δυνάμεις μια «πρόταση» διαχείρισης προς τους δανειστές, ένα μείγμα μακριά από «υφεσιακά μέτρα», δίχως φόρους στην «επιχειρηματικότητα», που αφενός θα προχωρά με ακόμα ταχύτερα βήματα τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, την παραπέρα μείωση δημοσίων υπαλλήλων.

ΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ - ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ Τη Δευτέρα αφήνουν κάτω τα σύνεργα της δουλειάς

Για την 24ωρη απεργία και την πανελλαδική συγκέντρωση στην Αθήνα στις 15 Ιούνη, μιλάνε στον «Ριζοσπάστη» συνδικαλιστικά στελέχη του κλάδου

«Οχι άλλη κοροϊδία» θα διαδηλώσουν εργαζόμενες και εργαζόμενοι στην καθαριότητα, που απεργούν τη Δευτέρα 15 Ιούνη και διοργανώνουν συγκέντρωση στην Αθήνα, στις 12 το μεσημέρι στην Ομόνοια.

Την απεργία οργανώνει η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Καθαριστών - Καθαριστριών Δημοσίων Σχολείων και Εργολαβικών Συνεργείων, στην οποία συμμετέχουν τα κλαδικά σωματεία Πειραιά, Λάρισας, Μαγνησίας, Αττικής και οι Επιτροπές Αγώνα Δημοσίων Σχολείων Αττικής και Θεσσαλονίκης.

Για τους λόγους που βγάζουν τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους στο δρόμο και τα αιτήματα της απεργιακής κινητοποίησης, μιλούν στο «Ριζοσπάστη» η Μαργαρίτα Ρεΐση και ο Χρήστος Καλούσης, πρόεδροι των κλαδικών σωματείων του Πειραιά και της Λάρισας, αντίστοιχα.

Στο τέλος του Ιούνη λήγουν οι Συμβάσεις για περίπου 8.500 εργαζόμενες και εργαζόμενους στην καθαριότητα των σχολείων και ανοίγει έτσι η πόρτα που τους οδηγεί στην ανεργία, μετά από 10 και 15 χρόνια στη δουλειά κάτω από αυτό το καθεστώς. Με αφορμή τις εξελίξεις, τα σωματεία κλιμακώνουν τις αγωνιστικές τους πρωτοβουλίες, φέρνοντας στο επίκεντρο το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι του κλάδου.

Κυριαρχούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας

Από την κινητοποίηση των σωματείων που συσπειρώνονται στη Συντονιστική Επιτροπή στις 6 Μάη στο υπουργείο Εσωτερικών

«Αίτημα της απεργιακής κινητοποίησης είναι η μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, ο τερματισμός του άθλιου καθεστώτος των Συμβάσεων έργου. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες βιώνουν κάθε χρόνο την ανασφάλεια, την εργασιακή ομηρία, την αγωνία αν θα έχουν μεροκάματο την επόμενη σχολική χρονιά», τονίζει η Μαργαρίτα Ρεΐση, πρόεδρος του Σωματείου Καθαριστών Σχολείων Δημόσιας - Ιδιωτικής Εκπαίδευσης και Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Πειραιά και Νήσων.

Οπως εξηγεί, στον κλάδο της καθαριότητας κυριαρχούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η εντατικοποίηση και οι μισθοί - ψίχουλα, τόσο για τις καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων όσο και για τα εργολαβικά συνεργεία.

Η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στην καθαριότητα των σχολείων, περίπου 8.500 εργαζόμενες και εργαζόμενοι, δουλεύουν με το καθεστώς των Συμβάσεων έργου.

«Η σύμβαση έχει δεκάμηνη διάρκεια και η αμοιβή υπολογίζεται ανά αίθουσα διδασκαλίας, με ανώτερο όριο τις 18 αίθουσες. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στον τρόπο υπολογισμού της αμοιβής περιλαμβάνονται μόνο οι αίθουσες και όχι οι κοινόχρηστοι και βοηθητικοί χώροι των σχολείων, που μπορεί να είναι διπλάσια και τριπλάσια τετραγωνικά από τις αίθουσες: Διάδρομοι, σκάλες, αίθουσες εκδηλώσεων, γραφεία», αναφέρει η Μ. Ρεΐση και προσθέτει: «Σοβαρό πρόβλημα είναι η εντατικοποίηση. Στο 8ωρο μια εργαζόμενη μπορεί να πρέπει να καθαρίσει ακόμα και δύο σχολικές μονάδες».

Ετσι, ο μισθός για τις περισσότερες μόλις που ξεπερνά τα 300 ευρώ, ενώ δεν δικαιούνται άδειες ούτε και επίδομα ανεργίας όταν στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς πετιούνται στην ανεργία. «Υπάρχει και το πρόβλημα της απληρωσιάς. Αυτήν τη στιγμή, για παράδειγμα, στους Δήμους Σαλαμίνας και Νίκαιας, οι εργαζόμενες είναι απλήρωτες για πέντε μήνες».

Χειρότερα τα πράγματα στα εργολαβικά συνεργεία

Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στα εργολαβικά συνεργεία: «Η απληρωσιά είναι πάγια κατάσταση, κυριαρχούν οι ατομικές συμβάσεις, γίνονται συχνά μειώσεις στο ημερομίσθιο, η εντατικοποίηση βρίσκεται στο έπακρο. Υπάρχουν περιπτώσεις εργαζομένων που υπογράφουν για 4ωρο στα χαρτιά αλλά στην πράξη δουλεύουν 8ωρο. Αυτό το καθεστώς θα γενικευτεί με την είσοδο των εργολάβων», λέει χαρακτηριστικά.

Τα προβλήματα δε λείπουν και για το κομμάτι των εργαζομένων που εργάζεται με συμβάσεις αορίστου χρόνου: «Στα σχολεία υπάρχουν συναδέλφισσες που έγιναν μεν αορίστου χρόνου, αλλά δουλεύουν με μερική απασχόληση, με ωράρια ακόμα και μισής ώρας την ημέρα!», σημειώνει.

Οσο για τις καθαρίστριες των σχολείων που έχουν πλέον ενταχθεί στους Δήμους επισημαίνει: «Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι, τις μέρες που τα σχολεία δε λειτουργούν, μεταφέρονται από τους Δήμους όπου έχουν ανάγκη, ακόμα και σε νεκροταφεία, για να καλύψουν την ανεπάρκεια σε προσωπικό καθαριότητας».

Ακόμα υπενθυμίζει πως όταν από συμβασιούχοι έγιναν αορίστου χρόνου, η θέση εργασίας ήταν οργανική, ενώ στη συνέχεια μετατάχθηκαν στους Δήμους, με τον νόμο του «Καλλικράτη», και από οργανική η θέση έγινε προσωποπαγής, δηλαδή με τη συνταξιοδότησή τους θα πάψει να υπάρχει. «Δείχνει κι αυτό τις προθέσεις και τα σχέδιά τους να παραδώσουν τις υπηρεσίες καθαριότητας σε εργολαβικά συνεργεία», σχολιάζει.

Υπόθεση των εργαζομένων η απεργία

«Ξέρουμε πως αυτή θα είναι μια δύσκολη απεργία. Εχουμε απέναντί μας την κυβέρνηση και τους δημάρχους που στηρίζουν την ίδια πολιτική, αλλά και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να καλλιεργήσουν το κλίμα αναμονής και εφησυχασμού», σημειώνει ο Χρ. Καλούσης και αναφέρει το παράδειγμα του Δήμου Λάρισας:

«Η Δημοτική Αρχή του δήμου Λάρισας, από τη μία, έσπευσε να αποφασίσει την προκήρυξη 140 θέσεων εργασίας για την επόμενη σχολική χρόνια, ανοίγοντας μ' αυτόν τον τρόπο την πόρτα της ανεργίας για τους 130 περίπου εργαζόμενους. Από την άλλη, απέστειλε υπόμνημα στην κυβέρνηση, ζητώντας την ανανέωση των εργολαβικών συμβάσεων δουλείας για τους μέχρι τώρα εργαζόμενους για τα επόμενα πέντε χρόνια "ξεχνώντας" να ζητήσει από την κυβέρνηση τη μονιμοποίηση των εργαζομένων, αποκαλύπτοντας έτσι ξεκάθαρα τη θέση του δήμου για τις εργασιακές σχέσεις».

Οσο για τη στάση της πλειοψηφίας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, όπως σημειώνει «όχι μόνο αρνήθηκε να προκηρύξει απεργία για τα σωματεία του κλάδου, αλλά τις τελευταίες μέρες έχει επιδοθεί σε έναν "αγώνα" για να πείσει τους εργαζόμενους να μην κατέβουν στην απεργία, προσπαθεί να καθησυχάσει ότι από μέρα σε μέρα τα προβλήματα θα λυθούν». Η στάση της δεν προκαλεί έκπληξη, αφού, όπως υπενθυμίζει ο Χρ. Καλούσης, «δεν έχει προκηρύξει απεργιακή κινητοποίηση εδώ και περίπου δέκα χρόνια για τον κλάδο».

Στο φόντο αυτό, τα σωματεία παίρνουν την υπόθεση της απεργίας στα χέρια τους και εντείνουν την προσπάθεια ώστε να γίνει η επιτυχία της υπόθεση των εργαζομένων:

«Το σωματείο στη Λάρισα έχει πάρει απόφαση από τη Γενική του Συνέλευση για απεργία και κλιμάκωση του αγώνα, μετά τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν σε τοπικό επίπεδο το προηγούμενο διάστημα. Συνεχίζει να δίνει όλες του τις δυνάμεις, στις λίγες μέρες που απομένουν, για να φτάσει το κάλεσμα σε κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο, για να υπάρχει μαζική συμμετοχή στην απεργία και στη συγκέντρωση στην Αθήνα. Δεν συμβιβαζόμαστε με το αίσχος των εργολαβικών συμβάσεων. Παλεύουμε και διεκδικούμε πλήρη και σταθερή εργασία, με εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα».

Ο απεργιακός αγώνας στην κλωστοϋφαντουργία «ΑΙΓΑΙΟΝ» το 1964

Ο αγώνας των εργαζομένων στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας «Αιγαίο» (ιδιοκτησίας Καρέλλα) το 1964, είναι από τους σημαντικότερους εκείνης της εποχής.

Η λειτουργία του εργοστασίου στο Λαύριο ξεκίνησε το 1955. Το 1957 οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν μαζική απεργία, διεκδικώντας αύξηση των ημερομισθίων και βελτίωση των σκληρών συνθηκών εργασίας.

Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν να απολύσει τους συνδικαλιστές και όσους εργαζόμενους πρωτοστάτησαν στην απεργία. Ετσι, η εργοδοτική τρομοκρατία κατάφερε μέχρι και τις αρχές του 1964 να καταστείλει κάθε αντίδραση.

Η διοίκηση του επιχειρησιακού σωματείου ελεγχόταν από την εργοδοσία. Εργοδοτική ήταν η πλειοψηφία και στο Εργατικό Κέντρο Περιφέρειας Λαυρίου που είχε φτιάξει διασπαστικά σωματεία - σφραγίδες σε όλους σχεδόν τους βιομηχανικούς κλάδους της περιοχής.

«Για τους εργαζόμενους του ΑΙΓΑΙΟΝ η εργατική Νομοθεσία είχε καταργηθεί. Κάθε επιδίωξη των εργαζομένων για εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων εργασίας, την πληρωμή των ημερομισθίων ασθενείας και των υπερωριών, συναντούσε την απόλυση, αλλά και τη γνωστοποίηση προς τις βιομηχανίες του Λαυρίου, οι οποίες έκλειναν την πόρτα σε κάθε απολυμένο του ΑΙΓΑΙΟΝ. Τα πρόστιμα, οι παραβιάσεις του ωραρίου εργασίας, οι αργίες και οι απειλές ήταν στην ημερήσια διάταξη».1

Στις 3 Νοέμβρη 1963 έγιναν βουλευτικές εκλογές και η Ενωση Κέντρου με τον Γεώργιο Παπανδρέου αναδείχτηκε σε πρώτο κόμμα. Το Φλεβάρη του 1964 έγιναν νέες βουλευτικές εκλογές, όπου η Ενωση Κέντρου αποσπά σχεδόν 53%.

Παράλληλα, έχει αναπτυχθεί η κίνηση των «115 Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων - ΣΕΟ 115» ή αλλιώς «Κίνηση των 115». Στην κορυφή των αιτημάτων της έστεκε ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλιστικού κινήματος, σε μια περίοδο που η αστική τάξη, στηριγμένη στους ιμπεριαλιστές συμμάχους της, έκανε τα πάντα για την ποδηγέτηση, για να μην εκφραστεί στους συσχετισμούς η υπεροχή των ταξικών δυνάμεων, που δρούσαν με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές.

Το σωματείο στα χέρια των εργατών

Αλληλεγγύη του λαού έξω από το εργοστάσιο

Σε αυτές τις συνθήκες, εργάτες στο εργοστάσιο «Αιγαίον» έρχονται σε συνεννόηση με τη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου (όχι του Περιφερειακού, που ήταν διασπαστικό) και προετοιμάζουν το έδαφος ώστε στις επερχόμενες εκλογές του επιχειρησιακού σωματείου να εκδιωχθούν οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές.

Οι αρχαιρεσίες έγιναν στις 8 Μάρτη 1964. Από τους χίλιους εργάτες ψηφίζουν οι 318, αναδεικνύοντας συνδικαλιστές αγωνιστές. Ο πρώην πρόεδρος Μαγκλάρας πήρε μόλις 19 ψήφους.

Από τις πρώτες ενέργειες της νέας διοίκησης είναι η αποστολή εγγράφου στον υπουργό Εργασίας, στις 2 Απρίλη 1964. Σε αυτό παρουσίαζε τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στο εργοστάσιο, ζητώντας από την κυβέρνηση να πάρει μέτρα.

Ενδεικτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από το έγγραφο αυτό: «Η επιχείρηση επιβάλλει στους εργαζόμενους να εργάζονται πέραν του 8ωρου και επιπλέον συνεχή εργασίαν με κόντρα βάρδια ολόκληρον (16ωρο). Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί γυναίκες στην Γ' βάρδια, από τις 2 μ.μ. έως και τις 6 π.μ. Επιβάλλει πρόστιμα και αργίες με διάφορες προφάσεις επιτυγχάνοντας έτσι την τρομοκράτηση των εργαζομένων, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει εσωτερικώς κανονισμός (...) Η αίθουσα εστίασης παραμένει κλειστή».

Παράλληλα, η διοίκηση του σωματείου συγκάλεσε γενική συνέλευση στις 12 Απρίλη, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 500 εργαζόμενοι, και τους ενημέρωσε για τις ενέργειές της.

Οργάνωση και ταξική αντοχή

Οι απεργοί στην κατάληψη του εργοστασίου

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα των εργαζομένων να παρέμβει. Από την άλλη, η εργοδοσία προσπάθησε να παρασύρει τη διοίκηση του σωματείου στο συμβιβασμό.

Η διοίκηση συγκάλεσε νέα γενική συνέλευση στις 10 Μάη 1964, η οποία ήταν μεγαλύτερη από την προηγούμενη σε συμμετοχή. Οι συνδικαλιστές ενημέρωσαν τους εργαζόμενους ότι εκπρόσωπος της εργοδοσίας είχε δώσει σε τρεις από αυτούς από 1.000 δραχμές, για να τους δωροδοκήσει.

Η γενική συνέλευση αποφάσισε να γίνει 48ωρη απεργία που θα ξεκινούσε στις 12 Μάη και εξέλεξε για αυτό 11μελή απεργιακή επιτροπή, από τα οποία τα πέντε μέλη ήταν γυναίκες. Η ίδια επιτροπή ανέλαβε να επιστρέψει στην εργοδοσία «τα μολυσμένα και άτιμα» λεφτά.

Το σύνολο των περίπου 1.000 εργαζομένων πήρε μέρος στην απεργία και η εργοδοσία δεσμεύθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους: Πέντε δραχμές στο σύνολο του προσωπικού για κάθε μέρα εργασίας, άνοιγμα του εστιατορίου, καταβολή των μεροκάματων που είχαν παρακρατηθεί για τις μέρες ασθένειας, αυστηρά εφαρμογή του νόμου περί 8ωρου κ.ά.

Ομως, ο ιδιοκτήτης Καρέλλας κάθε άλλο παρά τήρησε τη συμφωνία. Οι κλωστοϋφαντουργοί αντιδρώντας κλείστηκαν στο εργοστάσιο στις 9 Ιούνη και κήρυξαν απεργία πείνας, με αίτημα την εφαρμογή της συμφωνίας.

Ασθενοφόρα μεταφέρουν τραυματίες απεργούς

Τη δεύτερη μέρα της απεργίας ξέσπασε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης όλων των εργαζομένων του Λαυρίου που εγκατέλειψαν τη δουλειά τους και συγκεντρώθηκαν έξω από το εργοστάσιο «Αιγαίον». Ολη η πόλη είχε αδειάσει και είχε μαζευτεί στο εργοστάσιο. Κάτω απ' τη μεγάλη πίεση, η εργοδοσία αναγκάστηκε να δεσμευθεί ότι θα τηρήσει τη συμφωνία.

Την επομένη της λήξης της απεργίας διαψεύσθηκαν οι συκοφαντίες που είχαν διαδοθεί από την εργοδοσία ότι οι απεργοί κατέστρεφαν το εργοστάσιο. Μηχανικοί και προϊστάμενοι του εργοστασίου διαβεβαίωσαν ότι «δεν είχε σπάσει ούτε μια κλωστή».

«Δημοκρατία θέλετε; Πάρτε την!»

Και πάλι όμως η εργοδοσία συνέχισε τις προκλήσεις, με αποκορύφωμα την αιφνιδιαστική απόλυση 12 εργαζομένων, μεταξύ των οποίων και ολόκληρης, πλην ενός, της διοίκησης του Σωματείου στις 17 Ιούλη. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν για ανάκληση των απολύσεων, ο Καρέλλας στάθηκε αδιάλλακτος.

Στις 21 Ιούλη, οι κλωστοϋφαντουργοί ξανακατέβηκαν σε απεργία πείνας και κλείστηκαν στην αίθουσα του εστιατορίου και των αποδυτηρίων. Η εργοδοσία ισχυρίστηκε ψευδώς ότι οι απεργοί εμπόδιζαν την είσοδο σε εργαζόμενους που ήθελαν να εργαστούν, προκειμένου να προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας. Ομως ο εισαγγελέας που κλήθηκε, δεν επιβεβαίωσε τις καταγγελίες του εργοδότη.

Παρ' όλα αυτά, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν το εργοστάσιο απαγορεύοντας τόσο την είσοδο, όσο και την έξοδο από αυτό. Οι αστυνομικές δυνάμεις έφεραν πλήρη πολεμική εξάρτυση και στις τέσσερις γωνίες του εργοστασίου είχαν τοποθετηθεί πολυβόλα.

Στις 22 Ιούλη πολυμελής αντιπροσωπεία από συνδικαλιστές και εκπροσώπους δήμων πήγε στην Αθήνα για να συναντηθεί με τον υπουργό Εργασίας Μπακατσέλο. Τη μέρα εκείνη η αστυνομία επιτέθηκε στους απεργούς που βρίσκονταν μέσα στο εργοστάσιο κάνοντας χρήση δακρυγόνων, αντλιών νερού, γκλομπς ακόμα και πυροβόλων όπλων. Το αποτέλεσμα ήταν να χτυπηθούν και να τραυματιστούν δεκάδες εργαζόμενοι. Καταγγελίες εργατών ανέφεραν ότι αστυνομικοί την ώρα που χτύπαγαν φώναζαν: «Δημοκρατία θέλετε; Πάρτε την!».

Η επίθεση της αστυνομίας προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων από συνδικάτα που ζητούσαν να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των απεργών και να τιμωρηθούν και οι υπεύθυνοι για την επίθεση.

Μετά από αυτά τα γεγονότα, το σωματείο διαλύθηκε. Στο εργοστάσιο ανέλαβε νέος γενικός διευθυντή, ο οποίος προσέλαβε για εργάτες ανθρώπους από την επαρχία που ζούσαν από τα χωράφια, χωρίς καμιά εμπειρία και επαφή με το εργατικό κίνημα.

Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης έγιναν δύο προσπάθειες να επανασυσταθεί το σωματείο όμως πριν καταφέρουν να μαζευτούν οι απαιτούμενες 21 υπογραφές απολύονταν όσοι είχαν ήδη υπογράψει. Τελικά, το σωματείο φτιάχτηκε αρχές της δεκαετίας του 1980 και το 1984, είκοσι χρόνια μετά, έγινε η πρώτη απεργία.

Ο αντιλαϊκός ρόλος της κυβέρνησης

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα για να ικανοποιήσει τους απεργούς αλλά και να τιμωρήσει, όπως οι απεργοί ζητούσαν, τους ενόχους της επίθεσης. Αντιθέτως, κινήθηκε μια άμεση διαδικασία δίωξης εργαζομένων και συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ο πρόεδρος της κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου αρκέστηκε υποκριτικά να δηλώσει την αποδοκιμασία του για τις βιαιότητες της χωροφυλακής, κάνοντας ταυτόχρονα κήρυγμα στην εργατική τάξη ότι μπορεί να διεκδικεί μόνο «με όλα τα νόμιμα μέσα (...) αλλά δεν δικαιούται να τα επιβάλλει διά της βίας». Μια δήλωση που όχι μόνο αποδεχόταν τις εργοδοτικές συκοφαντίες, αλλά επιπλέον συσκότιζε το γεγονός ότι νόμος στον καπιταλισμό είναι το συμφέρον των κεφαλαιοκρατών.

Παραπομπή:

1. Κωνσταντίνος Πόγκας, «Λαύριο, το εργατικό κίνημα τη δεκαετία του 1960».

24ο ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΝΕ «Αγιος αυτός ο τόπος που μαρτύρησαν τόσοι Ελληνες σύντροφοι... »

Το 24ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ θα πραγματοποιηθεί στις 4-5 Ιούλη, στο Ναύπλιο, με σύνθημα εμπνευσμένο από τον Ναζίμ Χικμέτ: «Την ορμή μας την έχουμε από τους αιώνες... Θα βγούμε νικητές κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές».

Η κατασκήνωση του Διημέρου θα στηθεί στην παραλία της Καραθώνας, 3 χιλιόμετρα έξω από το Ναύπλιο και θα λειτουργεί από τις 3 Ιούλη, με πρόγραμμα πολύμορφων νεανικών δραστηριοτήτων.

Το Σάββατο 4 Ιούλη, οι Οργανώσεις της ΚΝΕ θα επισκεφτούν την Ακροναυπλία, όπου λειτούργησαν οι φυλακές πολιτικών κρατουμένων την περίοδο 1937-1943. Την Κυριακή 5 Ιούλη, οι κατασκηνωτές θα συμμετέχουν στην εκδήλωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, στον Αη Θανάση στην Τρίπολη. Στα πλαίσια της εκδήλωσης, θα ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν των αλύγιστων, των εκτελεσμένων με απόφαση του Εκτακτου Στρατοδικείου Τρίπολης, την περίοδο 1947-1949.

Αναλυτικά σε ανακοίνωσή της για το 24ο Διήμερο, η ΚΝΕ σημειώνει:

«"Αγιος αυτός ο τόπος που μαρτύρησαν τόσοι Ελληνες σύντροφοι, αυτοί που πάτησαν γυμνόποδοι της τυραννίας τον όφι, αυτοί που ανένδοτοι αγωνίστηκαν για τη λευτεριά, αυτοί που γράψανε με το αίμα τους την ιστορία", Γ. Ρίτσος.

Ελα μαζί μας, να γνωρίσουμε την πραγματική ιστορία των αγώνων του λαού μας, που με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές άνοιξαν το δρόμο, για "να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων".

Τίποτα ποτέ δε χαρίστηκε.

Τα πάντα κατακτιούνται με αγώνα συνεχή, αποφασιστικό, ανυποχώρητο.

Ελα μαζί μας, στη μεγάλη συνάντηση των νέων, που αντιστεκόμαστε και διεκδικούμε τη ζωή που μας στερεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της ανεργίας, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους.

Αντλούμε δύναμη και αισιοδοξία, πατώντας στα χνάρια των ηρώων του λαού μας.

Συνεχίζουμε κι αγωνιζόμαστε σήμερα, με το βλέμμα καρφωμένο στο μέλλον.

Παλεύουμε για τις σύγχρονες ανάγκες μας σε μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα. Με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, για τη Λαϊκή Συμμαχία, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς φασισμό, κρίσεις, ανεργία και πολέμους.

Οπως και τότε, έτσι και σήμερα, δύο κόσμοι βρίσκονται σε σύγκρουση

Από τη μία, ο κόσμος των λίγων, των εκμεταλλευτών, που είναι παράσιτα, του πολιτικού τους προσωπικού και των καταπιεστικών μηχανισμών τους. Του καπιταλισμού που σαπίζει κι εξαθλιώνει ακόμα μεγαλύτερα τμήματα λαού και νεολαίας. Των αντιλαϊκών συμφωνιών, των αντιθέσεων και των πολέμων. Ο κόσμος που τις δυνατότητες της παραγωγής, της επιστήμης και της εύφορης γης μας από "ευλογία" τις μετατρέπει σε "κατάρα".

Από την άλλη, ο κόσμος των πολλών, της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού, που με τη συλλογική προσπάθεια, τα χέρια, το μυαλό και τους κόπους τους παράγουν τα πάντα. Της αλληλεγγύης, των λαϊκών δικαιωμάτων και της αδιάλλακτης πάλης για την κοινωνική πρόοδο. Ο κόσμος για τον οποίο αγωνίζονταν οι Ακροναυπλιώτες, αυτός για τον οποίο παλεύουν οι κομμουνιστές, η κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός.

Ο βράχος της Ακροναυπλίας στέκει αγέρωχο σύμβολο λεβεντιάς, αυταπάρνησης, μαζικού ηρωισμού.

Στην Ακροναυπλία, που λειτουργούσε ως στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων από το 1937, η αστική τάξη επιδίωξε να τσακίσει το ΚΚΕ, βασανίζοντας τα πιο διαλεχτά στελέχη του. Μέσα σε αυτό το κάτεργο, οι κομμουνιστές στάθηκαν αλύγιστοι.

Η παλικαρίσια και αταλάντευτη στάση τους έγινε πηγή έμπνευσης για όλο το λαό. Απέναντι στα καταπιεστικά όργανα της αστικής τάξης, δεν υπερασπίζονταν απλά τον εαυτό τους, αλλά το δίκιο και τη λευτεριά του λαού. Εβαζαν το "εμείς" πάνω από το "εγώ". Ο πιο όμορφος και μεγάλος στόχος, η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η πιο ολοκληρωμένη κι ανθρώπινη ιδεολογία, του Μαρξισμού - Λενινισμού, η ακλόνητη πίστη ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει, ήταν η ακατανίκητη δύναμή τους.

Αυτή ήταν η πηγή της δύναμης όσων έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στον αγώνα των καταπιεσμένων, όταν με το κεφάλι ψηλά αντιμετώπιζαν έως και τις θανατικές καταδίκες.

Στις πιο δύσκολες συνθήκες της φυλακής, των απίστευτων στερήσεων, της ψυχικής και σωματικής εξόντωσης, οι φυλακισμένοι Ακροναυπλιώτες τα κατάφεραν. Οργάνωσαν την εσωτερική ζωή της φυλακής, την αλληλεγγύη, τη μορφωτική και πολιτιστική δουλειά. Δημιούργησαν ομάδες θεάτρου, χορωδία και ορχήστρα. Αγωνιστές που δεν ήξεραν ανάγνωση και γραφή, δεν έμαθαν απλά να γράφουν και να διαβάζουν, αλλά να μελετούν φιλοσοφία, ακόμα και ξένες γλώσσες.

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός. Η κρίση και η σήψη του το επιβεβαιώνουν

Σήμερα, μονοπωλιακοί όμιλοι και καπιταλιστικά κράτη τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα βρεθεί σε ευνοϊκότερη θέση σε βάρος των λαών, ενώ στρατιωτικές επεμβάσεις, μικρές ή μεγάλες, κλιμακώνονται. Αύριο, οι ιμπεριαλιστές ό,τι δε λύσουν σε συμφωνίες και συνόδους, θα το λύσουν με τα όπλα, πιο γενικευμένα απ' ότι τώρα. Την ίδια ώρα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αναλαμβάνει διπλά στις παλιές και νέες δεσμεύσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ για λογαριασμό της αστικής τάξης.

Σπέρνουν ανέμους, θα θερίσουν θύελλες από τους λαούς.

Η επίθεση του κεφαλαίου στους όρους ζωής, μόρφωσης και δουλειάς συνοδεύεται από την προσπάθεια ελέγχου του νου και της καρδιάς της νεολαίας, για την υπεράσπιση του συστήματος και το συμβιβασμό με την εξουσία του κεφαλαίου. Καλλιεργούν τη μοιρολατρία, τον ατομισμό, την ηττοπάθεια, αυταπάτες και ψευτοδιλήμματα. Ξαναγράφουν την ιστορία, διδάσκουν τον αντικομμουνισμό, αμφισβητούν τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού.

Παρ' όλα αυτά, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις άλυτες αντιθέσεις του σάπιου συστήματος που δημιουργεί συνεχώς την ανάγκη και τους όρους για την ανατροπή του!

Δεν μπορούν να εμποδίσουν την κοινωνική πρόοδο, τη σύγκρουση και τη νίκη του νέου απέναντι στον παλιό κόσμο.

Η Ιστορία του ΚΚΕ είναι η Ιστορία των αγώνων του λαού μας και είναι γραμμένη με αίμα, κόπο, θυσίες, σπιθαμή προς σπιθαμή σε όλη την Ελλάδα.

"Σεμνή υπογραφή στις λεωφόρους του μέλλοντος".

Είμαστε σίγουροι ότι η νέα γενιά θα βρει στέρεα πατήματα στο δρόμο που έχουν ανοίξει οι ηρωικοί αγώνες και οι ήρωες επαναστάτες του λαού μας και θα γράψει νέες σελίδες στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση».

Παραιτήθηκε ο πρόεδρος του ΟΛΠ

Στο φόντο των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ που είναι σε πλήρη εξέλιξη, καθώς και της διαπάλης για τη μορφή που θα πάρει αυτή (άρα και ποια τμήματα του κεφαλαίου θα ωφεληθούν περισσότερο), ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού,Γ. Ανωμερίτης, ανακοίνωσε χτες την παραίτησή του.

Οπως εξηγεί σε σχετική επιστολή που δημοσιοποίησε, διαφωνεί με την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου (51%) του ΟΛΠ που προωθεί η κυβέρνηση, γιατί όπως δηλώνει, θέση του είναι οι παραχωρήσεις τμημάτων του λιμανιού. Δηλαδή, επί της ουσίας, η διαφωνία του είναι ο τρόπος που τελικά επέλεξε η κυβέρνηση για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και όχι η ίδια η παραπέρα παράδοσή του στους μονοπωλιακούς ομίλους. Μάλιστα, ο Γ. Ανωμερίτης υπενθυμίζει ότι οι παραχωρήσεις ήταν και προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης. Να σημειωθεί ότι υπέρ των παραχωρήσεων έχει ταχθεί και τμήμα του εγχώριου κεφαλαίου, όπως είναι για παράδειγμα οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει στην επιστολή του ο Γ. Ανωμερίτης, «η κυβέρνηση διά του ΤΑΙΠΕΔ μετέβαλε τις προγραμματικές της θέσεις επί του θέματος της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ, επί του οποίου η θέση μου διαχρονικά ήταν και είναι σαφής: Τα λιμάνια μετοχικά τελούν υπό την πλειοψηφία του Δημοσίου και επιχειρησιακά μέσω των Συμβάσεων Παραχώρησης δίδονται σε πολλούς διαχειριστές και χρήστες. Με βάση τις αρχές ανταγωνιστικότητας, της διαφάνειας, της παραγωγικότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος, στήριζα και στηρίζω το πρότυπο του ευρωπαϊκού λιμενικού συστήματος».

Προσθέτει πως: «Αντιλαμβάνομαι τις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα και τις προσπάθειες διαχείρισης της κρίσης από την κυβέρνηση. Οι θέσεις μου όμως για τη λιμενική βιομηχανία και τον ΟΛΠ ΑΕ είναι αμετάβλητες, αφού μόνο αυτές διασφαλίζουν το δημόσιο συμφέρον, τους εργαζόμενους στα λιμάνια και οδηγούν σε δρόμους ανάπτυξης τον τόπο».

Στην ίδια ανακοίνωση, ο Γ. Ανωμερίτης έκανε σαφές ότι «εάν παρόλα αυτά η κυβέρνηση εμμένει στην πώληση της πλειοψηφίας των μετοχών του ΟΛΠ ΑΕ σε ιδιώτες, αμέσως μετά τη γενική συνέλευση θα παρακαλούσα να ενημερώσετε το μέτοχο της πλειοψηφίας ότι δεν προτίθεμαι να παραμείνω στις θέσεις που σήμερα κατέχω».

Πριν την ανακοίνωση της παραίτησής του, ο Γ. Ανωμερίτης είχε συναντηθεί με τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας, Θ. Δρίτσα.

Η γενική συνέλευση της ΟΛΠ ΑΕ έχει προγραμματιστεί για τις 13/6, ενώ σήμερα ο Γ. Ανωμερίτης θα συναντηθεί με τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, Στ. Πιτσιόρλα, για το θέμα της διαδοχής του. Συνάντηση με τον πρόεδρο του Ταμείου έχει προγραμματίσει για σήμερα και ο Θ. Δρίτσας.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Labels

Technology

Breaking News