ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

-- Η προσπάθεια της ΟΓΕ να απευθυνθεί στα παιδιά της λαϊκής οικογένειας δεν είναι καινούργια. Από ποιο σημείο έπιασαν το νήμα οι φετινές πρωτοβουλίες;

- Π. Ξ.: Είναι σωστό πως η προσπάθεια της ΟΓΕ να συζητήσει με μαθήτριες και μαθητές δεν ξεκίνησε τώρα, ούτε έχει ευκαιριακό και πρόσκαιρο χαρακτήρα. Αλλωστε πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση είναι κομβική - βασική περίοδος για τη ζωή των κοριτσιών και τη μετέπειτα πορεία τους στην παραγωγική διαδικασία, αλλά και τη λειτουργία τους σαν μητέρες, στις οικογενειακές και κοινωνικές τους σχέσεις. Το ενδιαφέρον των Συλλόγων και των Ομάδων μας έχει στο επίκεντρό του τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, άρα δεν θα μπορούσαν να απουσιάσουν από την προσοχή μας και οι μαθήτριες, η νεολαία των λαϊκών οικογενειών. Απευθυνόμαστε στις μαθήτριες και τους μαθητές που βλέπουν τη ζωή τους να στριμώχνεται ανάμεσα στο σχολείο και το φροντιστήριο, τις οικογένειές τους να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τους βοηθήσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του «νέου» σχολείου και να παλεύουν με τους όλο και πιο σύγχρονους φραγμούς στην εκπαίδευση και μόρφωσή τους. Απευθυνόμαστε στα κορίτσια στα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ), στις Επαγγελματικές Σχολές και τις Σχολές Κατάρτισης που ζουν τις συνέπειες της άθλιας κατάστασης της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Μάλιστα, η ΟΓΕ έχει ασχοληθεί και με ιδιαίτερα προβλήματα που έχουν προκύψει. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν, το καλοκαίρι του 2013, η κατάργηση δεκάδων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ. Στις περισσότερες από αυτές τις ειδικότητες συγκεντρώνονταν κατά πλειοψηφία γυναίκες, μαθήτριες και εκπαιδευτικοί, εξέλιξη που είχε προκαλέσει την αντίδραση της ΟΓΕ και είχε αναπτυχθεί δραστηριότητα από πολλούς Συλλόγους και Ομάδες.

-- Ποιες πλευρές ξεχώρισαν στη συζήτηση που αναπτύχθηκε με τις μαθήτριες και τους μαθητές;

-- Ε. Κ.: Στη μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών δεν ήταν γνωστό πότε και για ποιο λόγο καθιερώθηκε η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Στο ερώτημα αν σήμερα οι γυναίκες έχουν κατακτήσει την ισοτιμία τους, τα περισσότερα κορίτσια, αλλά και αγόρια δεν απάντησαν καταφατικά. Υπήρχε όμως «αμηχανία» να απαντήσουν στο «τι» και «γιατί» συμβαίνει. Εδώ μπορεί κανείς να διακρίνει και την επίδραση των κυρίαρχων απόψεων για το τι σημαίνει και πού οφείλεται η ανισοτιμία των γυναικών. Για παράδειγμα, κάποια παιδιά είπαν πως καταπίεση των γυναικών υπάρχει σήμερα μόνο σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Σε άλλες περιπτώσεις επικέντρωσαν τα πρόβλημα σε φαινόμενα βίας και κακοποίησης.

Μπορούμε να πούμε πως τα παιδιά που ζουν στο περιβάλλον τους την καταπίεση, την εκμετάλλευση, αντιλαμβάνονταν ευκολότερα την παρέμβασή μας. Αξίζει να αναφέρουμε το παράδειγμα ενός μαθητή Επαγγελματικού Λυκείου. Οπως είπε, έχει μια μεγαλύτερη αδερφή η οποία είναι άνεργη και, επομένως, οι πλευρές που βάλαμε δεν του ήταν καθόλου άγνωστες.

-- Π. Ξ.: Ενα από τα ζητήματα που προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις μαθήτριες, αλλά και στους μαθητές, ήταν σχετικά με την επίθεση που δέχεται το δικαίωμα στη μητρότητα. Ιδιαίτερη έκπληξη, προβληματισμό και αποτροπιασμό προκάλεσε το παράδειγμα που αναφέρθηκε με την πρακτική της κρυοσυντήρησης των ωαρίων που προτείνουν στις εργαζόμενες επιχειρηματικά μεγαθήρια. Εκφράστηκαν βέβαια και απόψεις πως κάτι τέτοιο έχει λογική, καθώς οι άδειες των μητέρων είναι «κόστος» που οι επιχειρήσεις θέλουν να το αποφύγουν.

Χαρακτηριστικά ήταν τα παραδείγματα κοριτσιών από ένα ΕΠΑΛ, που δουλεύοντας από τα 15 τους χρόνια, μίλησαν για σεξιστικές συμπεριφορές στη δουλειά και παρενοχλήσεις. Ξεχωριστό παράδειγμα ήταν μια μαθήτρια 42 ετών σ' ένα ΕΠΑΛ, μητέρα ενός κοριτσιού, μονογονεϊκή οικογένεια, πιεσμένη από τη μακροχρόνια ανεργία, προσπαθούσε να τελειώσει το ΕΠΑΛ μήπως και βοηθηθεί στην αναζήτηση δουλειάς. Αντίστοιχα, το ενδιαφέρον ανακίνησαν οι αναφορές στην κατάργηση του επιδόματος τοκετού και τη χορήγηση αυτού μόνο για όσες γυναίκες γεννούν στο σπίτι. Για το θέμα των απολύσεων εγκύων έγινε αρκετή συζήτηση. Πολλά παιδιά είπαν ότι είναι παράνομες και ότι οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουν το δίκιο τους δικαστικά, γιατί υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τις μέλλουσες μητέρες κι άλλα. Ορμώμενα από οικογενειακά ερεθίσματα, μίλησαν για τη «ζούγκλα που επικρατεί στις δουλειές και πού να βρεις το δίκιο σου».

-- Πώς εκτιμά η ΟΓΕ την προσπάθεια αυτή, τι συμπεράσματα βγάζει και πώς σχεδιάζει να τη συνεχίσει;

-- Ε. Κ.: Ενα σημαντικό συμπέρασμα που βγαίνει και από την πείρα που συγκεντρώσαμε από την παραπάνω δραστηριότητα, είναι πως οι μαθήτριες και οι μαθητές μπορούν να συζητήσουν και να προβληματιστούν γύρω από το ζήτημα της ανισοτιμίας των γυναικών. Δείχνουν ενδιαφέρον και διάθεση όταν τους δίνεται η ευκαιρία να πάρουν μέρος στη συζήτηση. Χρειάζεται ασφαλώς να λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία τους, να απευθυνόμαστε με τον κατάλληλο τρόπο. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας έχουν μια ορισμένη πείρα από τα προβλήματα που συναντά η οικογένειά τους και τα μέλη της. Η παρέμβαση του μαθητή που προανέφερα, είναι νομίζω χαρακτηριστική. Καμία μαθήτρια και κανένας μαθητής δεν είναι απλά μονάδα. Στα σπίτια τους υπάρχουν οι μητέρες, οι αδερφές τους, που συχνά είναι άνεργες και απολυμένες. Μπορεί να υπάρχουν μικρά αδέρφια ή ξαδέρφια που δεν έχουν βρει θέση στον παιδικό σταθμό.

Θετική και χρήσιμη για τις μελλοντικές μας προσπάθειες ήταν η πείρα να βρούμε και πρόσφορους τρόπους να οργανώσουμε τη συζήτηση. Για παράδειγμα, σε μια περίπτωση αξιοποιήθηκαν λογοτεχνικά κείμενα, με ορισμένα από τα οποία τα παιδιά ήταν εξοικειωμένα μέσα από το σχολικό πρόγραμμα, ενώ άλλα τους ήταν άγνωστα. Μάλιστα, με ένα απόσπασμα από τη «Μάνα» του Μ. Γκόρκι θίξαμε και το θέμα της βίας σε σύνδεση με τις κοινωνικές συνθήκες που περιβάλλουν το φαινόμενο, συνθήκες πάνω στις οποίες αναπτύσσεται.

-- Π. Ξ.: Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως οι σχετικές πρωτοβουλίες αποτέλεσαν «μάθημα» και για τους Συλλόγους και τις Ομάδες Γυναικών της ΟΓΕ. Μια «άσκηση» να απευθυνθούμε σε ένα κοινό δύσκολο και απαιτητικό. Ετσι μετρήσαμε και την ικανότητά μας να εξασφαλίζουμε στις παρεμβάσεις μας την ισορροπία και τη σύνδεση ανάμεσα σε ιστορικές πλευρές του ζητήματος και στη σημερινή έκφραση της ανισοτιμίας, αυτή που μπορούν να αναγνωρίσουν οι μαθήτριες και οι μαθητές στην καθημερινή τους πείρα. Αυτή η δραστηριότητα είναι μια πρόκληση και ένα χρέος της ΟΓΕ απέναντι στη νέα γενιά των κοριτσιών των λαϊκών οικογενειών. Πιο ώριμες κι εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε αυτή την επικοινωνία με τους μαθητές και τις μαθήτριες, με πολύμορφες δραστηριότητες από τους Συλλόγους και τις Ομάδες Γυναικών της ΟΓΕ. Κανένα κοινωνικό πρόβλημα (φραγμοί στη μόρφωση, ναρκωτικά, σχολικός εκφοβισμός κλπ.), που εκφράζεται και μέσα στα σχολεία, δεν μας είναι ξένο και επιδιώκουμε να ανοίξουμε συζήτηση με τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών και τα παιδιά τους.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Παρά τις κινήσεις «συνεννόησης», όπως η τηλεδιάσκεψη της Ομάδας Επαφής (ουκρανική κυβέρνηση, πολιτοφύλακες, Ρωσία και Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη - ΟΑΣΕ), που έγινε μέσα στη βδομάδα, παρά τη νέα πιθανολογούμενη συνάντηση σε λίγες μέρες του λεγόμενου «σχήματος της Νορμανδίας» των υπουργών Εξωτερικών Ουκρανίας, Ρωσίας, Γαλλίας, Γερμανίας, που είναι εγγυητές της συμφωνίας του Μινσκ, παρά τη νέα συμφωνία Ουκρανίας - Ρωσίας με μειωμένη τιμή στο φυσικό αέριο, η κόντρα για τη γεωστρατηγική θέση της Ουκρανίας, τον ανεκμετάλλευτο φυσικό της πλούτο, την αξιοποίησή της από τα μονοπώλια ως «ενεργειακού κόμβου» δεν μπορεί παρά να συνεχιστεί.

Στοιχεία, επίσης, που δείχνουν ότι η αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου θα συνεχίσει τις ενέργειες που διατηρούν την αντιπαράθεση και ουσιαστικά υποσκάπτουν τους όρους της συμφωνίας είναι και τα ακόλουθα:

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο κατέθεσε σχέδιο νόμου στη Βουλή σχετικά με τις νομικές διαδικασίες για την εφαρμογή του λεγόμενου νόμου έκτακτης ανάγκης, δηλαδή στρατιωτικού νόμου. Σύμφωνα με αυτές, προβλέπεται ότι «ο στρατιωτικός νόμος είναι μια ειδική νομική διαδικασία που μπορεί να εισαχθεί στην Ουκρανία ή σε τμήματα της επικράτειάς της σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης ή απειλής επίθεσης, ή κινδύνου της εθνικής ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητάς της». Φυσικά, αυτό επιδέχεται διαφόρων ερμηνειών. Επίσης, με την «πρόνοια της προστασίας εγκαταστάσεων της εθνικής οικονομίας υποχρεώνονται όλα τα αρτιμελή άτομα εκτός από αυτά στον τομέα της άμυνας, σε στρατιωτική υπηρεσία, επιτάσσονται περιουσίες και μέσα ακόμα και με τη βία, επιβάλλεται η απαγόρευση της κυκλοφορίας, απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις».

Επίσης, την Πέμπτη ο Ποροσένκο παραβρέθηκε στην παραλαβή στρατιωτικών οχημάτων που ήρθαν από τις ΗΠΑ και δήλωσε, για άλλη μια φορά, ότι δε θα σταματήσει «ως την απελευθέρωση των κατεχόμενων από τη Ρωσία περιοχών», εννοώντας την Κριμαία και τις αυτοαποκαλούμενες ΛΔ του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ.

Ακόμα, την περασμένη Τρίτη, ο αντιδραστικός πρωθυπουργός Α. Γιάτσενιουκ κατέθεσε σχέδιο νόμου για την «απαγόρευση της προπαγάνδας του κομμουνισμού και του φασισμού» στο πλαίσιο της αντιστόρητης ταύτισης που κάνει και η ΕΕ, βάζοντας στο στόχαστρο τη δράση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών που αντιτάχτηκαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, εντείνονται οι διεργασίες για την και τυπική ένταξη των φασιστών του «Δεξιού Τομέα» και των ταγμάτων θανάτου που διαθέτουν στις επίσημες δομές του στρατού. Αυτοί οι φονιάδες έως τώρα δρουν με τάγματα εθελοντών και μετά την πρόταση που τους έγινε ο ηγέτης τους Ντμίτρι Γιάρος παζαρεύει την ένταξή τους, αλλά και πάλι με ανεξάρτητη δομή.

Οπως όμως όλα δείχνουν, οι αντιπαραθέσεις και μέσα στην αντιδραστική αστική κυβέρνηση δεν λείπουν. Την Παρασκευή, έγινε γνωστό ότι γίνονται κινήσεις από βουλευτές του «Μπλοκ Ποροσένκο» του προέδρου και του εθνικιστικού κόμματος «Σβόμποντα» για την απομάκρυνση του Αρσένι Γιάτσενιουκ από τη θέση του πρωθυπουργού. Προετοιμάζουν, όπως δήλωσε ο Σεργκέι Καπλίν, εκπρόσωπος του πρώτου κόμματος, τη συγκέντρωση υπογραφών βουλευτών που θα ζητήσουν τη διενέργεια ψηφοφορίας για την παραίτηση του Γιάτσενιουκ ως κατηγορούμενου για διαφθορά και επίσης θα απαιτούν τη δημιουργία εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει την υπόθεσή του.

Το όλο ζήτημα προκύπτει από την καταγγελία που έκανε ο πρώην επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου, Νικολάι Γκορντιένκο, ο οποίος παύτηκε για διαφθορά από τον πρωθυπουργό στις αρχές Μάρτη, ότι ακριβώς ο Γιάτσενιουκ ήταν αυτός που κάλυπτε το κύκλωμα διαφθοράς. Το ζήτημα ήρθε στην επιφάνεια, με αφορμή τις ατασθαλίες που διαπιστώθηκαν στην κρατική εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών «Αντόνοφ» καθώς και στη τηλεπικοινωνιακή εταιρεία «Ukrtelecom» που ιδιωτικοποιήθηκε.

Το όλο ζήτημα με την ενδοκυβερνητική φαγωμάρα δεν ξενίζει, καθώς οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου, αλλά και μεγαλοκαπιταλιστών μεταξύ τους (αυτών που αποκαλούνται ολιγάρχες) είναι μόνιμο και συνεχές φαινόμενο από την καπιταλιστική παλινόρθωση στη χώρα και μετά. Τότε που διάφοροι πρώην κρατικοί υπάλληλοι και στελέχη και του διαβρωμένου κόμματος εξουσίας βρέθηκαν με τεράστιες περιουσίες από τη λεηλασία της λαϊκής περιουσίας. Τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Γιούλια Τιμοσένκο, γνωστή και ως «βασίλισσα του φυσικού αερίου» γιατί θησαύρισε στο συγκεκριμένο τομέα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Επίσης, και ο σημερινός πρόεδρος Ποροσένκο, μεγαλοκαπιταλιστής είναι, γνωστός ως «βασιλιάς της σοκολάτας» (ιδιοκτήτης της σοκολατοβιομηχανίας «Roshen», αλλά και άλλων επιχειρήσεων όπως αυτοκινητοβιομηχανία, μέσα ενημέρωσης κ.λπ.) και τόσοι άλλοι που συγκαταλέγονται στους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.

Επίσης, η κόντρα, που θα δούμε πόσο και αν θα εξελιχθεί, είναι πιθανό να σχετίζεται και με συμφέροντα δυνάμεων του εξωτερικού, καθώς είναι πασιφανές ότι τα κεντρικά στελέχη της αντιδραστικής κυβέρνησης «τρέχουν» και για διαφορετικά ανταγωνιστικά συμφέροντα π.χ. Γερμανίας και ΗΠΑ.

Ενδεικτικό, επίσης, της διαπάλης που διευρύνεται είναι και το γεγονός ότι στην αυτοαποκαλούμενη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ, τα λεγόμενα όργανα εξουσίας όπου επίσης κυριαρχούν εκπρόσωποι της ντόπιας αστικής τάξης που επιδιώκει προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία (γιατί εκεί είναι πρωτίστως η αγορά των επιχειρήσεών τους) ενέκριναν τη δημιουργία ενός επίσημου συμβόλου του «κράτους» και νέο διαβατήριο. Ο νέος κανονισμός τίθεται σε εφαρμογή από τις 21 Απρίλη και ταξιδιωτικό έγγραφο που θα περιέχει όλα τα στοιχεία στη ρώσικη γλώσσα θα μπορούν να παίρνουν οι κάτοικοι με ηλικία πάνω από 16 ετών.

Με την κίνηση αυτή η περιοχή αυτή αποκτά ακόμα ένα στοιχείο «κρατικής οντότητας» μετά την εθνική σημαία (από το Νοέμβρη του 2014), το έμβλημα (από τον Οκτώβρη του 2014), τον ύμνο και ένα σύνταγμα (από το Σεπτέμβρη του 2014). Επίσης, από τον Απρίλη του 2014 ανακήρυξε την ανεξαρτησία από την Ουκρανία και από το Μάη του ίδιου χρόνου μαζί με την γειτονική περιοχή του Ντονέτσκ υπέγραψαν συμφωνία για τη δημιουργία της Ενωσης των Δημοκρατιών της «Νοβοροσίας». Ολα αυτά βέβαια, ενώ με τη συμφωνία του Μινσκ οι αρχές των περιοχών αυτών έχουν δεχτεί να γίνουν τοπικές εκλογές, με βάση τον ουκρανικό νόμο - μάλιστα προχτές ο Πρόεδρος Ποροσένκο προσδιόρισε τη διεξαγωγή τους στις 25 Οκτώβρη φέτος, και να τους αποδοθεί καθεστώτος μερικής αυτονομίας με βάση νέο σύνταγμα. Είναι βέβαιο ότι αυτά είναι αντιφατικά στοιχεία που καθιστούν τη συμβίωση εξαιρετικά δύσκολη και πιο πιθανή τη συνέχιση της σύγκρουσης. Αλλωστε, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας και του σημαντικού ορυκτού πλούτου, όπως και των βιομηχανικών μονάδων που υπάρχουν στην ανατολική Ουκρανία, οι αστοί είναι αυτοί έχουν το πάνω χέρι.

Τα λαϊκά στρώματα σε όλη την Ουκρανία δεν μπορούν να εναποθέτουν τις ελπίδες για καλύτερη ζωή ούτε στην πρόσδεση στις ΗΠΑ και την ΕΕ ούτε στην καπιταλιστική Ρωσία. Οσο διαχωρίζονται μεταξύ τους με εθνοτικά ή γλωσσικά κριτήρια η αιματοχυσία θα συνεχίζεται για τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Μονόδρομος για τους εργαζόμενους και τους άλλους εκμεταλλευόμενους είναι η οργάνωση της δικής τους αυτοτελούς πάλης για την εργατική - λαϊκή εξουσία για την κατάργηση των δυναστών τους ανεξαρτήτως εθνικότητας, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Εμβαθύνουμε στο πρόγραμμά τους που συνεχώς αλλάζει, σα να πρόκειται για παλίμψηστο χειρόγραφο (σ.σ. περγαμηνές στην αρχαιότητα που γράφονταν, σβήνονταν και ξαναγράφονταν) και στις αδύναμες αρχές τους που τροποποιούνται ανάλογα με τις δηλώσεις των αρχηγών τους, για να δώσουμε την πραγματική ταυτότητα των προτάσεων και των στόχων τους. Καταλήγουμε, λοιπόν, γρήγορα στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό ιστορικό τους καθήκον περιορίζεται σε αυτό που με τόση σαφήνεια προσδιορίζει ο φιλόσοφος και μέλος του «Podemos», Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο, ο οποίος σε μια πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε ότι «χρειάζεται μια επανάσταση, μια επανάσταση που δε θα αποστραγγίξει όλες τις πηγές καταπίεσης και αλλοτρίωσης, αλλά θα μας επιτρέψει να είμαστε - επιτέλους - μερικές φορές ρεφορμιστές και σχεδόν πάντα συντηρητικοί».

Ενας εύστοχος προσδιορισμός που όχι μόνο επισημαίνει τα πραγματικά όρια της πολιτικής τους πρότασης, αλλά και καθιστά απολύτως σαφή τον ταξικό της χαρακτήρα. Μια μικρή και μεσαία αστική τάξη, μη ολιγαρχική, καταδικασμένη να εξαφανιστεί σε μια γοργή και προοδευτική διαδικασία καπιταλιστικής συγκέντρωσης και που στους κόλπους της υπάρχει πλήθος κοινωνικών αντιθέσεων που δημιουργούνται και εντείνονται από έναν παρακμάζοντα καπιταλισμό που θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη, που επιδιώκει να γυρίσει πίσω τον τροχό της Ιστορίας και αρνείται τις αναγκαιότητες του καπιταλισμού, προκειμένου να συνεχίσει να αναπαράγεται ως ηγεμονικό σύστημα. Ενας καπιταλισμός με «ανθρώπινο πρόσωπο», ελεύθερο ανταγωνισμό, όπου τα μονοπώλια υποχωρούν μπροστά στις ανάγκες καταστηματαρχών και μεσαζόντων και στο πλαίσιο του οποίου αυτοί, προς όφελος της συνύπαρξης μεταξύ λευκών και ισότιμων πολιτών, εκχωρούν μέρος των κερδών τους, μέσω της άμεσης προοδευτικής φορολογίας, για να διατηρήσουν καλές κοινωνικές υπηρεσίες και σημαντικές δωρεές στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ώστε, με αυτό τον τρόπο, να προσπαθήσουν να ανακόψουν το κύμα των πεινασμένων που καταστρέφουν την ευημερία του κυριακάτικου τραπεζιού της αστικής πατριαρχικής οικογένειας περνώντας το φράχτη της Μελίγια ή καταλήγοντας πνιγμένοι στη Μεσόγειο.

Πρόκειται για έναν ιδιοτελή ιδεαλισμό, σε ευθεία αντίθεση με τις ιστορικές ανάγκες της τάξης που παράγει τα πάντα, που τον αξιοποιεί ή/και τον διαχειρίζεται η διανόηση του συστήματος για να διαιωνίζεται αναπαράγοντας αντικατοπτρισμούς μιας πραγματικής και εφικτής κοινωνικής εναλλακτικής μακριά από την προοδευτική συσσώρευση δυνάμεων στην πάλη των τάξεων και στην κατάκτηση της Εξουσίας από την εργατική τάξη.

Η ανάλυση αυτή αφορά το «Podemos», τη νέα σοσιαλδημοκρατία, που με τον πανταχού παρόντα μοβ κύκλο του (το σύμβολό της) μάς θυμίζει πολύ τις περίφημες πολύχρωμες επαναστάσεις που από τη Γεωργία μέχρι τη Βενεζουέλα, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία, λειτούργησαν ως αντανάκλαση της στρατηγικής του ιμπεριαλισμού στη λεγόμενη «αραβική άνοιξη» όπου, παρά τις σημαντικές διαφορές ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Τυνησία, τη Λιβύη και τη Συρία, στο τέλος ο λαός μέτρησε θύματα, ενώ ο ιμπεριαλισμός βγήκε ενισχυμένος ως προς τη γεωστρατηγική του θέση. Μια απαράδεκτη τακτική, με τόσο σύντομη πορεία όπως των Ελλήνων αδερφών τους που διαπραγματεύονται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και που, για να συνεχίσουν να επιβιώνουν, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποδεχτούν τη στρατηγική της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού, για να παραμείνουν εφικτή εναλλακτική στο πλαίσιο του συστήματος.

Κατά την άποψη του Εστέμπαν Ερνάντεθ στο βιβλίο του «Το τέλος της μεσαίας τάξης», που τη συνοψίζει ο Αλμπα Ρίκο, η μεσαία τάξη γίνεται οικονομικό και ιδεολογικό εμπόδιο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού και η αριστερά χρειάζεται να την εξετάσει και να την καθοδηγήσει ώστε να απελευθερώσει τον «ισχυρό» και «συντηρητικό» χαρακτήρα της που πλέον δεν προσφέρει τίποτα. Εκεί βρίσκεται η ιδεολογική μήτρα του πολιτικού αυτού ρεύματος που εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας οπαδούς με τον ίδιο ρυθμό που αυξάνεται η παρουσία του στις οθόνες των τηλεοράσεων και προχωράει η αποϊδεολογικοποίηση του εργατικού κινήματος και των πολιτικών και συνδικαλιστικών του οργανώσεων.

Αυτά είναι πραγματικά τα βασικά στοιχεία της συζήτησης που θα έπρεπε να κάνει σήμερα κάθε αντικαπιταλιστής αγωνιστής και στα οποία οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες καλούμε ολόκληρη την τάξη μας και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα να πάρουν θέση, για να ξεκινήσει μια πραγματική αντεπίθεση ενάντια στο σύστημα που, για να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του, μας αρνείται όλα αυτά που έχουμε κερδίσει με αγώνες. Αυτό το πλαίσιο, που δεν έχει σύντομο μονοπάτι και που είναι αναμφισβήτητα δύσκολο και συνεπάγεται δεσμεύσεις, είναι το μόνο που θα μας επιτρέψει να πορευτούμε στο δρόμο της πραγματικής κοινωνικής απελευθέρωσης και το μόνο που μπορεί να ενσωματώσει το σύνολο των επιμέρους συγκρούσεων που εκφράζονται στην κοινωνία ως παγκόσμια πηγή της Επανάστασης και στήριγμα της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας.

Γι' αυτό, αν εκτιμούμε ότι οι ιδέες είναι δύναμη μόνο όταν διεισδύουν στις μάζες, πρέπει να θέσουμε ως επείγον καθήκον, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να είναι ικανό να ενσωματώνει στο σχέδιο πάλης για το Σοσιαλισμό και την εργατική - λαϊκή εξουσία πλατιά τμήματα του πληθυσμού που αντικειμενικά πλήττονται από τον καπιταλισμό στην παρούσα φάση ανάπτυξής του (τον ιμπεριαλισμό). Ο στόχος αυτός επιβάλλει την ώρα που παρεμβαίνουμε δημόσια να υπερβαίνουμε τα όριά μας και, υπερασπιζόμενοι το συνεπές επαναστατικό μας πρόγραμμα, να αναπτύσσουμε μια τακτική που να συντονίζεται πλήρως με το γενικό συμφέρον των ανθρώπων (που αντικειμενικά είναι αντικαπιταλιστικό) και να πετύχουμε έτσι την αποτελεσματική στοίχιση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων με το επαναστατικό καθήκον, επειδή το ταυτίζουν με τη συνεπή υπεράσπιση συγκεκριμένων αναγκών και συμφερόντων τους.

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχυση που υπάρχει στο ρεφορμιστικό πρόγραμμα, που, ενώ παρέχει διαρκώς νέες ανάσες στο σύστημα, καλεί τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να πάρουν μέρος στο δήθεν συλλογικό εγχείρημα των πολιτών, που μπορεί σε επίπεδο τακτικής στα άμεσα ζητήματα να κατευθύνεται από τη μικρή και μεσαία αστική τάξη, στρατηγικά όμως το προσανατολίζουν και καθορίζουν ο ιμπεριαλισμός και τα μεγάλα μονοπώλια.

Ο Ομπάμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, το «Ποδέμος», ο Ολάντ, η Ντίλμα Ρουσέφ, η Μαϊντάν της Ουκρανίας, η Ταχρίρ της Αιγύπτου, η Αλταμίρα στη Βενεζουέλα, η Χομς στη Συρία, η Βεγγάζη στη Λιβύη, το καθένα με τα διαφορετικά χαρακτηριστικά του ανάλογα με το ρόλο που έχει προσχεδιαστεί να διαδραματίσει ο λαός (να γεμίσει πλατείες, να ανατρέψει αναχρονιστικούς σατράπηδες, να αλλάξει κυβερνήσεις στις κάλπες, με πραξικοπήματα ή παίρνοντας τα όπλα) ενώνουν τις φωνές τους στο ίδιο υπερταξικό σύνθημα Yes we can («Ναι μπορούμε») να μεταρρυθμίσουμε το σύστημα και να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής όλου του «κόσμου». Ωραίο όνειρο αλλά στον καπιταλισμό σε περίοδο κρίσης η πραγματικότητα δείχνει άμεσα τα όρια των μεταρρυθμίσεων και υποχρεώνει τον καθένα να παίξει το ρόλο που του αντιστοιχεί χωρίς να ξεφεύγει ούτε στο ελάχιστο από αυτό που προβλέπεται.

Από το 1789, όταν στους δρόμους της επαναστατημένης Γαλλίας ο λαός γέμισε με πτώματα τις πλατείες για να φέρει την τότε ανερχόμενη αστική τάξη στην εξουσία, είναι πολλές οι εμπειρίες και οι νεκροί που έδωσε ο εργαζόμενος λαός προς όφελος εντέλει της αστικής τάξης. Ας βάλουμε τέλος σε αυτόν τον καταστροφικό φαύλο κύκλο στον οποίο εμπλέκονται όλοι οι ηττημένοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι, ακολουθώντας το δρόμο που άνοιξε η Κομμούνα και επισφράγισε το 1917, είναι δυνατό να γίνει έφοδος στον ουρανό και να έρθει η εργατική τάξη στην Εξουσία με την ιστορική αποστολή να καταστρέψει ό,τι δε χρειαζόμαστε από αυτό το σύστημα - δηλαδή σχεδόν όλα - και να οικοδομήσουμε από τις στάχτες το νέο πραγματικό παράδειγμα χειραφέτησης και απελευθέρωσης που χρειάζεται επιτακτικά η Ανθρωπότητα. Παλεύοντας ενάντια στη νέα σοσιαλδημοκρατία.

Σημ: Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας

Από το 1914, όταν η σοσιαλδημοκρατία εγκατέλειψε ευθέως το μαρξισμό και το διεθνισμό, άρχισαν να εμφανίζονται τα συναφή με το φασισμό χαρακτηριστικά ιδεολογικά ρεύματα. Τυχόν μελέτη των κυριότερων ακραίων εκφράσεων που διατύπωσαν οι σοσιαλιστές υπέρμαχοι του πολέμου, ειδικότερα οι Λενς, Πάρβους και Κούνοφ στη Γερμανία, ο Ερβέ στη Γαλλία ή ο Μπλάτσφορντ στην Αγγλία, θα αποκάλυπτε πολλές εντυπωσιακές ομοιότητες με το μετέπειτα φασισμό. «Σε αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο», έγραψε ο Λενς το 1916, «η Γερμανία ολοκληρώνει την επανάστασή της» (χαρακτηριστική η αναφορά στην «επανάσταση» για να καλυφθεί η πιο ακραία δικτατορία των μονοπωλίων και ο σοβινισμός), «στην κεφαλή της Γερμανικής Επανάστασης στέκει ο Μπέθμαν-Χόλβεγκ3». Ο Κούνοφ δήλωσε ότι η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να προσαρμοστεί στον ιμπεριαλισμό και να απαλλαγεί από τα υπολείμματα της φιλελεύθερης - δημοκρατικής ιδεολογίας αναφορικά με το «δικαίωμα των εθνών στην πολιτική ανεξαρτησία». «Η Αγγλία στον πόλεμο», έγραψε ο σοσιαλιστής υπέρμαχος του πολέμου Χένις, «αντιπροσωπεύει την οπισθοδρόμηση, ενώ η Γερμανία την αξιακή αρχή της επανάστασης». Ολα αυτά αποσαφηνίζουν τη χρήση της «επαναστατικής» φρασεολογίας και της αποκήρυξης των απαρχαιωμένων «φιλελεύθερων - δημοκρατικών» προκαταλήψεων προκειμένου να καλυφθεί, στην πράξη, η πλήρης δουλική υποταγή στο μονοπωλιακό καπιταλισμό και το σοβινισμό. Η άρνηση του διεθνισμού, η διακήρυξη της ταξικής ενότητας ή της «ιερής ανακωχής» και η υπηρέτηση του καπιταλιστικού κράτους στο όνομα της «σοσιαλιστικής» ή της «επαναστατικής» φρασεολογίας, όλα αυτά αποτελούν την κοινή αφετηρία της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας από το 1914 και, σε μια πιο εξελιγμένη μορφή, του φασισμού. Ωστόσο, η μεταπολεμική περίοδος είναι η εποχή που η σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία μετατρέπεται σε πραγματικά γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του φασισμού. Η σοσιαλδημοκρατία ανέκυψε από τον πόλεμο με δυο πολύ εμφανή χαρακτηριστικά: Πρώτον, τη στενή ταύτιση κάθε κόμματος με το «εθνικό», δηλαδή ιμπεριαλιστικό, κράτος και την άρνηση κάθε μορφής διεθνισμού εκτός του επίσημου «διαύλου επικοινωνίας» σε ανώτατο επίπεδο, δεύτερον, την ταξική συνεργασία, με τη μορφή των υπουργικών συμμαχιών και των συνδικαλιστικών συνεργασιών, για τη συμβολή στην επίτευξη της καπιταλιστικής ευμάρειας ως τον απαραίτητο όρο για την ευημερία της εργατικής τάξης. Θα καταστεί εμφανές ότι αυτές οι βασικές αρχές ήδη εγγίζουν εκείνες του «εθνικοσοσιαλισμού». Η συνεργασία της σοσιαλδημοκρατίας με τον καπιταλισμό, κατά την περίοδο της ανοικοδόμησης και σταθεροποίησης, απαίτησε την ανάπτυξη μιας αντίστοιχης νέας ιδεολογίας. Η κυρίαρχη ιδεολογία από την εποχή του πολέμου, για τον «εθνικό κίνδυνο» και την αναγκαία ενότητα για την αντιμετώπιση του «κοινού εχθρού», δεν εξυπηρετούσε πλέον εν καιρώ ειρήνης. Στην περίοδο της ανοικοδόμησης και της σταθερότητας, ήταν αναγκαία η δημιουργία μιας νέας θεωρητικής βάσης. Η κατάρρευση του καπιταλισμού, όπως υποστήριζαν, δεν ήταν προς το συμφέρον της εργατικής τάξης, η εργατική τάξη απαιτούσε έναν ακμάζοντα καπιταλισμό ως βάση για την άνοδο του σοσιαλισμού, «δεν έχει νόημα να κοινωνικοποιείς τη μιζέρια» δήλωνε ο Κάουτσκι, καταδεικνύοντας την «οικονομική καταστροφή» της Ρωσίας ως προειδοποίηση των συνεπειών που θα είχε ο άλλος δρόμος. Ο καπιταλισμός δεν είχε ακόμα εξαντλήσει τα όρια της ανάπτυξής του, είχε μπροστά του ακόμα την εξέλιξη προς μια νέα ανθηρή περίοδο του «οργανωμένου καπιταλισμού», αυτός ήταν ο δρόμος προς το σοσιαλισμό. Καθήκον των εργατών ήταν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του καπιταλισμού, στην αύξηση της παραγωγής και στην ανάπτυξη του νέου εξορθολογισμένου «οργανωμένου καπιταλισμού», με αυξανόμενη συμμετοχή σε οικονομικό επίπεδο μέσω των συνδικάτων («οικονομική δημοκρατία», Μοδισμός) και σε πολιτικό με την είσοδο της σοσιαλδημοκρατίας στην κυβέρνηση, αυτός ήταν ο πραγματικός δρόμος ανάπτυξης, εν αντιθέσει με τις «καταστροφικές» πολιτικές του κομμουνισμού. Κατά την περίοδο της σταθεροποίησης, του εξορθολογισμού και της βραχύβιας διετούς άνθησης μεταξύ 1927-1929, αυτή η νέα ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας έφτασε στο απόγειό της.

Την περασμένη Πέμπτη στο υπουργείο Υγείας παρουσιάστηκαν - από το ίδιο βήμα μάλιστα - οι δυο όψεις της κατάστασης που επικρατεί στο δημόσιο τομέα Υγείας: