ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Της Κάλι Καρά

Tο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) στηρίζοντας τις προσπάθειες για την ενίσχυση της ισότητας των δύο φύλων, κάθε χρόνο υιοθετεί ψήφισμα με το οποίο αξιολογεί την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στον τομέα της ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών, υπογραμμίζοντας κάθε χρόνο την ανάγκη να αλλάξουν οι πολιτικές για να επιτευχθεί αυτή η ισότητα!

Όμως, παρά τις μεγαλοστομίες και παρά τις «δράσεις» που έχουν αναληφθεί από τα κράτη μέλη, χρόνο με το χρόνο οι αριθμοί παραμένουν αμείλικτοι, όταν καταγράφουν τη ζωή των γυναικών του καθημερινού μόχθου.

Σε τι θα μπορούσε να διαφέρει και το φετινό ψήφισμα, όταν η Ετήσια Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ισότητα των Φύλων στην ΕΕ που δημοσιοποιήθηκε στις 14/04/2014, ακτινογραφεί την κατάσταση των γυναικών στην «Ευρωπαϊκή Ένωση των Λαών», στο «Κοινό μας Σπίτι», για το 2013:

Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, βρίσκεται στη ρητή αναφορά στην εισαγωγή της έκθεσης ότι, σύμφωνα με το σημερινό ρυθμό προόδου, θα χρειαστούν περίπου τριάντα χρόνια για να επιτευχθεί ο στόχος της ΕΕ για διαμόρφωση του ποσοστού απασχόλησης των γυναικών στο 75%, εβδομήντα χρόνια για να γίνει πραγματικότητα η ίση αμοιβή και είκοσι χρόνια για να επιτευχθεί ισοτιμία στα Εθνικά Κοινοβούλια (τουλάχιστον 40% για τους εκπροσώπους κάθε φύλου). Δηλαδή του… Αγίου Ποτέ.

Οι γυναίκες της εργατικής-λαϊκής οικογένειας θα συνειδητοποιήσουν γρήγορα ότι πρέπει να απεγκλωβιστούν από τις αυταπάτες ότι με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, μέσα στο «σπίτι των κεφαλαιοκρατών» την ΕΕ ή τα «έξυπνα μείγματα πολιτικής» αλά ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, θα τους επιστρέψουν όσα τους έκλεψαν, θα τους εξασφαλίσουν τις σύγχρονες λαϊκές τους ανάγκες, θα τους αναγνωριστούν τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα, θα απολαύσουν τον πλούτο που παράγουν και τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Το τέλος στα βάσανα, την ανεργία, την ανασφάλεια, τη φτώχεια και την ανισότητα, θα 'ρθει όταν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες με την πάλη τους έρθουν σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους και με όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. 

902.gr

Ξεκινά «νέα εποχή διαπραγμάτευσης». Αυτό υποστηρίζουν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν. Από τι καθορίζεται αυτή η «νέα εποχή»; Από το «στιλ» της διαπραγμάτευσης. Για παράδειγμα, η διαπραγμάτευση ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη και αυτά των θεσμών Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ (δηλαδή η τρόικα) δεν ξεκινάει στην Αθήνα αλλά στις Βρυξέλλες και βαφτίστηκε «Brussels Group» (Ομάδα των Βρυξελλών). Επίσης, είναι, λένε, διαπραγμάτευση «ομολόγων», δηλαδή δεν συνομιλούν οι υπουργοί με κατώτερα στελέχη αυτών των θεσμών. Με λίγα λόγια, αλλάζουν το φαίνεσθαι και ο τρόπος, όμως δεν μας λένε τίποτα για την ουσία. Όλα αυτά είναι χρήσιμα και επικοινωνιακά για να μπορεί να ξεγελαστούν ο λαός, οι εργαζόμενοι, αποπροσανατολιζόμενοι από το πραγματικό χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης, των αντιπαραθέσεων και των συμβιβασμών.

Η ουσία είναι ότι και πριν και τώρα η διαπραγμάτευση γίνεται με κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου και με δεδομένο τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό της χώρας. Στη δεδομένη στιγμή το ελληνικό κεφάλαιο διεκδικεί χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής έτσι ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει κρατική ενίσχυση και με «ζεστό» χρήμα στις επενδύσεις του. Αυτό είναι το «τέλος της λιτότητας» που επιδιώκουν.

Όσον αφορά τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από ορισμένα ψίχουλα, που απευθύνονται μόνο σε όσους ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, πολύ πίσω από τις άμεσες ανάγκες επιβίωσης, ανάλογα με αυτά που προωθούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση, με οδηγό το λεγόμενο «πλαίσιο κοινωνικής ένταξης», που βασίζεται στις κατευθύνσεις της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020». Κατά τ' άλλα, όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο μένει ανέπαφο, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι δεσμεύσεις και οι υποχρεώσεις συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται η πολιτική της συγκυβέρνησης και βεβαίως οι διαπραγματεύσεις της με τους «εταίρους». Από την άλλη, βεβαίως, η κυβέρνηση αφήνοντας στο απυρόβλητο το κεφάλαιο είναι έτοιμη να φορτώσει στο λαό και την αντιπαράθεσή της με τη Γερμανία, για λογαριασμό των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων αλλά και των υπερατλαντικών συμμαχιών της. Έτσι, προωθεί τον εσωτερικό δανεισμό, δεσμεύοντας αποθεματικά Ταμείων, οργανισμών, νοσοκομείων, υποχρηματοδοτεί κρατικές δομές, Τοπική Διοίκηση κ.λπ., την ίδια στιγμή που επικαλείται τον πατριωτισμό του λαού για να πληρώσει τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ και να υπομένει νέα μέτρα λιτότητας στο όνομα, δήθεν, της αξιοπρέπειας!

Αλήθεια, τι διαφορετικό θα φέρει η αλλαγή «στιλ» διαπραγμάτευσης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα; Θα βιώνουν τις ίδιες συνθήκες «λιτού βίου» αλλά θα ξεχνιούνται με το κουτόχορτο της «εθνικά υπερήφανης» στάσης, την ίδια ώρα που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα παίρνουν «ζεστό» κρατικό χρήμα, θα αυξάνουν τα κέρδη τους και θα κανονίζουν τις μπίζνες τους με γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, αμερικανικά και ρωσικά κεφάλαια. Τόσο, δηλαδή, «νέα εποχή» που έχει την ίδια πικρή γεύση με την παλιά.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψη μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 13 Μάρτη 2015.

Ψάχνοντας αναφορές για την έννοια «εποπτεία» στο αρχείο της εφημερίδας, βρεθήκαμε πολύ πίσω, στη δεκαετία του 1990 και στις αναφορές της Συνθήκης του Μάαστριχτ, της ιδρυτικής πράξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και λίγο αργότερα του Συμφώνου για το Ευρώ, με βάση το οποίο διαμορφώθηκε η Ευρωζώνη.

Κοιτάζοντας όμως και διεθνώς, ένα είδος χαλαρότερης ή αυστηρότερης εποπτείας ισχύει σχεδόν για όλα τα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου και μάλιστα τα πιο ανεπτυγμένα. Είναι το επίπεδο διεθνοποίησης της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, η αλληλεξάρτηση των οικονομιών, η συμμετοχή σε διεθνείς ή περιφερειακές καπιταλιστικές ενώσεις, η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οικονομικούς οργανισμούς (π.χ. ΔΝΤ, ΠΟΕ, Παγκόσμια Τράπεζα κ.ά.) που επιβάλλουν «εποπτείες» και «μηχανισμούς» ελέγχου - αξιολόγησης και προώθησης αναδιαρθρώσεων.

Άλλωστε, ορισμένοι απ' αυτούς που σήμερα διαπραγματεύονται από την πλευρά της Ελλάδας έχουν θητεύσει σε τέτοιους μηχανισμούς εποπτείας και προώθησης πολιτικών σε άλλα κράτη. Όπως π.χ. η κα Παναρίτη, που είχε θητεύσει στην Παγκόσμια Τράπεζα σε τέτοιους μηχανισμούς στο Περού επί της αντιλαϊκότατης κυβέρνησης Φουτζιμόρι. Μάλιστα, την εμπειρία της την έκανε και βιβλίο! Ας μην κάνουν, λοιπόν, ότι δεν ξέρουν πώς λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις μεταξύ καπιταλιστικών κρατών και ας μην πέφτουν τόσο από τα σύννεφα!

Αναφερόμαστε, βεβαίως, σε όλη αυτήν τη φιλολογία περί τέλους της τρόικας και της εποπτείας που κυκλοφορεί από τα διάφορα κυβερνητικά επιτελεία. Η εποπτεία, στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, είναι θεσμοθετημένη και δεν αφορά μόνο τα κράτη που βρίσκονται σε μνημόνιο αλλά όλα τα κράτη.

Υπό εποπτεία θα είναι και το νέο πρόγραμμα, συμφωνία, συμβόλαιο, όπως και να ονομάσει η συγκυβέρνηση αυτό που θα συνάψει με τους δανειστές, τους θεσμούς ΕΕ - ΔΝΤ, μετά το τέλος της τετράμηνης παράτασης. Εκτός, βέβαια, αν το πρόβλημα της συγκυβέρνησης είναι το ποιος ασκεί την εποπτεία, αν δηλαδή η εποπτεία έχει γερμανική σφραγίδα και όχι άλλη, π.χ. γαλλική, ιταλική ή γιατί όχι αμερικάνικη, ή αν το βάρος το έχουν θεσμοί όπως το ΔΝΤ και όχι η Κομισιόν.

Αν είναι όμως έτσι, να μας το πουν να το ξέρουμε και ας αφήσουν τις κορόνες περί «περήφανης» και «αξιοπρεπούς» πολιτικής, με τις οποίες επιδιώκουν να στρατεύσουν τους εργαζόμενους και το λαό σε έναν πόλεμο ανάμεσα σε μεγάλα μονοπωλιακά συμφέροντα. Τέλος σε κάθε είδους εποπτείες θα πει ο λαός, οι εργαζόμενοι, όταν με την πάλη τους έρθουν σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του, καθώς και με όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψη μας» του Ριζοσπάστη της Πέμπτης 12 Μάρτη 2015.  

«Τα νέα από το Γιούρογκρουπ ήταν καλά», αποφάνθηκε η κυβέρνηση. Με την εκτίμηση αυτή συντάχθηκε και η μεγάλη πλειοψηφία των εγχώριων αστικών επιτελείων, έστω και αν κράτησαν σχετικά «χαμηλούς τόνους», συνοδευόμενους από «εποικοδομητική κριτική» προς την κυβέρνηση, από τη σκοπιά πάντα των προτεραιοτήτων του ντόπιου κεφαλαίου.

Αλήθεια, όμως, ποια ήταν αυτά τα «καλά νέα» για το λαό;

Μήπως είναι «καλό νέο» το ότι «ξεκινάει η διαδικασία για την εφαρμογή της απόφασης του Γιούρογκρουπ της 20ής Φεβρουαρίου», όπως επισήμανε η κυβέρνηση; 'Η μήπως είναι «καλό νέο» ότι όλοι τους, από τον Βαρουφάκη και τα εγχώρια επιτελεία του συστήματος, έως τον Ντάισελμπλουμ και τον Μοσκοβισί, συμφώνησαν ότι «δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο» για την «εξειδίκευσή» της και την προώθηση των «μεταρρυθμίσεων» που περιλαμβάνει;

Μα ακριβώς η συμφωνία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την ΕΕ στο Γιούρογκρουπ στις 20 Φλεβάρη, σε συνδυασμό με τα αιτήματα και τις «λίστες μεταρρυθμίσεων» που απέστειλε στους «θεσμούς» της τρόικας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) πριν και μετά από την εν λόγω συνεδρίαση, αποτελούν την ουσιαστική και τυπική επέκταση της αντιλαϊκής πολιτικής που αποτυπωνόταν στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Μήπως υπάρχει κάποιο άλλο «καλό νέο» από την προχτεσινή συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ; Μήπως, ας πούμε, πάρθηκε πίσω κανένας από τους εκατοντάδες εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων; Μα τέτοιο θέμα δεν τίθεται καν στα αντιλαϊκά παζάρια, από καμία από τις πλευρές της διαπραγμάτευσης. Ίσα ίσα, η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, για την οποία «καμαρώνει» η συγκυβέρνηση, επιβεβαιώνει τη δέσμευσή της να διατηρήσει τον πυρήνα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που συνιστούσε πάγια απαίτηση του κεφαλαίου, διαμορφώθηκε με μεγαλύτερη ένταση κατά τη «μνημονιακή περίοδο» και αποτελεί προϋπόθεση και για το πέρασμα στη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία με τους... «θεσμούς», αποτυπώνεται η δέσμευση της νέας συγκυβέρνησης να «σεβαστεί» τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που προώθησαν οι προκάτοχοί της, να εξασφαλίζει την αποπληρωμή «στο ακέραιο και εγκαίρως» του κρατικού χρέος που δημιουργήθηκε για λογαριασμό των μονοπωλίων, να απέχει από μονομερείς ενέργειες με δημοσιονομικό κόστος και συνολικότερο κόστος στην «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου. Αποτυπώνεται ακόμα το ότι η νέα κυβέρνηση «αναγνωρίζει» τη ματωμένη «τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή» των προηγούμενων χρόνων ως «σημείο αφετηρίας» για τη συνέχεια και σε αυτό το πλαίσιο δεσμεύεται για νέο μαχαίρι στις κρατικές δαπάνες για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες.

Την ίδια ώρα, η «επιτάχυνση» και η «εξειδίκευση», για τις οποίες γίνεται λόγος, αφορούν στο πλήθος νέων αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που περιλαμβάνει η συμφωνία: Μεταξύ άλλων, περαιτέρω προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, «συνέχιση του εκσυγχρονισμού (!) του συνταξιοδοτικού συστήματος», «νέα κουλτούρα φορολογικής συμμόρφωσης» των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων για την αποπληρωμή παλιών και νέων χαρατσιών, «εξορθολογισμό» του ΦΠΑ (με τον υπουργό Οικονομικών να προαναγγέλλει απογείωση της αντιλαϊκής φοροληστείας μέσω «ενιαίου συντελεστή») και πολλά άλλα...

Αρα; Πού αναφέρεται η περιβόητη αναζήτηση «έντιμου συμβιβασμού», για την οποία επισημαίνεται ότι «κερδήθηκε χρόνος»; Στην πραγματικότητα, αφορά την υπαρκτή διαπραγμάτευση που διεξάγει η συγκυβέρνηση με τους «εταίρους», με γνώμονα τις απαιτήσεις του εγχώριου κεφαλαίου (όπως αυτές αποτυπώνονται και στις «25 προτάσεις» του ΣΕΒ) για μεγαλύτερη κρατική στήριξη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του. Αφορά την προσπάθεια οι προτεραιότητες αυτές να κερδίσουν έδαφος στην «εξειδίκευση» του τρέχοντος μνημονίου και, πολύ περισσότερο, στο μνημόνιο που ετοιμάζουν για μετά τον Ιούνη...

Με δυο λόγια: Μάταια ο λαός περιμένει «καλά νέα» από τις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον, από τα αντιλαϊκά παζάρια μεταξύ της εκάστοτε κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ κ.ά. «Καλά νέα» μπορεί να φέρει μονάχα με τη δική του πάλη για όλα όσα έχασε και όσα δικαιούται, με την πάλη του ενάντια στην ΕΕ, στο κεφάλαιο και την εξουσία τους.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης Τετάρτη 11 Μάρτη 2015.

Οι 25 άξονες πολιτικής, που κατέθεσε ο ΣΕΒ για τη δημιουργία του «κατάλληλου επενδυτικού περιβάλλοντος», προβάλλονται σαν το «ευαγγέλιο» του κεφαλαίου, για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του στις πλάτες του λαού και της εργατικής τάξης. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο άξονα, όλες οι προτάσεις στοχεύουν στο πώς θα γίνει ακόμα πιο φθηνή η εργατική δύναμη και πώς το καπιταλιστικό κράτος θα τεθεί ακόμα πιο αποφασιστικά στην υπηρεσία των μονοπωλίων.

Αν και οι απαιτήσεις του ΣΕΒ δεν είναι καινούριες, σε συνθήκες παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης σηματοδοτούν μια νέα επέλαση στα εργατικά δικαιώματα, αλλά και την ενίσχυση του ρόλου του αστικού κράτους στην εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών συμφερόντων. Και καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ΣΕΒ και συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμπίπτουν απόλυτα στο στρατηγικό στόχο για την περίφημη «ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας»! Η ανασυγκρότηση αυτή, εκτός από τη διατήρηση των συμπιεσμένων μισθών, περιέχει τη μεγαλύτερη μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», που σημαίνει, μεταξύ άλλων, και λιγότερα έσοδα για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς και παραπέρα βάθεμα των οικονομικών προβλημάτων των Ταμείων. Πολιτική που, αν υλοποιηθεί, θα φέρει νέες περικοπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα, νέες ανατροπές σε ό,τι έχει απομείνει από την Κοινωνική Ασφάλιση και την Υγεία, με δεδομένη τη δέσμευση της κυβέρνησης για πλεονασματικούς προϋπολογισμούς.

Η ανασυγκρότηση αυτή σημαίνει, ταυτόχρονα, νέα προνόμια προς το κεφάλαιο, με την ενίσχυση των «επενδυτικών κινήτρων», των φοροαπαλλαγών, των χρηματοδοτικών «πακέτων» και νέων δανείων προς τους τραπεζίτες, τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σχεδιάζει να εξαπολύσει σαφάρι φοροεισπράξεων προς τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες, εμπόρους και φτωχούς αγρότες, εκτοξεύοντας, μάλιστα, και τα προπαγανδιστικά σλόγκαν περί «πατριωτικού καθήκοντος». Περίεργη αντίληψη έχουν στην κυβέρνηση για τον πατριωτισμό. Οι λίγοι να πληρώνονται και να ενισχύονται με νέα «πακέτα» και οι πολλοί να πληρώνουν και να στενάζουν κάτω από νέα μέτρα.

Αυτή, όμως, είναι η φυσική εξέλιξη μιας κυβερνητικής στρατηγικής που, όπως και η προηγούμενη, ομνύει στην «ανταγωνιστικότητα» και η οποία, στη ρητορική του ΣΕΒ, έχει μετατραπεί σε βωμό στον οποίο θα πρέπει να θυσιαστεί ολόκληρος ο λαός. Από την Ερευνα και την Παιδεία μέχρι τη μείωση των βιομηχανικών τιμολογίων της ΔΕΗ, όλα και όλοι καλούνται να θυσιαστούν στην επίτευξη της ...ιερής ανταγωνιστικότητας.

Ολα τούτα, όμως, δεν αφορούν το λαό, ούτε την ευημερία του. Αυτός δεν είναι ο δρόμος των λαϊκών συμφερόντων. Η «ανάπτυξη» και η «ανασυγκρότηση» που ευαγγελίζονται ΣΕΒ και συγκυβέρνηση, ακόμα και αν κάποια στιγμή επέλθουν, θα οικοδομηθούν πάνω στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων του λαού μας. Το τίμημα της ανάκαμψης του κεφαλαίου θα πληρωθεί με αίμα. Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από την «ανασυγκρότηση» που σχεδιάζεται, αλλά θα μετρήσουν καινούργιες απώλειες. Διέξοδος προς όφελος του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων, στην πάλη για την ανάκτηση των απωλειών, μέχρι την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που θα είναι η απαρχή μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής, η οποία θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα καπιταλιστικά κέρδη.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης, Τρίτη 10 Μάρτη 2015.