Latest Post
20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΥΛΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Δ.Ν.Τ. ΔΑΝΕΙΑ ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΕΣ ΕΒΕ ΕΕΔΥΕ ΕΙΡΗΝΗ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΩΤΗΣΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΗΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΚΕ ΚΝΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΟΜΕΠ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΛΟΚΑ ΑΓΡΟΤΩΝ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ ΝΑΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΑΕΔ ΟΓΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΟΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ ΠΑΣΕΒΕ ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΕ-ΟΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΡΩΣΙΑ ΣΕΒ ΣΕΡΒΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΤΑΤΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΥΓΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΙΟΜΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ TV
Twitter Facebook

1:03:00 μ.μ.
Παρά τις προσδοκίες που καλλιεργεί η κυβέρνηση, τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων και του λαού δεν κόπασαν, ούτε δρομολογήθηκε η λύση τους μετά την κυβερνητική αλλαγή. Τέτοια είναι οι απολύσεις που συνεχίζονται, η απληρωσιά, η εργοδοτική τρομοκρατία, αλλά και τα ζητήματα που αφορούν συνολικά την εργατική - λαϊκή οικογένεια, όπως η Υγεία, οι συντάξεις και άλλα.
Κάτω από την πίεση αυτών των προβλημάτων ξεσπάνε κινητοποιήσεις σε κλάδους και τόπους δουλειάς. Ιδιαίτερα εκεί που παρεμβαίνουν ταξικά συνδικάτα και Λαϊκές Επιτροπές κόντρα στο κλίμα της ανοχής που καλλιεργεί η κυβέρνηση και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που τη στηρίζουν.
Αυτό το κλίμα της αναμονής χρειάζεται να αντιστραφεί, γιατί επιδρά παραλυτικά στο κίνημα, δίνει χρόνο στο κεφάλαιο να ξετυλίξει καλύτερα την επίθεση στις νέες συνθήκες. Από αυτή τη σκοπιά, χρειάζεται να δυναμώσει η προσπάθεια για συσπείρωση δυνάμεων στο χώρο δουλειάς, στον κλάδο και στη γειτονιά. Συσπείρωση που να εκφράζεται με αγωνιστικές παρεμβάσεις, με πρωτοβουλία των σωματείων και των Λαϊκών Επιτροπών, για όλα τα ζητήματα αιχμής, όπως οι Συλλογικές Συμβάσεις, η απλήρωτη δουλειά, οι ελλείψεις και η υποχρηματοδότηση στην Υγεία, το Ασφαλιστικό και άλλα.
Οπου ανοίγονται μέτωπα, τα ταξικά σωματεία και οι άλλοι φορείς της κοινωνικής συμμαχίας δεν πρέπει να λείπουν από πουθενά. Να βοηθάνε στο σωστό προσανατολισμό της πάλης, στην αποκάλυψη της πολιτικής της κυβέρνησης ότι είναι μια πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου, έστω κι αν αλλάζει σε επιμέρους σημεία, έστω κι αν προσπαθεί να τη συγκαλύψει με προπαγανδιστικά τερτίπια.
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα: Οταν ανέλαβε ο νέος υπουργός Εργασίας, είχαν ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη οι απολύσεις της ΑΕΓΕΚ στα έργα κατασκευής του Μετρό. Ο Π. Σκουρλέτης διαβεβαίωνε τότε ότι δεν θα επιτρέψει καμιά απόλυση και μετά τη συνάντηση με το Σωματείο κόμπαζε ότι πέτυχε 20ήμερη παράταση στις διαβουλεύσεις με την εργοδοσία. Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα μετά, όχι μόνο δεν ανακλήθηκαν οι προηγούμενες απολύσεις, αλλά η ΑΕΓΕΚ έκανε κι άλλες, με σκοπό να απαλλαγεί από το σύνολο σχεδόν του προσωπικού στο κατασκευαστικό κομμάτι μέχρι το Πάσχα. Για όλους αυτούς τους εργαζόμενους, τίποτα δεν άλλαξε με τη νέα κυβέρνηση.
Μοιράζουν ...κατανόηση και συμπάθεια
Αλλο παράδειγμα: Οι 500 περίπου απλήρωτοι εργαζόμενοι της ΝΕΛ και τα ναυτεργατικά σωματεία έχουν απευθυνθεί πολλές φορές στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για να παρέμβει στην εργοδοσία κι αυτό που εισέπραξαν ήταν συμπάθεια και υποσχέσεις. Τελικά, ο νέος υπουργός τους ενημέρωσε ότι «είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα», πράγμα που γνώριζαν από πρώτο χέρι και δεν χρειάζονταν την κυβέρνηση να τους το πει.
Στο διά ταύτα, πέρα από κάτι πενταροδεκάρες, οι ναυτεργάτες παραμένουν απλήρωτοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία και για το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών. Αρα, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, συνεχίζουν και μετά τις εκλογές να ζουν την ίδια μίζερη ζωή, απροστάτευτοι απέναντι στην εργοδοσία, που τους αφήνει απλήρωτους, ενώ η ίδια συνεχίζει να μασουλάει τις κρατικές επιδοτήσεις για τις λεγόμενες άγονες γραμμές.
Τρίτο παράδειγμα: Οι περισσότεροι από τους συνταξιούχους ζουν με πολύ χαμηλές συντάξεις, από τις οποίες μάλιστα «τσοντάρουν» σε άνεργα ή μισοάνεργα παιδιά και εγγόνια. Σχεδόν τρεις μήνες μετά τις εκλογές, τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει και γι' αυτούς. Η κυβέρνηση συνεχίζει να δίνει το ΕΚΑΣ με τους ίδιους «μνημονιακούς» όρους που θέσπισε η προηγούμενη. Καμιά αύξηση δεν προβλέπεται για τις συντάξεις και το μόνο που κρατάει «ζεστή» την προπαγάνδα της είναι ότι θα δώσει τη 13η σύνταξη σε όσους παίρνουν κάτω από 700 ευρώ. Κι αυτό όμως είναι υπό αίρεση στα παζάρια με τους δανειστές.
Τι απομένει, λοιπόν; Τα πανηγύρια ότι δεν μειώθηκαν περισσότερο οι επικουρικές συντάξεις, δηλαδή τα επιδόματα πείνας που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση στους συνταξιούχους. Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης δεν μιλάει για κατάργηση, αλλά για αναστολή της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο το «μπουγιουρντί» να έρθει αργότερα στους συνταξιούχους.
Κι ένα τελευταίο: Πώς απαντάει η κυβέρνηση στην άθλια κατάσταση που διαμορφώνεται στον τομέα της Υγείας; Με μέτρα-«ασπιρίνες», που τα καταγγέλλουν ως ανεπαρκή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Επίσης, με διατήρηση των ίδιων πετσοκομμένων προϋπολογισμών στα νοσοκομεία που κατάρτισε η προηγούμενη κυβέρνηση. Και, βέβαια, με στεντόρειες υποσχέσεις στους ντόπιους φαρμακοβιομήχανους ότι θα κάνει τα πάντα για να αυξήσουν το μερίδιό τους στην αγορά.
«Μαύρη τρύπα» το αντιλαϊκό πλαίσιο
Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν το ΚΚΕ που έλεγε ότι η κυβέρνηση θα αποδειχτεί γαλαντόμα στο κεφάλαιο και φειδωλή στο λαό, ανεξάρτητα από τα ωραία λόγια που έντυσε τις προεκλογικές και προγραμματικές της υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, πληθαίνουν οι αποδείξεις ότι η πρώτη περίοδος μετά τις εκλογές δεν είναι «προπαρασκευαστική» για να «ωριμάσουν» δήθεν τα μέτρα που θα σώσουν το λαό. Αντίθετα, τροχοδρομείται μια νέα συμφωνία με τους εταίρους, στο πνεύμα και στο γράμμα των προηγούμενων μνημονίων.
Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα, ο δρόμος της ανασύνταξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος είναι ο μόνος καταλύτης για θετικές εξελίξεις. Τα οξυμένα προβλήματα δεν μπορούν να περιμένουν. Πολύ περισσότερο που το κεφάλαιο βάζει επιτακτικά το αίτημα να προχωρήσουν οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», για να ανακτήσει γρήγορα τις απώλειες που είχε από την κρίση και να θωρακιστεί από την «αναμπουμπούλα» που συνεχίζεται στην καπιταλιστική οικονομία.
Από αυτή τη σκοπιά, η «κόκκινη γραμμή» για τους εργαζόμενους και το λαό δεν μπορεί να πάει πίσω από το αίτημα για ανάκτηση των δικών τους απωλειών, με κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων που ψηφίστηκαν με τα μνημόνια, αλλά και πριν από αυτά. Αν δεν ξηλωθεί το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο, που διαρκώς ενισχύεται, καμιά ουσιαστική βελτίωση δεν μπορεί να υπάρξει στη ζωή του λαού. Θα λειτουργεί σαν «μαύρη τρύπα», που καταπίνει ακόμα και τα ελάχιστα που μπορούν να κερδίσουν σήμερα οι εργαζόμενοι.
Για παράδειγμα, ο κατώτατος μισθός μπορεί να αυξηθεί ή να υπάρξουν αυξήσεις σε ορισμένους κλάδους. Ομως αυτή η σχετική «ανακούφιση» θα πάει άκλαυτη εξαιτίας των ελαστικών μορφών απασχόλησης που είναι κυρίαρχες, της υψηλής φορολογίας, των χρεών στις τράπεζες και στην εφορία, των χαρατσιών σε Υγεία - Πρόνοια και πάει λέγοντας.
Αλλο παράδειγμα: Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει ότι ρυθμίζει τα χρέη των ΕΒΕ, αλλά για την πλειοψηφία οι ρυθμίσεις αυτές είναι δώρο - άδωρο, αφού ο τζίρος συνεχίζει να μειώνεται για τους μικρούς και να συγκεντρώνεται στους μεγάλους, τα παλιά χρέη διατηρούνται αυτούσια, οι νόμοι της απελευθέρωσης ευνοούν συντριπτικά τα μονοπώλια και η τάση της «εξαΰλωσης» για τους αυτοαπασχολούμενους δεν μπορεί να αντιστραφεί.
Πάλη για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης
Μέσα από την πάλη και τη διαπάλη για τα καθημερινά και τα ελάχιστα οι εργαζόμενοι θα πρέπει να απορρίπτουν την ανοχή και την αναμονή, να αποκτούν αντοχή, σταθερότητα, να πείθονται για την ανάγκη αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο, τη στρατηγική του, την εξουσία του, την ΕΕ. Γι' αυτό χρειάζεται συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια για να αλλάζουν παντού οι συσχετισμοί προς όφελος των ταξικών - αγωνιστικών δυνάμεων στα εργατικά σωματεία, στις ενώσεις των ΕΒΕ, στους αγροτικούς συλλόγους, στο κίνημα της νεολαίας και των γυναικών. Χρειάζεται να ενισχύονται τα συνδικάτα, οι οργανώσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να ενισχύεται η Λαϊκή Συμμαχία ανάμεσα σε εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.
Πάνω απ' όλα, χρειάζεται κίνημα που θα αντιτάσσει την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών στην προσπάθεια του κεφαλαίου και των κομμάτων του να ρίξουν ακόμα πιο κάτω την απαιτητικότητα των εργαζόμενων.
Για να μπορέσουν όμως οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να ζήσουν με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες, τις δυνατότητες της εποχής, που όλο και περισσότερο διευρύνονται, διαδικασία που δεν ανακόπτεται παρ' όλη την κρίση, δεν πρέπει να προσδοκούν από υποσχέσεις για «αναδιανομή της πίτας», όταν και εφόσον αυτή μεγαλώσει σε συνθήκες ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου. Η πίτα, μικρή ή μεγάλη, θα ανήκει πάντα στο κεφάλαιο και για να μεγαλώσει, θα πρέπει οι εργαζόμενοι να ζουν με υποβαθμισμένες ανάγκες και δικαιώματα. Η ανάγκη να αλλάξει ο δρόμος ανάπτυξης, να αλλάξει ο σκοπός της παραγωγής προβάλλει από τις ίδιες τις εξελίξεις. Το ζήτημα αυτό δεν λύνεται μέσα από καμιά κυβερνητική εναλλαγή, αλλά από την αλλαγή τάξης στην εξουσία και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Ο δρόμος προς τη λαϊκή ευημερία απαιτεί, λοιπόν, ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του.
Twitter Facebook

1:01:00 μ.μ. , , ,
Καθε θαύμα τρεις μέρες, το μεγάλο τέσσερις», αποφαίνεται η λαϊκή σοφία. Στους δύο μήνες και κάτι απ' τις εκλογές έχει φανεί καθαρά ότι η ανάληψη της διαχείρισης απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν επέφερε καμία τομή στην αντιλαϊκή πολιτική που ασκούσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Οτι συνεχίζεται η πολιτική που ενισχύει με όλους τους τρόπους το κεφάλαιο ενώ φορτώνει βάρη το λαό. Οτι διαπραγματεύεται στα διαβούλια της ΕΕ όχι την άρση βάρους απ' τις πλάτες του λαού, αλλά ευνοϊκότερους όρους για τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου.
Δεν πρόκειται για αφορισμούς. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν εγκαλείται για όσα δεν έκανε. Εγκαλείται για όσα πρόλαβε σε ένα δίμηνο να κάνει και είναι αρκετά ώστε να επιτρέπουν την παραπάνω εκτίμηση. Στο δίλημμα «με το λαό ή με το κεφάλαιο», η νέα κυβέρνηση τοποθετείται καθαρά και ξάστερα «με το κεφάλαιο». Γι' αυτό έχει δίκιο ο Δημήτρης Κουτσούμπας όταν σε προχτεσινή συνέντευξή του σε ραδιοφωνικό σταθμό δήλωνε: «Θεωρούμε ότι η σκληρή κριτική απέναντι σε κάθε εξουσία, ιδιαίτερα σε μια κυβέρνηση που εκτιμάμε - και γι' αυτό κρινόμαστε - ότι είναι επίσης μια αστική κυβέρνηση, αντεργατική κυβέρνηση, η οποία έχει αριστερό, φιλολαϊκό περιτύλιγμα, θα κάνει και νέες δεσμεύσεις, νέες συμφωνίες, νέα μνημόνια, όπως και αν ονομαστούν, θα πρέπει να είναι και αντικειμενική».
Μια σειρά επιλογών της το τεκμηριώνουν:
1) Ποια λύση προκρίνει η κυβέρνηση για το πρόβλημα ρευστότητας; Τον εσωτερικό δανεισμό. Βάζει, δηλαδή, χέρι σε λεφτά του λαού, για να πληρώσει χρέη που το κεφάλαιο δημιούργησε, την ίδια ώρα που αφήνει ανέγγιχτο τον ασύλληπτο πλούτο που αυτό συσσώρευσε όλα τα προηγούμενα χρόνια. ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΑΕΔ, Περιφέρειες και έπεται συνέχεια καθώς δεν εξαιρείται κανένας δημόσιος οργανισμός ή ασφαλιστικό ταμείο που μπορεί αύριο να δει τα ταμειακά του διαθέσιμα να κάνουν φτερά, προκειμένου να αποδείξει η κυβέρνηση ότι δεν είναι μπαταχτσής, να ανταποκριθεί στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη με την οποία δεσμεύτηκε ότι θα πληρώνει «εγκαίρως και στο ακέραιο»...
Τα χρήματα που θέλει να συγκεντρώσει είναι τα ελάχιστα που έχουν απομείνει να δώσουν οι προαναφερθέντες φορείς στα λαϊκά στρώματα. Τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι επιδοτήσεις για τους αγρότες, τα ταμειακά διαθέσιμα των Ταμείων είναι τα χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις των επόμενων μηνών, τα αποθεματικά των δήμων είναι οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων, σε καθαριότητα, παιδικούς σταθμούς κ.λπ. Τα διαθέσιμα των νοσοκομείων είναι για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, για να αγοραστούν φάρμακα και υλικό... Εχει μάλιστα το θράσος να χαρακτηρίζει τη λεηλασία αυτή «εθνικό καθήκον».
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ακολουθεί την πεπατημένη προηγούμενων κυβερνήσεων, «κηδεύει» δικαιώματα του λαού κι από πάνω τον καλεί να πληρώσει και τα «κόλλυβα». Είχε άλλη επιλογή; Σαφώς και είχε, να βάλει χέρι στα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, όμως αυτά δεν διανοείται καν να τα ακουμπήσει. Πολύ λογικό αφού την ίδια στιγμή διαπραγματεύεται πώς θα τους εξασφαλίσει «ζεστό» χρήμα.
2) Απ' τη στιγμή που το κεφάλαιο μένει στο απυρόβλητο η ανάγκη του αστικού κράτους να εισρεύσει χρήμα στα ταμεία του, το οδηγεί σε επιλογές κλιμάκωσης της φοροεπιδρομής που υφίσταται ο λαός τα τελευταία χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται οι διάφορες ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, νομιμοποιώντας τα κάθε είδους χαράτσια που επιβλήθηκαν στο λαό τα προηγούμενα χρόνια. Ταυτόχρονα, ενώ στραγγίζεται ο λαός, απ' τις ρυθμίσεις αυτές επωφελούνται μεγάλες επιχειρήσεις που σπεύδουν να πληρώσουν το κατιτίς με αντίδωρο τη διαγραφή προσαυξήσεων, προστίμων κ.λπ.
Η πρόσφατη ρύθμιση - εξπρές για τα ληξιπρόθεσμα προς την εφορία εγκαινίασε τη δυνατότητα τμηματικής εξόφλησης ανεξάρτητα από το ύψος των οφειλών, ακόμη και για ποσά πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ, που προέβλεπε η προηγούμενη ρύθμιση. Η δυνατότητα αυτή προβλέπεται και στο νόμο για τις «100 δόσεις», που μπαίνει σε εφαρμογή μετά το Πάσχα... Την ίδια ώρα που τα λαϊκά νοικοκυριά καλούνται να αποπληρώσουν στο 100% τις «αρχικές οφειλές» τους από τα «μνημονιακά» χαράτσια, καθώς και μεγάλο ποσοστό από τόκους και προσαυξήσεις (τόσο μεγαλύτερο, όσο περισσότερες δόσεις αναγκαστούν να βάλουν), κερδισμένοι βγαίνουν οι μεγαλοοφειλέτες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν εφάπαξ, ή σε λίγες δόσεις, γλιτώνοντας τεράστια ποσά από προσαυξήσεις και πρόστιμα.
Μάλιστα, η κυβέρνηση τους ετοίμασε κι έναν επιπλέον πασχαλιάτικο μποναμά. Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), η οποία κατατέθηκε την περασμένη βδομάδα στη Βουλή και με τη μορφή σχεδίου νόμου, ευνοούνται προκλητικά ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι, οι οποίοι, εκτός από τις απαλλαγές των προσαυξήσεων για το χρόνο της καθυστέρησης στην απόδοση των φόρων (εισοδήματος, ΦΠΑ, τελών κ.ά.), απαλλάσσονται πλέον μέχρι και στο 100% για τα πρόστιμα πους τους επιβλήθηκαν μετά από φορολογικούς ελέγχους, όπως για λαθρεμπόριο, έκδοση πλαστών και εικονικών τιμολογίων, απόκρυψη φορολογικής ύλης, μη απόδοση ΦΠΑ και ειδικών φόρων κ.ά. Τα παραπάνω ποσά για τις φοροπαραβάσεις του κεφαλαίου, τα οποία έχουν βεβαιωθεί μετά από φορολογικούς ελέγχους, δεν εντάσσονταν στο «κούρεμα» που προέβλεπε η αρχική ρύθμιση για τις 100 δόσεις, κάτι που το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε να «διορθώσει»...
Κατόπιν αυτών η κυβέρνηση έχει το θράσος να μιλά και σ' αυτή την περίπτωση για «πατριωτικό καθήκον», που αφορά πάντα μόνο το «έθνος» του λαού, το οποίο καλεί να ανταποκριθεί στύβοντας το... πορτοφόλι του.
Και βέβαια δεν περιορίζεται σε τεχνάσματα είσπραξης οφειλών που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των λαϊκών οικογενειών που έχουν υποστεί οικονομική αιμορραγία αφού διατηρεί στο ακέραιο τα χαράτσια, συζητώντας μόνο τη μετονομασία ορισμένων, όπως του ΕΝΦΙΑ, με την ελπίδα να σώσει τα προσχήματα.
3) Ούτε συζήτηση βέβαια για ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης. Ακόμα και όσες δεν έχουν «δημοσιονομικό κόστος», για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαίωνε ότι θα είναι οι πρώτες που θα αποκαταστήσει η κυβέρνησή του. Πλην όμως το να ανακτήσει ο λαός δικαιώματα σημαίνει κόστος για το κεφάλαιο. Κι αυτό καμιά κυβέρνηση που αναφέρεται στην εξουσία του, μοχθεί για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητά του, δεν θα το επιτρέψει. Ο καθένας βεβαίως αντιλαμβάνεται πως είναι τουλάχιστον αφέλεια να περιμένει το παραμικρό από μια κυβέρνηση που υπαναχώρησε ακόμα κι απ' τα ψίχουλα που πρόβλεπε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για όσους ο καπιταλισμός και τα μείγματα διαχείρισής του βυθίζουν στην ακραία φτώχεια. Από μια κυβέρνηση που συμφώνησε ήδη στην επέκταση του μνημονίου και προετοιμάζει εντατικά την υπογραφή και νέου...
4) Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι τα παραπάνω, που συνηγορούν ως προς το ότι παγιώνεται η επίθεση στο λαό, ισχύουν για όσο διάστημα βρίσκεται σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση στην ΕΕ, ότι αξίζει να υποστηριχτεί η κυβέρνηση αφού απ' την αίσια έκβαση της διαπραγμάτευσης ο λαός έχει λαμβάνειν... Τέτοιες απόψεις συνιστούν συνειδητή προσπάθεια όσων τις διαδίδουν για τον αποπροσανατολισμό του λαού.
Η συγκυβέρνηση έχει δεσμευτεί με την υπογραφή της στη διατήρηση όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια, που θα υπονομεύει στο διηνεκές τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Πράγμα λογικό αφού αυτό το αντιλαϊκό πλαίσιο είναι προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη του κεφαλαίου.
Δέσμευση η οποία αποτυπώνεται και σε δηλώσεις, όπως αυτή του Βαρουφάκη για αποδοχή του 70% του μνημονίου ως θετικού, ή του Τσίπρα ενώπιον της Μέρκελ ότι η κυβέρνηση επικροτεί την «πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή» που συντελέστηκε και δεσμεύεται να τη συνεχίσει, το αποδεικνύει. Η επιμονή της κυβέρνησης στο να μην υπάρξουν νέα υφεσιακά μέτρα αφενός σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με την αξίωση του κεφαλαίου να στηριχθεί με ρευστό η ανάκαμψη της κερδοφορίας του, να ικανοποιηθούν αιτήματά του που έχουν να κάνουν π.χ. με φτηνή Ενέργεια, με μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, διαγραφές χρεών κ.ά. Αφετέρου αξιοποιείται ως προπέτασμα καπνού για να κρύβεται αυτό που μένει.
5) Η λίστα της κυβέρνησης που δημοσιοποιήθηκε μέσα στη βδομάδα δεν χωρά παρερμηνείες. Περιλαμβάνει ιδιωτικοποιήσεις που βαφτίζονται «αποκρατικοποιήσεις με αναπτυξιακές κοινοπραξίες» (ΟΛΠ, Αεροδρόμια, ΟΔΙΕ κ.ά.), διατήρηση επί της ουσίας του ΕΝΦΙΑ, μέτρα για την είσπραξη των απλήρωτων χαρατσιών, αφήνει ανοιχτό το ζήτημα για αυξήσεις στον ΦΠΑ, υποκρύπτει πρόσθετα φορολογικά μέτρα κ.ά. Η κυβέρνηση αποτιμά σε περισσότερα από 8 δισ. ευρώ τα μέτρα που προτείνει να ληφθούν, ενώ δεσμεύεται για πλεονάσματα πάνω από 3%. Τα γνωστά πλεονάσματα για τα οποία μάτωσε και θα εξακολουθεί καταπώς φαίνεται να ματώνει ο λαός...
Τα μη υφεσιακά μέτρα για τα οποία συζητά στα διαβούλια της ΕΕ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν είναι φιλολαϊκά μέτρα. Είναι υπαγορευμένα απ' το κεφάλαιο και απαντούν σε δικές του ανάγκες. Απ' τη στιγμή που η κυβέρνηση αναγορεύει αυτές τις ανάγκες του κεφαλαίου σε πυξίδα της ρότας που χαράσσει, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι τα αντιλαϊκά μέτρα θα ακολουθούν το ένα το άλλο.
Αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της εξέλιξης για την οποία πρέπει να προετοιμάζεται ο λαός είναι το γεγονός ότι παρά την εφαρμογή των πρόσθετων μέτρων, με την παραπέρα διόγκωση των αντιλαϊκών φόρων και την καρατόμηση των κρατικών κονδυλίων που σχετίζονται με την κάλυψη λαϊκών αναγκών, η συγκυβέρνηση εντοπίζει και ομολογεί και νέα χρηματοδοτικά κενά, που φτάνουν στα 19 δισ. ευρώ για το 2015! Αυτό, με τη σειρά του, οδηγεί σε νέα δανειακή σύμβαση και μνημόνιο, όπως και να βαφτίσουν τη νέα συμφωνία που θα ακολουθήσει στο β' εξάμηνο του έτους...
Twitter Facebook

12:58:00 μ.μ. ,
Στη Μόσχα μεταβαίνει, Τετάρτη και Πέμπτη, ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, σε μια «επίσκεψη εργασίας». Σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις, οι συνομιλίες του με τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλ. Πούτιν, και τον πρωθυπουργό,Ντ. Μεντβέντεφ, «θα περιλαμβάνουν θέματα διμερούς ενδιαφέροντος, όπως, μεταξύ άλλων,ζητήματα εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας, επενδύσεων, ενέργειας, τουρισμού και μορφωτικής - πολιτιστικής συνεργασίας (...) Συγχρόνως, οι ηγέτες των δύο χωρών θα συζητήσουν θέματα που αφορούν τις σχέσεις ΕΕ - Ρωσίας, καθώς και τις τρέχουσες εξελίξεις σε περιφερειακά και διεθνή ζητήματα».
Σημειωτέον, του ταξιδιού Τσίπρα έχουν προηγηθεί το τελευταίο διάστημα επισκέψεις στη ρωσική πρωτεύουσα σειράς κυβερνητικών στελεχών (Ν. Κοτζιάς, Π. Λαφαζάνης, Κ. Ησυχος, Ελενα Κουντουρά).
Η προσπάθεια αναβάθμισης των ελληνορωσικών σχέσεων δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς ντόπια μονοπώλια πάντα αναζητούσαν διαύλους επικοινωνίας και επικερδούς συνεργασίας με αντίστοιχα ρωσικά.Υπάρχουν ήδη σημαντικά ντόπια κεφάλαια σε διασύνδεση με αντίστοιχα ρωσικά, τουριστικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις, που ανησυχούν για μείωση του όγκου συναλλαγών τους με τη Ρωσία λόγω των κυρώσεων που της επιβάλλει η ΕΕ για το Ουκρανικό.
Ο στόχος να προστατευτούν και να προωθηθούν παραπέρα τα τέτοια συμφέροντα υπηρετήθηκε διαχρονικά από όλες τις αστικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως αποχρώσεων, και δεν αποτελεί τελικά κάποια ...καινοφανή πρωτοβουλία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, της περιλάλητης «πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της». Το αντίθετο μάλιστα: Σπεύδει η ίδια να προσαρμοστεί τάχιστα και σε αυτό το προαπαιτούμενο της ντόπιας αστικής τάξης, να της δείξει ότι μπορεί να το υπηρετήσει.
Ταυτόχρονα, αξιοποιώντας αυτά τα δεδομένα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδιώκει να διεκδικήσει ενεργό ρόλο «γέφυρας» μεταξύ του ευρωατλαντικού άξονα (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) του οποίου η Ελλάδα - σύμφωνα και με τη συγκυβέρνηση - αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα, και της Ρωσίας.
Επιχειρηματικά σχέδια ήδη από το 1993
Θυμίζουμε, επιχειρώντας μια πρόχειρη αναδρομή σε αντίστοιχες κινήσεις προηγούμενων κυβερνήσεων, τον πολυδιαφημισμένο πετρελαϊκό αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Διαμορφώθηκε ως ιδέα ήδη από το 1993 στα επιτελεία του Κ. Μητσοτάκη και ακολούθως του Α. Παπανδρέου. Η υπογραφή μνημονίου συνεργασίας έγινε μετά από 12 χρόνια, το 2005, μεταξύ του Ρώσου Προέδρου, Βλ. Πούτιν, του Βούλγαρου ομολόγου του, Γκ. Παρβάνοφ, και του τότε Ελληνα πρωθυπουργού, Κ. Καραμανλή. Η τελική συμφωνία κατασκευής υπογράφτηκε στην Αθήνα το Μάρτη του 2007. Ο αγωγός αναμενόταν να ολοκληρωθεί μέχρι το 2010, αλλά μπήκε στον ...πάγο μετά από έντονες πιέσεις, όπως όλα, δείχνουν των ΗΠΑ.
Ενα ακόμη ρωσικό σχέδιο για μεταφορά ρωσικών υδρογονανθράκων στην Ευρώπη, ο αγωγός «South Stream», επίσης δουλεύτηκε από τις ελληνικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα, το Μάη του 2009, ΔΕΣΦΑ καιGAZPROM να υπογράψουν στο Σότσι της Ρωσίας τη συμφωνία για την κοινή εταιρεία κατασκευής και εκμετάλλευσης του αγωγού στο ελληνικό τμήμα του.
Γενάρη του 2014, ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός, Αντ. Σαμαράς, έσπευσε να συναντηθεί με τον Πούτιν στις Βρυξέλλες. Στις επίσημες δηλώσεις τους, ο Σαμαράς ζήτησε από τον Πούτιν χαμηλότερες τιμές στο φυσικό αέριο από τη Ρωσία, εκφράζοντας βασικά το αίτημα ντόπιων ενεργοβόρων μονοπωλίων για φτηνότερο ενεργειακό ανεφοδιασμό τους. Επίσης, ο Σαμαράς προσδιόρισε ότι οι Ρώσοι ενδιαφέρονται για τηνιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και των λιμανιών, ειδικά αυτού της Θεσσαλονίκης. Πλασάροντας δε προς πώληση το «προϊόν» του ΟΣΕ, επέμεινε ότι θα υπάρχει αντικείμενο ώστε να γίνει απόσβεση της αρχικής ρωσικής επένδυσης. Είπε, συγκεκριμένα, ότι ένα σύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο θα μπορούσε να ικανοποιήσει τη ζήτηση στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα για ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Ο δε Πούτιν είπε απευθυνόμενος στον Ελληνα πρωθυπουργό πως «υπάρχουν επενδυτικά σχέδια και με μεγάλη ευχαρίστηση θα συζητήσουμε κάθε θέμα που έχετε στην ατζέντα».
Αρα, κινήσεις προς τη Μόσχα γίνονταν πάντα. Απλώς, αναλόγως της περιόδου και των αναγκών του ντόπιου κεφαλαίου η έντασή τους είχε διαφοροποιήσεις. Στην παρούσα φάση, και καθότι η κυβέρνηση ψάχνει να βρει κεφάλαια και διεξόδους για τις ανάγκες της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, στο ΥΠΕΞ έχουν βάλει π.χ. στο μικροσκόπιο μια σειρά από παλαιότερα πρωτόκολλα συνεργασίας που έχουν ήδη υπογραφεί με τη Μόσχα, από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά στην πράξη δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, προκειμένου να βρουν τρόπους να τα βάλουν μπρος. Εστησαν, δε, και «συντονιστικό όργανο» για τις τέτοιες σχέσεις με τη Ρωσία.
Για την παραπέρα σύσφιξη των διμερών σχέσεων ποντάρουν πολλά και στο γεγονός ότι το 2016 (συμπίπτει με την επέτειο 1.000 ετών Ορθοδοξίας και ρωσικού μοναχισμού στο Αγιον Ορος) έχει ανακηρυχτεί «Ετος Ελλάδας» στη Ρωσία και «Ετος Ρωσίας» στην Ελλάδα. Εξ ου και προγραμματίζουν μια σειρά από επαφές κι εκδηλώσεις ποικίλου περιεχομένου σε όλα τα επίπεδα.
Κάνουμε τη «γέφυρα»...
Πέρα, λοιπόν, και από το όποιο άμεσο οικονομικό όφελος υπάρξει για τα ντόπια μονοπώλια, η συγκυβέρνηση επιχειρεί ταυτόχρονα να αναδειχτεί σε προνομιακό συνομιλητή της Ρωσίας, μεταξύ των άλλων χωρών της ΕΕ. Κίνηση που απ' ό,τι φαίνεται έχει την έγκριση των ΗΠΑ, με βάση άλλωστε και τις πρόσφατες δηλώσεις της βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ, για τις σχέσεις Αθήνας - Μόσχας: «Μια σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Ρωσία ήταν πολύ χρήσιμη στο παρελθόν σε ό,τι αφορά τη μετάδοση σαφών μηνυμάτων. Και θα ήθελα να συνεχιστεί».
Σε αυτή την κατεύθυνση ο Τσίπρας, κι αφού προηγουμένως (17 Μάρτη) είχε συναντηθεί με την Νούλαντ στο Μέγαρο Μαξίμου (συνάντηση για το περιεχόμενο της οποίας τηρήθηκε από ΣΥΡΙΖΑ σιγή ασυρμάτου), δήλωνε την Τρίτη στο ρωσικό πρακτορείο TASS: «Οι σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας υπάρχει η δυνατότητα να αναβαθμιστούν σε ένα νέο επίπεδο και η Ελλάδα να καταστεί μια "γέφυρα" μεταξύ Δύσης και Ρωσίας».
Ταυτόχρονα, έθεσε και ζητήματα που ενδιαφέρουν ντόπια μονοπώλια: «Πρέπει να δούμε, πώς οι λαοί και οι χώρες μας μπορούν πραγματικά να συνεργαστούν σε πολλούς τομείς στην οικονομία, στην ενέργεια, στο εμπόριο, στην αγροτική παραγωγή». Υπέδειξε, μάλιστα, τους τομείς Ενέργειας και Τουρισμού ως προσφορότερους για τις «μπίζνες» επιχειρηματικών ομίλων των δύο χωρών.
...αλλά δεν σπάμε τον άξονα
Τα ανοίγματα Τσίπρα δεν αναιρούν, φυσικά, το γεγονός ότι και η κυβέρνησή του ψήφισε στο πλαίσιο της ΕΕ τις κυρώσεις της ενάντια στη Μόσχα με αφορμή το Ουκρανικό.
Επιπλέον, και οι δηλώσεις του υπουργού Αμυνας και προέδρου των συγκυβερνώντων ΑΝΕΛ, Π. Καμμένου, πρόσφατα στις ΗΠΑ όπου βρέθηκε, αναδεικνύουν πως οι τέτοιες κινήσεις της κυβέρνησης γίνονται σε στενά οριοθετημένο πλαίσιο και δεν αναιρούν τη βασική στρατηγική επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης για στοίχισή της στον ευρωατλαντικό άξονα.
Συγκεκριμένα, ο Καμμένος αφού αποκάλυψε ότι στη δική του συνάντηση με την Νούλαντ, στην Αθήνα, της πρότεινε «συνεργασία (...) μία GtoG (government to government agreement) με τις ΗΠΑ, ώστε να υπάρχει συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου (...) με ποσοστό 70-30», ότι η Νούλαντ αντιπρότεινε «μία "G to company agreement", δηλαδή συνεργασία με εταιρείες»,ότι ο ίδιος θεωρεί πως «οποιαδήποτε συνεργασία είναι αυτή και με οποιονδήποτε τρόπο, νομίζω ότι θα είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών και προς το συμφέρον της ασφάλειας της ευρύτερης περιοχής» και ότι «θα επιδιώξουμενα εμπλακούν στην εξόρυξη και αμερικανικές εταιρείες», πρόσθεσε:
«Πρέπει οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ να γίνουν ακόμη πιο στενές. Και επειδή ακούγονται διάφορα και γράφονται διάφορα, μη φοβάστε, η Ελλάδα δεν αλλάζει κατεύθυνση. Και βεβαίως η Ελλάδα έχει και άλλους συμμάχους, αλλά οι προτεραιότητες είναι αυτές, οι οποίες επιλέχθηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια».
Παινεύοντας, εξάλλου, τους Αμερικανούς για τη στήριξή τους στην ελληνική αστική τάξη, υπογράμμισε: «Πραγματικοί μας σύμμαχοι είναι εκείνοι που έχουν αποδείξει τη φιλία τους. Και τι εννοώ; Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ήταν αυτές που με το Σχέδιο Μάρσαλ (...) κατάφεραν να κτίσουν τη νέα Ελλάδα.Αν υπάρχει εμπορική ναυτιλία είναι γιατί οι ΗΠΑ μάς έδωσαν τα "Λίμπερτι"».
Πρόσθεσε με νόημα ότι οι ΗΠΑ «στήριξαν την Ελλάδα για να αναπτυχθεί και να προχωρήσει στο δυτικό ελεύθερο κόσμο. Και η Ελλάδα απέδειξε ότι είναι ένας εξαιρετικός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ».
Αντιφάσεις, αντιθέσεις και στη μέση ο λαός
Αυτή η αντίφαση στις κινήσεις της κυβέρνησης, να επιχειρεί εν μέσω διασταυρούμενων πυρών και οξυμένων ενδοαστικών αντιθέσεων (για τη διείσδυση ευρωατλαντικών μονοπωλίων στις πρ. Σοβιετικές Δημοκρατίες, τη διοχέτευση ή όχι επιπλέον ρωσικού καυσίμου στις ευρωενωσιακές αγορές κ.λπ.) να παίξει με όλα τα κέντρα που ανταγωνίζονται σκληρά, είναι προφανώς άκρως επικίνδυνη.
Σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν λένε, όπως κι αν το παρουσιάζουν, όσα κέντρα κι αν πασχίζουν να καλοπιάσουν, όλες οι προηγούμενες και η τωρινή κυβέρνηση, όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις καλούν το λαό να παραταχθεί κάτω από τη σημαία των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου που έχει στρατηγική επιλογή το ευρωατλαντικό πλαίσιο παίζοντας και με αναδυόμενες καπιταλιστικές χώρες που αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Τα «εθνικά» συμφέροντα, όπως τα εννοεί η αστική τάξη, δεν έχουν καμιά σχέση με το λαϊκό συμφέρον. Και αυτό γιατί δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ του λαού και των εκμεταλλευτών του, όποια σημαία κι αν αυτοί υψώνουν. Από τις συναλλαγές με το ρωσικό κεφάλαιο ευνοούνται οι ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι στον τουρισμό, στις εξαγωγές, στην ενέργεια και όχι βεβαίως οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους κλάδους.
Η πολιτική αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τη δυνατότητα που μπορεί να έχει μια εργατική - λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα, να επιδιώξει σχέσεις αμοιβαίου οφέλους, έξω από δεσμεύσεις ιμπεριαλιστικών ενώσεων και οργανισμών, με διάφορα κράτη του κόσμου αξιοποιώντας και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Αυτό θα αποτελεί πραγματικά εξωτερική πολιτική με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα, την υπεράσπιση της κυριαρχίας της χώρας και του λαού. Δηλαδή, εξωτερική πολιτική που δεν θα ασκείται με κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, τα οποία όπως γράψαμε πριν από μερικές μέρες, διοργανώνουν και σεμινάρια εκπαίδευσης των διπλωματικών στελεχών για να προωθούν άμεσα τα συμφέροντά τους.
Twitter Facebook

12:55:00 μ.μ.
Πριν από λίγες μέρες, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης δήλωσε στο ραδιόφωνο του Alpha 98,9 «Εχουμε την κυβέρνηση ως ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν έχουμε την εξουσία... Δεν μπορούμε να αλλάξουμε έναν διοικητή νοσοκομείου γιατί έχουν πενταετή συμβόλαια»!
Στις 30 Γενάρη, πέντε μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές, ο Γ. Κατρούγκαλος, αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, σε συνάντηση με την ΑΔΕΔΥ έκανε μια πανομοιότυπη δήλωση: «Οποιος κυβερνά δε σημαίνει ότι έχει και την πραγματική εξουσία».
Θυμίζουμε, επίσης, ότι με διάφορες ευκαιρίες στελέχη της σημερινής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και πρώτα απ' όλα ο πρωθυπουργός έχουν δηλώσει ότι «Το κράτος έχει συνέχεια».
Οι δηλώσεις αυτές είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γιατί ξεστομίζονται από στελέχη μιας κυβέρνησης που από το Μάη του 2012, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση μέχρι το Γενάρη του 2015, είχε αναγάγει το στόχο ανάδειξής του σε κυβέρνηση ως την πανάκεια για το λαό, αφού αυτή η κυβερνητική εναλλαγή θα μπορούσε να βάλει - δήθεν - φρένο στους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς! Χαρακτηριστική είναι η προεκλογική ομιλία του σημερινού πρωθυπουργού στη Λάρισα, το Δεκέμβρη του 2014, στο σημείο που ισχυρίστηκε: «Με κυβέρνηση του λαού, πολιτική για το λαό, εξουσία με το λαό».
Είναι, παράλληλα, ενδιαφέρουσες για τους λόγους που έγιναν, γιατί είναι σίγουρο ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακάλυψαν τώρα την Αμερική...
Μισή αλήθεια εκ του πονηρού!
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με την πολιτική εξουσία, το κράτος. Η κυβέρνηση αποτελεί έναν από τους βασικούς θεσμούς του αστικού κράτους, όχι όμως το μοναδικό, ούτε βεβαίως τον πιο καθοριστικό. Αυτή τη μισή αλήθεια που προβάλλουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν γίνεται από διάθεση ειλικρίνειας, αλλά με σκοπό να θωρακιστούν πίσω απ' αυτήν, για να δικαιολογήσουν την αθέτηση υποσχέσεων, τη διάψευση ελπίδων προς τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα επειδή τους είχαν καλλιεργήσει, φρούδες είναι η αλήθεια, ελπίδες ότι δε θα έρθουν άλλα αντιλαϊκά μέτρα, ενώ έταξαν και κάποια όπως πχ το 751 ευρώ στους κατώτατους μισθούς που τα παραπέμπουν στο μέλλον.
Η παραδοχή, λοιπόν, γίνεται εκ του πονηρού, με στόχο να δείξει ότι η κυβέρνηση θέλει αλλά δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκά μέτρα. Γιατί δεν έχει την εξουσία, αλλά «μόνο» την κυβέρνηση! Και έτσι, να «νομιμοποιηθούν» ως ειλικρινείς και φιλότιμες οι προσπάθειές της παρά την αποτυχία της. Να γίνει αποδεκτή η αντίληψη που θα μπορούσε να διατυπωθεί κάπως έτσι: «Αφού κι εμείς που τόσο το θέλουμε να ασκήσουμε φιλολαϊκή πολιτική δεν μπορούμε να το κάνουμε, επομένως το μόνο που μένει είναι να αποδεχθούμε τις δυνατότητες που προσφέρονται μέσα στον καπιταλισμό». Δηλαδή, να αποδεχθούμε ως αμετάβλητη πραγματικότητα τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και ότι το μόνο που μας μένει είναι να ζήσουμε με ψίχουλα. Να συμβιβαστούν οι εργαζόμενοι με αυτήν την κατάσταση, να κρατούνται σε κατάσταση αδράνειας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει ούτε ήθελε την οργάνωση και ανάπτυξη λαϊκών αγώνων σε κατεύθυνση ρήξης. Αντιθέτως, βάζει εμπόδια στην ανάπτυξή τους και καλλιεργεί αντιλήψεις που αποπροσανατολίζουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα (για παράδειγμα μιλά για τη δυνατότητα φιλολαϊκής Ευρωπαϊκής Ενωσης), καλλιεργούν τον εφησυχασμό και την αδράνεια. Αφοπλίζουν, με λίγα λόγια, το λαϊκό κίνημα.
Ποιος έχει όμως την εξουσία;
Βεβαίως, το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος τελικά «έχει» την εξουσία, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι δεν την έχει και τι προτίθεται να κάνει γι' αυτό;
Μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι, ενώ όσον αφορά τους εργαζόμενους η συγκυβέρνηση δηλώνει αδυναμία, όσον αφορά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων δεν φαίνεται και τόσο αδύναμη. Μια χαρά ασκεί πολιτική για λογαριασμό τους και μάλιστα διαπραγματευόμενη με τους «εταίρους» (στη σελίδα 13 του σημερινού «Ριζοσπάστη» υπάρχει άρθρο που δίνει αναλυτικά τη δράση της συγκυβέρνησης υπέρ του κεφαλαίου). Αυτό συμβαίνει, πολύ απλά, γιατί και αυτή η κυβέρνηση είναι όργανο - θεσμός της ίδιας εξουσίας που υπηρετούσαν και οι προηγούμενες, δηλαδή της εξουσίας των επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου. Γι' αυτό, άλλωστε, το κράτος έχει συνέχεια! Μιας εξουσίας που «πηγάζει» από το γεγονός ότι το κεφάλαιο κάνει κουμάντο στην οικονομία, έχει στην ιδιοκτησία του τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις πρώτες ύλες, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τα καράβια και τα αξιοποιεί παράγοντας με στόχο το κέρδος. Που πηγάζει, δηλαδή, από την οικονομική κυριαρχία των λίγων. Την εξουσία, λοιπόν, δεν την έχουν κόμματα αλλά κοινωνικές τάξεις. Το κράτος, λοιπόν, η εξουσία, δεν εκφράζει τη «λαϊκή θέληση», παρ' όλο που ο λαός ψηφίζει για να αναδείξει τη σύνθεση του κοινοβουλίου, την κυβέρνηση, που αποτελούν θεσμούς αυτής της εξουσίας. Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον ταξικό του χαρακτήρα.
Γι' αυτό, άλλωστε, ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε (που δε λέει πουθενά κάτι τέτοιο) να αλλάξει την εξουσία, να αλλάξει δηλαδή την τάξη που κυριαρχεί, αυτό δεν μπορεί να το κάνει μέσω οργάνων αυτής της εξουσίας όπως η κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο. Πολύ περισσότερο που ο ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανεύεται ότι μεγάλο ατού της πολιτικής του αποτελεί η επίτευξη «κοινωνικής συναίνεσης» (κοινωνική συνοχή τη λέει, για να ακούγεται καλύτερα), ότι αντί να υπάρχουν διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης έγιναν διαδηλώσεις υποστήριξής της κ.ά. Δεν χρειάστηκε και πολύς καιρός, μόλις 2 μήνες από τις εκλογές, για να επιβεβαιωθεί μια αλήθεια που έχει αποδειχθεί αμέτρητες φορές στην Ιστορία.
Απαιτείται η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων
Το συμπέρασμα που βγαίνει από τα παραπάνω είναι ότι, στο βαθμό που δεν αμφισβητείται η κυριαρχία των κεφαλαιοκρατών, η εξουσία των μονοπωλίων, όποια κυβέρνηση και να αναλάβει επικεφαλής του αστικού κράτους, η πολιτική που θα εφαρμόζεται θα είναι αντικειμενικά σε όφελος των μονοπωλίων και γι' αυτό σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Εδώ επιβεβαιώνεται πέρα για πέρα η θέση του ΚΚΕ ότι η συμμετοχή Κομμουνιστικών Κομμάτων σε αστικές κυβερνήσεις - που ασκούν εξουσία στο όνομα του ...λαού, αλλά για λογαριασμό των μονοπωλίων - ανεξάρτητα από προθέσεις, όχι μόνο δεν αποτελεί διέξοδο για το λαό, αλλά στην πραγματικότητα βάζει εμπόδια στην αναγκαία χειραφέτηση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις γι' αυτήν, εγκλωβίζοντάς τους σε αδιέξοδες για το λαό κυβερνητικές εναλλαγές. Οι επιλογές αυτές οδήγησαν σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς το εργατικό κίνημα.
Το επόμενο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως η εργατική τάξη μπορεί να γλιτώσει από τα δεινά ανατρέποντας την εξουσία των μονοπωλίων. Ορος για να γίνει αυτό είναι να αντικαταστήσει τους θεσμούς του σάπιου αστικού κράτους, τους θεσμούς της εξουσίας των μονοπωλίων, του κεφαλαίου από τους δικούς της θεσμούς. Προφανώς, όχι μόνο δεν θα δεχτεί τη συνέχεια του κράτους, δεν θα δεσμεύεται από αποφάσεις, συμβόλαια, σχέσεις αυτής της προηγούμενης εξουσίας αλλά αυτά θα ανατρέψει. Εξουσία που θα συγκροτηθεί από θεσμούς βγαλμένους μέσα από την εργατική - λαϊκή οργάνωση και ανατρεπτική πάλη, που θα εξασφαλίζουν την οργανωμένη συμμετοχή των εργαζομένων, θα συμβάλλουν στο σχεδιασμό της οικονομίας και της παραγωγής με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θα ασκούν έλεγχο και θα υπερασπίζονται την κοινωνική ιδιοκτησία στον πλούτο, τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Αυτή η προοπτική συμφέρει το λαό όχι μόνο για το μέλλον αλλά και για το παρόν. Οσο ενισχύεται η γραμμή πάλης σε αυτήν την κατεύθυνση, όσο σήμερα, σε συνθήκες αρνητικών συσχετισμών, οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες για την ανάκτηση απωλειών, τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών συνδέονται με την πάλη για την εξουσία, τόσο οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα έχουν τη δυνατότητα να βάζουν εμπόδια σε αντιλαϊκά μέτρα, να αποσπούν κάποιες έστω και προσωρινές νίκες.

Twitter Facebook

12:52:00 μ.μ.
Πίσω από τον κουρνιαχτό που σήκωσε στις αρχές της περασμένης βδομάδας ο καβγάς ανάμεσα στη συγκυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αστικής διαχείρισης, με αφορμή τη διαφωνία σε διαδικαστικά και δευτερεύοντα ζητήματα κατά τη διάρκεια της συζήτησης - παρωδία που πραγματοποιήθηκε στη Βουλή «για ζητήματα που άπτονται της διαπραγμάτευσης», επιχειρήθηκε να κρυφτεί το γεγονός ότι στο διά ταύτα, και οι μεν και οι δε (πριν, αλλά και μετά τη συνεδρίαση) καλούσαν ο ένας τον άλλο σε «συναίνεση»:
-- Σε «στήριξη της εθνικής προσπάθειας» κάλεσε ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας.
-- Για διάθεση «στήριξης των ελληνικών θέσεων» έκανε λόγο ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς.
-- Το παράπονό του ότι ο πρωθυπουργός «δεν πρότεινε να συνεργαστούμε, να συστρατευτούμε, να κάνουμε μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης όπως έχουμε προτείνει», εξέφρασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευ. Βενιζέλος,ενώ η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Εύη Χριστοφιλοπούλου χαρακτήρισε τη συζήτηση στη Βουλή «μια χαμένη ευκαιρία για την επίτευξη συναίνεσης».
-- Στην ανάγκη «συνεννόησης» στάθηκε και το Ποτάμι, κατηγορώντας χαρακτηριστικά την πρόεδρο της Βουλής ότι η στάση και οι ενέργειές της «την καθιστούν μέρος του προβλήματος της ασυνεννοησίας που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό και όχι παράγοντα συνεννόησης».
Τα ζητούμενα της «συναίνεσης» και της «συνεννόησης»
Καβγάς... για τη συναίνεση λοιπόν. Κάθε άλλο παρά τυχαίο: Στην πραγματικότητα είναι η ανταπόκριση των κομμάτων της αστικής διαχείρισης στην απαίτηση που εκφράζουν κατ' επανάληψη τα βασικότερα επιτελεία του συστήματος, με αρκετή ένταση, ήδη πριν από τις εκλογές της 25ης Γενάρη και όταν πια ήταν φανερή η προοπτική της εναλλαγής στην αστική διακυβέρνηση.
Ποια ζητήματα θέτουν τα αστικά επιτελεία όταν προτάσσουν επιτακτικά το ζήτημα της συναίνεσης και της «συνεννόησης»;
-- Πρώτον, το γεγονός ότι σε μια τόσο κρίσιμη διαπραγμάτευση για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου, πρέπει όλες οι δυνάμεις του συστήματος, με όλους τους διαύλους και όλες τις δυνατότητές τους, να συστρατεύονται έμπρακτα πίσω από το βασικό ζητούμενο της ελληνικής αστικής τάξης στην παρούσα φάση: Τη διασφάλιση της δυνατότητας μεγαλύτερης κρατικής και ευρωενωσιακής στήριξης στα επενδυτικά σχέδια του εγχώριου κεφαλαίου, μεγαλύτερης στήριξης στις προσπάθειες για ανάκαμψη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς του.
-- Δεύτερον, στο πλαίσιο αυτής της κρίσιμης για το κεφάλαιο διαπραγμάτευσης, η οποία διεξάγεται μέσα σε ένα περιβάλλον εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά και «αβεβαιοτήτων» για την πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης στα ισχυρότερα καπιταλιστικά κέντρα, το αστικό πολιτικό σύστημα πρέπει να έχει όλες τις δυνατότητες να αναδιαταχθεί, να προσαρμοστεί στις εξελίξεις, όποιες και αν είναι αυτές - είτε επιτευχθεί ένας προσωρινός συμβιβασμός που διασφαλίζει τις βασικές ευρωατλαντικές στρατηγικές επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης, είτε οι συνολικότερες εξελίξεις μέσα και έξω από την Ευρωζώνη οδηγήσουν σε διαφορετική εξέλιξη τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Μπροστά σε ένα τέτοιο ρευστό σκηνικό, τα κυρίαρχα επιτελεία του συστήματος δεν θέλουν με τίποτα βασικοί «παίχτες» του αστικού πολιτικού συστήματος να έχουν «κομμένες γέφυρες» μεταξύ τους...
-- Τρίτον, η «συνεννόηση» των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης αποτελεί βασική προϋπόθεση για να εξασφαλίζεται στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό και η «κοινωνική συναίνεση», η στοίχιση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων πίσω από τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου. Στόχος διαχρονικός, που αποκτά όμως μεγαλύτερη σημασία στις τρέχουσες συνθήκες, τόσο λόγο της κρισιμότητας των παζαριών που διεξάγονται για τη στήριξη της ανάκαμψης του κεφαλαίου μετά από μια μακρόχρονη κρίση, όσο και γιατί αυτή η ανάκαμψη προϋποθέτει όχι μόνο τη διατήρηση του πυρήνα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου της προηγούμενης περιόδου, αλλά και την προσθήκη νέων αναδιαρθρώσεων, για τις οποίες ο λογαριασμός και πάλι θα καταλήξει στο λαό...
«Να μη βγάζουμε ο ένας τα μάτια του άλλου...»
Από την ίδια σκοπιά, άλλωστε, μέσα στη βδομάδα που πέρασε, ασκήθηκε έντονη κριτική από αστικά επιτελεία για την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ να προχωρήσουν σε αυτές τις συνθήκες στη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει «την υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων».
Η εν λόγω κίνηση της συγκυβέρνησης, ανεξάρτητα από τους υπαρκτούς διαγκωνισμούς μεταξύ τωρινών και προηγούμενων διαχειριστών της αστικής διακυβέρνησης, είναι συνολικά «βολική» για το σύστημα, αφού συμβάλλει στην αποσιώπηση του γεγονότος ότι τα μνημόνια δεν ήταν η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, συγκαλύπτει το γεγονός ότι και η παρούσα συγκυβέρνηση συνεχίζει την εφαρμογή του μνημονίου, ενώ παράλληλα «βγάζει λάδι» την πολιτική της ΕΕ και τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, που υλοποιήθηκαν στην Ελλάδα από τα μνημόνια με βίαιο και γρήγορο τρόπο, όμως αποτελούν κατευθύνσεις που εφαρμόζονται σ' όλες τις χώρες - μέλη της ΕΕ.
Παρ' όλα αυτά, τα βασικότερα αστικά επιτελεία διαφωνούν με τη χρονική στιγμή που επιλέχθηκε για την πραγματοποίηση αυτής της κίνησης, και κυρίως το ενδεχόμενο αναζήτησης ποινικών ευθυνών μέσα από αυτή τη διαδικασία, ακριβώς γιατί βλέπουν ότι δυσκολεύει την πολυπόθητη «συνεννόηση» και «συναίνεση» των αστικών πολιτικών δυνάμεων.
«Ερευνα για τα λάθη στην οικονομία και όχι Εξεταστική για το πώς θα βγάζουμε ο ένας τα μάτια του άλλου», ανέφερε χαρακτηριστικά άρθρο της «Καθημερινής» την περασμένη Πέμπτη και όπως πολύ γρήγορα αποδείχθηκε... δεν πήγε στο βρόντο. Την ίδια κιόλας μέρα ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, παρότι επέμεινε στην κυβερνητική απόφαση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, έσπευσε παράλληλα να εμφανιστεί θετικός στη σαφώς πιο... «συναινετική» πρόταση της Ντόρας Μπακογιάννη να συγκροτηθεί «Επιτροπή σοφών»,που θα εξετάσει τις «αδυναμίες των πολιτικών» που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 5 χρόνια. Σε επιστολή του ο Αλ. Τσίπρας σημείωσε ότι βρίσκει «εξαιρετικά ενδιαφέρουσα» την εν λόγω πρωτοβουλία.
Σημειωτέον, στο κείμενο της πρότασής της, η Ντ. Μπακογιάννη εξέφραζε τις ενστάσεις της για τη χρησιμότητα μιας εξεταστικής επιτροπής - «θα προκαλέσει οξεία ένταση στην πολιτική ζωή του τόπου, σε μια χρονική στιγμή που χρειαζόμαστε ενωμένο και ισχυρό εσωτερικό μέτωπο εν όψει της κρίσιμης διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και δανειστές μας» ανέφερε - ενώ παράλληλα σημείωνε ότι το πόρισμα μιας «επιτροπής διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων, που θα απαρτίζεται από διακεκριμένους επιστήμονες (...) θα αποτελούσε ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί της χώρας στις δύσκολες συνομιλίες του προσεχούς Ιουνίου».
Στην πρόταση Μπακογιάννη, εξάλλου, απάντησε θετικά και ο επικεφαλής του Ποταμιού, Στ. Θεοδωράκης.
Ανοιχτοί στο ενδεχόμενο «παροχής στήριξης» στην κυβέρνηση
Ακόμη παραπέρα, ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς, σε συνέντευξή του στο «Bloomberg» άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο «παροχής στήριξης» στη συγκυβέρνηση, εφόσον κάτι τέτοιο απαιτηθεί από την εξέλιξη των παζαριών με τους πιστωτές.
Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι «εάν το σχέδιο είναι να κρατηθεί η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, τότε θα παρέχουμε στήριξη. Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα σήμαινε την καταστροφή». Τοποθέτηση που από πολλούς ερμηνεύτηκε ότι ανοίγει δρόμο ακόμα και σε συγκυβέρνηση, όπου θα μετέχουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Στο ίδιο μήκος κύματος, αρνούμενος την κριτική ότι δεν στηρίζει την κυβέρνηση, ο Αντ. Σαμαράς αντέτεινε ότι στήριξε και τα δύο νομοσχέδια που αυτή έφερε μέχρι στιγμής στη Βουλή.
Να σημειωθεί ότι λίγες μέρες πριν από την εν λόγω συνέντευξη του Αντ. Σαμαρά, είχε προηγηθεί ησυνάντησή του με εκπροσώπους των ΣΕΒ, ΣΕΤΕ, ΕΣΕΕ, ΕΒΕΑ, οι οποίοι και του έθεσαν τις βασικές προτεραιότητες του εγχώριου κεφαλαίου...
Το πόση αξία έχει το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Σακελλαρίδης, έσπευσε να αποκρούσει τα«σενάρια για κυβέρνηση μνημονιακής ενότητας» το δείχνουν τόσο η πείρα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που αφού «σφάζονταν» επί δεκαετίες, πήγαν σε συγκυβέρνηση που ψήφισε και υλοποίησε τα μνημόνια, γιατί αυτό απαιτούσαν οι ανάγκες του κεφαλαίου σε εκείνη τη φάση, όσο και η έμπρακτη αποδοχή του πυρήνα των «μνημονιακών» μέτρων από την τωρινή συγκυβέρνηση, καθώς και το πλήθος «μνημονιακών» παραγόντων, βουλευτών και συμβούλων που «μια χαρά» έχουν ήδη ενσωματωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση...
Σε αυτό το πλαίσιο, και η «αντιπολιτευόμενη» τον Αντ. Σαμαρά εντός της ΝΔ, Ντόρα Μπακογιάννη, επέμεινε πριν από μερικές μέρες ότι στην παρούσα φάση η «χώρα» χρειάζεται περισσότερη «συνεργασία», εκτιμώντας ότι πιθανότατα ο Αλ. Τσίπρας θα χρειαστεί σύντομα να στηριχθεί σε μια ευρύτερη κοινοβουλευτική «φιλοευρωπαϊκή δύναμη».
Αντίστοιχα, στα μέσα Μάρτη, ο γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού και προγράμματος της ΝΔ, Μιλτ. Βαρβιτσιώτης, είχε υποστηρίξει ότι υπό «προϋποθέσεις» θα μπορούσε να υπάρξει συγκατοίκηση ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, εφόσον υπάρξουν «δραματικές» εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και απαιτηθεί μια καινούρια πλειοψηφία από τη σημερινή Βουλή.
Συγκλίνουν στα περασμένα, συγκλίνουν και στα από εδώ και μπρος
Ανεξάρτητα από τους διαγκωνισμούς μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων και την προσπάθειά τους να «δικαιωθούν» ως «ικανότεροι» στα μάτια της αστικής τάξης, γίνεται όλο και πιο φανερό το υπαρκτό έδαφος για τη μεταξύ τους συναίνεση, η σύγκλισή τους τόσο σε αυτά που έχουν γίνει μέχρι τώρα όσο και σε αυτά που πρέπει να γίνουν από δω και πέρα, πάντα με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε κάθε φάση.
«Στο κάτω κάτω, εμείς παραλάβαμε την οικονομία με ελλείμματα 9,5% και ύφεση 7%. Τότε ήταν αναπόφευκτο να ληφθούν επώδυνα μέτρα», αναφώνησε στη συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Αντ. Σαμαράς, δείχνοντας ότι στην προηγούμενη φάση η έμφαση στα περιοριστικά μέτρα ήταν αναγκαία για την έξοδο του κεφαλαίου από την κρίση.
Την ίδια «παραδοχή» όμως φρόντισε ουσιαστικά να κάνει και ο Αλ. Τσίπρας, όταν κατά τη συνάντησή του με την Α. Μέρκελ στο Βερολίνο παραδέχθηκε την «πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή» που πραγματοποιήθηκε μέσω του «προγράμματος διάσωσης» των προηγούμενων χρόνων, με την πρόσθετη δέσμευση μάλιστα ότι αυτή τη διαδικασία «μπορούμε να την προχωρήσουμε και να την ολοκληρώσουμε»...
Αντίστοιχα, τώρα που το κεφάλαιο αναζητά διεύρυνση της κρατικής στήριξης στην ανάκαμψη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς του, δεν υπάρχει αστικό επιτελείο που να μη μιλά για «τέλος της λιτότητας» (ενώ βέβαια θα παραμένει ο «λιτός βίος» για το λαό).
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι βασικό στοιχείο της κριτικής της ΝΔ στην κυβερνητική «λίστα μεταρρυθμίσεων» που είδε το φως της δημοσιότητας είναι ότι περιλαμβάνει «υφεσιακά μέτρα» που δεν υπήρχαν στις προτάσεις της κυβέρνησης Σαμαρά, ενώ παράλληλα ο πρώην υπουργός Χρ. Σταϊκούρας τόνισε ότι το «μεγαλύτερο υφεσιακό μέτρο» που έχει ήδη πάρει η κυβέρνηση είναι η «μη απόδοση δαπανών στον ιδιωτικό τομέα. Κοινώς, στάση πληρωμών»...
***
Στην αντίπερα όχθη από τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, ο λαός, όπως δεν έχει κανένα λόγο να αποπροσανατολιστεί από τους «καβγάδες» των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης και τους εντεινόμενους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς, έτσι δεν πρέπει και να πατήσει την «μπανανόφλουδα» της «κοινωνικής συναίνεσης» που του πετάνε στην παρούσα φάση τα επιτελεία του συστήματος.
Η ικανοποίηση των δικών του αναγκών περνά μέσα από την πάλη ενάντια στον πραγματικό του αντίπαλο, την πάλη ενάντια στην ίδια την ΕΕ, στα μονοπώλια και την εξουσία τους.
Twitter Facebook

12:48:00 μ.μ.

i
Η Εξεταστική Επιτροπή που θα διερευνήσει την «υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων» ανακοινώθηκε από τη συγκυβέρνηση την εβδομάδα που μας πέρασε. Παρουσιάστηκε σαν τήρηση προεκλογικής δέσμευσης, καθώς πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ προεκλογικά έπαιξαν αυτό το αποπροσανατολιστικό χαρτί, που στην πραγματικότητα ήταν η φυσική συνέχεια του ψευτοδιλήμματος «μνημόνιο - αντιμνημόνιο». Οταν ξεκόβεις τα μνημόνια από τις αιτίες που τα δημιούργησαν, όταν δεν απαντάς για ποιον εφαρμόζεται αυτή η πολιτική, όταν κρύβεις ότι στην πολιτική των μνημονίων ενσωματώνονται βασικές κατευθύνσεις της ΕΕ, είναι φυσικό και εύκολο να τα εμφανίζεις ως αποτέλεσμα «λάθους» πολιτικής ορισμένων ανίκανων διαχειριστών, υποταγμένων στη Γερμανία πολιτικών κλπ. Ετσι, λοιπόν ήρθε η ώρα για «άρτο και θεάματα», αφού η συγκεκριμένη Εξεταστική θα βγάζει κατά καιρούς κάτι για τα «παραποιημένα στοιχεία για τα ελλείμματα», κάτι για τον «τάδε ή τον δείνα πολιτικό που τα παραποίησε», κάτι για την «εκτόξευση του δημόσιου χρέους και τον πολλαπλασιαστή» και θα στηθεί έτσι ένα άθλιο αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι. Την ίδια ώρα όλο το αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο θα υλοποιείται κανονικότατα, εμπλουτισμένο και με νέες αντιλαϊκές δεσμεύσεις, με βάση τις πρόσφατες συμφωνίες της συγκυβέρνησης. Ενώ η συγκυβέρνηση μεθοδικά προετοιμάζεται για νέες συμφωνίες, νέα μεσοπρόθεσμα, πολύ πιθανόν και νέες δανειακές συμβάσεις, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι, αλλάζοντας απλώς την ορολογία και διαπραγματευόμενη καλύτερους όρους για λογαριασμό του κεφαλαίου που θέλει ζεστό χρήμα για να προχωρήσει τις επενδύσεις του.

Είναι όμως μόνο αυτό; Οχι. Η συγκυβέρνηση, όπως και κάθε αστική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της και την αποστολή της να προστατεύσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου, θέλει να κουκουλώσει κάτι άλλο. Πολύ πιο σημαντικό. Οτι τα μνημόνια τα έφερε η καπιταλιστική οικονομική κρίση. Οτι με ή χωρίς μνημόνια οι εργαζόμενοι, στις συνθήκες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, θα έρχονται πάντα αντιμέτωποι τόσο με τους στόχους της κερδοφορίας του κεφαλαίου σε περιόδους ανάπτυξης όσο βέβαια και με τις οικονομικές κρίσεις που προκύπτουν ως τελικό αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της διαδικασίας καπιταλιστικής ανάπτυξης! Η «υπερβολική επιτυχία» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (υπερσυσσώρευση κερδών) είναι ακριβώς η αιτία της αποτυχίας του (αδυναμία επαρκώς κερδοφόρων επενδύσεων). Κρίσεις που δεν πρόκειται ποτέ να αποτραπούν, όσο θα υπάρχει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής με τον ανταγωνισμό του, την αναρχία της παραγωγής, το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ετσι, λοιπόν, και στην Ελλάδα είχαν σημειωθεί μεγάλοι ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης τις δεκαετίες του 1990 και 2000. Σημειώνουμε χαρακτηριστικά ότι οι Θέσεις της ΚΕ για το 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ (2005) ανέφεραν: «Η ελληνική οικονομία διατήρησε υψηλότερους ετήσιους αυξητικούς ρυθμούς του ΑΕΠ από τους αντίστοιχους μέσους της Ευρωζώνης, σε όλη την τετραετία. Ο κύκλος της καπιταλιστικής κρίσης για την ελληνική οικονομία δεν συγχρονίστηκε με εκείνον της ΕΕ. Στις περισσότερες και μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ εκδηλώθηκε κρίση το 2003».
Οσα αναφέρουμε παρακάτω είναι στοιχεία και εκτιμήσεις για την πορεία της οικονομίας με βάση τα οποία το ΚΚΕ τοποθετούνταν από το 2007-2008 για το χαρακτήρα της κρίσης, τις αιτίες και τις μελλοντικές επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους. Αξίζει να αναφέρουμε ότι από το 2008-2009 το ΚΚΕ εκτιμούσε ότι «η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο των Κατασκευών, με τη μορφή της απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (...) Αναμενόμενο είναι να έχει η παρούσα ύφεση μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη (...) θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ (...)».
Ορισμένα στοιχεία
Οπως είναι γνωστό, βασικός δείκτης που αποτυπώνει την εκδήλωση μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου είναι η αρνητική μεταβολή του ΑΕΠ στο διάστημα ενός χρόνου. Προάγγελός της είναι η αρνητική μεταβολή του ΑΕΠ σε δύο συνεχόμενα τρίμηνα, αλλά και η αρνητική μεταβολή στη μεταποίηση και στα κεφαλαιουχικά προϊόντα. Με την εκδήλωση της κρίσης πραγματοποιείται απαξίωση κεφαλαίου σε όλες τις μορφές του (βιομηχανική, εμπορευματική, χρηματική), μειώνονται οι επενδύσεις, αυξάνεται ο αριθμός επιχειρήσεων που κλείνουν, αυξάνεται και η ανεργία.
- Το πρώτο 9μηνο του 2009 στοιχεία και εκτιμήσεις των Eurostat/EΣΥΕ δείχνουν: Μείωση του ΑΕΠ κατά 1,1%. Ωστόσο, νεότερη εκτίμηση του υπουργείου Οικονομικών προέβλεπε ότι η μείωση θα είναι τελικά μεγαλύτερη και θα φτάσει το 2% για το 2009 και θα συνεχιστεί αρνητικά το 2010.
- Η συνολική βιομηχανική παραγωγή είχε εμφανίσει σημαντική συρρίκνωση με ετήσιο ρυθμό μείωσης κατά 9,4% κατά τους πρώτους 10 μήνες του 2009, ενώ η συρρίκνωση της μεταποιητικής παραγωγής ήταν ακόμη μεγαλύτερη, κατά 11,2%.
- Υπήρχε τάση μείωσης του δείκτη παραγγελιών και του δείκτη κύκλου εργασιών στη βιομηχανία. Κλάδοι της μεταποίησης (κλωστοϋφαντουργία, ένδυση, ξύλο, έπιπλα, δέρμα, οικιακές συσκευές, μεταφορικά μέσα) βρίσκονταν σε κρίση από το 2001.
- Για το 2009, μεταποιητικοί κλάδοι όπως της κλωστοϋφαντουργίας, της ένδυσης, των μηχανημάτων και ειδών εξοπλισμού, των μη μεταλλικών ορυκτών, των ηλεκτρονικών υπολογιστών κατέγραφαν συρρίκνωση πάνω από 20%.
- Μεγάλη μείωση είχε καταγραφεί στην ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα. Ο δείκτης παραγωγής στην ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα καταγράφει πορεία ύφεσης από το 2003. Στο πρώτο 11μηνο του 2009 η μείωση είχε φτάσει στο 28,1%.
- Ο όγκος λιανικού εμπορίου παρουσίαζε μείωση 8% σε σχέση με το 2008. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε αύξηση του όγκου λιανικού εμπορίου κατά 2,3% το 2007 και μείωση 1,4% το 2008.
- Σύμφωνα με τότε εκτιμήσεις της ΤτΕ (Δεκέμβρης 2009), η εγχώρια ζήτηση είχε μειωθεί το 2009 μετά από στασιμότητα το 2008, ενώ υπήρχε εκτίμηση ότι οι επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου θα παρουσίαζαν πτώση 17%.
- Αλλη εκτίμηση ήταν ότι η ιδιωτική κατανάλωση θα μειωνόταν 1% για το 2009, έναντι αύξησης 2,3% το 2008. Η μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης σχετίζεται με τη μείωση του πραγματικού εισοδήματος για σημαντικό τμήμα εργαζομένων. Το καταγεγραμμένο ποσοστό της επίσημης ανεργίας είχε φτάσει το 10,6% το Νοέμβρη του 2009 έναντι 7,8% το Νοέμβρη του 2008. Το ποσοστό ανεργίας των γυναικών είχε ξεπεράσει το 13%. Στις ηλικίες 15-29 ετών είχε ξεπεράσει το 18%. Οι μακροχρόνια άνεργοι αποτελούσαν το 43,6% του συνόλου των ανέργων.
Η κρίση έφερε τα μνημόνια
Αναφέραμε τα παραπάνω στοιχεία για να δείξουμε - αν και αποσπασματικά - ότι η καπιταλιστική οικονομική κρίση και τα πρώτα της σημάδια είχαν εκδηλωθεί πολύ πριν τα μνημόνια. Τι όμως είναι τα μνημόνια; Η προσπάθεια του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητά τους, να υπερασπίσουν την κερδοφορία τους, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για την ανάκαμψη, να κατοχυρώσουν τη θέση τους στο διεθνή ανταγωνισμό.
Ποιο ήταν το βασικό στοιχείο των μνημονίων; Η εφαρμογή αναδιαρθρώσεων που είχαν ως στόχο τη μεγάλη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, τον περιορισμό κρατικών δαπανών που αφορούσαν τις λεγόμενες κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια κλπ.), το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας και επενδύσεων για το κεφάλαιο μέσα από ιδιωτικοποιήσεις, επιτάχυνση της «απελευθέρωσης αγορών» κ.ά. Με τα μνημόνια επιταχύνθηκε η εφαρμογή αναδιαρθρώσεων που ήταν στα σκαριά εδώ και χρόνια, αλλά για διάφορους λόγους καθυστέρησε η εφαρμογή τους, αναδιαρθρώσεις που περιλαμβάνονταν στις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Επίσης η λεγόμενη Εξεταστική για τα μνημόνια προσπαθεί να κρύψει αυτή την πλευρά, τον ταξικό δηλαδή χαρακτήρα των μνημονίων. Το γεγονός ότι τμήματα του κεφαλαίου ζητάνε αναθεώρηση των μνημονίων όσον αφορά τη δημοσιονομική πλευρά τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια χαλάρωση που θα επιτρέψει στο κράτος να τους παρέχει «ζεστό χρήμα» για τις επενδύσεις τους, δεν αλλάζει σε τίποτα τον ταξικό τους χαρακτήρα. Οπως άλλωστε έχει ομολογήσει και η κυβέρνηση, η προσαρμογή των μνημονίων ήταν αναγκαία σήμερα, όμως πρέπει να χαλαρώσουν τα υφεσιακά μέτρα. Αυτό άλλωστε ζητάνε και οι εργοδοτικές ενώσεις.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ © 2014-2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

MKRdezign

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget